အခန်း (၁၄၄-၁၄၅)

အခန်း (၁၄၄)

မင်းရဲ့ ဦးရီးတော်ကို ဘာလို့ မတောင်းပန်ရတာလဲ

တော်ဝင်အမိန့်တော်၏ အကြောင်းအရာကြောင့် ချူရွှမ်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... ရောက်ရှိနေသူအားလုံးလည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြရတော့သည်။

“ငါတို့ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဒီချူရွှမ်က စတုတ္ထမင်းသားကို လူအများရှေ့မှာ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ခဲ့တာတောင်... ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားမခံရတဲ့အပြင်၊ မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်တောင် ဖြစ်သွားသေးတယ် ဟုတ်လား ဒါဆို ငါတို့လည်း မင်းသားတစ်ပါးပါးကို ရှာပြီး သွားရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ”

“အတု... ဒါက လုံးဝ အတုပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ မိန်းမစိုးလျိုကျင်း... မင်း ခွေးလောက်မှမရှိတဲ့ အစေခံကောင်၊ မင်း မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို အတုလုပ်ပြီး လာကြေညာတာ မဟုတ်လား” စတုတ္ထမင်းသားသည် ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူက အသန်မာဆုံးမင်းသား၊ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်လေ၊ သို့သော် သူက အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး... သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည့်သူက မည်သည့်အပြစ်မျှမရသည့်အပြင်၊ သူ၏ ‘ဦးရီးတော်’ တောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်လား၊ ဤကဲ့သို့သော အရာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

စတုတ္ထမင်းသားသည် မိန်းမစိုး လျိုကျင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး... ထိုတော်ဝင်အမိန့်တော်ကို အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မိန်းမစိုး လျိုကျင်းက လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်... စတုတ္ထမင်းသား ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ပျက်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤမိန်းမစိုးအိုကြီးသည် တော်ဝင်နန်းတော်၏ ‘နတ်အဆင့် အဋ္ဌမအလွှာ’ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေသော စတုတ္ထမင်းသားကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ဤမိန်းမစိုးအိုကြီး၏ စွမ်းအားက လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသေးသည်။

‘ဒါပေမဲ့... လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ သဘောထားကတော့ ငါ ထင်ထားတာထက် တော်တော်လေးကို ထူးဆန်းနေတယ်။ ကြည့်ရတာ... ငါ့လက်ထဲက ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်က ငါ ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီးတော့ အလေးသာပုံရတယ်’ ချူရွှမ်က ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။

စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ ဒေါသကြောင့် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူ မကျေနပ်ဘူး သူ လုံးဝ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး။

“သူက ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဘာလို့ တော်ဝင်ညီတော်အဖြစ် အပ်နှင်းခံရတာလဲ မိန်းမစိုးလျူ... မင်းပဲ စိတ်နောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ကပဲ စိတ်နောက်နေတာလား...”

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့်... စတုတ္ထမင်းသား၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများမှာ လုံးဝ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘေးတွင် အော်ဟစ်နေခဲ့သော လင်းစစ်သူကြီးမှာမူ... လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ရပြီ။

တော်ဝင်ညီတော်။

မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်။

ဤဘွဲ့အမည်များထဲမှ တစ်ခုခုသည်ပင်လျှင် တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဆူပွက်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။ ချူရွှမ်က သူ၏သားကို ဖမ်းဆီးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... သူ၏ ဇနီးသည်ကိုပင် ဖမ်းဆီးသွားပါစေဦး၊ လင်းစစ်သူကြီးအနေဖြင့် မကျေနပ်သော စကားတစ်ခွန်းမျှပင် အော်ဟစ်ဝံ့တော့မည်မဟုတ်ချေ။

“စတုတ္ထမင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်တန့်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ် ဘုရား။” လင်းစစ်သူကြီးက ပြတ်သားစွာ အကြံပြုလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးသွားတာက ပြန်လည် ဆယ်ယူလို့ရနိုင်ပြီး... သားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတာကလည်း နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် ထပ်မွေးလို့ ရနိုင်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ အသက် ဆုံးရှုံးသွားရင်တော့...

