အခန်း (၁၀၄၃-၁၀၄၄)

အခန်း (၁၀၄၃) အထီးကျန် ဝိညာဉ်တစ်ခု

“ကောင်းကင်ဖဲကြိုးလား... မင်းရဲ့ ကံတရားက သာမန်ပဲလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ လက်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ရတနာကောင်း ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး ”

အဖိုးအို၏ စကားသံက နီရဲသော ကြိုးတစ်ချောင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်ဖဲကြိုးက အဖိုးအို၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို တင်းကြပ်စွာ စည်းနှောင်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအဖိုးအိုက စောစောက အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည့် ပုံစံအတိုင်း သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် -

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာ လက်ဦးမှုရယူကာ ထိုအဖိုးအို၏ လက်မောင်းကို ဦးစွာ ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် အဖိုးအို၏ နားထင်ဆီသို့ လက်ဖဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုတိုက်ကွက်မှာ အလွန်ပင် အားမာန်ပါလှပေသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော သွေးသားစွမ်းအားများမှာ လူသားလောကအတွင်းသို့ ကျရောက်လာသော တောက်ပသည့် နေမင်းကြီးအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊

ကောင်းကင်ဘုံမှ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏမျှ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒိန်း

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ လက်ဖဝါးချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ကြပြီး၊ လီယန်ချူသည် အနောက်ဘက်သို့ ပေရာချီမျှ လွင့်စင်သွားခဲ့ကာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ဆောင့်မိ၍ ၎င်းတောအုပ်မှာလည်း တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အဖိုးအိုက မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင် သူက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ လောကကြီးကို ထည့်သွင်းနိုင်သော တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူအား အတွင်းသို့ ဖမ်းဆွဲထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော တန်ခိုးပညာရပ်ကို တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုသည်လည်း တတ်မြောက်ထားသော်လည်း၊ ယခု ဤအဖိုးအိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက အလွန်ပင် ကွာခြားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် စောစောက တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုသည် မိမိအနေဖြင့် ဤလူကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို သိရှိသဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအို၏ အင်္ကျီလက်မှာ ရုတ်တရက် ခရက်ခနဲ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရှူး

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းလှပြီး ဖြောင့်စင်းသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ရာ ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ကောင်းကင်ယံထက်အထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက မိမိ၏ အင်္ကျီလက်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ ဒီဓားက တကယ်ကို ထက်မြက်လှတာပဲ၊ အမွှေးစုနေတဲ့ ဖျံကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံက အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပေသည်။

ကောင်းကင်ဖဲကြိုးက လီယန်ချူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဦးခေါင်းအနောက်ဘက်၌ ဝဲပျံနေခဲ့ရာ ကိုးကွယ်ရာ အမွှေးတိုင်အငွေ့အသက်များအလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊

ယခုအချိန်တွင် ကျန့်ကျောင်း ဓားကို ကိုင်စွဲထားသော လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှပေသည်။

အဖိုးအိုက လီယန်ချူအား အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ကာ -

“မင်းက အတွင်းကို မဝင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ မင်းကို အရာတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပါ့မယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်ကွေးလိုက်မိပြီး၊

မည်သည့် စကားမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ယခုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အဖိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့်၊

သူသည်လည်း အခြားလူ၏ အတိမ်အနက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ တစ်ချက် ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းလှသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤစာအုပ်ငယ်ထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ကာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဤစာအုပ်ငယ်ထက်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက ဆန်းပြားစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ဒါက ရှေးဟောင်းခေတ်က ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးသွားခဲ့ရင် ရွှေခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်လို့ ပြင်းထန်တဲ့ လေလှိုင်းတွေနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မီးတောက်တွေကိုတောင် ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ဘူး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းစက်တစ်ခု လင်းလက်လာခဲ့ပြီးနောက် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ကာ၊

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေစင်ရွှေတုံးကြီးအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တောက်ပလှသော ရွှေရောင်မီးလျှံများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

အဖိုးအိုက မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး -

“မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေထည်လား ”

ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့ပြင် လီယန်ချူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေထည်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ အခြားသော အရာတစ်ခုကို ထပ်မံ ဖမ်းဆွဲထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှေးဟောင်းလှပြီး ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း တန်ခိုးပညာရပ် ဖြစ်ပြီး လောကကြီးရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသလို၊ လောကီလောကထဲက အရာအားလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံကိုလည်း ရှောင်လွှဲနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။”

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

မူလက လီယန်ချူအား ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ပေးအပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤလူငယ်က ကျင့်ကြံဖူးနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူက လက်မှ တန်ခိုးမန္တန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံတစ်ချက် လှုပ်ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုအဖိုးအို၏ ပုံစံအတိုင်း တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သင်္ချိုင်းဂူ၏ ဘေးနား၌ အဖိုးအိုတစ်ဦး ရပ်နေခဲ့သလို၊ အခြားသော အဖိုးအိုတစ်ဦးကမူ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ဟွန်ထျန်းလင် ကြိုးက ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

