အခန်း (၂၀၈၁-၂၀၈၂)

အခန်း (၂၀၈၁) မေဒေါင်ကွမ်းရဲ့ နိဂုံးကို စံနမူနာယူပါ

ဟင်းလင်းပြင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ နားထဲတွင်မူ ဖန့်ချန် အခုလေးတင် ပြောသွားခဲ့သည့် "အသက်ကိုပဲ အဓိကထားပါ" ဟူသော စကားလုံးမှာ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ် လည်ပတ်နေခဲ့၏။

"အသက်ကိုပဲ အဓိကထားရမယ် ဟုတ်လား... ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးနေတာလား..."

သူသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ် ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက်၊ ခေါင်းကို မော့ကာ တစ်ဖက်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ သူနှင့် တစ်သုတ်တည်းဆင်းသည့် ကျောင်းသားချင်းဖြစ်ပြီး၊ သူကဲ့သို့ပင် အသက်ငါးရာမပြည့်ခင်မှာတင် တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

အစောပိုင်းတုန်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ထွေထွေထူးထူး မရှိလှသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ...

မိမိနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြားတွင် သိသာထင်ရှားလှသော ကွာဟချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ချုံစန်းတစ်ယောက် စိတ်မသက်မသာဖြင့် သတိပြုမိလိုက်ရသည်။

"ကျောင်းတော်သား ဝမ်... ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ကျိုကျိတောင်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ရင်ထဲ၌ တုန်ရင်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နေရ၏။

ဤအရာမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ လွန်ကဲလှသော စိတ်လှုပ်ရှား အားတက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပညာသင်ကြားပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ယခုကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စင်မြင့်ကြီးထက်တွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကျိုကျိတောင်မှ စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မကြီးများ အားလုံး ရှိနေကြသည်။

တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ကျောင်းတော်သားချင်းများလည်း ရှိနေကြသည်။

ထို့အပြင် ကမ္ဘာကြီးအဆင့် သူတော်စင်အဆင့်ရှိသော ဆရာ အမြောက်အမြားလည်း ရှိနေကြ၏။

၎င်းအပြင် ထိုက်ဆန်းကျောက်ဟွားတောင်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာနှင့် ပါ့ပုစိမ်းတောင်မှ ကာကွယ်ရေးဆရာတို့လည်း ရှိနေကြသေးသည်။

သူ့ကို အရှိန်အဝါ အတက်ကြွဆုံးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အဖြစ်စေဆုံးအရာမှာမူ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ စောင့်ကြည့်ရေးမှူး ဖြစ်သော အောင်ဝူဖား ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ထို ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဉ် သူတော်စင် သုံးဦးစလုံးမှာ ယခင်က သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် လှမ်းမျှော်ကြည့်ရန်ပင် မမှီနိုင်သော မြင့်မားသည့် ဖြစ်တည်မှုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်လှသည့် ဖြစ်တည်မှုကြီးများက ဤနေရာသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြွရောက်လာကြပြီး၊ သူနှင့် ကရုဏာတောင်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ဝမ်ချုံစန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်အားပေးနေကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ငါ ကျိုးလင်းဟာ ဒီနေ့ပွဲမှာ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ဟန်ပန်ကို အစွမ်းကုန် ပြသရမယ်၊ ဘက်ပေါင်းစုံက ဆရာတွေနဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဉ် သူတော်စင်ကြီးတွေ ငါ ကျိုးလင်း ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မှတ်မိသွားအောင်ကို တိုက်ခိုက်ပြရမယ်။"

ကျိုးလင်း၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေပြီး၊ ဤသို့ လှိုင်းတံပိုးပမာ ပြင်းထန်လှသော စိတ်ခံစားချက်ကိုပင် မနည်း ထိန်းချုပ်နေရရှာသည်။

ဟင်းလင်းပြင်၏ အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ၊ ကျိလင်သည် ဝူချုံး၏ လက်ကို ဆွဲထားရင်း အရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချလိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးလင်းကတော့ အချိန်အခါကောင်းနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာပဲ၊ သူက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကရုဏာတောင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံရတယ်၊ ဒီပွဲကိုသာ အနိုင်ရလိုက်မယ်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ထဲက ဆရာအမြောက်အမြားက သူ့နာမည်ကို မှတ်မိသွားကြတော့မှာ"

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ

"နှမြောဖို့ကောင်းတာက ငါ့မှာ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး မရှိခဲ့ဘူး၊ ဆရာက ငါ့ကို အတိတ်တုန်းက ဖန့်ချန်လက်ထဲမှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့သူ အဖြစ်နဲ့ပဲ မှတ်မိနေတော့တာ..."

