အခန်း (၁၄၈-၁၅၀)

အခန်း (၁၄၈)

လူသားတစ်ပိုင်း မိစ္ဆာဘုရင်

“ဒီလူရဲ့ နာမည်က တော်တော်လေး ဆန်းကြယ်တယ်။ အခုအချိန်မှာ လောကကြီးထဲက ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ နာမည်အရင်းကို မမှတ်မိကြတော့ဘူး၊ လူတိုင်းက သူ့ရဲ့ ကလောင်အမည်ဖြစ်တဲ့ ‘ကျွင်းဟောက်ချိုး’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ သိကြတော့တယ်” ဟု အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်က ပြောလိုက်သည်။

ချူရွှမ်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ “ဒီလူက ကလောင်အမည်တောင် ရှိသေးတာပဲလား။ စာပေပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာနဲ့အညီ နာမည်ကအစ တော်တော်လေးကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တာပဲ... အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ကျူရှန်းမြို့ကို ရောက်ရင် ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သွားရောက်မိတ်ဖွဲ့ပါ့မယ်”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရရုံမျှဖြင့် ထိုစာပေပါရမီရှင်ကြီးက မည်မျှအထိ မာနကြီးမည့်သူလဲဆိုတာ သိသာလှပေရာ၊ ချူရွှမ်အနေဖြင့်လည်း ဤလူကို သေချာပေါက် ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါမည်ဟု အာမခံချက် မပေးဝံ့ချေ။

ဝမ်ရှန့်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက် ထားရှိခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် ချူရွှမ်တစ်ယောက် နန်းတွင်းအရာရှိအဖြစ် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလွန်းနေသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့်... တမင်တကာပင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ပေးအပ်ရန်အတွက် စကားကို တင်းမာစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းက ‘ကြိုးစားကြည့်မယ်’ ဆိုရုံနဲ့ ရမလား၊ ဟမ် မင်းအနေနဲ့ ကျွင်းဟောက်ချိုးကို ပြင်ပလောကကနေ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာအောင် အစွမ်းကုန် ဖိတ်ခေါ်ရမယ်၊ ဒါတင်မကဘူး... ကျူရှန်းမြို့က အမှုကိုလည်း ဒီအရာရှိအတွက် သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်၊ အကယ်၍ ဤကိစ္စနှစ်ခုလုံးကို သေသေချာချာ မဆောင်ရွက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... ငါ့ဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့နဲ့တော့။”

ဤကောင်လေးတစ်ယောက် အလုပ်ပိပြီး ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်နေကာ... ထိပ်ပြောင်သွားသည်အထိ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရမှသာ၊ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်၏ နာကျင်နေသော နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် သက်သာရာရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်... ဝမ်ရှန့်သည် မိမိထက်ပင် မြင့်မားလှသော အမှုတွဲပုံကြီးထဲသို့ ခေါင်းပြန်စိုက်ကာ အလုပ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် မိမိ၏ ခေါင်းကို ထိကိုင်လိုက်ရာ ဆံပင်အချို့ ထပ်မံ ကျွတ်ထွက်လာခဲ့ရပြန်သည်။

“ကောင်လေးချူရွှမ်ကို ကိုင်တွယ်ရတာက လွယ်ကူပေမဲ့... အဓိက ပြဿနာကတော့ အဲဒီ ‘မဟာယွဲ့တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်’ တွေနဲ့ ‘ပဒေသရာဇ်ဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်’ တွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီအရာရှိ တစ်ယောက်လုံး ဦးနှောက်မီးတောက်မတတ် စဉ်းစားနေတာတောင် ဘယ်ကနေ စတင်ပြီး စုံစမ်းရမှန်း မသိသေးဘူး။ ဒါတင်မကသေးဘဲ... နန်းတော်ကလည်း ဒီအမှုအတွက် နေ့တိုင်း ဖိအားပေးနေသေးတယ်။ ငါ့ဘဝက တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ အကျဉ်းထောင်မှူး လာလုပ်မိပါလိမ့်...” ဝမ်ရှန့်သည် ပြောလေလေ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ချူရွှမ်ကို ထပ်မံ ကြိမ်းမောင်းရန် မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ချူရွှမ်တစ်ယောက် နေရာမှာတင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တိုင်းပြောရလျှင်... ချူရွှမ်အနေဖြင့် အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် ဒီမျှအထိ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း... အကျဉ်းထောင်စောင့်များ ပြောပြချက်အရ ဝမ်ရှန့်၏ အခြေအနေကို သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

‘အရိပ်’ နှင့် ‘မဟာယွဲ့တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု’ တို့၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန်အတွက်... အကျဉ်းထောင်မှူးသည် ကောင်းကင်အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် မအိပ်မနေဘဲ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ဆိုးဝါးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အကျဉ်းထောင်စောင့် အမြောက်အမြားကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချူရွှမ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် သိရှိထားသော သဲလွန်စအချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကာ အကျဉ်းထောင်မှူး၏ ဖိအားများကို လျှော့ချပေးရမလားဟု တွေးမိသော်လည်း... ဝမ်ရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အမှုဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းကို တွေးမိသည့်အခါ၊ သူသည် ရင်ထဲ၌သာ တိတ်တဆိတ် သနားစရာကောင်းလှပေသည်ဟု ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

‘ဒါပေမဲ့... တစ်ဖက်သတ် အဆဲခံနေရတာက ငါ့ရဲ့ စတိုင်မဟုတ်ဘူး။ အထက်လူကြီးက ငါ့အပေါ်မှာ ဒေါသပုံချနိုင်မှတော့... ငါကကော ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေအပေါ်မှာ ဒေါသပြန်မပုံချနိုင်ရမှာလဲ’

