အခန်း (၁၄၀-၁၄၁)

အခန်း (၁၄၀)

မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့

【လျူဟေးတန်း】

【နတ်အဆင့် ပဥ္စမအလွှာ】

【သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်】

【ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်အပြစ်】

【ကွပ်မျက်မှုဆုလာဘ်။ ကျင့်ကြံခြင်းသက်တမ်း သုံးနှစ်】

【ရရှိသောကိုယ်ခံပညာ။ သွေးလက်ဝါး】

“ငါ စောစောက ဝေဝါးဝါး ခံစားမိတာ... ဒီကောင်ရဲ့ သွေးလက်ဝါးထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ အလွန်အမင်း ပြည့်နှက်နေပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်နေတာ။ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို လေ့ကျင့်နေတဲ့သူ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။”

ချူရွှမ်သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ အာရုံခံလိုက်ရုံမျှဖြင့် ‘သွေးလက်ဝါး’ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုလုံးကို အကြွင်းမဲ့ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဘက်သို့ အားသာနေသော ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထင်ရှားသည်မှာ... တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုက တည်ထောင်ထားသော သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သည် အမှားအမှန်၊ အကောင်းအဆိုး ဒွန်တွဲနေသည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချူရွှမ်အနေဖြင့် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိတော့ချေ။

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုတပ်မှူးကို ပေါက်ကွဲသေဆုံးစေခဲ့ပြီးနောက်... ဘေးလူများ သတိမဝင်မိခင်မှာပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းကာ လင်းရှောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး။ “ပြောစမ်း... မင်း ‘ဝမ်ရှောင်ဝူ’ ကို သတ်ခဲ့တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မသတ်ပါဘူးဗျာ ကျွန်တော်က အရှိန်လွန်ပြီး ကန်မိသွားလို့ သေသွားတာပါ။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး စတုတ္ထမင်းသားရဲ့ မွေးနေ့ပွဲအတွက် သူရထားတဲ့ ထိပ်တန်းဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို လိုချင်လို့တင်ပါဗျာ စတုတ္ထမင်းသား... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”

လင်းရှောင်သည် ကြောက်လန့်တုန်ရီနေခဲ့သည်။ ချူရွှမ်သည် သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကိုပင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သတ်ပစ်လိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ... ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို လင်းရှောင် အမှန်တကယ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

မူလက ချူရွှမ်ကို ကျိန်ဆဲအော်ဟစ်နေကြသော အထက်တန်းလွှာများနှင့် အရာရှိများအားလုံးမှာလည်း ယခုအခါ လည်ပင်းအညှစ်ခံထားရသည့် ကြက်ကလေးများအလား နှုတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြတော့သည်။

လင်းရှောင်သည် စတုတ္ထမင်းသား၏ မွေးနေ့ကို အကြောင်းပြကာ လူသတ်လုယက်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ရောက်ရှိနေသော အရာရှိများအားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။ ဒါက အမှန်တကယ် ဖြစ်ရပ်ပဲကိုး။ အရာရှိမင်းကြီးချူသည် ပြဿနာရှာရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ... အမှန်တကယ် အမှုလာရောက် ကိုင်တွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် နေရာမှ လွင့်ပျံလာပြီး လင်းရှောင်ကို ဆတ်ခနဲ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ လင်းရှောင် သွေးအန်လျက် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ “ဒီ ခွေးလောက်မှအသုံးမကျတဲ့ အစေခံကောင်”

သာမန်အားဖြင့် အာဏာရှိသူများက အရပ်သားများကို ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောအရာမဟုတ်သော်လည်း... လူအများရှေ့တွင်မူ စတုတ္ထမင်းသားသည် သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို မှန်ကန်အောင် ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချူရွှမ်ထံသို့ အလျင်အမြန် “အရာရှိမင်းကြီးချူ... ဒီခွေးကောင်ကို မင်း ခေါ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ငါမင်းသားကိုယ်တိုင်လည်း သူ့လိုကောင်နဲ့ ပတ်သက်မိတာကို ရှက်လှပါတယ် ဒါပေမဲ့...”

