အခန်း (၅၃၉-၅၄၀)
Vol. 46 Ch. 539-540
အပိုင်း (၅၃၉)
လက်ရှိ အချိန်တွင် လူတိုင်း စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သော အဆိုးရွားဆုံး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုမှာ ငလျင်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းကျိုး မြို့တော်တွင် ပျမ်းမျှအားဖြင့် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်လျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် ငလျင်လှုပ်လေ့ ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အမတ် တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အကြည့်များက သူ့ထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။
‘ချီးတဲ့မှ... ခင်ဗျားက ဘယ်အချိန် ချောင်းဆိုးရမလဲ မသိဘူးလား။ ကျုပ်တို့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား။ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလို့တောင် ထင်လိုက်မိတယ်။’
ဤသို့ဖြင့် အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဧကရာဇ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ သဲနာရီကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အတွင်းရှိ ရွှေရောင် သဲများ ပို၍ပို၍ နည်းပါးလာပြီး၊ ပို၍ပို၍ နည်းပါးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝကုန်ဆုံးသွားတော့၏။
ဤသည်မှာ ညနေ ၃ နာရီ ၁၅ မိနစ်ကျော်လွန်သွားပြီ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု မဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေ။
ချက်ချင်းပဲ စုချင်ဝမ်က ဦးဆောင်ကာ ဧကရာဇ်ကို ဒူးထောက်ကာ ဦးညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်ကို ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောကြားပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ကို ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောကြားပါတယ်။”
ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာဝမ်းမြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ လူရွှင်တော် တစ်ယောက်က အရူးစကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲလေ။”
သို့ပေမည့် အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များ အားလုံးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်ကြ၏။ “အရှင်မင်းမြတ်ကို ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောကြားပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ်ကို ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောကြားပါတယ်။”
ညနေ ၃ နာရီ ၁၅ မိနစ် ကျော်လွန်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှု မဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ ရွှေရောင်အလွှာကြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ နိုင်ငံရေး သက်တမ်း လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အောက်ယွီ၏ အကြံအစည်များ လုံးဝကျရှုံးသွားပြီ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ရာ သေချာပေါက် ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ပြောကြားသင့်၏။
တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကြီးအကဲ ထွက်လာပြီး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်ကို လျှောက်တင် ပါတယ်။ အောက်ယွီဟာ လူတွေကို လှည့်စားပြီး နန်းတွင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အရှင်မင်းမြတ် အနေနဲ့ အောက်ယွီ တစ်မိသားစုလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး မျိုးဆက် အားလုံး သတ်ဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးတော်မူပါ။”
စုချင်ဝမ် လည်း ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီး လင်ကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်လည်း ထောက်ခံပါတယ်။”
စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံး အကြီးအကဲက ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ကြားသိရတာကတော့ အောက်ရှင်းဟာ အိမ်မှာ နေရင်း အရှင်မင်းမြတ်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်တဲ့ စကားတွေ မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ ရှိတယ်တဲ့။ အရှင်မင်းမြတ် အနေနဲ့ အောက်ရှင်း တစ်မိသားစုလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး မျိုးဆက် အားလုံး သတ်ဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးတော်မူပါ။”
ဧကရာဇ်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ “နန်ကုန်းချော့...”