"ကျိလင်... အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ်မကျစမ်းပါနဲ့၊ နင်က အခုဆိုရင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင် ဖြစ်နေပြီ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပိုင်းမှာ စီနီယာအစ်ကို ဝေရွှင်ကို မယှဉ်နိုင်သေးလို့သာ အခုပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ဖို့ ရွေးချယ်မခံရတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ နင်က ဖန့်ချန်ထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ဦးမှာလဲ။

သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး၊ အခုထိ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတာ။

ဒီနေ့ ကရုဏာတောင်သာ တိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲမှာ ရှုံးသွားရင်၊ သူက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကနေ မောင်းထုတ်ခံရတော့မှာ။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့နဲ့ သူနဲ့က တစ်ကမ္ဘာစီ ခြားနားသွားကြမယ့် ဖြစ်တည်မှုတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ"

ဝူချုံးက ဘေးမှနေ၍ ဖျောင်းဖျ အားပေးစကား ဆိုလိုက်၏။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။"

ကျိလင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

...

...

"မင်းက... ကျိုးလင်း မဟုတ်လား၊ ငါ မင်းနာမည်ကို မှတ်မိပါသေးတယ်၊ ဒီနေ့ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ငါတို့ အပြန်အလှန် အထိအခိုက်မရှိ စည်းကမ်းတကျပဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"

ဝမ်ချုံစန်းက အဆိုပြုလိုက်သည်။

"စည်းကမ်းတကျ ဟုတ်လား"

ကျိုးလင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ -

"အတိတ်တုန်းက မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ဘယ်လောက်တောင် ဝင့်ကြွားစော်ကားခဲ့လဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး၊ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်တွေ အားလုံးကို စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ။

ဒီနေ့ ငါဟာ အဲဒီ အရှက်ရစရာ သမိုင်းကြောင်းကို ဆေးကြောဖို့ လာခဲ့တာ၊ မင်း အဆင်သင့်သာ ပြင်ထားလိုက်တော့။

တိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲကြီးထဲမှာ မင်းကို ငါ သတ်ပစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ့မှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။"

ကျိုးလင်း၏ ဟိန်းဟောက်သံက ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခွင်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ကျောင်းတော်သားများသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်ပေါ်လာကြတော့သည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်မှ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"ဒါဆိုရင်လည်း... လာလေ။"

နှစ်ဦးသားမှာ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ဖက်လူကို တုံ့ပြန်ရန် သို့မဟုတ် အသက်ရှူရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှပင် မပေးကြချေ။

ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း၊ ဤတိုက်ပွဲကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျိုးလင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ဝမ်ချုံစန်း၏ အစွမ်းအစက သိသိသာသာပင် အနည်းငယ် အားနည်းနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ဝမ်ချုံစန်းကို သတ်ပစ်ရန်မှာမူ လွယ်ကူလှသောအရာတော့ မဟုတ်ချေ။

တိုက်ခိုက်မှု စတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်ချုံစန်းမှာ အရေးနိမ့်သည့် အခြေအနေသို့ စတင် ကျရောက်လာခဲ့ရသည်။

ကျိုကျိတောင်မှ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြုံးကြီး စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ ယခုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးမှာ သူတို့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

"ကရုဏာတောင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတာပဲ၊ ဖန့်ချန်ကို ပြိုင်ပွဲထဲ မထည့်ထားဘူး။

မဟုတ်ရင်တော့ အနည်းဆုံး ကရုဏာတောင်အနေနဲ့ တစ်ပွဲတော့ နိုင်ထားဦးမှာ"

ရွှမ်ပုထုံက ပြုံးလျက် ဝေဖန်လိုက်သည်။

အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များကလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြ၏။

သူတို့သည် ဖန့်ချန်၏ အစွမ်းအစကို အသိအမှတ်ပြုထားကြပြီးဖြစ်ရာ၊ မိမိတို့ဘက်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်က ဖန့်ချန်ကို မယှဉ်နိုင်ခြင်းအပေါ် အရှက်ရစရာဟု မမှတ်ယူကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင် ကျိုကျိတောင်၏ အင်အားက ကရုဏာတောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်မှာ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်၍မရသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်ပုထုံက ဖန့်ချန်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ဖန့်ချန်၏ အရှေ့သို့ ရွှေ့ပြောင်း ဆိုက်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

