အခန်း ၄၇၀

အခန်း (၄၇၀) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါ (အပိုင်း ၃)

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်သည် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာ၏။ ဆုမိုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ စုဝေးထိုင်နေကြသော်လည်း၊ ဟူဆန်းတောက်၏ အမူအရာမှာမူ လန်းဆန်းခြင်း မရှိလှပေ။ သူသည် အဆက်မပြတ် သမ်းဝေနေရင်း သူ၏လည်ပင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကာ ပွတ်သပ်နေသည်။

"ဒီတည်းခိုခန်းက အိပ်ရာကတော့... နည်းနည်းလေးတော့ အဆင်မပြေဘူးဗျာ။ လူကို တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းညာနေတာပဲ"

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမာရွတ်နှင့်လူစိမ်းသည်လည်း ဟူဆန်းတောက်၏ စကားကို အသံတိတ် လိုက်လံရွတ်ဆိုနေသည်။ သူသည်လည်း ဟူဆန်းတောက်ကဲ့သို့ပင် သူ၏လည်ပင်းကို အသာအယာ လှုပ်ရမ်းနေပြီး အနေရခက်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။ ဖုဟန်ယွမ်သည် ထိုလူစိမ်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်၏။

"အခန်းက ကျဉ်းလွန်းလို့လား။ ဒီညတော့ သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုဟူပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆင်းအိပ်မလား"

"သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် အိပ်ခိုင်းတာ မရဘူးဗျ။ ကျွန်တော့်နားကိုပဲ အတင်း တိုးကပ်နေတာ။ ပြီးတော့... ကျွန်တော်က ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆင်းအိပ်ရမှာလဲ"

ဆုမိုသည် ထိုလူနှစ်ဦးအား ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဆိုလိုက်သည်။

"အကိုဟူ... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူး ခေါင်းဆောင်..

မိုးလင်းတဲ့အထိတော့ အိပ်ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်မျိုးကြီးပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်.. စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"

အမာရွတ်နှင့်လူစိမ်းသည်လည်း ဟူဆန်းတောက်၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် လိုက်လံ ထပ်ပြောသည်။ ဆုမိုသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင် ဘေးစားပွဲမှ တီးတိုး ပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုစားပွဲ၌ လူသုံးလေးဦးခန့် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများမှာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်လှသည်။ တစ်ဦးက လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မနေ့ညက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်ဟေ့"

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဝမ်ချန်ရှင်း ရဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က သွားပြီး ပြဿနာ ရှာတာလေ"

"အဲဒါက ဘာထူးခြားလို့လဲ။ သူ ဒီမြို့ကို ရောက်ကတည်းက သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့သူတွေက အများကြီးပဲဟာ။ သွားတိုက်တဲ့သူတွေလည်း မနည်းဘူး။ သေတဲ့သူက သေ၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူက ရနဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ချန်ရှင်းက ဖန်လိုင်တည်းခိုခန်းကို လျော်ကြေးတွေပဲ အဖတ်တင်နေတာပဲ မဟုတ်လား"

ပြောဆိုသူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများပါ ရယ်လိုက်ကြသည်။

ဆုမိုနှင့် ဝေဇီယီတို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မသိမသာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

(အေးလေ... အဲဒီ ဝမ်ချန်ရှင်းကတော့ တည်းခိုခန်းခထက် လျော်ကြေးက ပိုများနေမှာ သေချာတယ်။ လူကတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခများတဲ့ လူပဲ။ ငါတို့တောင် မနေ့ညက သူ့ကြောင့်နဲ့ ညဖက်ကြီး အပြင်

ထွက်ပြေးခဲ့ရသေးတာ။)

သို့သော် ပထမဆုံး စကားစခဲ့သူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။

"အဲဒါက မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ကိစ္စပဲ ရှိသေးတာ။ ဝမ်ချန်ရှင်းက သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းနဲ့ လူတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒါက ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ တကယ့် သတင်းက... မနေ့ညက ဝမ်ချန်ရှင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာတဲ့။ မြို့ပြင် မိုင်ပေါင်းများစွာ အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ခြေရာပျောက်သွားလို့ ဝမ်ချန်ရှင်းတောင် မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူးတဲ့ဟေ့"

ဤစကားကြောင့် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဟာသပြုနေကြသူများမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သော ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"တကယ်ကြီးလား။ ဝမ်ချန်ရှင်းက လက်တစ်ချက် လှုပ်လိုက်ရင် တုန်ခါသွားစေတဲ့ လူမျိုးလေ။ သူ့ကိုတောင် ခုခံနိုင်တဲ့သူ ရှိနေသေးတာလား။ ဘယ်က ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်မလဲ"