ဟေးပင်းထိုင် အကြီးအကဲ နန်ကုန်းချော့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”
ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား လူလွှတ်ပြီး အောက်ရှင်း တစ်မိသားစုလုံးကို ဖမ်းလာခဲ့။ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သွားပါ။ အောက်ရှင်းက သိုင်းပညာ မြင့်မားတော့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှ ရလိမ့်မယ်။”
နန်ကုန်းချော့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် အမိန့်တော်ကို ခံယူပါတယ်။”
ထို့နောက် သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အောက်ရှင်း၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်ရန် ပြင်လိုက်တော့၏။ ဤတစ်ခေါက် သွားရခြင်းမှာ တစ်မိသားစုလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး မျိုးဆက် အားလုံး သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။
နန်ကုန်းချော့ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ‘ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်သူမှ ခင်ဗျား အောက်ယွီကို မကယ်တင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ခင်ဗျားကို မကူညီခဲ့ဘူးလေ။’
ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်နိုင်ပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်နေတော့၏။ ရှည်လျားလှသော အိပ်မက်ဆိုးကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အောက်ယွီ ဆိုသော လူငယ်လေးကို ထားလိုက်ဦး။ ဧကရာဇ်ဟောင်း၏ နိုင်ငံရေး သက်တမ်းသည်လည်း လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။
“အောက်ယွီ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လုံးဝ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက မူလတည်းက လိမ်ညာ လှည့်စားနေတာလား။ သူက ညနေ ၃ နာရီ ၁၅ မိနစ် မှာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ရှိမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက ဘယ်မှာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက ဘယ်မှာလဲ။”
“ဒီနေ့ကစပြီး အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ လူဟာ လုံးဝ လူရွှင်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါပြီ။”
“သူက အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ဖြတ်ခံရတော့မယ် ဆိုတာကို သိလို့ အတင်းအကျပ် ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လုံးဝ သေချာသွားပြီ။ သူကိုယ်တိုင် သေရုံသာမက မိသားစု အားလုံးကိုပါ ဒုက္ခပေးလိုက်တာပဲ။”
“ကျုပ်တို့ လူစုကလည်း တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲနော်။ သူ အရူးစကားတွေ လျှောက်ပြောတာကို ကျုပ်တို့က အသက်ရှူအောင့်ပြီး အခုချိန်ထိ စောင့်နေကြတာ။”
“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကော... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက ဘယ်မှာလဲ။ ဟား... ဟား... ဟား...”
မည်သူကမှ ဧကရာဇ်ဟောင်း အကြောင်းကို မပြောကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယနေ့မှစ၍ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို သေလူ တစ်ယောက် အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် ထိုအချိန်တွင်ပင် နန်းဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်များနှင့် မိန်းမစိုးများ ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
နန်းဆောင် အပြင်ဘက် မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေသော နန်ကုန်းချော့လည်း အလန့်တကြား အော်ဟစ် လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လူများ အားလုံးကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်။
ဧကရာဇ်၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ချက်ချင်းပဲ နန်ကုန်းချော့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်များ အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်ယင်နေကြသော်လည်း စကားမပြောဝံ့ကြချေ။
ဧကရာဇ်၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားပြီး နန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့၏။
အရမ်းကို မျက်စိစူးလွန်းပြီး မျက်လုံးတွေကိုတောင် လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လုံးဝ အေးစက်သွားတော့၏။
စုချင်ဝမ် နှင့် အခြားသော နန်းတွင်း အမတ်များသည်လည်း နန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး အပြင်တွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ထို့နောက် လူတိုင်း မိမိတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြပြီး စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လာကြတော့၏။
‘ဒါ... ဒါက နေကြတ်တာလား။’
ဤကမ္ဘာလောကမှာ နေကြတ်ခြင်းကို နေမင်း အမြိုခံရခြင်းဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ ဤအရာမှာ မုန်တိုင်းတိုက်ခြင်း၊ မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းတို့ထက်မက ပိုမိုပြင်းထန်လှသော၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စစ်မှန်သော အပြစ်ပေးမှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။