စတုတ္ထမင်းသား၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လျူဟေးတန်း၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ဒါပေမဲ့ လျူဟေးတန်းက ငါမင်းသားရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ သက်တော်စောင့်ပဲ။ မင်းက သူ့ကို ဒီလိုပဲ သေအောင်ရိုက်သတ်သွားတာကိုတော့... ငါမင်းသား လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ဘူး”

“အော်... ဒီကောင်က ငါ့ကို ကွယ်ရာကနေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ပထမဆုံးလှုပ်ရှားမှုမှာတင် အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့တာလေ။ ငါက ပြန်မတိုက်ခိုက်ရဘူးလား” ချူရွှမ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ဤစတုတ္ထမင်းသားသည် ပညာရှိပြီး အမြော်အမြင်ရှိကာ ဧကရာဇ်ဖြစ်မည့် ပါရမီရှင်ဟု ပြောကြသော်လည်း... ချူရွှမ်၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ချေ။

“အခြားကိစ္စမရှိရင်... ငါ လူခေါ်ပြီး ပြန်တော့မယ်။” ချူရွှမ်သည် လင်းရှောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ရပ်စမ်း မင်း ငါမင်းသားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို သတ်ခဲ့တာ။ မင်းကို ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်ရင်... တော်ဝင်မင်းသား ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်မှာ ရှိတော့မလဲ” စတုတ္ထမင်းသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်များကလည်း ချူရွှမ်ကို ထပ်မံ ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြန်သည်။ ချူရွှမ်က မျက်မှောင်ကုတ်လျက်။ “ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်ချင်လဲ”

“လွယ်ပါတယ်ဗျာ။ မင်း ငါမင်းသားကို စိန်ခေါ်ရဲလား၊ မင်း နိုင်ရင် ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်မယ်။ အကယ်၍ မင်း ရှုံးရင်တော့... မင်းရဲ့ အသက်နဲ့ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမယ်”

ဘုန်း

စတုတ္ထမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာများအားလုံး ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင် မိစ္ဆာများကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း သတ်ဖြတ်တတ်သည့် ကွပ်မျက်သူ၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အသန်မာဆုံးမင်းသားဟု အမည်ကြီးကာ အနာဂတ်တွင် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့်သူ။

ဤကဲ့သို့သော တိုက်ပွဲကြီးသည် ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ ကိုယ်ခံပညာစိတ်ဓာတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်စေခဲ့သည်။

“တိုက်စမ်းပါ စတုတ္ထမင်းသား”

“အဲဒီ ကွပ်မျက်သူကို သတ်ပစ်စမ်း”

“တိုက်စမ်း၊ တိုက်စမ်း သတ်စမ်း၊ သတ်စမ်း”

မဟာချင်ပြည်ထောင်သည် ကိုယ်ခံပညာဖြင့် တည်ထောင်ထားခြင်းဖြစ်ရာ... ပြည်သူများ၏ ကိုယ်ခံပညာအပေါ် ရူးသွပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ စာပေအရာရှိများပင်လျှင် ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ကြသည် ဖြစ်ရာ... သဘောထားကွဲလွဲပါက ဒူးထောက်စိန်ခေါ် တိုက်ခိုက်ကြခြင်းမှာ အထက်တန်းလွှာများကြား၌ကော အရပ်သားများကြားတွင်ပါ ရိုးရိုးသားသား ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ယခုတိုက်ပွဲမှာ... မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ထိပ်တန်းမင်းသားတစ်ပါးနှင့် ပထမဆုံးသော တရားစီရင်ရေး အရာရှိတို့၏ တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အထက်တန်းလွှာ လူတန်းစားနှင့် သာမန် အရပ်သား လူတန်းစားတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ လူအုပ်ကြီး မည်သို့ကြောင့် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ချူရွှမ်ကို ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ... အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာအားလုံးသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဧရာမ ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ နောက်မှ အမှီလိုက်လာကြသော ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။ ‘ချူလေးက စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မင်းသားနဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေရတာလဲ တင် ငါတို့ကိုတောင် မစောင့်ဘူး’

“သတ်စမ်း”

ချူရွှမ်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါကလည်း သူက အဖော်ပြုပေးရန် အသင့်ရှိနေသည်။ ယောက်ျားကောင်းဟူသည် သတိထားသင့်သည့်အချိန်တွင် သတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ခိုက်ရမည့်အချိန်တွင်မူ ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်၏ ပုံရိပ်သည် ရပ်နေသော နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး... ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် စတုတ္ထမင်းသားထံသို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ စတုတ္ထမင်းသားက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက်။ “မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”