ဖြန်း

ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေသော စတုတ္ထမင်းသားသည် လင်းစစ်သူကြီး၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်တော့သည်။ “မင်း ပါးစပ်ပိတ်စမ်း အဲဒီ ကွပ်မျက်သူဆိုတဲ့ ကောင်က ငါ့ကို လူအများရှေ့မှာ ရိုက်နှက်ခဲ့တာကို ဒီအတိုင်း မေ့လိုက်ရမယ် ဟုတ်လား၊ မဖြစ်နိုင်တာ ငါ ခမည်းတော်ဆီ သွားပြီး ကိုယ်တိုင် မေးမြန်းမယ်၊ ဒါတွေက အမှန်တရား ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘူး”

စတုတ္ထမင်းသားမှာ ဒေါသကြောင့် ဆံပင်များပင် ထောင်ထနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုး လျိုကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်သွားပြီး ရက်စက်လှသော လေသံဖြင့်။ “စတုတ္ထမင်းသား... မင်းသားအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကို မယုံကြည်နိုင်ပေမဲ့... မင်းမြတ်ရဲ့ တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုတော့ မလေးစားဘဲ မနေဝံ့ပါနဲ့ ဘုရား”

“ဒါ့အပြင်... မင်းမြတ်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်လည်း ရှိပါသေးတယ်၊ စတုတ္ထမင်းသား... အမိန့်တော်ကို နာခံစမ်း”

မိန်းမစိုး လျိုကျင်းသည် သူ၏ စူးရှလှသော အသံကို သုံးလျက် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပုံစံအတိုင်း အတုယူကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မိုက်မဲတဲ့ သား... ငါကိုယ်တော်က သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်နှံခဲ့တာ... နိုင်ငံဟောင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်ကောင်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက်ပဲ၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကလဲ့စားချေမှုတွေအတွက် မဟုတ်ဘူး။ မင်း တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ချင်သေးရင်... မင်းရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်ကို အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်တောင်းပန်စမ်း”

“အကယ်၍ မင်းက အမိန့်ကို မနာခံဘူးဆိုရင်တော့... နောင်နောင်မှာ တော်ဝင်မင်းသားအဖြစ် မလုပ်နဲ့တော့၊ ငါကိုယ်တော်ဆီကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့နဲ့တော့”

“အော်... ပြီးတော့ စတုတ္ထမင်းသား၊ ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်ကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က စတုတ္ထမင်းသားအနေနဲ့ အရာရှိမင်းကြီးချူ... မဟုတ်ဘူး၊ တော်ဝင်ဦးရီးတော်ချူကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်တာကို မျက်ဝါးထင်ထင် စောင့်ကြည့်ဖို့ အထူး မှာကြားလိုက်ပါတယ် ဘုရား။ မင်းသားက ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ”

မိန်းမစိုး လျိုကျင်း၏ လေသံက လုံးဝကို အေးစက်သွားခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးဟူသည် ကလဲ့စားချေတတ်သော အမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် စောစောက စတုတ္ထမင်းသား၏ ‘ခွေးလောက်မှမရှိတဲ့ အစေခံကောင်’ ဟု ဆဲဆိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်... ဤနာကျည်းမှုကို သူ မည်သို့ကြောင့် ပြန်လည် ကလဲ့စားမချေဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ဤစကားများကြောင့် သွေးရောင်ဝတ် အစောင့် အင်အားသုံးထောင်လုံး၏ ဦးရေပြားများ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး... အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်ကိုယ်တိုင်လည်း မိမိကိုယ်ကို အိပ်မက်မက်နေသည်လားဟု ထင်မှတ်မိတော့သည်။

ထိုသူက အနာဂတ်ရဲ့ အုပ်စိုးရှင်အသစ် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်းအရှိဆုံး စတုတ္ထမင်းသားလေ၊ သူက ရက်ရက်စက်စက် အရိုက်ခံခဲ့ရရုံတင်မကဘဲ... သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည့်သူကိုပါ ပြန်လည် ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရမည် ဟုတ်လား။ စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေရုံတင်မကဘဲ... အတွင်းအားများ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ‘ချီဖောက်ပြန်ခြင်း’ လမ်းစဉ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူ ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း... တော်ဝင်မင်းသား ရာထူးနှင့် ပလ္လင် ဆက်ခံခွင့်ကို အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးသွားရမှာကို သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အမိန့်ကို နာခံရန်အတွက်မူ...

