အခန်း ၄၇၆

အခန်း (၄၇၆) ဓားသိုင်းပညာရှင် (အပိုင်း ၃)

"ဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိရင်လည်း... ဓားသမားတစ်ယောက်လို့ ဘယ်သူက ခေါ်ရဲပါ့မလဲဗျာ"

ဆုမိုသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဓားချင်းလောင်းကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်နိုင်ရင် ဒီကြယ်ခုနစ်ပွင့်ဓားက ကျွန်တော့်အပိုင် ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျားနိုင်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီဓားကို ယူသွားပေါ့"

(ဒီလူက တော့ ငါ့ထောင်ချောက်ထဲကို သေချာပေါက် ဝင်လာပြီပဲ။ ခုနက ငါ့ဓားချက်တွေကို သူ ရှောင်နေတာပဲ ကြည့်လေ... ပြန်တိုက်ဖို့ အင်အားတောင် ရှိပုံမရဘူး။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အနိမ့်စားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဓားသိုင်းရဲ့ နက်နဲမှုကို မြင်နိုင်တယ်ဆိုတော့... အင်း... သူက ဓားအကြောင်းတော့ နည်းနည်းပါးပါး သိတာပေါ့။)

ခမောက်ဆောင်းထားသော သူသည် သူ၏ အကွက်အောင်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကျေနပ်နေတော့၏။

သူ၏ ပြောင်မြောက်လှသည်ဟု ယူဆထားသော ဓားသိုင်းကို လူအများက ကြည့်မရအောင် ဆိုးဝါးသည်ဟု ပြောလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခု သူစိမ်းကမူ အမွှန်းတင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဒါက သူ၏ ဓားသိုင်းကို နားလည်သော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူက တထိုင်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လိုက်၏။

"ဟဲဟဲဟဲ၊ ထျန်းချူဓားပြိုင်ပွဲ ဆိုတာ ကလေးကစားစရာ ပါဗျာ။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ တိုက်တဲ့ပွဲကမှ တကယ့်ကို အနှစ်သာရ ရှိမှာပါ။ ကဲ... စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ ဒီဓားချက်ကို ခံယူစမ်း......"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် ခြေလှမ်းကို ကျဲကျဲလှမ်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာ၏။ သုံးနှစ်သားကလေး သစ်သားချောင်းဖြင့် ရမ်းနေသကဲ့သို့ ပုံစံမကျလှသော သူ၏ ဓားသိုင်းသည် ဆုမို၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာတော့၏။

ဆုမိုသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ‘ဝီ’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဆုမို၏ ဓားသည် ထိုသူ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ဓားရိပ်များကြားသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။ ခမောက်ဆောင်းထားသော သူသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသော ခဏအတွင်းမှာပင် ဆုမို၏ ဓားသွားသည် သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

(ဟိုက်... သွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ 'လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း' တဲ့ ဓားသိုင်းက ဒီကောင့်ရှေ့မှာ ဘာမှမဟုတ်ပါလား။ ဒါ ဘယ်လို ဓားသိုင်းမျိုးလဲ။ သောက်ကျိုးနည်း... ငါတော့ အရှက်ကွဲတော့မှာပဲ။)

"မင်း.."

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ သောက်သုံးမကျသော 'ဓားသိုင်း' ကို ဆက်လက် မပြရဲတော့ချေ။ သူ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်တွင် သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆုမို၏ 'နဂါးဟိန်းဓား' ကို လက်ချောင်းဖြင့် လှမ်းတောက်လိုက်သည်။

ဓားသွားမှာ အနည်းငယ် လွဲချော်သွားသော်လည်း ဆုမိုကမူ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ရှိနေ၏။

ဤဓားချက်မှာ သူ၏ မည်သည့် သိုင်းကွက်မျှ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် 'သေခြင်းတရားကို အာခံသော ဓားချက် ဆယ့်သုံးကွက်'ကို ပိုင်နိုင်ထားသော ဆုမိုအဖို့မူကား၊ သာမန် ဓားကွက်များပင်လျှင် သူ၏လက်ထဲတွင် သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား မှန်းဆရ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ သူ၏ ဓားကို ထိုသူက လက်ချောင်းဖြင့် တောက်ထုတ်လိုက်မည် ဆိုသည်မှာလည်း သူ ကြိုတင် တွက်ဆထားပြီးသား ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

ဆုမိုသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးတွင် 'ဇီယန် နတ်ဘုရားလက်ဝါး' အစွမ်းကို စုစည်းကာ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်သည်။ ခမောက်ဆောင်းထားသော သူသည် ဓားကို တောက်ထုတ်ပြီးချိန်တွင် ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းကြီး တစ်ခု သူ၏ ထံပါးသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

(ဟင်... ဒါ... ဒါက 'ဇီယန် နတ်ဘုရားလက်ဝါး' မဟုတ်လား.. ဒီလူက ... ဒီလူက ယန်ရှောင်ထျန်း မဟုတ်ဘူး..)

သူ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အသက်ဘေးနှင့် ကြုံရချိန်တွင် သူ၏ အစွမ်းအစ အားလုံးကို ထုတ်သုံးကာ 'ယူချွမ် သိုင်းကျမ်း' ထဲမှ သိုင်းပညာကို အသည်းအသန် အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး လက်ဝါးမှာလည်း နီမြန်းလာတော့၏။

ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ဆုမိုအတွက်မူ အလွန် ရင်းနှီးနေသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဟိုးဟိုးဟိုး…ယူချွမ် သွေးလက်ဝါးကိုး... တကယ့်ကို တွေ့ရတာ ကြာပြီပဲဗျာ.."

ဆုမိုက ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ဝါးကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးနှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့သွားတော့၏။

'ဘုန်း..'

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ခမောက်ဆောင်းထားသော သူသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးအလား ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ 'ယူချွမ် သွေးလက်ဝါး' အစွမ်းမှာ ထိုအတွင်းအားများ၏ ရှေ့တွင် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားရတော့၏။

ပူပြင်းလှသော အတွင်းအားများက သူ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ မုန်တိုင်းအလား ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် သူ၏ သွေးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဆူပွက်လာသည်။

"အား......"

သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် တစ်ချက်သာ အော်ဟစ်နိုင်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။ သူသည် တံတိုင်းနှင့် သွားတိုက်မိတော့မည့် အချိန်တွင် ဆုမိုက လက်ချောင်းကို ထပ်မံ တောက်လိုက်ပြန်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ 'ကျန့်ထင်' ၊ 'ဆန်ဖုန်း' ၊ 'ကွမ်းမန်' နှင့် 'ကျွီချွဲ' စသော သွေးကြောကွက်များဆီသို့ ပြင်းထန်သော လက်ချောင်းအားများ ထိမှန်သွားတော့၏။ သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော အတွင်းအားများမှာလည်း ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် တံတိုင်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ သူသည် သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆုမိုကို ဒေါသတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက ယန်ရှောင်ထျန်း မဟုတ်ဘူး.. ဇီယန်အာမခံဌာနက ဆုမို မဟုတ်လား.."

"ဒါနဲ့... မင်းလို ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်က ဒီလို နာမည်လွှဲပြီး လူကို လာနောက်နေရတာ... မရှက်ဘူးလား"

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။

"နာမည်လွှဲတာကတော့ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကော တကယ့် ဓားသမားကြီး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲနဲ့... ဘာလို့ ဒီလို ဟန်ဆောင်နေတာလဲ"

"ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ 'အလံ သုံးခု အမိန့်တော်'က လူတစ်ယောက်က ထျန်းချူမြို့ထဲကို ခိုးဝင်လာရဲတယ် ဆိုမှတော့... အဖမ်းခံရမှာကိုလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသင့်တာပေါ့"

"တောက်.. ဘယ်လို ဖြစ်လို့ ငါက ဓားသမားကြီး မဟုတ်ရမှာလဲ။ ငါက..."