ချူရွှမ်သည် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာမူ... ထောင့်တစ်နေရာ၌ အလုပ်မရှိဘဲ လျှို့ဝှက်စွာ အရက်သောက်လျက် ပျင်းရိနေကြသော ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ မိမိတို့ထံ ဆိုက်ရောက်တော့မည့် အန္တရာယ်ကို မသိရှိကြဘဲ... အမြဲတမ်းအတိုင်း ချူရွှမ်ကိုပါ အရက်အတူတူသောက်ရန် လှမ်း၍ ဖိတ်ခေါ်နေကြသေးသည်။

ချူရွှမ်ကလည်း အားမနာတမ်းပင် ဝင်ရောက် သောက်စားလိုက်သည်။ သူ ဝဝလင်လင် သောက်စားပြီးနောက်... မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံး မှာကြားချက်များ ပေးအပ်ရန်အတွက် ဝမ်ချောင် နှင့် မာဟန့် တို့ကို သွားရောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီး နှစ်ယောက်... ကျွန်တော် မြို့တော်ကနေ ခေတ္တခဏ ထွက်ခွာနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ၊ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူကို စီနီယာကြီးတို့ရဲ့ လက်ထဲကိုပဲ အပ်နှံခဲ့ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က မမြင့်မားပါဘူး... ကျွန်တော်ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကျရင်၊ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ‘နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ’ ဆီကို အောင်မြင်စွာ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ထားပြီးသား ဖြစ်နေရမယ်”

“ဘာလဲ... ချူညီလေး၊ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က မမြင့်မားဘူး ဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက မင်းမှာ မျက်စိရှိလို့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လာရှာတာပဲ။ ဒီကိစ္စကို ငါတို့လက်ထဲသာ စိတ်ချလက်ချ အပ်ထားလိုက်စမ်းပါ။ လူရိုက်တဲ့ ကိစ္စ... မဟုတ်ပါဘူး၊ လူကို ပညာပေးပြီး လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ ကိစ္စမှာတော့ ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ လောကမှာ မရှိဘူး၊ ဟဲဟဲ...”

ပြောရင်းဖြင့်... ဝမ်ချောင်နှင့် မာဟန့်တို့သည် သူတို့၏ ခါးဘေးမှ လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်လှသော ‘မီးနှင့်ရေ တုတ်နှစ်ချောင်း’ ကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ရက်စက်လှသော အပြုံးများဖြင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားကြတော့သည်။

ချူရွှမ်တစ်ယောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ စစ်ဆေးရေး အရာရှိရုံးတော်၏ တံခါးဝမှ ထွက်ခွာလာပြီးမှသာ ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။ ‘ဟာ... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ စီနီယာကြီး နှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲက တုတ်ကြီးတွေက သံအစစ်နဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား၊ တစ်ချောင်းစီကို အနည်းဆုံး ပေါင်ရာဂဏန်းကျော် လေးလံတာ၊ အဲဒါနဲ့သာ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရရင်... ဒါပေမဲ့ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့ သေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသူတို့ကို ကျွေးထားတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ အသားတွေက အလကားမှ မဟုတ်တာ။’ သူသည် ရင်ထဲ၌သာ သူတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးလိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ... ချူရွှမ်သည် တော်ဝင်မြို့တော်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အပြတ်အသတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း... သူ မသိရှိခဲ့သည်မှာ၊ သူ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာသည်နှင့် အမျှ... သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် လူရိပ်အချို့က လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လိုက်လံ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ... အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထမင်းသား ပင် ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမင်းသားသည် သူ၏ ကလဲ့စားချေမှုကို အလျင်အမြန် ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန်အတွက်... ချူရွှမ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် လူများကို လျှို့ဝှက် တာဝန်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူရွှမ် မြို့တော်ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... စတုတ္ထမင်းသားသည် ဒီသည်က အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ၊ မိမိ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်လျက် နောက်ကွယ်မှ ချက်ချင်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ယခင်က သင်ခန်းစာ အကြီးအကျယ် ရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့်... ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စတုတ္ထမင်းသားသည် ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ အလွန် သတိကြီးစွာ ထားနေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဘိုးအိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး နှစ်ဦး... ချူရွှမ်ကို သတ်ပစ်ဖို့ ကိစ္စကို ဆရာကြီးတို့ရဲ့ လက်ထဲပဲ အပ်နှံပါရစေ။ အကယ်၍ သူ့ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိရင်တောင်... သူ မြို့ပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ စုံစမ်းပေးပါ”

“ဟားဟား... စတုတ္ထမင်းသား၊ မင်းသားအနေနဲ့ အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ။ သူက သာမန် ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ၊ ငါတို့ ဆရာကြီးနှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပေးတာကတင် သူ့အတွက် ကြီးမားလှတဲ့ ဂုဏ်သရေ ဖြစ်နေပါပြီ၊ ဟမ်”

ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် ချူရွှမ်အပေါ် လုံးဝကို အထင်သေးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ဒီမျှအထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေရခြင်းမှာလည်း... သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်မှ အနားယူခဲ့ကြသော ‘တပ်မှူးကြီးအဆင့်’ ကဲ့သို့သော နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ သူတို့သည် အာဏာရှိ မှူးမတ်အိမ်တော်များမှ နောက်ခံများလည်း ရှိကြသေးသည်။

မင်းသားကိုလည်း ရိုက်နှက်ရဲပြီး အောက်က မှူးမတ်တွေကိုလည်း သတ်ဖြတ်ရဲသော ချူရွှမ်ကဲ့သို့သော အရာရှိအပေါ်... ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦးတွင် မည်သည့် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်မျှ မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် စတုတ္ထမင်းသား၏ အမိန့်အဆုံးတွင်... သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရာမှာတင် လူရိပ်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

မကြာမီမှာပင်...

ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ လူရိပ်သည် ချူရွှမ်၏ ခြေရာများကို လိုက်လံ စုံစမ်းရင်း... မြင့်မားလှသော ကမ်းပါးယံတစ်ခု၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း... ထိုနေရာ၌ မည်သည့် လူရိပ်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ အဲဒီကောင်လေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ” အဘိုးအိုနှစ်ဦးလုံး အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ သူတို့ ငယ်ရွယ်စဉ်တုန်းက သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်အတွင်း၌ ‘ခြေရာခံခြင်း’ အတတ်ပညာတွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးသော နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း... ယခုအခါ မိုင်အနည်းငယ်မျှသာ လိုက်လံ ခြေရာခံရသေးသည်ကို... လူကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည် ဟုတ်လား၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ငါတို့ ခြေရာခံတာ မြန်လွန်းလို့... အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အရှေ့ကို ရောက်သွားတာလား” အဘိုးအိုတစ်ဦးက သံသယဝင်လျက် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ဝူး...

ရုတ်တရက်... အဘိုးအို၏ ခေါင်းထက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် မိုးကြိုးသံများ ဆူညံစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးအို ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ... တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိစ္ဆာချီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူရိပ်တစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ထက်မှသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ငှက်တစ်ကောင်အလား ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး... သူ၏ ခေါင်းတည့်တည့်ဆီသို့ လက်သီးတစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဒါက မဟာဆရာသခင်အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ပဲ”

ထိုအဘိုးအိုသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသည်းပင် ကွဲအက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သာမန် ကွပ်မျက်သူကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုသာ လိုက်လံ ခြေရာခံနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို... လမ်းခုလတ်၌ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ရိုက် တိုးလိမ့်မည်ဟု မည်သို့ကြောင့် ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ဒါတင်မကသေးဘဲ... ဒီမိစ္ဆာဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နဂါးအကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ... ဒီသည်က ချူရွှမ်သည် မိမိ၏ အထောက်အထားကို အခြားသူများ ရိပ်မိသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့်၊ ‘သွေးမြွေနဂါး ဓားဝိညာဉ်’ ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပူးကပ်စေလျက်... မိမိကိုယ်ကို လူသားတစ်ပိုင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... ‘ဘိုးဘေးနဂါးကျင့်စဉ်’ နှင့် ‘သန့်စင်သော မီးလျှံကျင့်စဉ််’ တို့ ပေါင်းစပ်ထားသော ဆန်းကြယ်လှသည့် လက်သီးချက်များကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ... လေထုထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သွေးမြူခိုးကြီး နှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လက်တစ်ချက်တည်းနှင့်တင်...

ယခင် သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်၏ တပ်မှူးကြီးများ ဖြစ်ကြသော နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူကြီး နှစ်ဦးလုံးသည်... နေရာမှာတင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်လျက် ဝိညာဉ်ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

‘ဒါက... ဘိုးဘေးနဂါးကျင့်စဉ်ရဲ့ အစွမ်းအစအစစ်အမှန်ပေါ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တစ်ခုဆိုတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားထိုက်ပေတယ်။ ပိုပြီးတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာက... ဒီကျင့်စဉ်က တခြားသော ထိပ်တန်းနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေကို အဆက်မပြတ် ဝါးမြိုပြီး... ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ပိုမိုမြင့်မားအောင် မြှင့်တင်နိုင်တာပဲ...’

ထိုအချက်ကို တွေးမိရင်း ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်လာခဲ့သော်လည်း... သူသည် ထိုနေရာ၌ ကြာရှည်စွာ မတည်ရှိဝံ့တော့ဘဲ၊ လူနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ‘ဒါပေမဲ့... မိစ္ဆာကိုယ်ခံပညာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ‘လေနှင့်မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ကတော့ တကယ်ကို အသုံးဝင်တယ်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်လံ ခြေရာခံနေရင်တောင်... ငါ ကောင်းကင်ထက်မှာ တိတ်တိတ်လေး ပုန်းအောင်းနေရုံပဲလေ။ တစ်ဖက်လူက မဟာဆရာသခင်အဆင့် မဟုတ်မချင်းတော့... ငါ့ကို လုံးဝ ရှာဖွေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...’

ဒီအခိုက်အတန့်တွင်... ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း သတ္တိကောင်းလှသော အတွေးသစ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၁၄၉)

တော်ဝင်ဦးရီးတော်က မင်းကို အချစ်တွေ ပေးသနားပါရစေ

‘နေဦး... စတုတ္ထမင်းသားက ငါ တော်ဝင်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာလာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ဆရာကြီးနှစ်ယောက် လွှတ်ရဲမှတော့... ငါကကော ဘာဖြစ်လို့ ပြောင်းပြန်အနေနဲ့ ဤစတုတ္ထမင်းသားကို ပြန်ပြီး လျှို့ဝှက် မလုပ်ကြံနိုင်ရမှာလဲ’

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ ဤအဘိုးအိုနှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုသူတို့၏ အပြစ်အဆင့်အတန်းမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်သာ ရှိသဖြင့် သူသည် သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုများ မရရှိခဲ့သော်လည်း... သူတို့၏ ‘မှတ်ဉာဏ်အစိတ်အပိုင်း’ အချို့ကိုမူ ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှတ်ဉာဏ်များအရ... မိမိအား ခြေရာခံကာ လုပ်ကြံခိုင်းသူမှာ စတုတ္ထမင်းသား ဖြစ်ကြောင်းကို ချူရွှမ် သိရှိသွားခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... လက်ရှိ စတုတ္ထမင်းသား ရှိနေသည့် တည်နေရာအတိအကျကိုပါ ကောင်းစွာ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ရှေးစကားပုံ ရှိတယ် မဟုတ်လား... ရန်ငြိုးကို ပြန်မချေရင် ယောက်ျားကောင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ဒီစတုတ္ထမင်းသားက ငါ့ကို သတ်ဖို့ မြို့ပြင်အထိ ထွက်လာရဲမှတော့... ငါကကော ဘာဖြစ်လို့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး သူ့ကို သွားတိုက်ခိုက်ရင်ရော”

ဘုန်း...