အဖိုးအိုက ထပ်မံ၍ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

“သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်ကိုလည်း မင်းက တတ်မြောက်ထားတာလား ”

လီယန်ချူက မြေပြင်သို့ ပြန်လည် ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ကာ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

လီယန်ချူက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်ကို အထီးကျန် ဝိညာဉ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသော ဤအဖိုးအို၏ ပြုမူပုံများမှာ သူ့ကို အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“မင်းတို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာ ရှိနေသရွေ့ ငါ့ဆီမှာ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ်ရင် တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုကို လဲလှယ်ယူလို့ ရတယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိပြီး -

“ဒီလိုဆိုရင်လည်း စောစောက ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပြောခဲ့တာလဲ။”

ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရင်း -

“အလွယ်တကူ ရရှိတဲ့အရာက အလွယ်တကူပဲ ပျောက်ပျက်သွားတတ်တယ်၊ အခက်အခဲတွေကို မဖြတ်သန်းရဘဲနဲ့ ရရှိလာတဲ့အရာကို ဘယ်သူမှ တန်ဖိုးထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် -

“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က ပျင်းရိနေလို့ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုတာ သေချာလား ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ဟားတိုက်၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“သေချာတာပေါ့... အဲဒီအတိုင်းပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“…………” လီယန်ချူက အနည်းငယ် စကားမဲ့သွားခဲ့ရသည်။

အဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်ရင်း -

“မူလကတော့ မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာ အခက်အခဲတွေ ဖြတ်သန်းစေပြီးမှ၊ နောက်ဆုံးကျမှ ရတနာတွေကို ပေးအပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။”

“ဒါပေမဲ့ မင်းလို ကောင်လေးက တန်ခိုးပညာရပ်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့သလို၊ မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာကလည်း တကယ်ကို အမြော်အမြင် မရှိတဲ့အလုပ် ဖြစ်လို့... တိုက်ရိုက်ပဲ မင်းကို အရာတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်တော့မယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ - “………………”

ဤအဘိုးကြီးက ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်ပြီးတော့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံမပေါ်ချေ... လီယန်ချူက လေးနက်စွာဖြင့်

“ကျုပ်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သက်သေခံရတနာ လေးခု ရှိနေတာဆိုတော့ ပစ္စည်းလေးမျိုးနဲ့ လဲလှယ်ရမှာ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား စောစောက ပေးအပ်တဲ့ နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျုပ်က တတ်မြောက်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာဆိုတော့... ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး သတ်မှတ်မှာလဲ။”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ရှင်းပြသည်

“ဒါကတော့ မင်းရဲ့ ကိစ္စပဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒါတွေကို တတ်မြောက်ထားရတာလဲ ”

“ငါ မင်းကို ပေးအပ်တဲ့အရာတွေက ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်တွေ ဖြစ်လို့... ဘယ်လိုမှ လှည့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို ငါ့ရဲ့ လူသားဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အာမခံတယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် -

“ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ နှစ်ခုကကော။”

ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး ဝမ်းမြောက်လှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထပ်မံ ဖမ်းဆွဲထုတ်ယူ၍ လီယန်ချူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ -

“ထိုက်ယင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံပြီးသွားခဲ့ရင် ထိုက်ယင် စွမ်းအားတွေကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ မင်းကလည်း တာအိုကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတာကို ငါ မြင်တွေ့နေရလို့... ဒီကျမ်းစာက မင်းအတွက် တကယ်ကို သင့်တော်လှပါတယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ဒါလည်း ကျုပ်ဆီမှာ ရှိတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းဆီမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ။”

အဖိုးအိုက သူ့ကို သံသယရှိလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ငါ မယုံဘူး”

“မင်းဆီမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ ငါကတော့ လဲလှယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို မင်း သေချာ စဉ်းစားပါ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက -

“ထိုက်ယင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာက တကယ်ကို ရှိနေတာ ချိုင်ဖုန်း နတ်သမီးရဲ့ ဆီကနေ ရရှိခဲ့တာလေ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သော်လည်း သူသည် ချိုင်ဖုန်း နတ်သမီးဟူသော နာမည်ကို လုံးဝ ကြားဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် စိတ်ထဲမှ -

“ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ဆန်းကြယ်တယ်”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက ခဏမျှ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ကို အနောက်ဘက်သို့ ပစ်ကာ သင်္ချိုင်းဂူ၏ ဘေးနားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

မျက်နှာပြင်ထက်တွင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြီးမြတ်လှသော တန်ခိုးပညာရပ် သုံးမျိုးကို ထုတ်ပေးခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာက အကုန်လုံး ရှိနေပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းလာခဲ့ရသည်။

တစ်ခု နှစ်ခုဆိုလျှင်မူ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို စိတ်ပျက်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ တကယ်လို့ လေးခုစလုံးက ဤလူငယ်တာအိုဆရာထံတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက -

“ဒါက ငါ့လို အဘိုးကြီးက အလုပ်ကို သေချာ မလုပ်နိုင်ဘဲနဲ့... လက်ထဲမှာ ထုတ်ပြစရာ အဖိုးတန်ရတနာ မရှိဘူးလို့ အပြောခံရတော့မှာ မဟုတ်လား။”

အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးကို တွန့်ကွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် စောစောက တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော ကျင့်ကြံသူထက် သိက္ခာကျဆင်းသွား၍ မဖြစ်ချေ၊

မိမိကိုယ်ကို အထီးကျန် ဝိညာဉ်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို ဖမ်းဆွဲထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ဤကျောက်စာတိုင်မှာ သူ၏ အရပ်ထက်ပင် မြင့်မားလှပြီး ၎င်းထက်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော စာလုံးများစွာကို ထုဆစ်ထားခဲ့သည်။

“ဒီတန်ခိုးပညာရပ်ကတော့ ဖနိတီးခြင်းရွှေကျမ်းစာ လို့ ခေါ်ဝေါ်ပြီး၊ နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တွေထဲမှာတောင် အဆင့်မြင့်မားလှသလို ဖန်တီးခြင်းရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ် ”

“ယင်ယန် ငါးပါးဓာတ်၊ လောကကြီးရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အားလုံးက... ဒီကျမ်းစာထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်။”

အဖိုးအိုက တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာတင် လီယန်ချူ၏ ဆန်းကြယ်လှသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စိတ်ထဲမှ ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး -

“မဖြစ်နိုင်တာ ”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ထိုအဖိုးအိုကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း၊

သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရွှေရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ စီးကျလာခဲ့ကာ၊

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်များက တိမ်ပင်လယ်ကြီးအလား ဝဲပျံနေခဲ့ကြသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး ”

အဖိုးအိုက ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖန်တီးခြင်းရွှေ ကျမ်းစာသည် နတ်ဘုရားလောကအတွင်းမှာပင် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ရာ၊ အောက်လောကမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဘယ်လိုမျိုး တတ်မြောက်ထားနိုင်ပါဦးမလဲ။

၎င်းထက်ရှိ ကျောက်စာတိုင်မှ စာလုံးများကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံဖူးသော်လည်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ၊ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ခက်ခဲမှုမှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားသည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

အောက်လောကမှ လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျမ်းစာကို တတ်မြောက်ထားနိုင်ရတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ခင်ဗျားရဲ့ ဒီအပေါ်မှာ ရေးသားထားတဲ့ ကျမ်းစာက... မပြည့်စုံဘူး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအို - “………………”

သူ၏ တာအိုစိတ်နှလုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊

ဒါက တကယ်ကို မပြည့်စုံတာပဲ

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပါဘူး၊ ကျုပ်က မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာတဲ့ နေရာကနေ သက်သက်မဲ့ လာခဲ့ရတာပဲ။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက လှည့်ထွက်၍ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

“…………”

လီယန်ချူ၏ ဤကဲ့သို့သော အမူအရာနှင့် စကားလုံးများက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အဖိုးအိုကို ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားစေခဲ့သည်။

“ခဏစောင့်ဦး ”

အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ပြင်းထန်လှပေသည်။

လီယန်ချူက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အဖိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ခဏစောင့်ပါဦး ”

အဖိုးအို၏ အသက်ရှူသံများက ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး -

“ငါ့ဆီမှာ အခြားသော တန်ခိုးပညာရပ်အချို့ ရှိနေသေးလို့... မိတ်ဆွေငယ် အနေနဲ့ ကြည့်ရှုလို့ရပါတယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ထားလိုက်ပါတော့... ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက သူ၏ ဤကဲ့သို့သော အမူအရာကို အရှိဆုံး မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သဖြင့် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

“ ငါ့ကို အထင်မသေးနဲ့၊ ငါက အခြားလူရဲ့ အပ်နှံမှုကို ခံရလို့ ဒီကိစ္စကို လာပြီးတော့ ဆောင်ရွက်ပေးနေတာ... မင်းကို လုံးဝ အထင်အမြင်သေး ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက -

“ခင်ဗျားပဲ စောစောက သက်သေခံရတနာ တစ်ခုက ကျင့်စဉ်တစ်ခုနဲ့ပဲ လဲလှယ်ရမှာ ဖြစ်ပြီး၊ တတ်မြောက်ထားရင်တောင်မှ လဲလှယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက နားမလည်ဟန်ဖြင့် -

“ငါ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလို စကားမျိုး ပြောခဲ့လို့လဲ... ခဏစောင့်ဦး။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်းမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆွဲထုတ်ယူလိုက်ပြီး လီယန်ချူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်း ထပ်ပြီးတော့ ကြည့်လိုက်ဦး... အလျင်စလို မသွားနဲ့ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

