အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) ဒါက ဘယ်လို နတ်သမီးမျိုးလဲ

စနစ်၏ အသိပေးချက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နင်းဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။ ဤမစ်ရှင်အတွက် ပေးအပ်သော ဆုလာဘ်များမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ရက်ရောလွန်းလှသည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဓားလှုပ်ရှားမှုများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်း အဆကိုးရာ

ဓားဆန္ဒအတွက် နားလည်နိုင်စွမ်း ထိရောက်မှု အဆကိုးဆယ်

ဓားအမျိုးအစား သိုင်းပညာစွမ်းရည်များအတွက် စွမ်းအား ကိုးဆ

“မင်း ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူး မဟုတ်လား”

ဟု နင်းဖန်က သူ၏ စနစ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော အထောက်အပံ့များမှာ သူ၏ ဓားတာအို ခရီးလမ်းကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ တွန်းပို့ပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ဒီ 'ဓားတာအို အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်' က တကယ်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်လောက်ပါတယ်... ဓားဝှက်တောင်ထိပ်ကို ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဓားလှုပ်ရှားမှုတချို့ မသင်ယူရင် နှမြောစရာကောင်းလိမ့်မယ်..."

နင်းဖန်သည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဓားဆန္ဒများ နေရာတိုင်းတွင် တဟုန်ထိုး တက်နေသော တောင်ထိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးသည် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေပုံရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းထန်သည် နင်းဖန် ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှု တိုးလာသည်ကို သတိထားမိပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."

နင်းဖန်သည် သူမကို အာရုံလွှဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး မင်းကို နောက်တစ်ခါ စမ်းသပ်ပါရစေ... နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ 'ရုပ်သေးရုပ် ထိန်းချုပ်ခြင်းနဲ့ ဓားထိန်းချုပ်ခြင်း' ထဲက 'ဓားထိန်းချုပ်ခြင်း' အယူအဆကို ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ကောက်သင့်လဲ..."

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းထန်သည် ခါးပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဓားထိန်းချုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဟာ ဓားတာအိုရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဖြစ်ပေမယ့် စိတ် စွမ်းအားအပေါ် သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက အလွန် သိမ်မွေ့ပါတယ်... လူအများအပြား အဲဒါကို ကောင်းကောင်း မကျင့်ကြံနိုင်ကြဘူး..."

"ပထမအချက်... ဓားကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆက်တိုက် ပျံသန်းနိုင်ဖို့ ကျင့်ကြံသူရဲ့ စိတ် စွမ်းအားက လုံလောက်ရမယ်..."

"ဒုတိယအချက်... နတ်ဘုရား အာရုံက အဝေးကို ရောက်ရမယ်... အဲဒီအခါမှသာ ဓားထိန်းချုပ်ခြင်းကနေတစ်ဆင့် မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးကနေ ရန်သူရဲ့ ခေါင်းကို ယူနိုင်မှာပါ..."

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့... နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံရဲ့ အရည်အသွေးက လုံလောက်အောင် ခိုင်မာရမယ်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ထိန်းချုပ်မှု ခက်ခဲလာပြီး ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေတယ်..."

"စဉ်းစားကြည့်ပါ... ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ဖို့ ဓားကို မိုင်တစ်ထောင် အကွာ မင်း ထိန်းချုပ် စေလွတ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် ထိန်းချုပ်မှု အမှားတစ်ခုကြောင့် ခေါင်း အစား ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး သူတို့ကို အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင်... အဲဒါ ဘယ်လောက်တောင် ရူးမိုက်ရာကျမလဲ..."

"နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ တိုးတက်ချင်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... မင်း ဓားထိန်းချုပ်ခြင်းကို ပိုလေ့ကျင့်ဖို့ပဲ လိုတယ်..."