“ဘိုးဘေးနဂါးကျင့်စဉ်။ ဝရဇိန်ရွှေခန္ဓာ”

ဘုန်း

စတုတ္ထမင်းသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆုံးမရှိသော သွေးချီများ ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့် ‘ရွှေခေါင်းလောင်း’ တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ ချူရွှမ်၏ လက်သီးချက် ကျရောက်သွားသောအခါ အနည်းငယ်မျှသော တုန်ခါမှုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ချူရွှမ်သည် ယခုအခါ မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား တစ်ဝက်ခန့်ကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရမည်။ သာမန် နတ်အဆင့် ပဥ္စမအလွှာ ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးဆိုလျှင် ဤလက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း... ဤစတုတ္ထမင်းသားကိုမူ မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ချေ။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး... မင်းက တကယ်တော့...”

“ဟားဟား... အခုမှ သိသွားလည်း နောက်ကျသွားပြီ ငါမင်းသားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအတွက် မင်းရဲ့အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်စမ်း ဝရဇိန်ဓားချက်”

စတုတ္ထမင်းသား၏ လက်ဝါးသည် တိုက်ပွဲသုံးဓားတစ်စင်းအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး... သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတွင်းအား ရွှေခေါင်းလောင်းသည်လည်း ထက်မြက်လှသော ‘ရွှေရောင်ဓားအရိပ်’ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ဤဓားချက်၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် လေထုပင် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ချူရွှမ်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး... ကျရောက်လာသော ဝရဇိန်ဓားချက်ကို သူ၏ ဗလာလက်ဝါးဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်... ရွှေရောင်ဓားအရိပ်တစ်ခုလုံး ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ “ဒါ... ဒါမဖြစ်နိုင်တာ ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း နတ်အဆင့် အဋ္ဌမအလွှာမှာ ရှိနေတာလေ”

“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း နတ်အဆင့် နဝမအလွှာမှာ ရှိနေတာမို့၊ မင်းထက် တစ်ဆင့်ပဲ မြင့်တာပါ။ ကဲ... ဒီကို လာခဲ့စမ်း” ချူရွှမ်က ဖြဲပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် အင်အားစိုက်ထုတ်ကာ... စတုတ္ထမင်းသားကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲခေါ်လိုက်တော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ‘ဘိုးဘေးနဂါးကျင့်စဉ်’ ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးတွင် ရွှေရောင်နဂါးများ ဟိန်းဟောက်နေသည့်အလား ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း... ချူရွှမ်ကမူ ၎င်းကို ကြည့်ပင်မကြည့်ချေ။

ချူရွှမ်၏ ပါးစပ်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင်မူ... သူတို့ရှေ့၌ ရှိနေသည်မှာ လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသားတစ်ပိုင်း မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်အလား ထင်မှတ်ရပြီး... ၎င်း၏ ဧရာမလက်သီးကြီးများဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်နှာကို အရူးအမူး ထိုးနှက်နေတော့သည်။ လက်သီးချက်များမှာ မုန်တိုင်းအလား၊ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးအလား၊ မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

လက်သီးတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထိုးနှက်ချက်များကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲနေခဲ့သည်။ မတတ်နိုင်ချေ... ‘မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်’ ၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်ပြီး၊ ရက်စက်ကာ၊ အကျိုးအကြောင်းမရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ကောလာဟလများအရ... ယခင်မျိုးဆက်၏ ‘ကောင်းကင်ဓားမ’ သည် တစ်ခါက မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးအတွင်းသို့ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မျှ မရရှိခဲ့ဟု ဆိုကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်သည် နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအတွက် အထွတ်အထိပ် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းကို အဆင့်မြင့်ဆုံးအထိ ကျင့်ကြံပြီးပါက... ကိုယ်ခံပညာ မဟာဆရာသခင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုပင်လျှင် မိစ္ဆာချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏချင်းအတွင်း ကျိုးပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် စတုတ္ထမင်းသား မည်သို့ပင် ခုခံကာကွယ်ရုန်းကန်ပါစေ... သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ပခုံးကျော်လွှဲချလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချပြီးနောက် ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို သွေးစွန်းရက်စက်မှုဟုပင် မဖော်ပြနိုင်တော့ချေ။ ရောက်ရှိနေကြသော အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာအားလုံးမှာမူ... မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး အချို့မှာ မျက်ခွံများပင် ပြဲထွက်မတတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါက အမှန်တရား မဟုတ်ရပါဘူး။