…………

ခဏမျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ခု၊ ဝါးပြားတစ်ခုနှင့် မည်းမှောင်နေသော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက မာန်တက်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“ဘယ်လိုလဲ... အဘိုးကြီး ငါ့ကို အထင်မသေးနဲ့လို့ ပြောသားပဲ။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ချီးကျူးလိုက်ရင်း -

“တကယ်ကို ထက်မြက်တယ်... စီနီယာ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ စုဆောင်းမှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘဲ... ကျုပ် တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤအဖိုးအို၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဝမ်းမြောက်လှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအတွင်းမှလည်း အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ကာ၊

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားရသည်မှာ နတ်ဘုရား အရက်ကို သောက်သုံးရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ဝမ်းမြောက်သွားစေပုံရသည်။

“မူလကတော့ မင်းက အဆင်မပြေတဲ့ ကောင်လေးလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာ၊ အခုကြည့်ရတာတော့ တကယ်ကို မျက်စိပွင့်လင်းစရာ ကောင်းတာပဲ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လီယန်ချူ၏ စကားလုံးများမှာ ထိုမျှအထိ နားဝင်မဆိုးလှချေ၊

ယခုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ကြီးမြတ်လှသော တန်ခိုးပညာရပ် လေးမျိုးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို၊ ဤကောင်လေးကလည်း အရင်က မမြင်ဖူးသလို ကျင့်ကြံဖူးခြင်းလည်း မရှိချေ။

“ငါ့ရဲ့ အခြေခံ အဆောက်အအုံနဲ့တောင်... မင်းကို အညံ့ခံအောင် မလုပ်နိုင်ပါလား။”

အဖိုးအိုက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဆန်းပြားသော ပြုံးရွှင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် -

“စီနီယာက ဘယ်နေရာကနေ လာခဲ့တာလဲဆိုတာ မသိရဘူး... နတ်ဘုရားလောကကနေ လာခဲ့တာလား ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ပြောလို့မရဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိပြီး -

“စီနီယာက ကြောက်နေလို့လား။”

ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါက ကြောက်ရမှာလား ”

အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပြူးလိုက်ရင်း -

“ငါက ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ၊ ငါက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တာကို... ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ ”

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် -

“တကယ်လို့ ဒီကိစ္စမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော ပိတ်ဆို့မှုတွေ ရှိနေရင်လည်း စီနီယာ အနေနဲ့ မပြောပြပါနဲ့.မတော်တဆ မကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရင် ပိုပြီးတော့ အခက်အခဲ ဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအဖိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း -

“တကယ်တော့လည်း ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မူလက နတ်ဘုရားလောကကနေ လာခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့... အခုအချိန်မှာတော့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်ရှိတော့တယ်”

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ အရှင်သခင်နဲ့ အချို့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးလို့... ဒီသင်္ချိုင်းဂူထဲမှာ သူ့အတွက် ဒီကိစ္စကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနေတာ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်သေခံရတနာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ရင် သူ့ကို တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့လေ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက -

"ဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်ဝေါ်ရမလဲ ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအဖိုးအိုက -

“သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ကျိုး လို့ ခေါ်ဝေါ်ပြီး၊ ကျိုးဟွမ် ကလည်း ဒီလောကကလူ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဇာတိမြေကတော့ လုံရွှီလောက လို့ ခေါ်ဝေါ်ပုံရတယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မျိုးရိုးနာမည်က ကျိုး... လီယန်ချူသည် ထျန်းကျူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းမှ ကျိုး မျိုးရိုးရှိသော နတ်ဘုရားကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တွေးတောလိုက်မိပြီး -

“ဒါဆိုရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ဟိုနတ်ဘုရားရဲ့ လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်က တကယ်ပဲ ရှိနေခဲ့တာပဲ ”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူက ဆက်လက်၍ မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာတင် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

“လုံရွှီလောကလား...ထျန်းကျူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းက လူသားမျိုးနွယ်စုတွေက သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့... ဒါက မူလကတည်းက အဲဒီ လုံရွှီလောကရဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေလို့လား။”

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ ဤအရာကသာ စစ်မှန်သော အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု မရေမရာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျိုး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့အရာက... သူ့ကိုယ်ပိုင် တည်ရှိနေတဲ့ လောကကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

အဖိုးအိုက သူ၏ ထူးခြားလှသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် -

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက -

“ကျုပ်ရဲ့ လက်ထဲက သက်သေခံရတနာ သုံးခုက ထျန်းကျူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းကနေ ရရှိခဲ့တာ ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာ ကျိုး မျိုးရိုးရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်နဲ့ ဒါတွေကို အတွင်းထဲကို ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့တာပဲ ”

“ဒါ့ပြင် ကျုပ် သိရသလောက်ဆိုရင်... မူလက ေဒီလူသားမျိုးနွယ်စုတွေ တည်ရှိတဲ့ လောကကြီးက သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ခံရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီနတ်ဘုရားရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့်သာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ထိုစကားကို ကြားလျှင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ခဏမျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် -

