အခန်း ၄၇၁

အခန်း (၄၇၁) စီနီယာ အစ်ကို

"ဆုမို...."

"ဇီယန် အာမခံဌာန က ခေါင်းဆောင် ဆုမို ဆိုတာလား"

"ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲ"

လော့ချန်ရှင်း ၏ စကားအဆုံးတွင် တစ်ခန်းလုံး မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဆူညံသွားတော့၏။ လူတိုင်းက ခုလေးတင် ဆုမို အကြောင်းကို အားပါးတရ အတင်းတုပ်နေကြစဉ်မှာပင်၊ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင် ရှိနေသည်ဆိုတော့...

တစ်ခဏတာမျှ လူတိုင်းမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အနေရခက်သွားကြသည်။

အတွေးများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဆုမိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူက လော့ချန်ရှင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်က ဆုမို ပါပဲ"

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလားဗျာ"

လော့ချန်ရှင်းက လက်သီး နှစ်ဖက် ဆုပ်မိုး၍ ရိုသေစွာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ ဆုမို၏ ဂုဏ်သတင်းကို သိရှိထားသဖြင့် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ဝံ့ချေ။

"ရပါတယ်... အပေါ်ထပ်ကို ကြွပါ"

ဆုမိုက ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ဝေဇီယီ တို့ကို အောက်မှာပဲ စောင့်နေဖို့ မျက်ရိပ်ပြကာ လော့ချန်ရှင်းကို သူ၏ အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

---

အခန်းတွင်းမှ လျှို့ဝှက်စကားဝိုင်း..

အခန်းတံခါး ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဆုမိုက ဧည့်ဝတ်ပြုလိုက်၏။

"စီနီယာလော့... ထိုင်ပါဦး"

"စီနီယာ ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကိုတော့ ကျွန်တော် မခံယူဝံ့ပါဘူးဗျာ"

လော့ချန်ရှင်းက ကပျာကယာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အခုမှ တောထဲက ထွက်လာတဲ့ ကလေးပါဗျာ။ သိုင်းလောကထဲမှာ နာမည်လေး နည်းနည်း ရနေတာကလည်း လူကြီးသူမတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ကဲ... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး"

ဆုမိုက လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

‘ဒီလူက ငါ့ထက် အသက်အများကြီး ကြီးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံက တကယ့်ကို နှိမ့်ချလွန်းတယ်။ ကြည့်ရတာ ကိစ္စက တော်တော်လေး ကြီးပုံရတယ်’

"စီနီယာလော့ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာက... ဟွာယန်ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချွမ် ရဲ့ ကိစ္စကြောင့်လား"

ဆုမို၏ မေးခွန်းကြောင့် လော့ချန်ရှင်း တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးကဲပါတယ်ဗျာ။ ဟုတ်ပါတယ်... မနေ့ညက ဝေ နာရီ (မွန်းလွဲ ၁ နာရီမှ ၃ နာရီအတွင်း) အကုန်လောက်မှာ ဟွာယန်ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချွမ်ဟာ သူတည်းခိုတဲ့ အခန်းထဲမှာတင် လုပ်ကြံခံလိုက်ရတယ်။ ထျန်းချူမြို့က ဆရာဝန်တွေ စစ်ဆေးချက်အရ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အသေအလဲ ထိုးသွားတာပဲ။ အဲဒီ ဓားသိုင်းက... ဝမ်ချန်ရှင်း ရဲ့ 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ဖြစ်နေတယ်ဗျ"

ဆုမိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"နှလုံးသားကို တည့်တည့် ထိုးသွားတာလား"

"ဟုတ်တယ်... ဝမ်ချန်ရှင်း ပြောပုံအရဆိုရင် အဲဒါက သူ့ဓားသိုင်းထဲက 'စိတ်ဝိညာဉ် ခိုးယူခြင်း' ဆိုတဲ့ အကွက်ပဲ"

"ဪ..."

ဆုမိုက ခပ်ဟဟလေး ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ အဲဒီ ဓားသိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပုံသေနည်း မရှိဘူး။ စိတ်အလိုကျ ကစားတာလို့ ဆိုကြတယ်။ ဓားရဲ့ အနှစ်သာရကိုပဲ ယူပြီး ပုံသဏ္ဍာန်ကို မေ့ပစ်နိုင်မှ အထွတ်အထိပ် ရောက်တာ မဟုတ်လား"

"ခေါင်းဆောင်ဆု က ဒါကိုပါ သိနေတာလား"