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့် အင်အားသုံးထောင်နှင့် အကျဉ်းထောင်စောင့် ရာဂဏန်းတို့၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့်... စတုတ္ထမင်းသားသည် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းတစ်ခုခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့တော့သည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ဆွံ့အစွာဖြင့် ရပ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း မိန်းမစိုး လျိုကျင်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် မကြံရွယ်ဘဲ ထပ်မံ ဖိအားပေးလိုက်ပြန်သည်။ “စတုတ္ထမင်းသား... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်ကို... မင်းသားအနေနဲ့ နာခံမလား၊ မနာခံဘူးလား ကျွန်တော်မျိုးကို အဖြေတစ်ခုခုတော့ ပေးပါဦး ဘုရား။”

“တောက်... ဒါက ခမည်းတော်ရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်ဖြစ်လို့... ငါ မုချ နာခံရမှာပေါ့ မင်း... ချူ... မဟုတ်ဘူး၊ တော်ဝင်ဦးရီးတော်... ငါ... ငါ မှားသွားပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်...”

ဖူး

သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်... စတုတ္ထမင်းသားသည် ရင်ထဲမှ ပြင်းထန်လှသော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသကို မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ နေရာမှာတင် သွေးတစ်လုတ်ကို ပြင်းထန်စွာ အန်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ သွားများကိုလည်း ကြိတ်ချေမတတ် တောက်ခေါက်နေခဲ့သည်။

ချူရွှမ်မှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... တော်ဝင်အမိန့်တော်က သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိတ်လန့်စရာ မလိုတော့ချေ။

‘ဒီဧကရာဇ်အိုကြီးက တော်တော်လေးကို အကွက်စေ့တာပဲဗျာ။ ငါ့ကို ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို လူအများရှေ့မှာ ထုတ်မပြခိုင်းစေချင်လို့... ‘တော်ဝင်ဦးရီးတော်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်ကိုတောင် ပေးအပ်ပြီး လာသိမ်းသွင်းနေတာကိုး။’

‘ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတဲ့အချက်ပဲလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ဆိုတာ တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးလို့ရတဲ့ အရာမို့... ဤစတုတ္ထမင်းသား တစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာတင် သုံးပစ်လိုက်ရင် တကယ်ကို ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။’

ဤသို့ တွေးမိရင်း ချူရွှမ်သည် စတုတ္ထမင်းသား၏ တောင်းပန်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး... တော်ဝင်ဦးရီးတော်တစ်ဦး၏ အမူအရာအတိုင်း စတုတ္ထမင်းသားကို မေတ္တာပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စတုတ္ထမင်းသား... မင်းက ငါ့ကို ဦးရီးတော်လို့ ခေါ်ဝံ့မှတော့... ငါကလည်း မင်းကို ငါ့ရဲ့ ‘တူတော်မောင်’ အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးရမှာပေါ့။”

“ဒါပေမဲ့ တူတော်မောင်... ဦးရီးတော်ရဲ့ စကားကို မှတ်ထားပါဦး၊ နောက်နောင် ပြဿနာတွေနဲ့ ကြုံလာရရင် ဘယ်တော့မှ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လောကကြီးမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မင်းရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်လိုမျိုး အကျိုးအကြောင်း သိတတ်ပြီး စကားပြောရလွယ်ကူတဲ့သူ မဟုတ်ကြဘူးဗျ။”

ဖူး

ချူရွှမ်၏ စကားအဆုံးတွင်... စတုတ္ထမင်းသားသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိလျက် ဒေါသကြောင့် နောက်ထပ် သွေးတစ်လုတ်ကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ၏ ဆုပ်ထားသော လက်သီးကြီးများဖြင့် ရှေ့ရှိ ချူရွှမ်၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

‘မင်းရဲ့ တူတော်မောင်ကို သွားပြီး... ကျိန်ဆဲလိုက်စမ်း’ ငါက ဒီနေ့မှာ အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီလေဗျာ၊ မင်းက အလွန်ဆုံးရှိမှ အသက်နှစ်ဆယ်အစောပိုင်းပဲ ရှိဦးမှာကို မင်းလို ကွပ်မျက်သူက... ငါ့ကို တူတော်မောင်လို့ ခေါ်ဝံ့ရအောင် မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ စတုတ္ထမင်းသား လုံးဝကို သွေးရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း... တရားဝင် တော်ဝင်အမိန့်တော်နှင့် မိန်းမစိုး လျိုကျင်း၏ ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်မူ... စတုတ္ထမင်းသားသည် အံကြိတ်ကာ သည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ သူသည် သည်းခံရုံတင်မကဘဲ... ချူရွှမ်၏ ‘ဆုံးမစကား’ အတွက် စိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လျက် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ။ “တော်ဝင်ဦးရီးတော်ချူ... ဦးရီးတော်ရဲ့ ဆုံးမစကားက မှန်ကန်ပါတယ် ဘုရား။ ဒီတူတော်မောင် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သေသေချာချာ ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ့မယ်။ အခြားကိစ္စမရှိရင်တော့... တူတော်မောင်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။ ဟေ့လူတွေ... ပြန်ကြစို့”