အဝေးမှ ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ့်တို့က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့ပါ အတူတူ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

"ကျောင်းတော်သား ရွှမ်... ငါတို့ လေးယောက် မဆုံဖြစ်ကြတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ ဒီနေ့ကတော့ တကယ့်ကို ရှားရှားပါးပါး ဆုံဆည်းရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

လုကျိုဝမ့်က ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ရွှမ်ပုထုံမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက်၊ ထိုနှစ်ဦးကို ရိုးသားဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

အတိတ်တုန်းက သူသည် ဤနှစ်ဦးကို အဆင့်အတန်းမရှိဟု အထင်သေးခဲ့ပြီး၊ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ကာ တိုးတက်လိုစိတ်မရှိသူများဟု သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤနှစ်ဦးစလုံးမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကနဦးပိုင်းတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ၍ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကောင်းကင်ငါးပါးနယ်မြေ တိုက်ပွဲများထဲ၌ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး၊ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်အတွက် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဆုလာဘ်များကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆွတ်ခူးပေးခဲ့ကြသည်။

ဤအချက်က သူ့ကို လေးစားမိစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ...

ရွှမ်ပုထုံက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ မထောက်မညှာ နှိမ်ချလိုသော အကြည့်များကို အထင်အရှားပင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိချေ။

"ငါတို့ မဆုံဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ၊ နောင်ကျရင် အားလုံး အချိန်ရရင် အချင်းချင်း ပိုပြီး ကူးလူးဆက်ဆံကြတာပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ပိုင်း ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှာ ဆက်ပြီး နေထိုင်သွားမယ့် အချိန်တွေက နှစ်ပေါင်း သောင်းချီပြီး ရေတွက်ရမှာလေ။"

ရွှမ်ပုထုံက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်စစ်ရှို့က အလွန်အမင်း သဘောတူညီစွာဖြင့် -

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ သုံးယောက်စလုံးက အခုဆိုရင် ကျောင်းသားသစ်ကာလကို ဘေးကင်းရန်ကင်းနဲ့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကမ်းခြေကို အောင်အောင်မြင်မြင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။

နောင်ကျရင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ထဲမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပိုပြီး ဖေးမကူညီကြရမယ်။

ကျောင်းတော်သား ရွှမ်အနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်ကူးရှိရဲ့လားမသိဘူး။"

"စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား"

ရွှမ်ပုထုံက တွေးတော စဉ်းစားဟန်ပြုရင်း၊ ဒီဂျွန်းတောင် ရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒီဂျွန်းတောင်မှ ဆရာများသည်လည်း ယနေ့တွင် ဤနေရာ၌ ရှိနေကြပြီး၊ အခြားဆရာများနှင့်အတူ ကျိုးလင်းနှင့် ဝမ်ထျုံစန်းတို့၏ တိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှု အကဲခတ်နေကြသည်။

စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ ၏ ထူးခြားထက်မြက်လှသော အချက်များကို တွေးတောမိပြီးနောက်၊ ရွှမ်ပုထုံက သာမန်ကာလျှံကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး -

"ဒါဆိုရင်လည်း အားတဲ့အချိန်ကျရင် မင်းတို့ ဒီဂျွန်းတောင်ဆီကို ငါ လာလည်ခဲ့ပါ့မယ်။"

ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ့်တို့မှာ ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်မထားသည့် ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်သွားကြတော့သည်။

"ကျောင်းတော်သား ဖန့်ချန်... အတိတ်တုန်းက ငါတို့ လေးယောက် အတူတူ ကရုဏာတောင်ကို ဝင်ခဲ့ကြတုန်းက သူတပါးရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ သက်သက် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သုံးယောက်ကတော့ ကံကြမ္မာကို ဒီအတိုင်း အရှုံးမပေးခဲ့ကြဘဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင် သူတော်စင်လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ။

ကျောင်းတော်သား ဖန့်... အရင်က မေးခွန်းဟောင်းကိုပဲ ထပ်မေးရဦးမယ်၊ မင်း အခုချိန်မှာ နောင်တရနေပြီလား။"