“ငါနဲ့ ကျိုးဟွမ် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက်မှာ အချို့ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရသလို၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှာလည်း သူက ဒီကိစ္စကို မပြောပြခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ လုံရွှီလောကရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူသားတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အတိတ်က မိတ်ဆွေဟောင်းအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး၊

ထို့နောက်တွင် ဤအဖိုးအိုက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အခုအချိန်မှာတော့ အထီးကျန် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်တာကို... ဒါတွေကို ပြောဆိုနေလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ၊ ကောင်လေး... မင်း သွားပါတော့၊ မင်းရဲ့ ပါရမီက အလွန် မြင့်မားတယ် နောက်ပိုင်းမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ အနာဂတ် ရှိတဲ့အတွက်... ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ပုံရိပ်က ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် -

“စီနီယာ... ကျုပ်ဆီမှာ စီနီယာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးနိုင်မယ့် တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ခေါင်းကို လှည့်၍ လီယန်ချူအား တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“မင်း ပြောတာက...ဖန်တီးခြင်းရွှေ ကျမ်းစာ လား”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“မှန်တယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤအဖိုးအိုက မူလက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး မျက်ဝန်းများ ပြန်လည် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို၊ လောကကြီးကလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရှင်သန်ရတာကလည်း ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပါဘူး၊ အခုလိုမျိုး ရှင်သန်နေရတာကလည်း မဆိုးလှပါဘူး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း အဖိုးအိုက ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုလာခဲ့သဖြင့် သူသည်လည်း အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ချေ။

ထို့နောက် ထိုအဖိုးအိုအား လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်လည်း... စီနီယာ ကောင်းမွန်စွာ သွားပါတော့။”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလနေရာ၌သာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း သူ့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက အပြင်မှာ မသွားသေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေတာက... ဟို တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ ကောင်လေးကို စောင့်ဆိုင်းနေတာလား ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ဖုံးကွယ်ခြင်း မပြုဘဲ -

“မှန်တယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“စောစောက သူက ရတနာတွေကို အပ်နှံခဲ့ရင်... မင်းနဲ့ အရင်က ကိစ္စတွေကို လုံးဝ အဆုံးသတ်လိုက်ပြီလို့ ကတိပြုခဲ့တာ မဟုတ်လား ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“အရင်က ကိစ္စတွေကတော့ လုံးဝ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့... သူ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ချိန်မှာ ကျုပ်က သူ့ကို ကြည့်ရတာ မျက်စိနောက်လို့ သတ်ပစ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ဒါက နောက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရန်ငြိုးရန်စ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအို - “………………”

မထွက်ခွာမီမှာပင် သူက မအောင့်နိုင်ဘဲ လီယန်ချူအား လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်မိပြီး၊

ထို့နောက်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သင်္ချိုင်းဂူအတွင်းသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက ကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားကိုလည်း ဓားအိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူက အလျင်စလို ဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ထဲရှိ ကြီးမြတ်လှသော တန်ခိုးပညာရပ် လေးမျိုးကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

အဖိုးအိုက သင်္ချိုင်းဂူအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

စောစောက အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်စုန်းချွဲနှင့် တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ ဝေဝါးလှသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုစီအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအို တည်ရှိနေသော နေရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင် ပေရာချီမျှသာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး၊ ကောင်းကင်က အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိကာ မြေပြင်က လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် မြက်ခင်းအိမ်ငယ်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ပြီး စားပွဲထက်တွင် ရေနွေးကြမ်းများက ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျနေခဲ့ရာ ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။

ဤရေနွေးကြမ်းခွက်ထက်တွင် မည်သည့် အငွေ့အသက်မျိုးမျှ ရှိမနေခဲ့ဘဲ လက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် အလွန်ပင် အေးစက်လှသော်လည်း၊

အဖိုးအိုကမူ တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်လုံးကို သောက်သုံးပစ်လိုက်ပြီး အမူအရာကလည်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက တကယ်လို့ ဒီလိုမျိုး စိတ်နေစိတ်ထား ရှိခဲ့ဖူးရင်... အခုလိုမျိုး အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူသည် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို အလွန်ပင် အားကျမိသည်ဟု ပြောရပေလိမ့်မည်၊

ရန်ငြိုးရန်စ ရှိလျှင် ချက်ချင်း လက်စားချေတတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရာတွင်လည်း ပြတ်သားလှကာ၊ မည်သည့် စည်းကမ်းချက်များကြောင့်မျှ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံရခြင်း မရှိဘဲ၊

အလွန်ပင် အားမာန်ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ငယ်ရွယ်တာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ... တကယ်ကို ရဲရင့်လွန်းတယ်ကွာ ”

အဖိုးအိုက ရေနွေးအိုးကို တိုက်ရိုက် ကိုင်စွဲလိုက်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အေးစက်လှသော ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက် ထပ်မံ ငှဲ့လိုက်ပြန်ပြီး တစ်ငုံတည်းဖြင့် ပြန်လည် သောက်သုံးပစ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ လီယန်ချူ၏ အားမာန်ပြည့်နှက်နေသော ပုံရိပ်များနှင့် ရဲရင့်လှသော အပြုအမူများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊

ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ပူပြင်းလှသော သွေးသားများမှာလည်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြန်လည် လှုပ်ခတ်လာခဲ့ရသည်။

………………

လီယန်ချူက ထိုအဖိုးအို၏ လက်ထဲမှ ရရှိခဲ့သော ကြီးမြတ်လှသော တန်ခိုးပညာရပ် လေးမျိုးမှာ ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ၊ လေကို ပြန်လည် လှည့်ပတ်၍ မီးကို ပြန်လည် တောက်လောင်စေခြင်း ၊ မိုးကြိုးငါးပါးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း နှင့် ရေကန်အတွင်းသို့ တိုးဝင်၍ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့အနက် မိုးကြိုးငါးပါးကို ထိန်းချုပ်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာ လီယန်ချူ တတ်မြောက်ထားသော မိုးကြိုးပညာရပ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် မိုးကြိုးပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်အချို့နှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤတန်ခိုးပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံပြီးသွားခဲ့လျှင်မူ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး စဉ်ဆက်မပြတ် ကျင့်ကြံခြင်းအားဖြင့် ဤစွမ်းအားကို ပိုမို၍ ကြီးမားလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မိုးကြိုးဟူသည်မှာ ကောင်းကင်ယံ၏ အမိန့်တော် ဖြစ်ပြီး၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများကို မောင်းနှင်နိုင်သလို၊ မိုးရွာစေရန်နှင့် မိုးလင်းစေရန် ဆုတောင်းနိုင်ကာ၊ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်း၍ နတ်ဆိုးများကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသလို၊ အင်းဆက်ပိုးမွှားများကို ဖျက်ဆီး၍ အထီးကျန် ဝိညာဉ်များကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

၎င်းအတွင်း၌ မိုးရွာစေရန်နှင့် မိုးလင်းစေရန် ဆုတောင်းနိုင်သော တန်ခိုးပညာရပ်လည်း ပါဝင်နေသဖြင့် စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်လှသည့် နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ပြောရပေလိမ့်မည်။

ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြေပြင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာမူ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ နေရာစုံကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား မည်သည့် ပိတ်ဆို့မှုမျိုးမျှ ရှိမနေနိုင်ဘဲ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံးအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၊ လူသားများ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အရွယ်အစားမျိုးစုံကို အကုန်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

လေကို ပြန်လည် လှည့်ပတ်၍ မီးကို ပြန်လည် တောက်လောင်စေခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာမူ အရာရာတိုင်း၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုများကို အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရေကန်အတွင်းသို့ တိုးဝင်၍ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာမူ ရေကန်နှင့် သမုဒ္ဒရာကြီးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်နိုင်သော တန်ခိုးပညာရပ်နှင့် မြေပြင်ကို ကျုံ့စေနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

၎င်းတို့အနက် နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ရရှိခဲ့လျှင်ပင် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် လေးမျိုးစလုံးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ မိုးကြိုးပညာရပ်အပေါ်၌ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက်တွင် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မိုးကြိုးပညာရပ်မှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုးများနှင့် ဆက်သွယ်မှုမှာလည်း ပိုမို၍ တင်းကြပ်လာခဲ့ကာ စိတ်အာရုံတစ်ချက် လှုပ်ခတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် -

ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများနှင့်အတူ သည်းထန်စွာ မိုးရွာသွန်းလာခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို တစ်ချက် ပြန်လည် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးစက်များ ပြန်လည် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်များလည်း ကွာရှင်း၍ မိုးလင်းသွားခဲ့တော့သည်။

“နောက်ပိုင်းမှာ မိုးကြိုးပညာရပ်ကို အဓိက ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုအနေနဲ့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် သူက လေကို ပြန်လည် လှည့်ပတ်၍ မီးကို ပြန်လည် တောက်လောင်စေခြင်း၊ ရေကန်အတွင်းသို့ တိုးဝင်၍ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်းနှင့် ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း ဟူသော တန်ခိုးပညာရပ် သုံးမျိုးကို ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဤကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး တန်ခိုးပညာရပ်နှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။

၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်မှုများကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ရုံမျှမက၊

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤသင်္ချိုင်းဂူကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံမှ တန်ခိုးအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ၊

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် အဆုံးမရှိလှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုထက်တွင် ရှေးဟောင်းခေတ်က မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ တန်ခိုးပညာရပ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး၊ အဖိုးတန်ရတနာမျိုးစုံမှာ သူ၏ အနောက်ဘက်၌ ဝဲပျံနေခဲ့ကြကာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

“တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ပဲ”

လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ သူ အရင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော မဟာရှကျင့်ကြံသူအချို့၏ စွမ်းအားများနှင့် အလားတူလှပေသည်။