ဤအတွေး ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ သာမန် ကွပ်မျက်သူတစ်ဦးက တော်ဝင်မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းကို တစ်ခြားသူများသာ သိရှိသွားပါက... ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အသည်းပင် ကွဲအက်သွားကြလိမ့်မည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဤလုပ်ရပ်က ပုန်ကန်ခြားနားခြင်းနှင့် ဘာမှ မခြားနားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ချူရွှမ်ကမူ သာမန်လူမဟုတ်ချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ အစွမ်း ရှိနေသည့်အပြင်... ‘နတ်အဆင့် အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်’ နှင့် ‘ရေ၊ မီး၊ မြေ’ ဟူသော ပဥ္စဘူတဝိညာဉ်ပုလဲ သုံးလုံးပါ ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ပိုမို စိတ်ချရစေရန်အတွက်... ချူရွှမ်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ သွေးမြွေငွေနဂါးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ “ရှောင်ပိုင်... မင်း ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တွေရဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လား”

ဝူး...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နက်ရှိုင်းလှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ... ၎င်းသည် ထောက်ခံသည့် အဖြေပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... သာမန်မိစ္ဆာများထက် ပိုမို ဆန်းကြယ်ကာ ရှေးကျလှသော ‘ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအရှိန်အဝါ’ အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

‘အကောင်းဆုံးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်တုန်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ကောင်းကင်ကျောက်စာတိုင်ကြီး ပျက်စီးပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ခဲ့တုန်းက... ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအများစု သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရပေမဲ့၊ အလွန်နည်းပါးတဲ့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်အချို့ကတော့ မြို့တော်ပြင်ပဆီကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြတာပဲ။ အခု ငါက လောကအပြင်ဘက်မှာ လှည့်လည်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး... လမ်းခုလတ်မှာ စတုတ္ထမင်းသားကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရင်... ဒါက တကယ်ကို သဘာဝကျတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး... အကျဉ်းထောင်မှူး အမှုစုံစမ်းရတဲ့ ဖိအားတွေကိုပါ ငါက ကူညီပြီး လျှော့ချပေးရာ ရောက်သေးတယ်’

‘ဟုတ်တယ်... ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်’

တွေးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။

ချူရွှမ်သည် ‘နတ်အဆင့် အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်’ ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး လူသားအရေပြားမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ... မကြာမီမှာပင် သူ၏ အရေပြားတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အရပ်အမောင်းမှာ နှစ်လံခန့် အထိ မြင့်မားသွားကာ အစိမ်းရောင်မျက်နှာနှင့် အစွယ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ သူ၏ မေးရိုးမှာ နတ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး... ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နဂါးအကြေးခွံများနှင့် ‘လေနှင့်မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ တို့ ရှိနေခဲ့သည်။

မည်သည့် ထောင့်ကပဲ ကြည့်ကြည့်... ချူရွှမ်သည် အစစ်အမှန် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြင်း မရှိတော့ချေ။

“စတုတ္ထမင်းသား... ငါ့ရဲ့ တူတော်မောင်ကြီး အခု တော်ဝင်ဦးရီးတော်က မင်းကို အချစ်တွေ ပေးသနားပါရစေဦးဟေ့”

ဝူး...

ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဟောက်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လျက်... ချူရွှမ်သည် သူ၏ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းကင်ထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိစ္ဆာချီလေပြင်းမုန်တိုင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး... ချူရွှမ်ကို မိုးကြိုးလျှပ်စီးအလား သယ်ဆောင်လျက်၊ တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် အနီးဆုံး တောင်တန်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုတောင်ထိပ်ထက်၌... စတုတ္ထမင်းသား ‘ယင်တိန်’ သည် သူ၏ ယုံကြည်ရသော သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ် အစောင့်အရှောက်များကို ခေါ်ဆောင်လျက်... ဆရာကြီးနှစ်ဦးက ချူရွှမ်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး ပြန်လည် ယူဆောင်လာမည့် အချိန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း... သူသည် ဆရာကြီးနှစ်ဦးကို မမြင်တွေ့ရဘဲ၊ ဝေးလံလှသော ကောင်းကင်ယံထက်ဆီမှနေ၍... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော၊ သေမင်းအလား ရက်စက်လှသော လူရိပ်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည်ကိုသာ ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ဘုရားသခင်... ဒါက ဘာကြီးလဲ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီးလား... ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာလား မဟုတ်ဘူး... ဒါက သာမန်ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက... ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင် ပဲ” ရုတ်တရက်... အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

စတုတ္ထမင်းသားတစ်ယောက် နေရာမှာတင် ဆွံ့အကာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင် ဟုတ်လား ဘာဖြစ်လို့ တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ... ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင် ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာရတာလဲ။

“ပြေးကြစို့”

ပြောရလျှင် စတုတ္ထမင်းသား၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း ရိပ်မိသည်နှင့် တစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ လှည့်၍ အသက်လုပြေးတော့သည်။ သို့သော်လည်း... ချူရွှမ် ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြဿနာကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ဖြစ်ပေသည်။

“အရသာရှိလှတဲ့ လူသားတွေ... မင်းတို့ ဘယ်ကို ပြေးချင်တာလဲ၊ ငါကိုယ်တော်က ဒီအနီးအနားမှာ ကျင့်ကြံပြီး ပုန်းအောင်းနေရတာ တော်တော်လေး ကြာပြီဖြစ်လို့ အခု အလွန် ဆာလောင်နေတာ။ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ပါးစပ်ဝဆီကို ကိုယ်တိုင် လာပို့ကြတာပဲ... ဒါတင်မကသေးဘူး မင်းတို့ထဲမှာ တော်ဝင်အနွယ်ဝင်တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတာပဲ။ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါ ဒီတော်ဝင်အနွယ်ဝင်ရဲ့ သွေးကို အရက်အဖြစ် သောက်သုံးရတာပေါ့”

ဘုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိစ္ဆာချီသည် မဟာဆရာသခင်အဆင့်၏ ဖိအားများနှင့် ရောစပ်လျက် သူတို့အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။ အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင်... သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ နားစည်များ ပြတ်ထွက်ကုန်ကြပြီး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းများမှ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကာ လဲပြိုသွားကြရတော့သည်။

သို့သော်လည်း စတုတ္ထမင်းသားအနေဖြင့် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများ မရှိဘဲ မနေချေ။ မင်းသား၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်... သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားတစ်ဦးသည် အသက်ကိုမနှမြောဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ချူရွှမ်ထံသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ “သောက်မိစ္ဆာကောင်... ငါ မင်းနဲ့ အသက်လဲပြီး တိုက်မယ်”

“ဖယ်စမ်း” ချူရွှမ်က အေးစက်စွာဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ထက်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နဂါးအရိပ်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး... သာမန် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်တင်၊ ဒီနတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားသည် လေထုထဲ၌ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်းပြတ်လျက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရတော့သည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသော စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ... ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

‘ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါက အဲဒီကွပ်မျက်သူကောင်ကိုပဲ အကွက်ဆင်ချင်တာကို... ဘာဖြစ်လို့ ဒီမျှအထိ ကံဆိုးပြီး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ရိုက် လာတိုးရတာလဲ’

“ကယ်ကြပါဦး”

“ခမည်းတော်... ကယ်တော်မူပါဦး ဘုရား”

“မဟာဆရာသခင်ကြီးတို့... ကယ်ကြပါဦး”

စတုတ္ထမင်းသားသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက်... သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် မရှိဖူးသေးသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် မီတာ ကိုးထောင်ခန့်အထိ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး... သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားများ၏ အသက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

ချူရွှမ်သည်လည်း ထိုသွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားများကို ဂရုမစိုက်ပါချေ။ မိမိကို အပြင်းထန်ဆုံး ခုခံသောသူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်... ချူရွှမ်သည် သူ၏ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ကို ထပ်မံ ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် စတုတ္ထမင်းသား၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နဂါးလက်သည်းကြီးတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ဒီသည်က တကယ့်ကို သန့်စင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် နတ်အဆင့် အဋ္ဌမအလွှာသာ ရှိသေးသော စတုတ္ထမင်းသားအနေဖြင့် တောင့်ခံနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ချေ။ လက်သည်းတစ်ချက်တည်းနှင့်တင်... စတုတ္ထမင်းသားသည် မြေပြင်ပေါ်မှသည် ကမ္ဘာမြေကြီးအတွင်းသို့ သံမှိုတစ်ချောင်းအလား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဆန်းကြယ်သည်မှာ... စတုတ္ထမင်းသားသည် သေဆုံးမသွားခဲ့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှနေ၍ ထူးဆန်းလှသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ၎င်းအလင်းရောင်သည် အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် သူ့ကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဘာလဲ အဲဒီအကာအကွယ်ဒိုင်းက တော်ဝင်ရတနာတစ်ခုလား’

ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး... သူသည် နဂါးလက်သည်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စုစည်းကာ၊ ထိုအကာအကွယ်ဒိုင်းပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်တော့သည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် တောင်တန်းကြီးများ ပြိုလဲပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြည်ဟီးသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ဆူညံစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။ စတုတ္ထမင်းသားသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေခဲ့ရတော့သည်။ ၎င်းတောက်ပသောအကာအကွယ်ဒိုင်းသည် သူ့အတွက် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာများကို တောင့်ခံပေးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း... ပြင်းထန်လှသော ‘တုန်ခါမှုအင်အား’ ကြောင့် စတုတ္ထမင်းသားမှာ အလွန်အမင်း ခံရခက်လှသဖြင့် သွေးများကို ရူးသွပ်စွာ အန်ထုတ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သနားစရာကောင်းလှသော စတုတ္ထမင်းသားသည်... အောက်ခြေသို့ ရိုက်ချခံရသော အရှက်ရဖွယ် ခံစားချက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ အကယ်၍ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လက် အရိုက်ခံနေရပါက... သူ သေဆုံးသွားရလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုသူ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့သည်။

အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့နေရသော အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်... စတုတ္ထမင်းသားသည် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်... ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြစမ်း၊ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို သုံးပြီး ဒီသောက်မိစ္ဆာကောင်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြစမ်း”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေကြသော သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ရင်ထဲ၌ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားခဲ့ကြသော်လည်း... စတုတ္ထမင်းသား၏ အမိန့်ကို မနာခံဘဲ မနေဝံ့ကြချေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့သည် မင်းသား၏ ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ကြသဖြင့်... အကယ်၍ မင်းသားသာ မိစ္ဆာဘုရင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပါက၊ သူတို့၏ တော်ဝင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးလည်း အသက်ရှင်ခွင့် ရလိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

“တိုက်ကြစို့”

အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင်... ထိုဒဏ်ရာရနေသော အစောင့်တပ်သားများသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို မမှုဘဲ ချူရွှမ်ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထိုသို့ တိုက်ခိုက်ရင်းဖြင့်... သူတို့သည် ချူရွှမ်၏ အစွမ်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်း ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်များကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းလှကြောင်းကို မတော်တဆ သိရှိသွားကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ယခုအခါ ချူရွှမ်သည် မိစ္ဆာအဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားသဖြင့် မည်သည့် ‘ကျင့်စဉ်’ ကိုမျှ ထုတ်ဖော်အသုံးပြု၍ မရချေ၊ မဟုတ်ပါက သူ၏ အထောက်အထားမှာ ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အသုံးပြုနိုင်သည်မှာ... ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ကြောင့် တိုးတက်လာခဲ့သော သွေးမြွေ ငွေနဂါး၏ သန့်စင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီမျှအထိ ရှိနေသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားသည်ပင်... သာမန် သွေးရောင်ဝတ် အစောင့်တပ်သားများ တောင့်ခံနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ချေ။