ရွှမ်ပုထုံက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လုကျိုဝမ့်ကလည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မချိတင်ကဲ ခံစားချက်များဖြင့် -

"ဟုတ်ပဗျာ... အတိတ်တုန်းက ငါတို့ လေးယောက်ထဲက... ငါတို့ သုံးယောက်စလုံး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

ငါကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကနေ အရည်အချင်းမပြည့်မီလို့ ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့တော့မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါတယ်။"

ဖန့်ချန်သည် အစောပိုင်းကတည်းက ဝမ်ချုံစန်း၏ တိုက်ခိုက်မှု နည်းဗျူဟာများကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ထိုသုံးယောက်က မိမိအရှေ့တွင် တစာစာနှင့် လာရောက် ဆူညံနေကြသော်လည်း သူ ဘာမျှ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ယခုအခါ ရွှမ်ပုထုံက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားမဲ့မေးခွန်းကို ထပ်မံ၍ လာရောက်မေးမြန်းနေပြန်သဖြင့်၊ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်ရတော့သည်။

"ကျောင်းတော်သား ရွှမ်... မင်းက ငါ့ဆီကနေ နောင်တရတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဒီလောက်တောင် ကြားချင်နေတာလား။

အကယ်၍ ငါက အဲဒီလိုမျိုး ပြောလိုက်ရင် မင်းရဲ့စိတ်က ပိုပြီး ပျော်ရွှင် ဝမ်းမြောက်သွားမှာမို့လို့လား။"

ရွှမ်ပုထုံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စွာဖြင့် -

"ပျော်ရွှင်ရမယ် ဟုတ်လား... သူတော်စင်တစ်ယောက်ဟာ သူတော်စင်အဆင့်အောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပြောစကားကြောင့်နဲ့ စိတ်ခံစားချက် အတက်အကျ ဖြစ်စရာ လိုလို့လား။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နောင်တမရပါဘူး၊ ငါ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီးတဲ့ နေ့ကျရင်တော့ မင်းရဲ့ အဲဒီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတွေကို မြေပြင်ပေါ်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်မယ်၊ မင်းကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး အဲဒီအစအနတွေကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်ကောက်ခိုင်းမယ်။

အဲဒါပြီးရင် ငါက ထပ်ပြီး ရိုက်ခွဲပစ်မယ်၊ မင်းကလည်း ထပ်ပြီး လိုက်ကောက်ရမယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးပဲ သံသရာလည်နေစေရမယ်။

မေဒေါင်ကွမ်းရဲ့ နိဂုံးကို စံနမူနာယူထားလိုက်ပါ။"

ဖန့်ချန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်ပင် အေးဆေးစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ထိုစကားလုံးများကြောင့် ရွှမ်ပုထုံမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားရပြီး -

"မင်း..."

အနီးအနားရှိ လူအချို့က ဤနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလာကြပြီး၊ ကျန်းတောက်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဘက်သို့ အကြည့်ဖြင့် လှမ်း၍ အကဲခတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဖန့်ချန်က အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက သူတော်စင်အဆင့်အောက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပြောစကားကြောင့်နဲ့ ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆို..."

"ငါ..."

ရွှမ်ပုထုံမှာ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားရရှာပြီး၊ ဖန့်ချန်ကိုသာ မတ်တတ်ကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပါတော့သည်။

အခန်း (၂၀၈၂) ရူးသွပ်ခြင်း

ချိုင်စစ်ရှို့မှာမူ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်း အနည်းငယ် ရှိသူဖြစ်ရာ၊ သူသည် ထိုနှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ တင်းမာခက်ထန်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် အလျင်အမြန်ပင် ကြားဖြတ်၍ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေတော့သည်။

“တကယ်တော့လေ... ငါကြားမိသလောက်ဆိုရင် ကျောင်းတော်သား မေဒေါင်ကွမ်းတစ်ယောက် အတိတ်တုန်းက စိတ်ရူးပေါက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အခြား ထူးခြားတဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ သိရတယ်”

“အခြား ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေး ဟုတ်လား”

ရွှမ်ပုထုံ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ သူက သံသယစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာ အခွင့်အရေးမျိုးမို့လို့လဲ”