ထိုသူသည် မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ အသန်မာဆုံးသော တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်၊ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဖြစ်ရမည့် စတုတ္ထမင်းသားလေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ... သူသည် သာမန် ကွပ်မျက်သူတစ်ဦး၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရက်ရက်စက်စက် ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး၊ လုံးဝ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

“မျက်လှည့်ပဲ... ဒါ ငါတို့အားလုံး မြင်နေရတဲ့ စိတ်အာရုံမှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်” အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် မိမိ၏ပါးကို ဖြန်းကနဲနေအောင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် အရှက်ရမှုကြောင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ချူ... မင်း ငါမင်းသားကို ဒီလိုပဲ ရိုက်နှက်ရဲတယ်ပေါ့ ဒါက တော်ဝင်နန်းတွင်းကို စော်ကားတာ၊ မင်း ပုန်ကန်နေတာပဲ”

အခန်း (၁၄၁)

မင်းသားကို ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် ဧကရာဇ်၏ အတွေး

“ဟုတ်တာပေါ့” ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အထက်တန်းလွှာများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။ “ဒီကွပ်မျက်သူက လူအများရှေ့မှာ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးကို ဒီလိုမျိုး ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ရဲတယ်ဆိုတော့... ဒါက ပုန်ကန်တာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ”

စတုတ္ထမင်းသားကား စတုတ္ထမင်းသားပီသပေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံနေရသည့်တိုင်အောင်... ဤကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်မှုကို လုပ်ဆောင်နိုင်သေးသည်။

အချို့သော အထက်တန်းလွှာများက ဘေးရှိ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်များကိုပါ အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။ “စတုတ္ထမင်းသား ပြောတာကို မကြားကြဘူးလား၊ ဒီချူရွှမ်က တရားစီရင်ရေး အရာရှိ မဟုတ်ဘူး၊ သူက မဟာချင်နန်းတွင်းကို ပုန်ကန်နေတဲ့ သူပုန်ပဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းမဖမ်းကြသေးတာလဲ”

“ဘယ်သူ အနားတိုးရဲလဲ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်”

ရှူး...

‘သွေးသောက် အရူးဓားမ’ ၏ ထိပ်ဖျားသည် စတုတ္ထမင်းသား၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်လိုက်ရာ... ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မလှုပ်ဝံ့တော့ချေ။ စတုတ္ထမင်းသားကိုယ်တိုင်လည်း လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားကာ “ချူရွှမ်... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ မင်း တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ချင်တာလား”

“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”

ဖြန်း

ချူရွှမ်သည် လူအများရှေ့မှာပင် စတုတ္ထမင်းသား၏ ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။ ဤပါးရိုက်ချက်ကြောင့် ရောက်ရှိနေသော အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာများအားလုံး ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရသည်။ စတုတ္ထမင်းသားကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုတ်ကိုပင် အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။

ဤပါးရိုက်ချက်က အားမပြင်းလှသော်လည်း... အရှက်ရမှုမှာမူ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ချူရွှမ်၏ ဖိနှိပ်ထားခြင်းကို ခံမနေရဘဲ လည်ပင်းတွင် ကပ်နေသော ဓားမသာ မရှိပါက... သူသည် နေရာမှ ထခုကာ ချူရွှမ်နှင့် အသက်ပေးပြီး တိုက်ခိုက်မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးဆုတ်နီမြန်းနေခဲ့ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်း... မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”