သူ ရောက်ရှိလာစဉ်က... သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝန်းရံလျက် ခန့်ညားစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း... ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်မူ အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရတော့သည်။ စတုတ္ထမင်းသားသည် ဒေါသကြောင့် မျက်စိများပင် ပြာဝေနေခဲ့ရသည်။ သူ စစ်ဆေးရေးမှူးရုံးတော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်... သူ၏ ယုံကြည်ရသော သက်တော်စောင့်များကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်အမိန့်ပေးတော့သည်။

“သွားစုံစမ်းကြစမ်း ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်က ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာဖြစ်လို့ သာမန် ကွပ်မျက်သူကောင်ကို... ‘တော်ဝင်ဦးရီးတော်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည် ပေးအပ်ရတာလဲ သူက ဘာမို့လို့ ဤမျှအထိ အရေးပေးခံရတာလဲ” စတုတ္ထမင်းသားသည် ဤကိစ္စကို လုံးဝကို နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင်... စတုတ္ထမင်းသားတစ်ယောက်တည်း နားမလည်နိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ၊ ရောက်ရှိနေကြသော အကျဉ်းထောင်စောင့် ရာဂဏန်းလုံးလည်း လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ စကားလုံးငါးလုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“အရာရှိမင်းကြီးချူက... တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ”

“မင်းသားကိုလည်း ရိုက်နှက်သေးတယ်၊ ‘တော်ဝင်ဦးရီးတော်’ အဖြစ်လည်း ရာထူးတက်သေးတယ်... ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးက တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“ဘာအရာရှိမင်းကြီးလဲဗျာ၊ နောင်နောင်ကျရင် ငါတို့ သူ့ကို ‘တော်ဝင်ဦးရီးတော်ချူ’ လို့ပဲ ခေါ်ရတော့မယ်” အကျဉ်းထောင်စောင့်များအားလုံး အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။

ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့ကမူ... သူတို့လည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စတုတ္ထမင်းသားနောက်သို့ လိုက်လံရိုက်နှက်လိုက်ရမလားဟု တွေးတောနေကြသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုသို့လုပ်ပါက သူတို့လည်း ရာထူးပြန်တက်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အဆုံးမရှိသော စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း... လူအများကြီး ရှိနေသဖြင့် သူ လှမ်းမေးရန် အခွင့်အရေးမရှိသေးချေ။

ထိုစဉ်... အတွင်းဘက်၌ စစ်ဆေးမှုကို တာဝန်ယူထားသော ကျောက်ဟူသည် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော ရှည်လျားလှသည့် ‘ပြစ်မှုဝန်ခံချက်စာလွှာ’ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ “ချူအစ်ကို... အဲဒီလင်းရှောင်ဆိုတဲ့ကောင်က အကုန်လုံးကို ဝန်ခံသွားပါပြီဗျာ၊ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဝက်မကြီး ရေချိုးတာကို ခိုးကြည့်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကစပြီး အကုန်လုံးကို ဝန်ခံသွားပါပြီ။”

“အော်... ဝန်ခံသွားတာ ကောင်းတာပေါ့။ လင်းစစ်သူကြီး... ဒါက မင်းရဲ့သားကိုယ်တိုင် ရေးသားထားတဲ့ ပြစ်မှုဝန်ခံချက်စာလွှာပဲဗျ။ သူက သာမန်အရပ်သား အရေအတွက် ရာဂဏန်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံထားတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်... ဒီစာလွှာကို ဖတ်ကြည့်ချင်သေးလား”

ချူရွှမ်၏ အေးစက်လှသော အကြည့်သည်... ထိုနေရာ၌ ဆွံ့အစွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော လင်းစစ်သူကြီးထံသို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၁၄၅)

တိုင်းပြည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေချိန်တွင် မိစ္ဆာကောင်များ ပေါ်ထွန်းတတ်သည်