"ဝမ်ချန်ရှင်းတောင် မထိန်းနိုင်ဘူးဆိုမှတော့ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူးလေ"

"လောကကြီးက ကျယ်ပါတယ်ကွာ။ ကိုယ့်ထက် သာတဲ့သူ အမြဲ ရှိနေတာပဲ။ အထင်မသေးနဲ့"

(ဟက်... ငါတို့ အကြောင်းကို ပြောနေကြတာပဲ။ မနေ့ညက ပွဲမှာ ငါတို့လည်း ပါနေတာကို သူတို့ကတော့ မသိကြဘူး။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ကလည်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ စာရင်းထဲ ပါသွားပြီပေါ့။ တစ်ယောက်ကတော့ ဆုမိုဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့တစ်ယောက်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။)

လူတိုင်း အပူတပြင်း ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ လူတစ်ဦး အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာ၏။ သူသည် အသက်ကိုပင် မနည်း ရှူနေရပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒုက္ခပဲ... ဒုက္ခပဲ.. အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပြီဟေ့......"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထိုသူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုသူမှာ အသက် (၂၀) ခန့်သာ ရှိသေးသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သတင်းအချက်အလက်များကို လိုက်လံ ဖြန့်ဝေတတ်သဖြင့် 'ထျန်းချူ အရာရာသိ' ဟု နာမည်ကျော်သူ ဖြစ်သည်။ အချို့ကမူ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော 'ကောင်းကင်ယန္တရားဆောင်'က ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

ထိုလူငယ်၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ လူတစ်ဦးက ရယ်၍ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်... မင်းသတင်းက ခေတ်နောက်ကျနေပါပြီ။ မနေ့ညက ဝမ်ချန်ရှင်းကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတာတွေ၊ မြို့ပြင်မှာ တိုက်ကြတာတွေကို ငါတို့ သိပြီးသားပါကွ"

"ဗျာ.. အဲဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဗျ.."

"အဲဒါဆို ဘာလဲ"

"ဟွာယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မနေ့ကမှ ဒီမြို့ကို ရောက်လာပြီး ဖန်လိုင်တည်းခိုခန်းမှာ တည်းတာလေ။ ဒီနေ့မနက်မှာ သူ့တပည့်က သွားနှုတ်ဆက်တော့... တံခါးကို ဘယ်လောက်ခေါက်ခေါက် မထူးတာနဲ့ အတင်းဝင်ကြည့်လိုက်တာ... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့အခန်းထဲမှာတင် အသတ်ခံထားရပြီဗျ.. အဲဒီမှာ သုံးသွားတဲ့ ဓားသိုင်းက... ဝမ်ချန်ရှင်း ရဲ့ 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ဖြစ်နေတယ်ဗျ......"

ဤသတင်းစကားသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးကို ရေခဲသကဲ့သို့ အေးစက် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ပိုမိုပြင်းထန်သော ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဟွာယန်ဂိုဏ်းချုပ် က နာမည်ကောင်း ရှိတဲ့သူလေ။ ဝမ်ချန်ရှင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုး ရှိလို့လဲ"

"ဒါဆို မနေ့ညက ဝမ်ချန်ရှင်းကို တိုက်တဲ့သူက အဲဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ မနေ့ကမှ ဝမ်ချန်ရှင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီ သွားနှုတ်ဆက်သေးတာလေ။ သူတို့ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းတာ။ ပြီးတော့... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ဘယ်မှာ သွားပြီး ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းမျိုး တတ်မှာလဲ"

(ဟမ်... ဝမ်ချန်ရှင်းရဲ့ ဓားသိုင်းနဲ့ အသတ်ခံရတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေပြီ။ မနေ့ညက ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝမ်ချန်ရှင်း ကော တကယ်ပဲ သူ ဟုတ်ရဲ့လား။ ပွဲကတော့ ဇာတ်လမ်း ပိုရှုပ်လာပြီပဲ။)

လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် တည်းခိုခန်း တံခါးဝသို့ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ထိုသူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"ဟိုက်... ယွမ်ရှန်း ဓားဂိုဏ်းက လော့ချန်ရှင်း ပါလား.. မကြာသေးခင်ကမှ သူတို့ဂိုဏ်းက ဒီမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားတာလေ"

လော့ချန်ရှင်းသည် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာပြီးနောက်၊ လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ဝေ့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ ဇီယန် အာမခံဌာနက ခေါင်းဆောင် ဆုမို ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဗျ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ချင်လို့ပါ”

--