“ငါက မင်းကို ဘာလို့ မရိုက်ရဲရမှာလဲ၊ မင်းက ငါ့ကို ပုန်ကန်တယ်လို့ ပြောနေပေမဲ့... ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ကသာ ပုန်ကန်ချင်နေတာ။ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီးတော့... သာမန် မွေးနေ့ပွဲတော်တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရာရှိတွေ၊ အထက်တန်းလွှာတွေကို လက်နက်တွေနဲ့ စုဝေးစေခဲ့တယ်။ ပြောစမ်း... မင်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အိုမင်းနေပြီလို့ ထင်ပြီး၊ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးကာ မင်းရဲ့ လူယုံတွေကို စုစည်းပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတာ မဟုတ်လား”

စတုတ္ထမင်းသား ပြန်လည်ငြင်းဆန်ခွင့် မရခင်မှာပင် ချူရွှမ်က ထပ်မံ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။ “စတုတ္ထမင်းသား... မင်းက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်ပဲ ငါက ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်... တော်ဝင်ကျေးဇူးကို သိတတ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရမယ်ဆိုတာ သိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုကို ကြံစည်ဝံ့တယ်ပေါ့၊ မင်းရဲ့ဘေးက အရာရှိတွေကို ကြည့်ဦး... အားလုံးက လက်နက်တွေ ကိုင်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နေတာ။ ဒါက ပုန်ကန်ဖို့ လူစုနေတာမဟုတ်ရင် ဘာလဲ”

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့က ဘေးဘယ်ညာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမှန်ပင် စတုတ္ထမင်းသား အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာများစွာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ထားကြရာ... ကြည့်ရသည်မှာ ပုန်ကန်ရန် လူစုနေကြသည်နှင့် တကယ်ကို တူနေခဲ့သည်။

“ဟင်း... ဟင်း... မွေးနေ့လာရောက် ဂုဏ်ပြုတဲ့သူတွေထဲမှာ စစ်တပ်က စစ်သူကြီးတွေတောင် အများကြီး ပါဝင်နေတာပဲ။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သာ မင်းတို့ရဲ့ ပုံစံကို သိသွားရင်တော့...” ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့က ပြိုင်တူပင် အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ဤစကားက လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သူကြီးများကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် မိမိတို့၏ လက်နက်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆတ်ခနဲ ပစ်ချလိုက်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို မခံယူဝံ့ကြချေ။

အခြားအရာရှိများကလည်း ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပုံစံတူ လိုက်လုပ်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင်... လက်နက်ပုံကြီးတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ ဒေါသကြောင့် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အမှန်တကယ် ရက်ရက်စက်စက် အရိုက်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း... ဤကွပ်မျက်သူ၏ စကားအနည်းငယ်အပြီးတွင်မူ... သူသည် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုကို ကြံစည်နေသည့် အပြစ်သားကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းသွားခဲ့ပြီး သွေးဆုတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့်။ “မင်း... ချူ... မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

“မင်းက ငါ မသတ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား၊ ဒီအရာရှိက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိဖို့ပဲ သိတာ။ မင်း မင်းသားဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်းသာ တကယ် ပုန်ကန်ရဲရင်... ငါ ချူရွှမ်က မင်းနဲ့ အသက်ပေးပြီး ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မယ့်သူပဲ”

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်ပလာခဲ့ပြီး ‘သွေးသောက် အရူးဓားမ’ မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် စတုတ္ထမင်းသား၏ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော မျက်နှာမှာ ခဏချင်းအတွင်း ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ သာမန် ကွပ်မျက်သူ မဟုတ်ဘဲ... တစ်ရက်တည်းဖြင့် မြို့တော်ရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ‘အရူးကွပ်မျက်သူ’ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ဤအရူးကို တကယ် ဒေါသထွက်အောင် ဆွမိပြီး ဓားချက်တစ်ချက် ခံလိုက်ရလျှင်... သူ သေရတာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်မဟုတ်ပါလား။

“တရားစီရင်ရေး အရာရှိချူ... ခဏနေဦး” စတုတ္ထမင်းသားက ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ‘သွေးသောက် အရူးဓားမ’ က သူ၏ လည်ပင်းအရေပြားကို အနည်းငယ် ဖြတ်ရှမိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါတွင် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် စတုတ္ထမင်းသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရတော့သည်။ “ငါ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါက တရားဝင် စိန်ခေါ်ပွဲဖြစ်လို့ ငါရှုံးခဲ့ပြီဆိုမှတော့... မင်း လင်းရှောင်ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပါတယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကိုလည်း... ငါတို့ ကျေအေးကြတာပေါ့။”