ဒေါသတကြီးဖြင့် နဂါးလက်သည်းဖြင့် သုံးလေးချက်ခန့် ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ရာ... ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာသော အစောင့်တပ်သားများသည် ချက်ချင်း သွေးများအန်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြရပြန်သည်။ အချို့သော မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံထားကြသော အစောင့်တပ်သားများမှာမူ... ချူရွှမ်၏ လက်သည်းအောက်၌ နေရာမှာတင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲလျက် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း... စတုတ္ထမင်းသားသည် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချလျက်၊ မိမိ၏ ရတနာအကာအကွယ်ဒိုင်းကို ဖုံးကွယ်မှုအဖြစ် သုံးကာ ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး... ရူးသွပ်စွာဖြင့် အသက်လု ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။ “သောက်မိစ္ဆာကောင်... ငါမင်းသာ အသက်ရှင်လျက် နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်သွားရင်... မင်းကို မခွင့်လွှတ်ဘူး... တောက်”

အခန်း (၁၅၀)

ကောင်းကင်နတ်ဘုရား လောကသို့ ဆင်းသက်ခြင်း၊ လေကျန့်ဇီ

“မင်း မခွင့်လွှတ်ရင်ကော... ငါကိုယ်တော်ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာမလို့လဲဟမ် ဟီးဟီးဟီးဟီး...”

မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်သံကို တုပလျက်... ချူရွှမ်သည် သူ၏ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအလား အရှေ့သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး... စတုတ္ထမင်းသား၏ အရှေ့တည့်တည့်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ဤသည်ကပင် မိစ္ဆာသိုင်းပညာ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဟုန် အစွမ်းအစ ဖြစ်ပေသည်။ ယခင်က ‘ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်’ သည်... ပထမအဆင့် မိစ္ဆာဘုရင်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ဤအတောင်ပံများကို အားကိုးလျက် တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ ကွပ်မျက်ကွင်းဆီသို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့်... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ မဟာဆရာသခင်ကြီး သုံးဦးလုံးပင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ လက်မှိုင်ချခဲ့ရဖူးသည်။

ယခုအခါ ချူရွှမ်သည်လည်း ဤအတောင်ပံများကို အားကိုးလျက်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးရောင်ဝတ်အစောင့်တပ်သားအားလုံးကို နောက်ကွယ်၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ စတုတ္ထမင်းသားနှင့် တစ်ထွာခန့်သာ ကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိကာ လက်သီးတစ်ဖက်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်သီးချက်သည် ဧရာမ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုအလား၊ ကောင်းကင်ထက်က ကြယ်တာရာတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှပေသည်။ ၎င်းသည် လေထုကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ... ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် အကာအကွယ်ဒိုင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော စတုတ္ထမင်းသား၏ လက်မအရိုးခွံများ ပြတ်ထွက်ကုန်ကြပြီး... လက်မောင်းရိုးများဆီမှလည်း ဝန်ပိလွန်းသဖြင့် အက်ကွဲသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် အရိုက်ခံရမှုမှာ... ပထမအကြိမ်ထက်ပင် ဆယ်ဆမက ပိုမို ရက်စက်လှပေသည်။

ယခင်က မင်းသားအိမ်တော်အတွင်း၌မူ... ပြင်ပလူများ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် ချူရွှမ်အနေဖြင့် မိမိ၏ ‘နတ်အဆင့်နဝမအလွှာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံမှု’ ကိုသာ ထုတ်ဖော်ဝံ့ခဲ့ပြီး လူကို အသေမရိုက်ဝံ့ခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ လုံးဝ မတူညီတော့ချေ... ချူရွှမ်သည် တကယ်ကို အသက်ကို ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖော်ထုတ်၍မရသော လူသားသိုင်းပညာများမှလွဲ၍... ချူရွှမ်သည် ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို အမြင့်မားဆုံးအထိ တွန်းတင်ထားခဲ့သည်။

လက်သီးချက် ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်ပြီးနောက်... ကြေကွဲစရာကောင်းလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ လက်မောင်းရိုး နှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးပဲ့သွားသည့် အသံကြီးလည်း ဆူညံသွားခဲ့တော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အလွန်တောင့်တင်းပါသည်ဆိုသော နတ်အဆင့် အဋ္ဌမလွှာ စတုတ္ထမင်းသားသည်... အသည်းအသန် အော်ဟစ်လျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲ၌ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော ရတနာအကာအကွယ်ဒိုင်းကြီးမှာလည်း လေထုထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော မဟာဆရာသခင်အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပါသော်လည်း... ထိုအကာအကွယ်ဒိုင်းမှာ တစ်ချက်မျှ အက်ကွဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းသည် မည်မျှအထိ အဖိုးတန်လှသော တော်ဝင်ရတနာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်

။

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ထိုဒိုင်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ “ရတနာကောင်းပဲ။ မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို ဤမျှအထိ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတစ်ခု လာရောက် ဆက်သခဲ့တဲ့အတွက်... ငါကိုယ်တော် မင်းကို ဝါးမြိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအတွက် လှပတဲ့ အလောင်းတစ်ခု ထားရစ်ပေးခဲ့ပါ့မယ်”

ဖူး...