လောကခွင်တစ်ခုလုံး၏ အရာခပ်သိမ်းဖြစ်သော နေမင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ယခုကဲ့သို့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ၊ ဤသည်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမြင့်မားဆုံးသော အပြစ်ခတ်ခြင်းဟု မဆိုလျှင် အခြား မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
အမတ်များ အားလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာချီက တာ့ရှ အင်ပါယာ၏ လျှို့ဝှက် သမိုင်းကြောင်းကို အလိုအလျောက် သတိရသွားကြမိ၏။
ထိုစဉ်က နေမင်းကြီး အမြိုခံရပြီးနောက်ကွမ် ချင်ဝမ်သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ပုန်ကန်ခဲ့ပြီး အစ်ကို ကို သတ်ကာ ဖခင်ကို အကျယ်ချုပ် ချခဲ့ပြီး တာ့ရှ အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်ကာ လောကကြီး တစ်ခုလုံး အရှင်သခင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်များ လုံးဝ ထုံကျင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ အေးစက်သွားတော့၏။
‘တကယ်ကြီး... အောက်ယွီက ဧကရာဇ်ဟောင်း အိပ်မက်ပေးတယ်၊ တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံက အမျက်ထွက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ တကယ်ကြီး ဖြစ်လာတာပဲ။’
‘နေ့ခင်းဘက်ကြီးမှာ နေမင်းကြီး အမြိုခံလိုက်ရတာဟာ နန်းတွင်းမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေလို့ လောကကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိကျသွားရတာ မဟုတ်ဘူးလား။’
‘ဒါက ကောင်းကင်ဘုံမှာ နေမင်း အသစ် တစ်စင်း ပေါ်လာတော့မယ်၊ မြေပြင်ပေါ်မှာလည်း အရှင်သခင် အသစ် ပြောင်းလဲတော့မယ်လို့ တောင်ပိုင်းကျိုးကို သတိပေးနေတာလေ... ဒီထက် ပိုကြီးမားတဲ့ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ရှိသေးလို့လား။’
အမတ်များ အားလုံး တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် နေမင်းကြီးသည် အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း မျိုချခံနေရတော့သည်။
ဧကရာဇ် ဝမ်ယွင်၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေမိ၏။ ‘လုံးဝ အမြိုခံရတာမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့။’
အကယ်၍ နေမင်းကြီးသည် ထက်ဝက်မျှသာ ဝါးမြိုခြင်းခံရပါမူ ထိုအရာသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်သည်။
သို့ရာတွင် နေမင်းကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက် ဝါးမြိုခံလိုက်ရပြီဆိုပါကမူ နောက်နောင်တွင် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာမည့် နေမင်းသည် ယခင်နေမင်း မဟုတ်တော့ဘဲ နေမင်းအသစ်တစ်စင်းသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သို့ပေမည့် ကောင်းကင်ဘုံက သူ၏ ဆုတောင်းသံကို မကြားခဲ့သကဲ့သို့ နေမင်းကြီးသည် အဆက်မပြတ် အမြိုခံနေရပြီး၊ အမြိုခံနေရကာ၊ အမြိုခံနေရတော့၏။
နောက်ဆုံးတွင် အလွန် တောက်ပပြီး အလင်းရောင်များ ထွန်းလင်းနေသော နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လက်ငါးချောင်းကိုပင် မမြင်ရတော့ချေ။
အခြေအနေမှာ ညဘက်ထက်ပင် ပိုမို မှောင်မည်းနေ၏။
‘တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ နေကြတ်ခြင်းကြီး၊ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကြီး ကျရောက်လာခဲ့ပါပြီ။’
အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များ အားလုံးကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံနေကြတော့သည်။
ဤအချိန်တွင် နန်းတော်နှင့် မျဉ်းဖြောင့် အကွာအဝေး မီတာ တစ်ထောင်ကျော်ခန့် နေရာရှိ အိမ်ခေါင်မိုး အချို့ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားတော့၏။
“ကြိုးတွေကို ဖြတ်...ကြိုးတွေကို ဖြတ်။”
“ကျုပ်တို့မှာ တစ်နာရီရဲ့ ရှစ်ပုံတစ်ပုံ (၇.၅ မိနစ်ခန့်) ပဲ အချိန်ရှိတယ်... တစ်နာရီရဲ့ ရှစ်ပုံတစ်ပုံပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကြီးမားသော ကြိုးများအားလုံး ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး ဧရာမ အမည်းရောင် မီးပုံးပျံကြီး အချို့ လျင်မြန်စွာ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားကြသည်။
နေ့ခင်းဘက်တွင် မီးပုံးပျံ လွှတ်တင်၍ မရနိုင်ချေ။ သေချာပေါက် လူများ တွေ့သွားမှာဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နေကြတ်နေသောကြောင့် ညဘက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကိုးမိနစ်ခန့်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ မီးပုံးပျံများ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ လူများ မမြင်နိုင်ကြချေ။
အချိန်ကို လု၍ မီးပုံးပျံများကို နန်းတော်၏ အဓိက နန်းဆောင် အပေါ်သို့ ပျံသန်းစေပြီး ဥက္ကာပျံမိုးများ ရွာကျကာ နန်းဆောင်များကို ဖျက်ဆီးပြီး အမတ်ယုတ်များကို အသားစိုင်များ ဖြစ်သွားအောင် ဖိချေပစ်မည့် ပြဇာတ်ကြီးကို ကပြရမှာဖြစ်သည်။