သူကိုယ်တိုင်ပင် ကျိုကျိတောင်၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် မေဒေါင်ကွမ်း၏ သတင်းအစအနကို မကြားရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ထင်မှတ်ထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် လုံးဝ လက်လျှော့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကာ၊ ကျောင်းသားသစ်ကာလ သတ်မှတ်ချက် ပြည့်မြောက်သည်နှင့် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာရန်သာ ပြင်ဆင်နေသည်ဟု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချိုင်စစ်ရှို့၏ ပြောစကားအရ ဆိုရလျှင် မေဒေါင်ကွမ်း၌ အခြား လျှောက်လှမ်းစရာ လမ်းစများ ရှိနေသေးသည့် သဘော ဖြစ်နေချေပြီ။

“ဟုတ်တယ်... အဲဒီအကြောင်းကို ငါလည်း ကြားဖူးတယ်၊ အဓိကကတော့ ငါတို့ စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့ရဲ့ သတင်းကွန်ရက်က အတော်လေး ကျယ်ပြန့်လို့ပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ အချို့သတင်းတွေကတော့ သိပ်ပြီး အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး ဖြစ်နေတာ”

လုကျိုဝမ့်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်ပြီး -

“ငါတို့ ကြားရသလောက်တော့ ညီငယ် မေဒေါင်ကွမ်းဟာ အဲဒီနေ့က ကရုဏာတောင်ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက်၊ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အခုဆိုရင် အဲဒီဆရာရဲ့ လက်အောက်ခံ တပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု ခံထားရသလို ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်မှာပဲ သွားရောက် ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ သိရတယ်”

“ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ”

ဖန့်ချန်တစ်ယောက် စကားပင် မဟရသေးမီ ရွှမ်ပုထုံက တုံးတိတိပင် ခေါင်းခါယမ်းကာ အပြတ်ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

“တကယ်တော့ ငါတို့လည်း စစသိချင်းတုန်းက သိပ်ပြီး မယုံခဲ့ကြဘူးလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းတော်သား မေရဲ့ ပါရမီ အရည်အချင်းက...”

ချိုင်စစ်ရှို့က အားနာဟန်ဖြင့် မျက်နှာချိုသွေးလျက် ရယ်မောကာ ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့က စီနီယာအစ်ကို၊ အစ်မကြီး အတော်များများကို လိုက်လံ မေးမြန်းကြည့်တဲ့အခါမှာတော့၊ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ထဲမှာ ကျောင်းတော်သား မေကို တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့သူတွေ ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတယ်ဗျ”

“ကာကွယ်ရေးဆရာကြီးက သူ့ဆီက ဘာကို သဘောကျသွားလို့လဲ”

ရွှမ်ပုထုံမှာ အံ့အားသင့် မှင်တက်လျက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ကြားရသလောက်ကတော့...”

လုကျိုဝမ့်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ -

“အဲဒီ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ရဲ့ မူလနာမည်က တကယ်တော့ ဖုန်းရှင်း (စိတ်ဓာတ်ကို ချိတ်ပိတ်ခြင်း) မဟုတ်ဘူး၊ အစောဆုံးတုန်းကတော့ ဖုန်းစိမ်းတောင် (ရူးသွပ်ခြင်းတောင်) လို့ ခေါ်တာတဲ့။ လူရူးတွေရဲ့ ရူးသွပ်ခြင်း ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့၊ နောက်ပိုင်းကျမှ ငါတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးဟောင်းက အဲဒီနာမည်က နားထောင်လို့ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ယူဆတာကြောင့် နာမည်ကို ‘ဖုန်းရှင်း’ လို့ ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာ။

အဲဒီတောင်က ကာကွယ်ရေးဆရာ လျှောက်လှမ်းတဲ့ လမ်းစဉ်က အနည်းငယ် ထူးခြားဆန်းပြားတယ်၊ သူ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဂိုဏ်းကျင့်စဉ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အချို့ဟာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာ။

လူတစ်ယောက်ဟာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်ဖောက်ပြန်လေလေ၊ အဲဒီကျင့်စဉ်ကနေ ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိက ပိုပြီးတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ထန်ပြင်းလေလေပဲတဲ့။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သာမန်လူတွေကျတော့ အဲဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ခက်ခဲလှပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း မရှိကြဘူး”

“ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုးလည်း ရှိသေးတာလား”