စတုတ္ထမင်းသားသည် ရင်ထဲ၌ အကြီးအကျယ် နာကျင်ခံရခက်လွန်းသဖြင့် သွေးတစ်လုပ်ကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါချေ... ဘာဖြစ်လို့ သူသည် ဤမျှအထိ ကံဆိုးလွန်းလှရတာလဲ၊ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အောက်ခြေအထိ အရိုက်ခံရခြင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံတွေ့ရသည် ဟုတ်လား။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... တော်ဝင်ရတနာ အလုခံရရုံတင်မကဘဲ မိမိ၏ အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

‘ငါက... ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှတဲ့ စတုတ္ထမင်းသားပဲဥစ္စာ၊ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာမယ့်သူက... အခု ဤသောက်မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးရတော့မှာလား’

‘ငါ မကျေနပ်ဘူး... ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး’

ဝူး...

စတုတ္ထမင်းသား၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့်... ချူရွှမ်အနေဖြင့် ဤမင်းသား၌ နောက်ကွယ်က ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေသေးသည်လားဟု ထင်မှတ်ကာ ခေတ္တခဏ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

ဗုန်း...

သို့သော်လည်း... စတုတ္ထမင်းသားသည် နေရာမှာတင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အရှက်ရမှု၊ သိက္ခာကျမှုများနှင့်အတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လိုသော ရူးသွပ်လှသည့် တောင်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ “မဟာမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး... ကျွန်တော်က မဟာချင်ပြည်ရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ပါ ဘုရား၊ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်တာထက်... အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်တာက မဟာမိစ္ဆာဘုရင်ကြီးအတွက် ပိုပြီးတော့ အကျိုးရှိစေမှာပါ၊ မဟာမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး လိုချင်တဲ့အရာ မှန်သမျှကို ကျွန်တော် ပေးအပ်နိုင်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ...”

စတုတ္ထမင်းသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ချူရွှမ်၏ အစိမ်းရောင်မျက်နှာနှင့် အစွယ်ကြီးများရှိသော မျက်နှာအမူအရာမှာ... ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် မသိစိတ်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။ ‘ပထမဧကရာဇ် စီနီယာကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ရဲရင့်တည်ကြည်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့လဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်က ဒီလောက်အထိ အသုံးမကျတဲ့ လူဖျင်းလူအ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး’

“သေစမ်း”

ချူရွှမ်သည် စတုတ္ထမင်းသားကို ဆက်လက် အသနားခံခွင့် မပေးတော့ပါချေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ၏ အချိန်ကန့်သတ်ချက်က ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါမင်းကို အသက်နဲ့လဲပြီး ပြန်တိုက်မယ်” အသနားခံခြင်းက မအောင်မြင်မှန်း သိရှိသွားသည့်အခါ စတုတ္ထမင်းသားသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အသက်လု ခုခံရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ချူရွှမ်၏ အနီးသို့ပင် မကပ်နိုင်သေးမီမှာတင်၊ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ မှ ထွက်ပေါ်လာသော လေပြင်းမုန်တိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သွေးများအန်လျက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

သို့သော်လည်း... ချူရွှမ်က ထိုသူကို နောက်ဆုံး သေစေနိုင်သော လက်သည်းချက်ဖြင့် ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊

ရုတ်တရက်... မည်းမှောင်လှသော လူရိပ်တစ်ခုသည် မိုးကြိုးလျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတုတ္ထမင်းသား၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ဝင်ရောက် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ “ဘယ်ကလာတဲ့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်မို့လို့... မဟာချင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကို ရန်မူဝံ့ရတာလဲ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်စမ်း”

ဘုန်း...

လက်သီးနှင့် လက်သည်း ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့ကြသည်။ ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ကြောင့် တိုးတက်လာခဲ့သော သူ၏ နဂါးလက်သည်းသည်... ဤလူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သော စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ... ၎င်းမည်းမှောင်သော လူရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အတိုင်းအဆမရှိ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ “မင်းက... အရိပ်စောင့်တပ် လား မင်းက ငါတို့ မဟာချင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆန်းကြယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အရိပ်စောင့်တပ်ပဲ”

သွေးရောင်ဝတ်အစောင့်တပ်ဟူသည် မဟာချင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကို အဓိက ကာကွယ်ရသည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သော်လည်း... ‘အရိပ်အစောင့်တပ်’ ကမူ၊ မဟာချင်ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းကိုသာ သီးသန့် ကာကွယ်ရသည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်က ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော အကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းဆုံးနှင့် အယုံကြည်ရဆုံးသော အင်အားစုကြီး အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ ကောလာဟလများအရ... အရိပ်အစောင့်တပ်အတွင်းရှိ အားအနည်းဆုံးသော သူတစ်ဦးပင်လျှင်၊ သာမန် နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ သူတို့အကြောင်းကို သိရှိသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ဤအရိပ်အစောင့်တပ် ပေါ်ပေါက်လာရခြင်းမှာလည်း... ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် စတုတ္ထမင်းသားအပေါ် သံသယဝင်နေခဲ့သဖြင့်၊ စတုတ္ထမင်းသား၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရိပ်အစောင့်တပ်တစ်ဦးကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... ၎င်းသည် စတုတ္ထမင်းသား၏ အသက်ကို မတော်တဆ ကယ်ဆယ်ပေးလိုက်ရာ ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန် ဆိုးဝါးသွားခဲ့ရသည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... မိမိ၏ မဟာဆရာသခင်အဆင့် စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်မပြသဘဲ၊ ဤဆန်းကြယ်လှသော အရိပ်အစောင့်တပ်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ... အနည်းဆုံး ‘နဂါးနှစ်ကောင်၏ စွမ်းအား’ ခန့် ရှိနေရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ စစ်မှန်သော လူသားသိုင်းပညာများကို ထုတ်ဖော်မပြသသရွေ့... ဤလူကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စတုတ္ထမင်းသားကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် မိမိ၏ သိုင်းပညာများကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်နှင့်... မိမိ၏ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာအသွင်မှာ ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ... ဤဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် နောက်ထပ် အရိပ်အစောင့်တပ်များ ဘယ်နှဦး လျှို့ဝှက် ပုန်းအောင်းနေသေးလဲဆိုတာကို မည်သူက အာမခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်... ချူရွှမ်သည် မိမိ၏ ‘ဓားဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ အချိန်မှာလည်း ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ထားလိုက်တော့ဗျာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲမှာ၊ ငါက နတ်အဆင့် နဝမအလွှာ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ တော်ဝင်အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခုကိုပါ လုယူနိုင်ခဲ့လို့ အမြတ်အစွန်း ကြီးမားလှပေပြီ။ ဒီစတုတ္ထမင်းသားကိုတော့... နောင်ကျမှပဲ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးရှာပြီး ရှင်းလင်းရတော့မှာပေါ့’