မီးပုံးပျံ၏ မီးတောက်များက အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများ တွေ့သွားနိုင်သောကြောင့် ဤအချက်မှာ အလွန် ပြဿနာကြီးမားလို့နေ၏။
ထို့ကြောင့် အောက်ယွီသည် ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများဖြင့် အမည်းရောင် ရေစိုခံ လေလုံစများကို အသုံးပြုကာ မီးပုံးပျံကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် မီးပုံးပျံ ဖောင်းကားလာချိန်တွင် မီးတောက်များသည် မီးပုံးပျံ၏ အလယ်ဗဟို အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် မီးတောက်၏ အလင်းရောင်များကို အမည်းရောင် မီးပုံးပျံက လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာဖြစ်၏။
“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”
မီးပုံးပျံ လေးလုံး တပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် နန်းတော်၏ အပေါ်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။
နေကြတ်နေချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျနေသောကြောင့် ကောင်းကင်ပေါ်မှ မီးပုံးပျံ လေးလုံး ပျံသန်းနေသည်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြချေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အမှတ် (၉) စိတ်ကျန်းမာရေးလူနာ ကွမ်တန်၏ တွက်ချက်မှုများသည် အလွန်တရာ အရေးပါလှပေသည်။
မီးပုံးပျံများ မည်သည့်နေရာမှ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်မည်၊ မည်မျှအမြင့်အထိ ရောက်ရှိမည် စသည်တို့အပြင် ပေသောင်းချီသော အမြင့်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဥက္ကာခဲများကို ပစ်ချကာ ဥက္ကာပျံမိုး ရွာသွန်းခြင်း ဟူသည့် ပြဇာတ်ကြီးကို ဖန်တီးရာတွင် တိကျမှုရှိရန်မှာ အဓိကကျလှ၏။
ဧရာမ နန်းတော်ကြီးကို မှန်ကန်အောင် ပစ်ချရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း၊ တိကျသော လူတစ်ဦး တစ်ယောက်ကို မှန်ကန်အောင် ပစ်ချရန်မှာမူ လုံးဝမဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဤဖြစ်နိုင်ချေသည် ကံစမ်းမဲ ပေါက်သကဲ့သို့ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။
သို့သော်လည်း အမှတ် (၉) စိတ်ကျန်းမာရေးလူနာ ကွမ်တန်မှာမူ တိကျလှသော တွက်ချက်မှုများဖြင့် ထိုအရာကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး၊ ပေသောင်းချီသော ကောင်းကင်အမြင့်မှနေ၍ လူတစ်ယောက်ကို အတိအကျ ပစ်သတ်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အစောပိုင်းတွင် မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ "ဘာလို့ ဧကရာဇ်ကို တိုက်ရိုက် မပစ်သတ်တာလဲ"
အမှတ် (၉) ကွမ်တန်ကမူ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။ "ဧကရာဇ်ကို ပစ်သတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အရမ်း မြင့်မားလွန်းလို့ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်လို့ပါ"
အပိုင်း (၅၄၀)
ပေသောင်းချီသော ကောင်းကင်ယံမှ ဥက္ကာခဲများကို ပစ်ချနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း အစစ်အမှန် ဥက္ကာပျံမိုးဟူသည် အလင်းရောင်များ တောက်ပကာ တောက်လောင်နေရမည် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်ငြား ဤသည်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖန်တီးထားသော ဥက္ကာခဲများမှာလည်း တောက်လောင်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။
ယခင်က သူသည် သာမိုက်ပေါင်းစပ်ပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အသုံးမပြုဖြစ်ခဲ့ချေ။ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအရာများကို ယခု ဥက္ကာပျံမိုး ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြုခွင့်ရသွားခြင်း ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် သာမိုက်ပေါင်းစပ်ပစ္စည်း အရေအတွက်မှာ လုံလောက်မှုမရှိသောကြောင့် အခြားလောင်စာများ ဖြစ်သော မီးစုန်းဖြူနှင့် မီးစုန်းနီများကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက် အသုံးပြုရလေသည်။
ထို့ကြောင့် ဥက္ကာပျံမိုး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဖန်တီးရာတွင်မူ သေချာပေါက် အဆင်ပြေချောမွေ့နိုင်၏။
မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ကွမ်တန်၏ တိကျသော တွက်ချက်မှုများဖြင့် မီးပုံးပျံ လေးလုံးအနက် သုံးလုံးသည် နန်းတော်၏ အဓိက နန်းဆောင် အပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပျံသန်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်ထပ် မီးပုံးပျံ တစ်လုံးကတော့ အနည်းငယ် အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားပြီး နန်းတော်၏ အရှေ့တောင်ထောင့် သို့သာ ပျံသန်းသွားနိုင်ခဲ့၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အမှတ်(၉)ကွမ်တန်၏ တွက်ချက်ထားသော မြင်ကွင်းများ ရှိနေပြီး ဤသည်မှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသော သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်မြင်ကွင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