“ဒီလူ့ဆီမှာ အခြားသော ဝှက်ဖဲတွေ ရှိနေဦးမှာ သေချာတယ် ”

လီယန်ချူသည်လည်း အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် မည်မျှအထိ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို မသိရချေ။

“လောကကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီးတော့ များပြားသေးတာပဲ ”

လီယန်ချူက အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း၊ သင်္ချိုင်းဂူအတွင်းရှိ အခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြန်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုသည် ယခုအချိန်တွင် ပျက်စီးနေပြီး လူသူဆိတ်ညံလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော တာအိုဆရာတစ်ဦးက လက်ထဲတွင် မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီး၊

ယခုအချိန်တွင် တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက ပါးစပ်မှ ဟ ကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ အဆုံးမရှိလှသော ဓားအလင်းတန်းများ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြီးမားလှသော မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား စုစည်းသွားခဲ့ကာ၊

ထိုဆံပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော တာအိုဆရာနှင့် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြက်ခင်းအိမ်ငယ်အတွင်း၌ ရေနွေးကြမ်း သောက်သုံးနေသော အဖိုးအိုကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

အဖိုးအိုက တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည့်အလား ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရင်း လီယန်ချူအား တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊

လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ လုံးဝ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။

လီယန်ချူက အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရင်း -

“စောစောက ဒီအဖိုးအိုနဲ့ ခဏ တိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းက အတိမ်အနက်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဝိညာဉ်အနည်းငယ်လေးကပဲ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ တန်ခိုးပညာရပ် ရှိနေနိုင်တာလား ”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူက မူလနေရာ၌သာ ဆက်လက်၍ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်း ဓား၏ ဓားရိုးကို ကိုင်စွဲထားခဲ့ကာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။

အခန်း (၁၀၄၄) နတ်နဂါးဆီက ဆုတောင်းခြင်း

မြက်ခင်းအိမ်ငယ်လေးအတွင်းဝယ်

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေး ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုသည် အတိတ်ဟောင်း နေ့ရက်များဆီသို့ စိတ်အာရုံ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ခံစားနေရရှာသည်။

ထိုစဉ် လီယန်ချူ၏ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ၎င်းအကြည့်ကို ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်ပြီးမှသာ ထိုအဖိုးအိုက သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

“ဒီကောင်လေးက... ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံသွားခဲ့ပြီလား ”

ထို့နောက်တွင် သူက ခေါင်းကို ချက်ချင်း ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“မဖြစ်နိုင်တာ... အခြား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်ကို ငါကိုယ်တိုင်တောင် အပြည့်အဝ မတတ်မြောက်သေးတာ၊ ဘာအကြောင်းကြောင့် သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရမှာလဲ ”

အဖိုးအိုက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် လှောင်ပြောင်သည့်အလား တစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိပြီး၊ မိမိအနေဖြင့် အတွေးလွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူက လက်ညှိုးဖြင့် စားပွဲခုံထက်သို့ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

“တရားသဘောအရ ပြောရရင်တော့... သူက သက်သေခံရတနာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရောက်လာခဲ့တာဆိုတော့ အားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံရမှာပဲ၊ ထားလိုက်ပါတော့... အရာအားလုံးကို ဒီလူ့ဆီ ပေးအပ်လိုက်ပြီး အပြင်ကိုပဲ ပို့ဆောင်လိုက်ပါတော့မယ်။”

“ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း... ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်လိုမှ ကျေနပ်လိမ့်မယ် မဟုတ်ဘူး။”

“ဒီတာအိုဆရာလေးက စကားပြောတာ နားဝင်ချိုတာပဲ... သူ့ကို ဘာလို့ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းစေရမှာလဲ။”

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအိုသည် အခြေအနေများကြောင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး၊ လီယန်ချူအပေါ်၌ ထားရှိသော အမြင်မှာလည်း ပိုမို၍ ကြည်လင်လာခဲ့ရသည်။ သူ၏ လက်ညှိုးကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်အမျှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှူး

ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီး၍ လူသူဆိတ်ညံလှသော နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော တာအိုဆရာနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုသည်

တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဓားအလင်းတန်း မြစ်ကြီးမှာ ထိုတာအိုဆရာကို တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပါးလွှာလှသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းစာအုပ်ငယ်က မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ရာ တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက လက်ဖြင့် အမိအရ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဒီနေရာရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ငါ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီလား ”

အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ ဝမ်းမြောက်လှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူက စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်လှစ်၍ တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ပိုမို၍ စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့ရသည်။

“နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် ”

သူက စာမျက်နှာအချို့ကို လှန်လှော ကြည့်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤတန်ခိုးပညာရပ်၏ ဆန်းကြယ်လှမှုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ကြီးမြတ်လှသည့် တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ကာ သူတည်ရှိနေသော မဟာရှန်းခေတ်ထက်ပင် ပိုမို၍ ရှေးကျလှပေသည်။