လင်းစစ်သူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ယခုအခါ ချူရွှမ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။ ‘မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်’ ဟူသော တော်ဝင်ဘွဲ့အမည်တစ်ခုတည်းနှင့်တင်... ဆေးဖော်စပ်ပေးရုံမျှဖြင့် စစ်သူကြီးရာထူး တက်လာခဲ့သော သူ၏ အိမ်တော်အနေဖြင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဝံ့သည့် အရာမဟုတ်တော့ချေ။

ဒါတင်မကသေးဘဲ... ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အကျဉ်းထောင်စောင့် ရာဂဏန်းတို့၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့်၊ သူသည် စတုတ္ထမင်းသားကဲ့သို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားရန်လည်း မတတ်နိုင်ချေ။ လင်းစစ်သူကြီးသည် နာကျင်လှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

“ဖတ်ကြည့်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူးဗျာ၊ ဒီလင်းက... အခုချက်ချင်းပဲ အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့ သားမိုက်နဲ့ သားအဖြစ်ကနေ အပြတ်အသတ် စွန့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာပါတယ်။ သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ စီရင်စီရင်... ဦးရီးတော်ချူ သဘောရှိသလိုသာ စီရင်ပိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့လိုမျိုး အာဏာရှိသူများနှင့် သာမန်အရပ်သားများအကြား အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ... သူတို့တွင် ငွေကြေး ပိုမိုများပြားခြင်း၊ ဇနီးမယား ပိုမိုများပြားခြင်းနှင့် သားသမီး ပိုမိုများပြားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရသော်လည်း... သူ၏ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးအတွက်မူ ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ချေ။

မိမိ၏ သဘောထားကို ပြတ်သားစွာ ပြသပြီးနောက်... လင်းစစ်သူကြီးသည် ထိုနေရာ၌ ဆက်လက် မတည်ရှိဝံ့တော့ဘဲ မိမိ၏ အိမ်တော်အစောင့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရှက်ရစွာဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သူသည် တရားစီရင်ရေး အရာရှိရုံးတော်၏ တံခါးဝမှပင် မထွက်ခွာနိုင်သေးခင်မှာပင် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကြောင့် နေရာမှာတင် မေ့လဲသွားခဲ့ရသည်။

ချူရွှမ်ကမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသော ဝန်ခံချက်စာလွှာကို အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်ထံသို့ ဦးစွာ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက်... ကျောက်ဟူကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ကဲ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် လင်းရှောင်ကို ကွပ်မျက်ရေးစင်မြင့်ဆီ ဆွဲခေါ်သွားပြီး၊ အဲဒီ အဘွားအိုကြီးကို သူကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် ကြည့်ရစေ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး” ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့က လင်းရှောင်ကို ခွေးသေတစ်ကောင်အလား ဆွဲခေါ်လျက် ကွပ်မျက်ရေးစင်မြင့်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင်၏ အကျဉ်းထောင်စောင့်များအားလုံးလည်း လူစုခွဲသွားကြပြီး... ဝမ်ရှန့်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဘေးတွင် လူမရှိတော့သည်ကို သေချာသောအခါမှ ဝမ်ရှန့်က ချူရွှမ်ကို တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမတော့သည်။

“မင်းက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းလွန်းတယ်၊ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးကိုတောင် ရိုက်နှက်ရဲတယ်ပေါ့။ အကယ်၍... စတုတ္ထမင်းသားသာ အနာဂတ်မှာ တကယ် ပလ္လင်ပေါ် တက်လာခဲ့ရင်... မင်းက သူ ပထမဆုံး သတ်မယ့်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ချူရွှမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အကယ်၍ အဲဒီနေ့ တကယ် ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်... ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်မလဲဆိုတာ မသေချာသေးပါဘူးဗျာ။ ဒါ့အပြင်... ဧကရာဇ်အိုကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ရက်တည်းနဲ့ မိစ္ဆာအကောင်တစ်ရာကို သတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ကတည်းက... မဟာချင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဟာ ဒီကွပ်မျက်သူကို လူလို့တောင် သတ်မှတ်မထားဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေပြီပဲ။ ကျွန်တော်က မင်းသားတစ်ပါးကို ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိတာနဲ့ မလုပ်မိတာ... ဘာကွာခြားချက် ရှိလို့လဲ”