နန်းတော်၊ မီးပုံးပျံနှင့် ပစ်ချမည့် ဥက္ကာပျံ၏ ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသထားသည်။ လေတိုက်နှုန်း၊ ဆွဲငင်အား၊ အဟုန် စသည့် အချက်အလက်များ အားလုံးကို တွက်ချက်မှု အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထား၏။
ယခုအချိန်တွင်ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်မှာ ဤမီးပုံးပျံ လေးလုံးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ နန်းတော်နှင့် မိုင်အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာများတွင်လည်း မီးပုံးပျံ သုံးလုံး တက်သွားသေးသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဥက္ကာပျံမိုးသည် နေရာ တစ်ခုတည်းတွင်သာ ရွာကျမည် မဟုတ်ဘဲ မြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွာကျမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သို့ပေမည့် အပြင်ဘက် ဧရိယာများရှိ ဥက္ကာပျံမိုးများအတွက်မူ ဧရာမ ဥက္ကာပျံများ မလိုအပ်တော့ဘဲ အထူးကိရိယာများကို အသုံးပြု၍ ပေရာချီမြင့်သော ကောင်းကင်ပေါ်မှ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ ဥက္ကာပျံ များကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။ အချုပ်အားဖြင့် ဤဥက္ကာပျံမိုးသည် လှပပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေရမှာဖြစ်၏။
နေကြတ်ခြင်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျနေဆဲ ဖြစ်၏။ မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းအတွက်မူ အလွန် ရှည်လျားလွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။
အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များသာမက မြို့တော်ရှိ ပြည်သူ သန်းချီသည်လည်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြ၏။
မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် စိတ်နှလုံးထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသလို၊ မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။ နေမင်းကြီး အမြိုခံလိုက်ရပြီး နေ့ခင်းဘက်ကြီးမှ ညဘက်ကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။
“ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ နတ်ဘုရားပဲ။” နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက အမျက်ထွက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ချပေးလိုက်ပြီ။”
“ဧကရာဇ်ဟောင်းဟာ နတ်ဘုရားပဲ။”
အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များ စကားမပြောဝံ့ကြသော်လည်း ပြည်သူများကတော့ ဤမျှလောက် အများကြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ မည်သည့် စကားလုံးများမှ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲရှိ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကို ဖော်ပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
အောက်ယွီက ဧကရာဇ်ဟောင်းထံမှ အိပ်မက် ရရှိခဲ့ပြီး၊ ယနေ့မွန်းလွဲ ၃ နာရီ ၁၅ မိနစ်အချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ခတ်ခြင်း ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်လိမ့်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော နေကြတ်ခြင်းကြီးနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ပေးမှုကြီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့တော့၏။
“ဧကရာဇ်ဟောင်းက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားလောင်းပဲ။ တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ တကယ်ပဲ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်။”
ထို့ကြောင့် အချို့လူများ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် နန်းတော် ရှိရာ အရပ်သို့ ဒူးထောက်ကာ ဦးညွတ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရာဇ်ဟောင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”
“တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်... တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်။”
မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ၏ တစ်ခဲနက် အော်ဟစ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ် သွားတော့သည်။
နန်းတော် အတွင်းရှိ ဧကရာဇ်နှင့် အရပ်ဖက်၊ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များလည်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရ၏။
အပြင်ဘက်ရှိ အော်ဟစ်နေသော ပြည်သူများ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို များပြားလာပြီး အသံများလည်း ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ လူသိန်းချီ၏ အော်ဟစ်သံများသည် တကယ့်ကို တောင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့၊ ပင်လယ်ရေလှိုင်းကြီး လိမ့်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”
ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ဥက္ကာပျံများ တစ်စင်းပြီး တစ်စင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့၏။
တစ်စင်း၊ နှစ်စင်း၊ သုံးစင်း...