သူက ဆက်လက် အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆုမိုက လျင်မြန်စွာပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ အသံသွေးကြောကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် လောကကြီးမှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ဆုမိုသည် သူ၏လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ လေထဲ၌ ဝေ့ဝဲနေသော 'နဂါးဟိန်းဓား' သည် 'ချလွင်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ ဓားအိမ်အတွင်းသို့ အတိအကျ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုသူ၏ 'ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ဓား' ကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးတွင် သေချာစွာ ချည်နှောင်ပေးလိုက်၏။

ဆုမိုက ထိုသူကို တွဲထူလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကဲ... သွားကြစို့။ ငါက ငါးလေး တစ်ကောင်လောက်ပဲ ဖမ်းမိမယ် ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ ငါးကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ဇီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်းခိုဆောင်ကို သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြောကြတာပေါ့"

ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသော်လည်း ဆုမို၏ လက်ထဲတွင် ရောက်နေသဖြင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။ ဆုမိုသည် သူ၏ ပုခုံးကို တွဲကူလျက် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုလမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့၏။

...

...

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာသောအခါ၊ ထိုလမ်းကြားလေးအတွင်းသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသူ နှစ်ဦး ရှိနေသည်။

တစ်ဦးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"တိုက်ပွဲဖြစ်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ လူတော့ မရှိတော့ဘူး"

ပြောဆိုသူမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားကြီးများမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏ အနောက်တွင်မူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အလတ်တန်းစား အရွယ် လူတစ်ဦး ရှိနေ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ငါတို့ကို 'ချီမေတောအုပ်' မှာ ကင်းစောင့်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာလေ။ တုန်းချန်က ဂိုဏ်းတွေကို ခုခံဖို့ပေါ့"

ထိုလူ၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လှသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု ထျန်းချူဓားပြိုင်ပွဲကြီး ဖြစ်လာတော့... သူကလည်း သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို တကယ့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်လို အမြဲ ဂုဏ်ယူနေတတ်တာဆိုတော့... ဒီလို ပွဲမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ မြို့ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ပွဲသွားကြည့်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"အခု ငါ မျှော်လင့်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူ ပြဿနာ မတက်ဖို့ပါပဲ"

"အင်း..."

တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒီ ထျန်းချူမြို့ထဲမှာက လူနံ့တွေက အရမ်းပြင်းလွန်းတယ်။ 'ချီမေတောအုပ်' က သွေးညှီနံ့တွေ မရတော့ ငါတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ"

"နည်းနည်းတော့ သည်းခံလိုက်ပါဦး"

ပုံမှန် ရုပ်ရည်ရှိသော ထိုသူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား... ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ"

တောင့်တင်းသော သူက ရယ်လိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက သာမန်ပါပဲ။ ယွမ်ရှန်းဓားဂိုဏ်းက အရည်အချင်း မရှိတဲ့ တပည့် တစ်ယောက်ကတောင် သူ့ကို ဓားသိုင်းချင်း ယှဉ်ရင် အပြတ်အသတ် သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သင်ပေးထားတဲ့ သိုင်းပညာတွေကတော့ အစစ်အမှန်တွေလေ"

"တကယ်လို့ သူ.. ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင်တောင်၊ လွတ်လမ်း မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်ရင် သူကတော့ သေချာပေါက် ထွက်ပြေးနိုင်မှာပါ။ အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီ တုန်းချန်က ဂိုဏ်းတွေက အလကားပါ။ ထာဝရညတောင်ကြား တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့တွေ မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေကြတာ။ အခုချိန်မှာ ငါတို့ရဲ့ 'ချီမေတောအုပ်' ဆီကိုတော့ သူတို့ လာနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဤစကားကြောင့် ပုံမှန်ရုပ်ရည်ရှိသူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် ကျုံ့သွားတော့၏။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

"ငါ စိတ်ပူနေတာက တုန်းချန်က ဂိုဏ်းတွေ မဟုတ်ဘူး... ထားလိုက်ပါတော့။ အခု လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့က အဓိကပဲ”

--