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ရှန့်တစ်ယောက် ဆွံ့အကာ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ချူရွှမ်၏ စကားများသည် တော်ဝင်အာဏာအပေါ် မလေးစားရာ ရောက်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသော်လည်း... ချူရွှမ် ပြောခဲ့သည်မှာလည်း ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ရှန့်က သက်ပြင်းချလျက်သာ။ “ထားလိုက်တော့... မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်တွေ ရှိနေမှတော့ ဒီအရာရှိအနေနဲ့ ထပ်ပြီး မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ရေးထားလို့လဲ မင်း ငါ့ကို နည်းနည်းလောက်တော့ အရိပ်အမြွက် ပြောပြလို့ရတယ် မဟုတ်လား”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... စာလွှာတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ချူရွှမ်ကို ဤမျှအထိ ယုံကြည်မှု ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး၊ လက်ရှိ ဧကရာဇ်၏ သဘောထားကိုပါ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဝမ်ရှန့်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချူရွှမ်၏ လေသံကမူ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။ “အကျဉ်းထောင်မှူး... ကျွန်တော်က မင်းကို မပြောပြချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစာလွှာရဲ့ အကြောင်းအရာကိုတော့... ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ သိလို့ရမှာဖြစ်ပြီး... ခင်ဗျား လုံးဝ သိလို့မဖြစ်ဘူးဗျ။”

“ဒီမိုက်မဲတဲ့ကောင်လေး... ငါက မင်းကို ကိုယ်တိုင် လက်တွဲခေါ်ပြီး ရာထူးတိုးပေးခဲ့တာကို၊ မင်းက ငါ့ကိုတောင် တစ်ခွန်းမှ ထုတ်မပြောဘူးပေါ့ မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်... ငါ့အလှည့် ရောက်လာဦးမယ်” ဝမ်ရှန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် တမင်တကာပင် လေသံကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်ကမူ ဒေါသမထွက်ပါချေ။ သူသည် ဝမ်ရှန့်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပါသည်၊ အကယ်၍ ဝမ်ရှန့်က တကယ် ဒေါသထွက်ပါက ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ပြသလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

‘ကြည့်ရတာ... ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို သိရှိဖို့အတွက်... မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက အကျဉ်းထောင်မှူးအပေါ်ကို တော်တော်လေး ဖိအားပေးနေပုံရတယ်။’ ထိုအခါမှသာ ချူရွှမ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမသည် ဘာဖြစ်လို့ တစ်သက်လုံး ဤအမိန့်တော်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားခဲ့လဲဆိုတာကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... နှုတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော ကာကွယ်မှုဖြစ်ပြီး၊ အကြီးမားဆုံးသော အားကိုးရာလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ စာလွှာထဲတွင် ဘာတွေ ရေးထားမှန်း မည်သူမျှ မသိရှိကြသဖြင့်... မည်သူမျှ မင်းကို အလွယ်တကူ ဆန့်ကျင်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ ဤသည်ကို ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ သဘောထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားမှုက သက်သေပြနေပေသည်။

မကြာမီမှာပင်... ကွပ်မျက်ရေးစင်မြင့်ထက်၌ ချူရွှမ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ‘သွေးသောက် အရူးဓားမ’ ကို မြှောက်လျက် လင်းရှောင်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော ဝမ်ရှောင်ဝူအတွက် တရားမျှတလှသော ကလဲ့စားချေမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ချူရွှမ်သည် စတုတ္ထမင်းသားကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း... အပြစ်မရသည့်အပြင် ‘မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော်’ အဖြစ် ရာထူးတက်သွားခဲ့သည်ဟူသော သတင်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းအလား ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ရာ... ရေတွက်၍မရသော အရာရှိကြီးများနှင့် အာဏာရှိသူများအားလုံး လုံးဝ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရတော့သည်။

လက်ဝဲအမတ်ချုပ်၏ အိမ်တော်အတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။ ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... လက်ဝဲအမတ်ချုပ်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ မိမိလက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

“မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ တော်ဝင်ဦးရီးတော် ဟုတ်လား အဲဒီ ကောင်စုတ်လေးက... ဘာအရည်အချင်း၊ ဘာပါရမီ ရှိလို့ ဤမျှအထိ ကြီးမားတဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိရတာလဲ”

“တောက်... ငါ့အနေနဲ့ ဒါကို စောစောကတည်းက တွေးမိသင့်တာဗျာ အဲဒီချူရွှမ်က... စီနီယာကောင်းကင်ဓားမရဲ့ ကွပ်မျက်မှု စံချိန်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ကတည်းက၊ သူက မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနရဲ့ ဘိုးဘေးနယ်မြေအတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အများဆုံးသူပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ရုတ်တရက်ကြီး သဘောထားတွေ ပြောင်းလဲသွားရတာကိုး။”