လူအပေါင်းတို့သည် ဤမျှလောက် များပြားလှသော ဥက္ကာခဲများကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာလည်း ကောင်းလှသည်။
ကြီးမားလှသော နေကြတ်ခြင်းတည်းဟူသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ခတ်ခြင်းနှင့်အတူ ဥက္ကာပျံမိုးများပါ ရွာသွန်းကျရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်မိကြ၏။ “ဒါ... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...”
မြို့တော်ရှိ ပြည်သူ သောင်းချီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ “ဧကရာဇ်ဟောင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရာဇ်ဟောင်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”
အရပ်ဖက်နှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အမတ်များသည် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဥက္ကာပျံမိုးများကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြတော့သည်။
ဤအချိန်တွင် စုချင်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒါက ပုံမှန်ကောင်းကင်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ သက်သက်ပါပဲ။ ပုံမှန်ကောင်းကင်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေပါ။ သမိုင်း မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ တစ်ခါမက ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
တောင်ပိုင်းကျိုးမှာ အပြစ်ရှိသူတွေ ရှိနေတယ်၊ကောင်းကင်ဘုံက အမျက်ထွက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ချပေးတယ် ဆိုတာတွေက လုံးဝ လူတွေကို လှည့်စားဖို့ သက်သက်ပါပဲ... လူတွေကို လှည့်စားဖို့ သက်သက်ပါပဲ။
အရှင်မင်းမြတ်... အခုချက်ချင်း ဟေးပင်းထိုင်ကို သွားပြီး အောက်ယွီကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ။ အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ လူတွေကို လှည့်စားနေတဲ့ မိစ္ဆာကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ။”
“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”
သို့ပေမည့် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ စူးရှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
နန်းတော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဥက္ကာပျံအချို့ ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာတော့၏။
ကောင်းကင်မှ ဥက္ကာပျံများသည် အမတ်များ အားလုံး၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် နန်းတော်၏ အဓိက နန်းဆောင်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။
“ဝုန်း...”
ဧရာမ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်၏ ခေါင်မိုး တိုက်ရိုက် ပေါက်ထွက်သွားကာ လူတိုင်း လုံးဝ ဝိညာဉ် လွင့်စဉ်သွားလုမတတ် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကြတော့၏။
ယခုအချိန်တွင် စုချင်ဝမ်သည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ “ဒါက ကောင်းကင်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေပါ။ အောက်ယွီက လူတွေကို လှည့်စားနေတာပါ။ ချက်ချင်း သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ။ အရှင်မင်းမြတ်... အောက်ယွီ ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ် သတ်ပစ်ပါ။ အောက်ရှင်း တစ်မိသားစုလုံးကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ပစ်ပါ... အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာ သတ်ပစ်ပါ...”
သူ၏ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်ဖော်နေဆဲမှာပဲ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဥက္ကာပျံ တစ်စင်း ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး လှပသော ဖျက်ဆီးခြင်း အလင်းတန်း တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျရောက်သွားတော့၏။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဤတော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ၊ စုချင်ဝမ်သည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သနားဖွယ်ကောင်းအောင် သေဆုံးသွားတော့သည်။
တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ စုချင်ဝမ်သည် လုံးဝ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အသားစိုင်များအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချေခံလိုက်ရတော့၏။
“အား... အား... အား...” သို့ပေမည့် သူ၏ ဘေးနားရှိ အမတ်များမှာမူ အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
လူအများအပြား၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော မိစ္ဆာလေဆိုးကို အလိုအလျောက် သတိရ သွားကြတော့၏။
ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ကို စော်ကားခဲ့သောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရပြီး သနားဖွယ် ကောင်းအောင် သေဆုံးရမည်ဟု ဆိုထားသော လူသုံးဦး ရှိခဲ့သည်။ စုချင်ဝမ်၊ တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကြီးအကဲ ဖူရန်လုံ နှင့် တော်ဝင် သမားတော် လင်ကျုံးရင် တို့ပင် ဖြစ်သည်။
လအနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း ဤလူသုံးဦးမှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေပြီး ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ပင်လျှင် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းက ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သို့သော်ငြား မထင်မှတ်ဘဲ ဤအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
‘စုချင်ဝမ်... ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ တော်ဝင်တရားရုံး အကြီးအကဲ... နှစ်ပေါင်း တော်တော်ကြာအောင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။ နာရီဝက်လောက် အလိုကတောင် ဩဇာတွေ ပြနေသေးတာကို အခုတော့ အသားစိုင်လေး တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ဒါဆို တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကြီးအကဲ ဖူရန်လုံ နဲ့ တော်ဝင် သမားတော် လင်ကျုံးရင် တို့ နှစ်ယောက်ကော။’
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားကြပြီးနောက် ကူးစက်ရောဂါ တစ်ခုကို ရှောင်ရှားသကဲ့သို့ ရူးသွပ်မတတ် ရှောင်ဖယ်သွားကြတော့သည်။
ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှကျဆင်းလာသော ဥက္ကာပျံ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ပြုတ်ကျလာပါက လူတစ်ယောက်တည်း သေဆုံးမည် မဟုတ်ဘဲ လူတစ်စုလုံး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ အကယ်၍ နီးကပ်စွာ နေမိပါက သေချာပေါက် အလကား သေဆုံးရမှာဖြစ်၏။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဖူရန်လုံ နှင့် လင်ကျုံးရင် တို့သည် အလယ်တွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်နေခဲ့ရပြီး အလွန် သနားဖွယ်ကောင်းပြီး၊ အလွန် အထီးကျန်ကာ၊ အလွန် အေးစက်လေသည်။
“ပြေး... ပြေး...” ဖူရန်လုံက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဤလူနှစ်ဦးသည် နန်းတော် အပြင်ဘက်သို့ ရူးသွပ်မတတ် ပြေးထွက်သွားကြတော့၏။
မည်သည့်အရပ်သည် မိမိတို့အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံလိမ့်မည်ကို သူတို့ သေသေချာချာ မသိကြသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ဤနန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပိုမိုစိတ်ချရလိမ့်မည်ဟုသာ အာရုံတွင် ခံစားနေကြရသည်။
သို့ပေမည့် ကွမ်တန်သည် ကြိုတင် တွက်ချက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဖူရန်လုံ နှင့် လင်ကျုံးရင်တို့ နှစ်ဦးသည် မည်သည့် သိုင်းပညာမှ မရှိသောကြောင့် ရှောင်ရှား၍ မရနိုင်ချေ။
“ဝှစ်... ဝှစ်...”
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ်များ အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဥက္ကာပျံ နှစ်စင်း ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး လှပသော မျဉ်းကွေး နှစ်ကြောင်းကို ဖန်တီးကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျ လာတော့၏။
“ဝုန်း…”
“ဝုန်း…”
ဧရာမ အသံကြီး နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တရားလွှတ်တော်ချုပ် အကြီးအကဲ ဖူရန်လုံ နှင့် တော်ဝင် သမားတော် လင်ကျုံးရင် တို့ နှစ်ဦးသည် တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သွေးကွက် နှစ်ကွက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကာ လူနှစ်ဦး၏ အလောင်းများသည် ဤတွင်းကြီး အတွင်း၌ အရှင်လတ်လတ် ဖိချေခံလိုက်ရတော့၏။
ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမတ် အများအပြားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဝိညာဉ် လွင့်စဉ်သွားလုမတတ် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အဆက်မပြတ် ဦးညွတ်နေကြတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ လုံးဝ ပြေး၍ မလွတ်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံက မိမိ၏ နာမည်ကို မခေါ်ဖို့သာ ဆုတောင်းနေရုံသာ ရှိတော့၏။
အမတ် အများအပြားက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တွေးတောနေမိကြသည်။ ‘ကျုပ် ရှန်ချင်းနန်းဆောင်ထဲမှာများ နတ်ဘုရားတွေကို စော်ကားမိတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်ခဲ့မိသလား၊ ကောင်းကင်ဘုံကများ ကျုပ်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုနဲ့ သတ်ပစ်မလား။’
“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”
ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ဥက္ကာပျံမိုးများသည် ဆက်လက်၍ ရွာကျနေဆဲ ဖြစ်၏။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”
ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော ဥက္ကာပျံများသည် နန်းတော်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ကောင်းကင် တုန်လှုပ်လုမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ပေရာချီ မြင့်သောကောင်းကင်မှ ပစ်ချလိုက်သော ဥက္ကာပျံများသည် ပေါင်ဆယ်ကျော်၊ ရာကျော်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပါက ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားရုံသာမက ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသေး၏။ နံရံကို ထိမှန်သွားလျှင်ပင် ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။