အခန်း ၂၃၆

အခန်း (၂၃၆) ပိုက်ကွန်သိမ်းရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီ

ကျောက်လင်က ဝူလျန်တောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

မကြာမီ နေဝင်ဆည်းဆာအချိန် ရောက်လာသောအခါ ကျောက်လင်က ယွီဝမ်ချန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အာချင်းနှင့် အာချောင်ဟူသော အမျိုးသမီးကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးကတော့ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိပေ။

ယွီဝမ်ချန်သည် တောင်ထွတ်ငါးခုဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှို့ဝှက်စွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အလယ်တောင်ထွတ်ရှိ အလွန်သေးငယ်သော ကျောက်ဂူတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့၏။

"ခင်ပွန်း..."

ဂူဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကျောက်လင်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဝမ်ချန်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယွီဝမ်ချန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလွန်လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် ကျောက်လင်က သူမ၏ရှေ့တွင် အလွယ်တကူ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဇနီးလေး... မင်းက ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး ရတနာကို တစ်ယောက်တည်း ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

ကျောက်လင်က ဂူထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာရင်း ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကြောင့် ခင်ပွန်းက အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောတာပေါ့... ငါ ဒီလောက် သေချာပုန်းနေတာတောင် မင်းက ရှာတွေ့သေးတယ်..."

"တကယ်တော့ ငါက ညဘက်အမှောင်ထဲမှာ ရတနာရှိရာကို တိတ်တိတ်လေး ဝင်သွားလို့ ရမလားဆိုပြီး ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"နေ့ဘက်ဆိုရင် ချီလင်အကယ်ဒမီက လူတွေက ငါ့အတွက် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်... သူတို့က ပျံသန်းနိုင်တော့ ငါ ရတနာကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရောက်လာကြမှာ... အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ ရတနာဆီကို ဝင်နိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး..."

ယွီဝမ်ချန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဇနီး... ရတနာသိုက်ကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ မင်းသိလို့လား..."

"မင်း အထဲဝင်သွားရင် အန္တရာယ်များမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျောက်လင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါ့ဆီမှာ သော့တစ်ချောင်းရှိတယ်..."

"ရတနာသိုက်အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ တကယ် မသိဘူး..."

"ဒီရတနာသိုက်ကို ငါ့အစ်ကို အရင်အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အစအဆုံး တည်ဆောက်ခဲ့တာ... အထဲက ထောင်ချောက်တွေနဲ့ စက်ယန္တရားတွေအကြောင်း ငါ သိပ်မသိဘူး..."

"အထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိမယ်ဆိုတာကို ငါ ကြိုတွေးထားပေမဲ့ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး... ငါ ဝင်ကို ဝင်ရမယ်... ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို မရရင် မင်းသားသုံးပါးဆီက စစ်တပ်အာဏာကို ငါ သိမ်းယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့လိုဆိုရင် အဖေ့ရဲ့ တာဝန်ပေးချက်ကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယွီဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

အတုအယောင် ရတနာသိုက်နေရာငါးခုတွင်ပင် ထိုမျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင်ချောက်များနှင့် စက်ယန္တရားများ ရှိနေလျှင် အစစ်အမှန်ရတနာမှာ သေချာပေါက် ပို၍ပင် အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်။

ယွီဝမ်ချန်၏ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အမြင့်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအားဖြင့် ရတနာသိုက်ထဲသို့ ဘေးကင်းစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှရာ အစစ်အမှန်ရတနာကို သိမ်းပိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဇနီး... ဒီည ရတနာသိုက်ထဲမှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ သွားစူးစမ်းကြည့်မယ်..."

"မင်းက ဒီတောင်ထွတ်ငါးခုကနေ အရင်ထွက်သွားလိုက်ပါ..."

"ငါတို့နှစ်ယောက်အပြင် တခြားအင်အားစုတွေလည်း ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်..."

"ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ငါ သေချာပေါက် ယူပေးမယ်လို့ မင်းကို ငါ ကတိပေးတယ်..."