“ကောလာဟလတွေက အမှန်ပဲဖြစ်ရမယ်... ပထမဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ထဲမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အကြီးကြီးတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အဒေါသထွက်ဆုံး ဖြစ်စေတာကတော့... ဒီအမိန့်တော်ကို ရရှိသွားတဲ့သူက သာမန် ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲဗျာ”

“အမှန်ပဲ... တိုင်းပြည်အတွင်းမှာ မုန်တိုင်းတွေ တိုက်ခတ်တော့မယ့် ခေတ်ပျက်ကြီး ရောက်ခါနီးရင်... အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့သော မြင်းနက်တွေ ပေါ်ထွန်းတတ်စမြဲပဲ။ ခေတ်ပျက်ကြီးအတွင်းမှာပဲ... ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှတဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ပေါက်လာတတ်တာပဲ”

လက်ဝဲအမတ်ချုပ်သည် ရင်ဘတ်ကို ဖိလျက် ဒေါသကြောင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အောင့်တက်လာခဲ့ရသည်။ ဘေးရှိ ‘နျူဖူ’ က ရေအလျင်အမြန် သွားယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်... အိမ်တော်အစောင့်တစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး။ “အမတ်ချုပ်ကြီး... စတုတ္ထမင်းသားက အပြင်မှာ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်”

“ဟဲ... ဟဲ... သူက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီမှာ အရေးနိမ့်လာခဲ့လို့... ငါ့ဆီကို အကြံဉာဏ်လာတောင်းတာ ဖြစ်ရမယ်။” လက်ဝဲအမတ်ချုပ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူ့ကို သွားပြောလိုက်စမ်း... ငါ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ တွေ့ဆုံခွင့်မပေးနိုင်ဘူးလို့”

နျူဖူတစ်ယောက် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။ “အမတ်ချုပ်မင်း... ဒါက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား၊ ဒီစတုတ္ထမင်းသားက... လူတိုင်း အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အနာဂတ်ရဲ့ အုပ်စိုးသူအသစ် လေ။”

“ဟဲ... ဟဲ... အုပ်စိုးသူအသစ် ဟုတ်လား စတုတ္ထမင်းသားက... သာမန်မွေးနေ့ပွဲတစ်ခုအတွက်နဲ့ စာပေနဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိအားလုံးကို အိမ်တော်ဆီ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖိတ်ကြားခဲ့ကတည်းက... သူရဲ့ အုပ်စိုးသူအသစ် ရာထူးက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ မဟုတ်ရင်... ဘာဖြစ်လို့ ငါက မသွားခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ‘လက်ယာအမတ်ချုပ်’ ဆိုတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးကကော ဘာလို့ မသွားခဲ့တာလဲ၊ လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ... ဒီစတုတ္ထမင်းသားက သေသေချာချာ မသိသေးပုံပဲ”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... မင်းကော လောကကြီးမှာ လူအများရှေ့မှာ ရက်ရက်စက်စက် အရိုက်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို လိမ့်နေခဲ့ရတဲ့ အုပ်စိုးသူအသစ်မျိုးကို မြင်ဖူးလို့လား”

ဒါက... နျူဖူ သေသေချာချာ တွေးကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ကို မမြင်ဖူးခဲ့ပါပေ။ “အမတ်ချုပ်ကြီး... ပြောချင်တာက၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ စတုတ္ထမင်းသားက အရိုက်ခံရရုံတင်မကဘဲ... သူရဲ့ ဧကရာဇ်ပလ္လင်ပါ ရိုက်ချခံလိုက်ရတာလို့ ပြောချင်တာလားဗျာ”

သနားစရာကောင်းလှသော စတုတ္ထမင်းသား။ တကယ်ကို ဆိုးဝါးလွန်းလှပေသည်။ နျူဖူ၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

လက်ဝဲအမတ်ချုပ်က ဆက်လက်၍။ “ဒါက ပြောရခက်ပေမဲ့... အနည်းဆုံးတော့ သူရဲ့ ဧကရာဇ်ပလ္လင် အခွင့်အရေးရဲ့ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကတော့ အဲဒီကွပ်မျက်သူရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ။ ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းကတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ သဘောထားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်းရဲ့ စကားက ငါ့ကို သတိရသွားစေတယ်ဗျ၊ ရန်သူရဲ့ ရန်သူဟာ မိတ်ဆွေပဲ မဟုတ်လား။ ဒီစတုတ္ထမင်းသားမှာ အသုံးချလို့ရတဲ့ တန်ဖိုးအချို့ ရှိနေသေးတာပဲ။ ဒီလိုလုပ်စို့... နျူဖူ၊ မင်း အပြင်ကို ထွက်ပြီး စတုတ္ထမင်းသားဆီကို စကားတစ်ခွန်း သွားပါးလိုက်စမ်း...”