ရွှမ်ပုထုံ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည့် အမူအရာများ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ့်တို့ နှစ်ဦးမှာ မိမိကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် အချက်အလက်များကို ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း ရိပ်မိသဖြင့် ရင်ထဲ၌ သံသယစိတ်များ ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ နောက်ထပ် ပြိုင်ပွဲပွဲစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်နေသင့်သော လင်းဖုန်းသည်လည်း ဘေးမှနေ၍ စပ်စုရန်အတွက် တိုးကပ်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင် အကြောင်းလား။ အဲဒီကိစ္စကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဆရာမှာ အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ ရူးသွပ်ခြင်းလက်သီး ပဲ။

ကြားဖူးတာကတော့ အဲဒီလက်သီးကွက်သာ ထွက်ပေါ်လာရင်၊ ကျိုကျိတောင်ရဲ့ ကိုးဆလက်သီး တောင်မှ ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ရတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ အဲဒီ ကာကွယ်ရေးဆရာကလွဲရင် အခြား ဘယ်ကျောင်းတော်သားကမှ အဲဒီ ရူးသွပ်ခြင်းလက်သီးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြဘူး။

အတိတ်တုန်းက ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီကျင့်စဉ်ကို လေ့လာဆန်းစစ်ဖို့အတွက် ရွှေဟွေးတံဆိပ်ပြား အနည်းငယ် အကုန်အကျခံပြီး ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ရလဒ်ကတော့ ကျင့်စဉ်ကို စပြီး အာရုံပြုလိုက်တာနဲ့ ငါကိုယ်တိုင်ပါ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားတာမို့၊ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ ချက်ချင်း လက်လျှော့ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာပဲ”

“စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း... ဒီလူသားမျိုးနွယ်တက္ကသိုလ်ထဲမှာ မင်း မသိတဲ့အကြောင်းအရာဆိုတာကော ရှိသေးရဲ့လား”

ဖန့်ချန်က အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် လှမ်း၍ စနောက်လိုက်သည်။

လင်းဖုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ငါတို့ ကရုဏာတောင်က ဘယ်အရာမှာ အတော်ဆုံးလဲ။ သူတော်စင်တွေရဲ့ ကျမ်းစာတွေကို ဖတ်ရှုလေ့လာတဲ့နေရာမှာပေါ့ကွ၊ အဲဒီအပြင် အရောရောအနှောနှော စာပေအထွေထွေကိုလည်း အနည်းအကျဉ်း ဖတ်ရှုထားတာပေါ့။

မင်း ကရုဏာတောင်မှာ နေခဲ့တဲ့ သက်တမ်းက တိုတောင်းလွန်းသေးတာမို့၊ အချို့သော မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေကို မဖတ်ရသေးတာပဲ။ စိတ်ချစမ်းပါ၊ နောင်ကျရင် အားလုံးကို ဖတ်ခွင့်ရမှာပါ၊ အကုန်ဖတ်ပြီးသွားရင် မင်းလည်း အလိုလို နားလည်သွားလိမ့်မယ်”

“စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း... ဒါဆိုရင် ကျောင်းတော်သား မေဒေါင်ကွမ်းဟာ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ထဲကို တကယ်ပဲ ဝင်ရောက် သွားခဲ့တာလား”

ရွှမ်ပုထုံက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ အတိတ်တုန်းက အတူတူ ကရုဏာတောင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် သံယောဇဉ်ကို အခြေခံကာ "စီနီယာအစ်ကို" ဟု မနည်း နှုတ်ထွက်၍ ခေါ်ဆိုကာ မေးမြန်းလိုက်ရသည်။

“ငါလည်း အဲဒီလိုမျိုး ကြားမိသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့ အာရုံမစိုက်မိလိုက်ဘူး။ ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ အနာဂတ်မှာ တကယ်ပဲ တိုးတက်မှု အလားအလာ ရှိမလားဆိုတာကတော့ အဓိကအားဖြင့် သူ့မှာ အဲဒီလို ကံတရားမျိုး ရှိမရှိအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်”

လင်းဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ်တို့ နှစ်ဦးမှာမူ စိတ်ထဲမှ အမှန်တရားကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားကြပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် မနာလို အားကျသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မေဒေါင်ကွမ်းတစ်ယောက် ယခုကဲ့သို့သော အခြေပျက် အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အရေးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

“ကျောင်းတော်သား မေတစ်ယောက် ဖုန်းရှင်းစိမ်းတောင်ကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့တာကတော့၊ ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ရင် ကျောင်းတော်သား ဖန့်ချန်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်လို့ ပြောရမှာပေါ့”