ကျန်းထန်သည် ထိုသို ပြောချိန်တွက် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး အူကြောင်ကြောင် မဖြစ်တော့ပေ။

သူမသည် အပြောအဆို ကောင်းမွန်ပြီး ယုတ္တိရှိရှိ စကားပြောခဲ့၏။

နင်းဖန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဓားထိန်းချုပ်ခြင်းကို ဘယ်လို လေ့ကျင့်ရမလဲဆိုတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြပါ..."

"သေချာတာပေါ့ အဲဒါက..."

ကျန်းထန် စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ သူမသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို တကယ်ပဲ ကျွန်မကို စမ်းသပ်နေတာလား... ဘာလို့ ရှင် လုံးဝ နားမလည်ဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတာလဲ..."

‘သေစမ်း... ငါ အဲဒီနေရာမှာ အရမ်း လောဘကြီးသွားတယ်... ငါ ပိုပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးခဲ့သင့်တယ်'

ဟု နင်းဖန် တွေးလိုက်သည်။

နင်းဖန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရယူကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ အတွေးတွေ ပျောက်သွားမှာကို ငါ ကြောက်လို့ မင်းကို မြန်မြန် ပြောဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တာလေ... မင်း ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်းထန်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှေ့နောက် အပြင်းအထန် လှုပ်ခါတော့၏။

ဂျူနီယာညီမလေး၏ အတွေးများကို ရှုပ်ထွေးသွားစေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းထန်၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားပြီး

"စီ...နီ...ယာ...အစ်...ကို... ရပ်...ပါ...တော့... ကျွန်မ...ခေါင်း...တွေ...မူး...လာ...ပြီ......"

သူမ သနားခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းဖန် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

ခဏတာ ဉာဏ်ကောင်းသွားခဲ့သော ကျန်းထန်သည် ဤနှောင့်ယှက်မှုအပြီးတွင် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် နေရာတွင် ရပ်ကာ ဘယ်ညာ ယိမ်းယိုင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် သူမက မကျေမနပ် ပြန်ဖြေသည်။

"ဓားဝှက်တောင်ထိပ်မှာ ဓားသင်္ချိုင်း လို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါက အလွန် ကျယ်ပြောပြီး ဓားတစ်သောင်း ရှိတယ်... ဗဟိုနဲ့ ပိုနီးလေလေ အဆင့်ပိုမြင့်လေလေပဲ..."

"အဲ့ဒီနေရာက မူလက တပည့်တွေ လက်နက် ရွေးချယ်ဖို့ဖြစ်ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဓားတွေ အရမ်းများလာလို့ ဓားထိန်းချုပ်ခြင်း ပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ နေရာတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တာ..."

"တပည့်တွေက အပြင်ဘက်မှာ လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး သူတို့ မောပန်းသွားတဲ့အထိ တစ်ကြိမ်တည်းမှာ ဓားတွေ တတ်နိုင်သမျှ အများကြီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်..."

"ဒီလို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခြင်းအားဖြင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို အားကောင်းစေနိုင်တယ်..."

ဤရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် နင်းဖန် နားလည်သွားခဲ့၏။

နင်းဖန်သည် ကျန်းထန်၏ လက်ကလေးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်တွင် ထည့်ထားရင်း၊ မဟာတာအို အားလုံးသည် တူညီသော ပန်းတိုင်သို့သာ ဦးတည်ကြသည်မှာ မှန်ကန်လှသည်ဟု စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဤဓားထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းလမ်းနှင့် ရုပ်သေးရုပ် ထိန်းချုပ်ခြင်း နည်းလမ်းတို့၏ အခြေခံသဘောတရားမှာ အတော်လေး ဆင်တူလှသည်။ သို့သော် "ရုပ်သေး တစ်သောင်း ဂါရဝပြုရာ ခန်းမ" အတွင်းရှိ ရုပ်သေးရုပ်များသည် များသောအားဖြင့် နက်နဲအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်။

ဓားသင်္ချိုင်းတွင်မူ ဗဟိုချက်နှင့် နီးကပ်လေလေ ဓားများ၏ အဆင့်မှာ မြင့်မားလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် နတ်ဘုရားဓားများပင် ပြတ်လပ်မှု ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုဓားများသည် သူတို့နှင့် ရေစက်ပါသော သခင်တစ်ဦး လာရောက်ယူဆောင်သွားမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို တွေးရင်း နင်းဖန်သည် ကျန်းထန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား..."

"ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး..."

ကျန်းထန်၏ ပါးပြင်များ နီရဲနေပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူမ၏ ယခင် မကျေနပ်မှုများ တစ်ခုမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဤအချက်ကပင် အူကြောင်ကြောင် ကောင်မလေးကို အလွန် ချစ်စရာကောင်းစေသည်။သူမ မည်မျှပင် မကျေနပ်မှုများ ခံစားရပါစေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြင်နာအချို့ ပေးလိုက်ပါက ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျော်ရွှင်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချော့ရန် အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။

"မင်း စိတ်မဆိုးဘူးဆိုတော့ ကိုင်တာကို ရပ်ပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

နင်းဖန်သည် ကျန်းထန်၏ လက်ကို သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများမှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ကာ ပင်မ ခန်းမဆီသို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့၏။

ဓားသင်္ချိုင်းသည် တောင်နောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး ပင်မ ခန်းမကို ဖြတ်သွားခြင်းက အတိုဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဆင့်မြင့် ဓားနည်းစနစ်များနှင့် ဂန္တဝင်ဓားနည်းစနစ်အချို့ကို ပင်မ ခန်းမတွင် သေချာပေါက် သိမ်းဆည်းထားပေလိမ့်မည်။

လူသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် နင်းဖန်သည် ထိုနေရာကို သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာရမည် ဖြစ်၏။

ကျန်းထန်သည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး... "အို..." ဟု ပြောကာ သူ၏နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပင်မ ခန်းမဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကြ၏။

အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်မှာ မျက်စိဖမ်းစားနိုင်ပြီး ဓားဖြင့် ကောင်းကင်တံခါးကို ခေါက်ခြင်း ဟူသော စကားလုံးများကို ထွင်းထုထားသည်။

ခန်းမ၏ တံခါးများ ပွင့်နေသဖြင့် ပထမထပ် တစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်ပေသည်။

ထိုနေရာသည် အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ မှန်တစ်ချပ်လို တောက်ပနေအောင် ပွတ်တိုက်ထားသော ကျောက် ကြမ်းပြင် ရှိ၏။

ဗဟိုတွင် ခရမ်းရောင်ကြေးနီ ကျီး-ပုံစံ နံ့သာပေါင်းဖို တစ်ခု ရှိနေသည်။ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်မျှင်သည် တည့်တည့် တက်လာပြီး ခေါင်မိုးတန်းများကြားတွင် လိမ်ယှက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဂိုဏ်းသည် တစ်နှစ်နီးပါး လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သော်လည်း ဤနံ့သာပေါင်းသည် ဘယ်သောအခါမျှ လောင်ကျွမ်းမကုန်ခဲ့ချေ။ ထိုအရာမှာ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပေသည်။

"အဲဒါက စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေတဲ့ အာနိသင် ရှိပုံရတယ်..."

နင်းဖန် အနည်းငယ် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ အတော်လေး လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒီခန်းမရဲ့ အပြင်အဆင်က သူတော်စင်မိန်းမပျို နန်းတော် ရဲ့ စတိုင်နဲ့ ဆင်တူတယ်... ဓားဝှက်တောင်ထိပ် ရဲ့ တောင်ထိပ်အရှင်သခင် ဟာလည်း တာအို အတွက် စိတ်နှစ်ထားပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

သူ လမ်းလျှောက်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ကာ ဓားနည်းစနစ်များ များကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။