လော့ချန်ရှင်းက အထင်ကြီးသွားပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာ တစ်ခုခုကို 'မေ့ပစ်ဖို့' ဆိုရင် အရင်ဆုံး အဲဒီအရာကို အပိုင်ကျွမ်းကျင်နေမှ ရမှာလေ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်မှာ သွားမေ့လို့ ရမလဲ"

"အမှန်ပဲ"

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို... လူသတ်သမားက ဝမ်ချန်ရှင်း လို့ စွပ်စွဲနေကြတာပေါ့"

"တကယ်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချန်ရှင်းက ပြောနေတာက အဲဒီအချိန်မှာ သူဟာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်ရင်း မြို့ပြင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ရောက်နေခဲ့တာတဲ့။ လမ်းမှာ ခြေရာပျောက်သွားလို့ ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျမှ ညနေစောင်းနေပြီတဲ့လေ"

"အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော် ဖန်လိုင် တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်ကို မေးကြည့်ပြီးပါပြီ။ မနေ့ညက ဝမ်ချန်ရှင်းရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဝမ်ချန်ရှင်း ပြန်လာပြီး အမိုးပျက်စီးသွားတာကို လျော်ကြေးပေးခဲ့တာလည်း အမှန်ပဲဗျ"

လော့ချန်ရှင်းက ဆုမိုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ကျွန်တော် လာတာက ခေါင်းဆောင်ဆု ကို အကြံတောင်းချင်လို့ပါ။ မနေ့ညက ခေါင်းဆောင်ဆု လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ဝမ်ချန်ရှင်း ပြောတာကော အမှန်ပဲလား... သူ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ရင်း မြို့ပြင် ထွက်သွားခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ အမှန်ပါပဲ"

ဆုမိုက ဖုံးကွယ်မနေဘဲ အတည်ပြုပေးလိုက်၏။ သူနှင့် ဝေဇီယီ တို့သည် ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော်က လူတွေ သေနေတာကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ညနေစောင်းနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

လော့ချန်ရှင်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း၊ မျက်မှောင်က ပြန်ကြုတ်သွားပြန်၏။

"ဒါဆိုရင်... လူသတ်သမားက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

"လောကကြီးမှာ 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ကို တတ်တဲ့ ဒုတိယမြောက် လူ ရှိနေလို့လား"

ဆုမိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်၏။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ အကြီးအကဲ ထျန်းချွမ်ပဲ ရှိမှာပေါ့"

လော့ချန်ရှင်းက ခပ်မြိန်မြိန်လေး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ က တရားထိုင် နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ ဝမ်ချန်ရှင်း ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမြင်ဖူးကြတော့ဘူး။ သူက အကြောင်းမဲ့ လူသတ်ဖို့ ဒီအထိ လာလိမ့်မယ် ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

"ဒါပေါ့... အဲဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဆုမိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။ "ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝမ်ချန်ရှင်း ကိုယ်တိုင်ကရော ဘာပြောသေးလဲ"

"သူကတော့ သူသတ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ငြင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

လော့ချန်ရှင်းက စကားစကို ဖြတ်လိုက်ပြီး တွေဝေနေပြန်၏။

"ပြောရခက်တဲ့ ကိစ္စ ရှိလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ခေါင်းဆောင်ဆု နဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဆက်ဆံရေး အရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောမယ့် အချက်က ခန့်မှန်းချက် သက်သက် ဖြစ်နေလို့ပါ"

"ကဲ... ထားပါတော့။ ခေါင်းဆောင်ဆု ကို လူစိမ်း မဟုတ်လို့ ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်.."

"ဝမ်ချန်ရှင်း က သူသတ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းနေပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အမူအရာက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးဗျ။ သူ တစ်ခုခုကို သေချာ သိနေပေမဲ့... ကျွန်တော့်ကိုတော့ မပြောချင်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်"

"အင်း..."

ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို စီနီယာလော့ အနေနဲ့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

"ဟူး... ခက်တာပဲဗျာ"

လော့ချန်ရှင်းက ညည်းတွားလိုက်၏။

"ထျန်းချူမြို့ရဲ့ အခြေအနေက တခြားနေရာနဲ့ မတူဘူး။ ဂိုဏ်းကြီးတွေ အကုန်လုံး ရှိနေကြတာလေ။ အခု ဟွာယန်ဂိုဏ်းချုပ် အသတ်ခံရတော့ သူတို့က ဝမ်ချန်ရှင်းကို အပြင်းအထန် အရေးယူခိုင်းနေကြပြီ။ အကယ်၍ လူသတ်သမားက ဝမ်ချန်ရှင်း မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်... ဟွာယန်ဂိုဏ်း ကျေနပ်အောင် ကျွန်တော်တို့က ဘယ်သူ့ကို သွားပြရမလဲဗျာ"

--