“တကယ်လား”

‘မင်းရဲ့ ဓားအစုတ်က ငါ့လည်ပင်းမှာ ကပ်နေတာကို... မဟုတ်လို့ ရမလား’ စတုတ္ထမင်းသား၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်သော ပုံစံဖြင့်။ “ငါ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုရဲတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မယုံဘူး။ တော်ဝင်မင်းသားတွေရဲ့ ပါးစပ်ဆိုတာ လေထဲက တိမ်လိုပဲ၊ ဘယ်တော့မှ အတည်မရှိဘူး မင်းတို့ မင်းသားတွေရဲ့ ကတိသစ္စာဆိုတာ... လေလည်သံလိုပဲ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိတာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးရမယ် စီနီယာတို့... စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ရှာပေးကြပါဦး”

ချူရွှမ်သည် စာဖြင့် ရေးသားထားသော ကတိကဝတ်ကသာ အန္တရာယ်အကင်းဆုံးဟု ခံစားမိသည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် စတုတ္ထမင်းသားနှင့် အရာရှိများအားလုံး ထပ်မံ မှင်တက်သွားကြရပြန်သည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့မှာမူ... ချူရွှမ်ကို လုံးဝ အံ့ဩလေးစားသွားကြတော့သည်။

“ငါတို့ တကယ်ကို လေးစားမိပါပြီဗျာ။ လူကိုလည်း ရိုက်နှက်သေးတယ်၊ စာချုပ်ကိုလည်း လက်မှတ်ထိုးခိုင်းသေးတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ အတိတ်တုန်းက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းကို တွေးမိခဲ့ရင်... ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားခံရပြီး ‘မီးလျှံတိမ်တိုက်ဂူ’ ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဒီလောက်အထိ အဝေးကို နှင်ထုတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“တရားစီရင်ရေး အရာရှိချူ... မင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့လူပဲ”

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ နှစ်ဦးလုံးက လက်မထောင်ပြကြပြီးနောက်... စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကာ ယနေ့ဖြစ်ရပ်အတွက် စတုတ္ထမင်းသားအနေဖြင့် နောက်နောင်တွင် မည်သည့် ကိစ္စမျှ ရှာဖွေခြင်း မပြုနိုင်ရန် ကတိကဝတ်စာချုပ်ကို သေသပ်စွာ ရေးသားလိုက်ကြတော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသားသည် မိမိ၏ ရင်ထဲမှ အဆုံးမရှိသော နာကျည်းမှုကို အောင့်အည်းးထားရပြီး... အလွန်အမင်း အရှက်ရစွာဖြင့် စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏ လက်ဗွေကို နှိပ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ချူရွှမ်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ ခါးကို ထောက်လျက် စတုတ္ထမင်းသားကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စတုတ္ထမင်းသား... ဒီအရာရှိက မင်းကို သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့ဦးနော်။ လူဆိုတာ လောကကြီးမှာ နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်တာက အကောင်းဆုံးပဲဗျ။ လူတိုင်းက ငါ့လိုမျိုး စကားပြောရလွယ်ကူတဲ့သူ မဟုတ်ကြဘူး။”

“ပြီးတော့ ရောက်ရှိနေကြတဲ့ အရာရှိမင်းကြီးတို့လည်း မြင်ကြတဲ့အတိုင်းပဲ... ငါနဲ့ စတုတ္ထမင်းသားကြားက ပဋိပက္ခဟာ သာမန် အထင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ အထင်လွဲမှားမှုတွေ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်လို့... ငါ လူခေါ်ပြီး ပြန်တော့မယ်။ ဒါ့အပြင် အားလုံးပဲ မှတ်ထားပေးကြပါဦး... ငါ ချူရွှမ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး”

“စီနီယာတို့... လင်းရှောင်ကို ဆွဲပြီး သွားကြစို့”