ကျန်းထန်သည် ခုန်ပေါက်ကာ သူ၏နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက် သူမက အောက်ထပ်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို မြန်မြန်လာပါ ဒါက ဓားသံနားဆင် ခန်းမဆောင် လေ... အန်တီယွီ က တောင်ထိပ်ရဲ့ နေ့စဉ် ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ နေရာပဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နင်းဖန် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

အပေါ်ထပ်သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် စင်္ကြံအလယ်တွင် ကျယ်ဝန်းသော အတွင်းခန်းတစ်ခုကို သူ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

အတွင်းရှိ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်မှုများမှာ အပြင်ဘက်ထက် ပိုများသည်။

နင်းဖန် ဝင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဓားဝှက်တောင်ထိပ် ရဲ့ တောင်ထိပ်အရှင်သခင် ကို 'အန်တီ' လို့ ခေါ်တာလား... မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရမ်း ရင်းနှီးပုံရတယ်နော်..."

"အင်း... ကျွန်မလည်း မသိဘူး... ဒီကို ရောက်ပြီးမှ အဲဒီ ခေါင်းစဉ်က ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်လာတာပဲ..."

ကျန်းထန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းကာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေပုံရ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ကောင်းပုံရတယ်... မင်း မှတ်မိသလောက် အားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းထန်သည် စဉ်းစားလိုက်၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်သတိရလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီယွီ ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံက ယွီရူရွှမ်း ပါ... သူမရဲ့ ဓားစွမ်းရည်တွေက အံ့သြစရာကောင်းပြီး အားကောင်းတဲ့ ဓားဆန္ဒ ကို သူမ နားလည်ထားတယ်... သူမက ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေထဲမှာ အသန်မာဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားပဲ... ဂိုဏ်းချုပ် တောင် သူမကို မနိုင်ဘူး..."

"ပြီးတော့... ပြီးတော့... သူမက အရမ်း နူးညံ့တယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲ..."

ကျန်းထန်သည် ခဏလေး ရပ်လိုက်ပါက မေ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အများကြီး ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးသွားပြီး နံရံပေါ်ရှိ ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်... ဒါက အန်တီယွီ ပဲ..."

နင်းဖန် ကြည့်ရန် သွားလိုက်ရာ စာလိပ်ပေါ်တွင် အသက်ဝင်နေပုံရသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ခရမ်းရောင် တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပခုံးများထက် ပိုကျယ်သော တင်ပါးများဖြင့် ကျက်သရေရှိလှကာ သူမ၏ မည်းနက်သော ဆံပင်များကို မြင့်မားသော တိမ်တိုက် ဆံထုံးအဖြစ် ဖီးသင်ထားပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် အပြာဖျော့ရောင် ပန်းပွင့် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုများနှင့် နူးညံ့မှုများကို ဖော်ပြနေ၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နှုတ်ခမ်းဆိုးဆေးဖြင့် ခြယ်သထားပြီး ၊ မျက်လုံးထောင့်များရှိ ရွှေရောင် တောက်ပမှုက သူမ၏ မျက်နှာကို အေးစက်ပြီး မြင့်မြတ်ပုံပေါ်စေသည်။

သူမ၏ ပျင်းရိမှုတွင် လောကကြီးကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုအရာသည် ပုံတူတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသော ဓားမသေမျိုး တစ်ဦး၏ ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒါက ဘယ်လို အနုပညာ မျိုးလဲ..."

နင်းဖန် နံရံရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

အကြောင်းမှာ ဤစာလိပ်ပေါ်ရှိ ပန်းချီမှာ အလွန် ရင်းနှီးနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ဟွေ့ထျန်းကျီ ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံး ပါရှိသည့် အောက်ခြေ ညာဘက်ထောင့်ရှိ တံဆိပ်တုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ အချိန်အတော်ကြာအောင် အောင့်ထားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ဒါကို ဆွဲတဲ့သူက မင်းရဲ့ အန်တီယွီ ရိုက်သတ်တာကို မခံရဘူးလား..."