ကျောက်လင်က ယွီဝမ်ချန်ကို ဖက်ထားရင်း ညင်သာစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

"ခင်ပွန်း...ရှင်လည်း ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အထဲဝင်သွားရင် အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ယွီဝမ်ချန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝဲပျံလာ၏။

ဤသည်မှာ စုစည်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အလင်းတန်းပင် ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင်တကယ်ပဲ ကျောက်စိမ်းသွေးကြော နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီပေါ့..."

ယွီဝမ်ချန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါ ကျောက်စိမ်းသွေးကြော နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ရအောင်ယူပေးမယ်လို့ မင်းကို ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ငါ လုပ်ပေးမှာပါ..."

"မင်း ဒီမှာရှိနေရင် အန္တရာယ်အရမ်းများလို့ ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ငါက တွန့်ဆုတ်ပြီး သတ္တိနည်းသွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ယွီဝမ်ချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယွီဝမ်ချန်သည် ကျောက်စိမ်းသော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်လင်အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ခင်ပွန်း... ဒါက ရတနာသိုက်ကို ဖွင့်တဲ့သော့ပဲ..."

"ရတနာကို ငါ့အစ်ကိုတော် တည်ဆောက်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီသော့တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ရတနာသိုက်ကို ဖွင့်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... တခြားသော့တွေလည်း ရှိဦးမယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ မဟာလီမင်းဆက်၏ ရတနာပင်ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ်မှ လူတစ်ယောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ ဘေးကင်းမည်မဟုတ်ပေ။ ကျောက်လင် အထဲတွင် အသတ်ခံရမည်ကို ယွီဝမ်ချန်က စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က သော့ကို လှမ်းယူလိုက်၏။

တကယ်တော့ ကျောက်လင်သည် သာမန်လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ရတနာသိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ နည်းလမ်းကို ယွီဝမ်ချန်အား ပြောပြမည်မဟုတ်ချေ။

"ခင်ပွန်း... ငါ အာချင်းနဲ့ အာချောင်တို့ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်... ဂရုစိုက်နော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွီဝမ်ချန်က ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က ယွီဝမ်ချန်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အပြစ်ပေးချင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဝမ်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွား၏။ ကျောက်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမက ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေပေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ဂူလေးထဲတွင် ပြင်းပြသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဇာတ်လမ်းကို စတင်ခဲ့ကြတော့၏။

ကျင့်ကြံခြင်း +၁။

ယွီချီတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ တောင်ကြီးတစ်လုံးပေါ်တွင် လူရိပ်ဆယ်ခု ပျံသန်းလာ၏။

ဆယ်ယောက်စလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများမှာ အလွန်အားကောင်းလှရာ အားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြောင်း သိသာပေသည်။

အလယ်တွင်ရှိသော လူမှာ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာ၏။ သူက နေဝင်ဆည်းဆာအချိန် ယွီချီတောင်ထွတ်၏ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ တောင်တန်းကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ဝပ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သတင်းရထားတယ်... လျန်ရှီးခရိုင်မှာရှိတဲ့ ချီလင်အကယ်ဒမီက ချီလင်အကယ်ဒမီကြီးဆယ်ခုရဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးကို ကျင်းပနေတာက ငါတို့ မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့တဲ့..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ဘယ်လိုပေးဆပ်မှုမျိုးနဲ့မဆို ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ပြန်ယူဖို့ ငါတို့ကို တာဝန်ပေးထားတယ်... ဒီတာဝန်မှာ ငါတို့ ပေါ့လျော့နေလို့ မရဘူး..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငါ့ကို နှုတ်ကနေ မှာကြားခဲ့တယ်... မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ စစ်တပ်က အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး စစ်တပ်က ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရတဲ့အတွက် ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးက သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှာ မတော်တဆ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရတနာသိုက်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့တယ်တဲ့..."

"ငါတို့ တတ်နိုင်ရင် တခြားရတနာတွေကို သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားမယ်... မရရင်လည်း ထားလိုက်တော့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အသက်ပေးရရင်တောင် ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကိုတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီ ယူသွားနိုင်ဖို့ မဖြစ်မနေ သိမ်းယူရမယ်..."

ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ရှင်းပါတယ်..."

ကျန်ကိုးယောက်က မှတ်ချက်တစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"လျန်ရှီးခရိုင်မှာရှိတဲ့ ချီလင်အကယ်ဒမီမှာ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ်က နည်းပြတွေ အများကြီးရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ဆယ်ယောက်အတွက် သိပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ လူလုံးထွက်ပြလေ့မရှိတဲ့ စံအိမ်သခင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့ ပြောကြတယ်... သူ့ကို တွေ့ရင် တစ်ယောက်တည်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ ငါတို့ အားလုံးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရမယ်..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဤအချက်ကို အလေးအနက်ထား ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

ကျန်ကိုးယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

"နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးဘဲ ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး တောင်ထွတ်ငါးခုဆီကို သွားကြစို့..."

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုယ်တိုင် ဒီရတနာကို တည်ဆောက်ခဲ့တာဆိုတော့ ထောင်ချောက်တွေနဲ့ စက်ယန္တရားတွေ အပြည့်ရှိတယ်... ကံကောင်းတာက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ပေးထားတဲ့ မြေပုံကြမ်း ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့က ထောင်ချောက်တွေကို ရှောင်ပြီး ရတနာသိုက်ဝင်ပေါက်ဆီ တိုက်ရိုက် သွားလို့ရတယ်..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ဆယ်ယောက်သည် တောင်ထွတ်ငါးခုဆီသို့ ဦးတည်ကာ တဖန် ပျံသန်းသွားကြပြန်သည်။

ထိုလူဆယ်ယောက် ငှက်များအလား ပျံသန်းသွားချိန်တွင် အနီးအနားရှိ တောင်တစ်လုံးပေါ်တွင် အလယ်၌ အခေါင်းပေါက်ဖြစ်နေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုရှိပြီး အထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေ၏။

"မဟာလီမင်းဆက်က လူတွေ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ..."

"မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ ရတနာတွေကို ရှာဖွေနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ ဖြန့်လိုက်တာက နောက်ဆုံးတော့ မဟာလီမင်းဆက်က လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ... အခုတော့ အစစ်အမှန်ရတနာတည်နေရာကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်ပြီ..."

ထိုလူရိပ်က ကျောက်အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

တကယ်တော့ ဤလူသည် ချီလင်အကယ်ဒမီကြီးဆယ်ခု၏ ပြိုင်ပွဲများကို စီစဉ်ညွှန်ကြားသူ ချီလင်အကယ်ဒမီ၏ အကြီးအကဲပင် ဖြစ်နေသည်။

စီရင်စုဝန်သည် ချီလင်အကယ်ဒမီ ပြိုင်ပွဲသတင်းကို တမင်တကာ ဖြန့်လိုက်ပြီး ကောလာဟလကြီးတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့၏။ သဘာဝကျစွာပင် လျန်ရှီးခရိုင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မဟာလီမင်းဆက်၏ တပ်ပျက်စစ်သားများက ကြားသိသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မဟာလီမင်းဆက်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား နားဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ရတနာကို တခြားသူများ လိုချင်တပ်မက်နေသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်သဖြင့် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဧကရာဇ်တံဆိပ်တုံးကို ပြန်လည်ခိုးယူရန်နှင့် ရတနာထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် စွမ်းအားကြီးမားသူ ဆယ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့၏။

ဤလူဆယ်ဦး ပေါ်လာခြင်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော စံအိမ်သခင်က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ပိုက်ကွန်သိမ်းရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း စံအိမ်သခင်က သိလိုက်သည်။

ရွှစ်…

စံအိမ်သခင်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ပေါ်လာ၏။ သူသည် ခြေနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် မြေကြီးကို ထိလိုက်ပြီး တစ်ဟုန်ထိုး မီတာဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဤကဲ့သို့ ပျံသန်းမှုအမြန်နှုန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။