ချူရွှမ်သည် ‘သွေးသောက် အရူးဓားမ’ ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့ဆုံးမှ လမ်းရှင်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့က ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီမှ ခြံရံလျက်... ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲနေပြီဖြစ်သော လင်းရှောင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ထိုသုံးဦးသည် မင်းသားအိမ်တော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ... ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသော စတုတ္ထမင်းသား၏ အသံများနှင့်အတူ အရာရှိများ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဂုဏ်သရေရှိလှသော တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးသည် လူအများရှေ့တွင် အရိုက်ခံရရုံတင်မကဘဲ... ကတိကဝတ်စာချုပ်ကိုပါ အတင်းအဓမ္မ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် မဟာချင်ပြည်၏ သမိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်မျှ မရှိဖူးသေးသော အဖြစ်အပျက်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

စတုတ္ထမင်းသားသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့်။ “ထွက်သွားကြစမ်း အကုန်လုံး ထွက်သွားကြစမ်း၊ ပြီးတော့ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ် အားလုံးကို ငါ့ဆီ ပြန်ခေါ်ခဲ့စမ်း၊ ချူ... မင်းနဲ့ ငါနဲ့ကတော့ ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးနိုင်တော့ဘူး” ဟု အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲတော့သည်။

ဝူး...

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရက်ရက်စက်စက် အရိုက်ခံခဲ့ရသော အရှက်ရမှုကို တွေးမိတိုင်း စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းလိုက်၊ အစိမ်းရောင်သန်းလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရောက်ရှိနေသော အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ကြသည်။ ‘သွားပြီ... စတုတ္ထမင်းသား လုံးဝ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီ။ ကြည့်ရတာ တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်တော့မယ် ထင်တယ်’

“မဟန်ဘူး... ဒီကိစ္စကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ အလျင်အမြန် သွားရောက်အစီရင်ခံရမယ်” အချို့သော အမြင်စူးရှသည့် အရာရှိများမှာမူ... နေရာမှ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မင်းသားအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် “ချူလေး... မင်း ဒီတစ်ကြိမ်တော့ တကယ်ကို ဒုက္ခအကြီးကြီး ရှာလိုက်တာပဲ။ မင်း တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးကို ရိုက်နှက်ရဲတယ်ပေါ့၊ သူက အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်းအရှိဆုံးသူလေ၊ စတုတ္ထမင်းသားက မင်းကို ဘယ်လိုမှ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အကယ်၍ ဒီကိစ္စက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီကိုသာ ရောက်သွားရင်တော့...”

“ကျွန်တော်ကလည်း ဒီကိစ္စ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ရောက်သွားဖို့ မျှော်လင့်နေတာပါဗျာ။” ချူရွှမ်က ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသောအကြည့်ဖြင့် ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာတို့... လူတစ်ယောက်က ဘာကို အကြောက်ဆုံးလဲဆိုတာ သိလား”

“သေရမှာပေါ့ဗျာ” ဝမ်ချောင်က ချက်ချင်း ဖြေသည်။

“မှားတယ်ဗျ”

ချူရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “လူတစ်ယောက် အကြောက်ဆုံးအရာက မသေရသေးဘဲနဲ့ ပိုက်ဆံမရှိတာပဲဗျ။ အဲဒါက သေရတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးဝါးသေးတယ်။”

“တော်ဝင်အာဏာဆိုတာလည်း ဒီသဘောတရားအတိုင်းပဲ”

“ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့... အဆိုးရွားဆုံး သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရာကတော့ ကိုယ့်က ပလ္လင်ပေါ်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့... အောက်က သားသမီးတွေကတော့ ပလ္လင်ပေါ်တက်ဖို့အတွက် အသည်းအသန် လောနေကြတာပဲ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စကို ပိုပြီးတော့ ဆူပွက်အောင် လုပ်လေလေ... ကျွန်တော့်အတွက် ပိုပြီးတော့ ဘာမှမဖြစ်လေလေပဲ။ တချို့အချိန်တွေမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော့်ကိုတောင် ချီးကျူးမိဦးမှာ။ ဒါကို တော်ဝင်အုပ်ချုပ်ရေး အနုပညာ လို့ ခေါ်တယ်ဗျ။”

“အကယ်၍... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က တကယ်ပဲ အိုမင်းမောပန်းပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင်... ကျွန်တော့်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပြီးသားပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မှာပေါ့။”

ချူရွှမ်သည် နားမလည်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလျက်... တော်ဝင်နန်းတော်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လှမ်းမြော်ကြည့်လိုက်တော့သည်။