ဤသို့ တွေးမိရင်း... ချူရွှမ်သည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ ‘လေနှင့် မိုးကြိုး အတောင်ပံ’ ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလျက် ကောင်းကင်ထက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားခဲ့ရာ... ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အရိပ်အစောင့်တပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ ငေးစိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သည်ဆိုစေဦး... ကောင်းကင်၌ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

သူ တတ်နိုင်သည်မှာ... နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြုံးဝါးသော စကားလုံးအချို့ကိုသာ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ “ငါတို့ မဟာချင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကို ရန်မူပြီး လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရဲတာ... မင်းက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းလှချေလား သောက်မိစ္ဆာကောင် မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် မင်းရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်ပြောခဲ့စမ်း”

“ဟီးဟီးဟီးဟီး... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို စူးစမ်းချင်တာလား”

မြင့်မားလှသော ကောင်းကင်ယံထက်၌... ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ထက်၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရပ်တန့်ကာ အော်ဟစ်ကြေညာလိုက်တော့သည်။

“မိုက်မဲလှတဲ့ လူသားတွေ... သေသေချာချာ မှတ်ထားကြစမ်း ငါကိုယ်တော်က သေမျိုးလူသားတွေဆီ ဆင်းသက်လာခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား... ‘လေကျန့်ဇီ’ ပဲ”

“ငါကိုယ်တော်ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ကာလရှည်ကြာစွာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရလို့... လက်ရှိမှာ တစ်ပုံ၊ နှစ်ပုံလောက်ပဲ ပြန်လည် နိုးထလာသေးတာ။ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အားလုံးသာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် နိုးထလာတဲ့နေ့ကျရင်... ငါတို့ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အာဏာအရှိန်အဝါကို သေချာပေါက် ပြန်လည် ထူထောင်ပြမယ်ဦးဟေ့”

ဘုန်း...

သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင်... ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းများနှင့် မိုးကြိုးသံများ ဆူညံစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး... ထိုမိုးကြိုးလျှပ်စီးများအကြား၌ ချူရွှမ်၏ လူရိပ်ကြီးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့သော စတုတ္ထမင်းသားမှာမူ... ထိုအချိန်မှသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲပြိုသွားခဲ့ရတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် တော်ဝင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းသည်... သူ့အတွက် သေခြင်းတရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို စစ်မှန်စွာ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော သွေးရောင်ဝတ်အစောင့်တပ်သားများသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး... ပထမဦးစွာ ၎င်းပေါ်ပေါက်လာသော အရိပ်အစောင့်တပ်ကို အလွန်အမင်း အားကျလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သွေးရောင်ဝတ်အစောင့်တပ်အတွင်း၌... အပါရမီအရှိဆုံးနှင့် အထူးချွန်ဆုံးသော အစောင့်တပ်သားများသာလျှင် ပိုမို အစွမ်းထက်လှသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ခွင့်ရရှိကြသည်ဟူသော ကောလာဟလ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထင်ရှားလှသည်မှာ ၎င်းအစွမ်းထက်လှသော ကိုယ်ရံတော်များမှာ... အရှေ့တွင် ရှိနေသည့် အရိပ်အစောင့်တပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်... ထိုအစောင့်တပ်သားများသည် စတုတ္ထမင်းသားကို ဝိုင်းဝန်းတွဲထူပေးကြပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းပေးကြသည်။ “မင်းသား... စတုတ္ထမင်းသား၊ အဆင်ပြေရဲ့လား, အာ... မင်းသား၊ ဘာဖြစ်လို့ မင်းသားရဲ့ ဘောင်းဘီက စိုရွှဲနေရတာလဲ...”

ဖုန်မှုန့်များကို ခါယမ်းပေးရင်းဖြင့်... ထိုအစောင့်တပ်သားများသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အရိပ်အစောင့်တပ်ကိုယ်တိုင်လည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး... စတုတ္ထမင်းသားကို အလွန် ထူးဆန်းလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိကာ၊ သူ၏ ရင်ထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။ ‘ဒါ... ဒါက၊ စတုတ္ထမင်းသားက ထိုရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံရလွန်းလို့... ကြောက်လန့်ပြီး ဘောင်းဘီထဲမှာတင် သေးထွက်သွားတာလား’

ဖူး...

စတုတ္ထမင်းသားသည် ဒေါသဇောနှင့် အရှက်ရမှုများကြောင့် သွေးတစ်လုပ်ကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ သူ မိမိ၏ စိုရွှဲနေသော ဘောင်းဘီနေရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရုံမျှဖြင့်... ရင်ထဲ၌ အဆုံးမရှိသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ချူရွှမ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော ကောင်းကင်ယံဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးလျက် ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

“လေကျန့်ဇီ... မင်း ငါမင်းသားကို စောင့်နေလိုက်စမ်း ငါမင်းသား ဒီဘဝမှာ မင်းကို အပြတ်အသတ် မသတ်ရသေးသရွေ့... ငါ လူအဖြစ် မခံယူတော့ဘူး၊ ပြီးတော့... မင်းတို့အားလုံး ခုနက ဘာတွေ မြင်လိုက်ကြလဲဟမ် မင်းတို့အားလုံး ဘာတွေ မြင်လိုက်ကြလဲ...”