မကြာမီမှာပင်... နျူဖူသည် အမတ်ချုပ်၏ စကားကို ယူဆောင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် လက်ဝဲအမတ်ချုပ်အိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသော စတုတ္ထမင်းသားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် လမ်းပျောက်နေသော ကလေးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ တရားစီရင်ရေး အရာရှိရုံးတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်ကာ ခမည်းတော်ထံမှ ရှင်းလင်းချက် တောင်းခံရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း...

သူ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့်... ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပြင်းထန်လှသော ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မျှ ချူရွှမ်ကို သွားရောက် မဆွမိစေရန် ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

မတတ်သာသည့်အဆုံး စတုတ္ထမင်းသားသည် လက်ဝဲအမတ်ချုပ်ထံမှ အကြံဉာဏ်တောင်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း... တံခါးဝသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရခဲ့ချေ။ စတုတ္ထမင်းသား လုံးဝကို ဒေါသပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ ဒေါသထွက်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

နျူဖူသည် တံခါးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော လေသံဖြင့် “စတုတ္ထမင်းသား... လက်ဝဲအမတ်ချုပ်မင်းကြီးက မင်းသားအတွက် စကားတစ်ခွန်း ပါးလိုက်ပါတယ် ဘုရား။ ‘အဲဒီချူဆိုတဲ့ကောင်က အရူးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ မင်းသားက ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို သွားပြီး ဆွနေရတာလဲ၊ အားအင်ချင်း ယှဉ်လို့မရရင် ဉာဏ်ဆင်ရမယ်ဆိုတာကို မသိဘူးလား။ ဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်လို့မရရင်... ဥပဒေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ် လောကကြီးမှာ လောကရဲ့ စည်းမျက်နှာ ရှိသလို... နန်းတွင်းအရာရှိတွေကြားမှာလည်း အရာရှိတွေရဲ့ စည်းမျက်နှာ ရှိတာပဲ မဟုတ်လား’”

စတုတ္ထမင်းသားက ဇဝေဇဝါဖြင့်။ “ဒီစကားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အစစ်အမှန်က ဘာလဲ”

နျူဖူက ထပ်မံ မရှင်းပြတော့ဘဲ... လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် စက္ကူခေါက်လေးတစ်ခုကို စတုတ္ထမင်းသား၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် စာလုံးလေးလုံး ရေးသားထားခဲ့သည်။ ‘မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ဘိုးဘေးစနစ်’

“လက်ဝဲအမတ်ချုပ်က ဒါကို ဘာဆိုလိုတာလဲ၊ မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးစနစ်... ဘိုးဘေးစနစ်... တောက် ငါမင်းသား ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို မတွေးမိခဲ့တာလဲ၊ ငါမင်းသားက သူ့ကို အင်အားချင်း ယှဉ်ပြီး မရိုက်နှက်နိုင်ရင်တောင်... ငါမင်းသားအနေနဲ့ နန်းတွင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းဥပဒေတွေကို သုံးပြီး သူ့ကို သေအောင် သတ်လို့ရတာပဲ”

“ငါမင်းသားက တကယ်ကို စိတ်နောက်နေခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ ယုတ်ညံ့တဲ့ ကွပ်မျက်သူကောင်ရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလို့... ငါမင်းသားရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။ တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီးတော့... အဲဒီ ကွပ်မျက်သူကောင်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ငါမင်းသားမှာ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား” ဤအခိုက်အတန့်တွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် အမှောင်တွင်းမှ အလင်းကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး... စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလျက် ခန့်ညားစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်တွင်... တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌ မိန်းမစိုး လျူကျင်းသည် လေကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ဘဲ... ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နဂါးပလ္လင်ရှေ့တွင် ထပ်မံ ဒူးထောက်နေခဲ့ပြန်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ... စာရင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။