ရွှမ်ပုထုံက ရုတ်တရက် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ... အားလုံးက ကျောင်းတော်သား ဖန့်ချန်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ၊ ငါဟာ သူ့ကြောင့်နဲ့ပဲ ရူးသွပ်ခြင်းလက်သီးရဲ့ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်အဖြစ် တက်လှမ်းပြီး စစ်မှန်တဲ့ သူတော်စင်အဆင့်ကို ရရှိနိုင်ခဲ့တာပေါ့”

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော အသံတစ်သံသည် ထိုသူများ၏ ဘေးနားမှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေတစ်ခုသည် သူတို့၏ အနီးအနားသို့ တိတ်တဆိတ် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မေဒေါင်ကွမ်းသည် ထို အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဆန်းကြယ်ထူးဆန်းလှသော အပြုံးဆိုးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ၏ အပြုံးမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ ရယ်မောနေသည့်နှယ် ရှိသကဲ့သို့၊ ငိုကြွေးနေသည့်နှယ်လည်း ထင်မှတ်ရကာ၊ မျက်နှာအရေပြားမှာလည်း အခါအားလျော်စွာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝ ပုံမှန်မဟုတ်သော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ်တို့မှာ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် လန့်ဖျန့်သွားကြရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေဒေါင်ကွမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အရှိန်အဝါမှာ သူတို့နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤအချက်က တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် ကြွားဝါပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူတော်စင်အဆင့်ကို ရရှိထားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ရွှမ်ပုထုံနှင့် မေဒေါင်ကွမ်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အတော်အတန် ရင်းနှီးသည့်အပြင်၊ အားလုံးက ကျိုကျိတောင်၏ တပည့်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ မေဒေါင်ကွမ်းကို ယခုကဲ့သို့ ပြန်လည် မြင်တွေ့ရသည့်အခါတွင် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားမိသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်နှာထက်၌ ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် လဲလှယ် တပ်ဆင်လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်သား မေ... မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီနော်”

မေဒေါင်ကွမ်း၏ အခုလေးတင် ပြောဆိုသွားခဲ့သော စကားလုံးများက သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ သံသယများကို အပြည့်အဝ အတည်ပြုပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက် ထူးမြတ်နေခဲ့သေး၏။

တစ်ဖက်လူသည် ရူးသွပ်ခြင်းလက်သီးကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရုံသာမက၊ ထိုအရာကို အခြေခံ၍ သူတော်စင်အဆင့်သို့ပင် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

မူလက ယနေ့ ကျင်းပပြုလုပ်သော တိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲကြီးသည် မေဒေါင်ကွမ်းတစ်ယောက် သူတော်စင်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ဘဲ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားရခြင်းကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြု၍ ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အဓိက ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သူမှာ အခြားလူများ မသိအောင် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် သူတော်စင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရွှမ်ပုထုံ၏ ရင်ထဲတွင် ရယ်ချင်စရာကောင်းလှသော ခံစားချက်တစ်ခု အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်ကျမှသာ ဤတိုက်ခိုက်မှုပြိုင်ပွဲကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းလှသော ဆိုလိုရင်း အစစ်အမှန်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။

"မေဒေါင်ကွမ်းဆိုတာက အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သူ မရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ကျိုကျိတောင်ဟာ ဒီပြိုင်ပွဲကြီးကို ကျင်းပဖို့အတွက် အခြား အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကို မရရအောင် ရှာဖွေမှာပဲ..."

ရွှမ်ပုထုံက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

“ရွှမ်ပုထုံ... မင်းလည်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီလား။ ဝမ်းသာစရာပဲ၊ ဒါက တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်းကောင်းပဲ။ ငါတို့ အားလုံး အတူတူ သူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားကြပြီ၊ အတိတ်တုန်းက ကျောင်းတော်သား ဖန့်ချန်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် စိတ်နှလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေမဲ့လည်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ပြီး တိုးတက်မှု မရှိဘဲ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ကြဘူးပေါ့”

မေဒေါင်ကွမ်းသည် ထို ဆန်းကြယ်လှသော အပြုံးဆိုးကြီးကို ဆက်လက် ဆွဲကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ပြောစကားများထဲမှ အတွေးအခေါ် လမ်းကြောင်းမှာမူ အလွန်တရာ ရှင်းလင်း ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ကာ စိတ်ရူးပေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်တော့သည်။

“ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ ဖန့်ချန်... သူက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ သူတော်စင် မဖြစ်သေးတာလဲ၊ ဆရာက ငါ့ကို သူတော်စင်အဆင့်အောက်က လူတွေကို အရေးယူ တိုက်ခိုက်ခွင့် မပြုဘူးတဲ့၊ တကယ့်ကို အော့နှလုံးနာဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ သူက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ သူတော်စင် မဖြစ်သေးတာလဲ။ သေစမ်း။ သေစမ်း။ သေစမ်း။ သေစမ်း...”

“........”

ဘေးနားရှိ လူအပေါင်းမှာ အံ့အားသင့် မှင်တက်လျက် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။

လင်းဖုန်းက ထူးဆန်းလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေဒေါင်ကွမ်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်ကို "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သတိထားပေတော့" ဟူသော အကြည့်မျိုး ပေးအပ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ တိုက်ပွဲကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရန် ပြန်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မေဒေါင်ကွမ်းက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်မော့လာခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်သား ဖန့်ချန်... ငါတို့ မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာပြီနော်”

“အတော်လေးတော့ ကြာသွားပြီပဲ၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”

ဖန့်ချန်က ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါလား။ ငါ အဆင်ပြေတာပေါ့၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့ အဆင်မပြေရမှာလဲ။ ငါက အခုဆိုရင် သူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ၊ ပြီးတော့ ရူးသွပ်ခြင်းလက်သီးကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်ထားသေးတာမို့၊ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင်ကို ကောင်းမွန်နေတာပေါ့။

ကျောင်းတော်သား ဖန့်... မင်း အမြန်ဆုံး သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မလား နောင်ကျရင် ငါတို့ နောက်ထပ် တစ်ပွဲလောက် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြရအောင်လေ”

မေဒေါင်ကွမ်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျောင်းတော်သားမေတစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားရလိမ့်မယ် ထင်တယ်”

ဖန့်ချန်တစ်ယောက် စကားမဆိုရသေးမီ ရွှမ်ပုထုံက ဘေးမှနေ၍ ကြိုတင်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်သား ဖန့်အနေနဲ့ အခုလို အချိန်အခါမျိုးမှာ သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ဆိုတာကတော့၊ အလွန်အမင်း ခက်ခဲလွန်းတယ် သူ့အတွက် ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်က သိပ်မများတော့ဘူး၊ နှစ်ပေါင်း ရာဂဏန်းအနည်းငယ်ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ကုန်ဆုံးသွားမှာ။ သူတော်စင် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ ကျောင်းတော်ကို စတင် ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ ကနဦးနှစ်တွေတုန်းက ပိုပြီးတော့ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သင့်တာပေါ့”

“မဖြစ်ဘူး... သူက သူတော်စင်အဆင့်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ရင် ဘယ်ဖြစ်မလဲ”

မေဒေါင်ကွမ်းက ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို တည်ကြည်လေးနက်လှသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင်း ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်သား ဖန့်... မင်း သေချာပေါက် သူတော်စင် ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ အကယ်၍ မင်းသာ သူတော်စင် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင်... ငါက... ငါက မင်းရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်မှာ”

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဖြဲလျက် ပြုံးလိုက်ရာ၊ မူလကတည်းက ဆန်းကြယ်လှသော အပြုံးမှာ ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ရူးသွပ်ဖောက်ပြန်လွန်းလှသဖြင့်၊ မြင်ရသူအပေါင်း၏ ရင်ထဲ၌ မသိစိတ်မှနေ၍ အေးစက်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးပါတယ်”

ဖန့်ချန်က မေဒေါင်ကွမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး -

“ငါ သေချာပေါက် သူတော်စင် ဖြစ်လာစေရမယ်”

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှ ပြင်းထန်လှသော အာမေဍိတ် သံများ ဟိန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ကျိုးလင်း၏ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ငါ... နောင်တရပါပြီကွာ..."

ယခုကဲ့သို့သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသည့် မြင်ကွင်းဆိုးကြီးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ မေဒေါင်ကွမ်းနှင့် ရွှမ်ပုထုံတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မသိစိတ်မှနေ၍ ပြိုင်တူ တုန်ရင်သွားကြရရှာတော့သည်။