အဖိုးအိုက လှန်လှော ကြည့်ရှုနေဆဲမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ရှေ့မှ ပျက်စီးနေသော နန်းတော်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ၊ သူသည် သင်္ချိုင်းဂူ၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှေးဟောင်းလှသော နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် စာအုပ်ငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပြီး၊ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်နှင့်အမျှ အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေသော လူငယ်တာအိုဆရာက လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ကိုင်စွဲကာ မူလနေရာ၌ ရပ်တန့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက အခြားလူကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အခြားလူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်ရင်း -

“မင်းရဲ့ လက်ထဲက စာအုပ်ငယ်ကို လွှဲအပ်လိုက်စမ်း ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက အစောပိုင်းတုန်းက အဖိုးတန်ရတနာ အမြောက်အမြားကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့ပြီးမှသာ ဤအထက်လောကမှ နတ်ဘုရားနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ်ကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အခြားလူက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် တုံ့ဆိုင်းလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

စိတ်ထဲမှ

“မအေလိုးလေး... တကယ်ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်၊ အထက်လောကက နတ်ဘုရားတွေကလည်း တကယ်ကို အငမ်းမရ လောဘကြီးလွန်းတာပဲ ”

ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း သူက ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ဘဲ၊ လက်ထဲရှိ ဤနတ်နဂါးရတနာပညာရပ် စာအုပ်ငယ်ကို ရိုးရိုးသားသားပင် လွှဲအပ်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီလက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှတာမို့... နတ်ဘုရား အနေနဲ့ နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဤတောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက ဤမျှအထိ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူက စာအုပ်ငယ်ကို လှမ်းယူ၍ တစ်ချက် လှန်လှော ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ၎င်းထက်တွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် အကြောင်းကို ရေးသားထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက ပြုံးလိုက်ရင်း

“နတ်ဘုရား... ကျုပ်မှာ အခြား ကိစ္စအချို့ ရှိနေသေးလို့... ဦးစွာ ခွင့်ပြုပါဦး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာကိုလည်း ချန်ထားခဲ့ဦး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း လေးလံသွားခဲ့ရသည်။

“ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား... ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီလူက တကယ်ပဲ အစွန်းကုန် လောဘကြီးနေတာလား ”

ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူက အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ရင်း ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီရတနာကလည်း အချို့ ကံတရားတွေနဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာ ဖြစ်ပြီး... ကျုပ်က ဒီအရာနဲ့ ရေစက်ရှိနေလို့... နတ်ဘုရား အနေနဲ့ လက်လွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခရက်

လီယန်ချူက ခါးထက်မှ ကျန့်ကျောင်းဓားကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စကားတွေ များနေရတာလဲ၊ မင်းက တကယ်ပဲ မရှင်သန်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ် ”

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို - “………………”

တကယ်ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းလှသည်။

သူသည် မူလက မိစ္ဆာလောကနှင့် လူသားလောကအကြားရှိ တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်လှစ်၍ မိစ္ဆာလောကအတွင်းရှိ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင်ကြီးများကို လူသားလောကအတွင်းသို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်စေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် အတိတ်တုန်းကလည်း ထျန်းကျူနယ်မြေအတွင်း၌ ထိုရှေးဟောင်းခေတ်က ကျန်ရှိနေခဲ့သော တည်ရှိမှုများကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသဖြင့်... လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးမည့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်း အခွင့်အလမ်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် အထက်လောကသို့ ပျံသန်းနိုင်ရန် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမျှ သေချာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူက အထက်လောကမှ လာခဲ့သော ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ရန်ငြိုးရန်စ မဖြစ်ပွားလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ခံစားနေရခဲ့ပြီး၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက အလျှော့ပေးမည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝ မရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် သူသည်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“ဒီလူက... ငါ့ကို သတ်ပစ်ချင်နေတာ သေချာတယ် ”

ဤကဲ့သို့ တွေးတောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကြိတ်လိုက်ရင်း လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

လက်သူကြွယ်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး အခြားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တန်ခိုးမန္တန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော စစ်မှန်သည့် တန်ခိုးမန္တန်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်မိုးကြိုးများနှင့် မြေပြင်မီးလျှံများကို တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်လိုက်ကာ၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူအား အတွင်း၌ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်က တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ ရှေ့မှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကံအတွင်းသို့ တိုးဝင်၍ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း ဟူသော နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်အတွင်း၌ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဖိုးအိုက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည်လည်း အလားတူပင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။

အဖိုးအိုက စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး -

“မြေပြင်ကို ကျုံ့စေနိုင်တဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်လား ”

ဤတန်ခိုးပညာရပ်ကို သူ ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူက ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ရန်ငြိုးရန်စ မဖြစ်ပွားလိုသဖြင့် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီး၊ တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ အခြားသော နေရာများသို့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပျောက်ကွယ်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခဲ့သည်။

လူသူဆိတ်ညံလှသော တောတောင်များအတွင်း၌ တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ထဲ၌ ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်တာအိုဆရာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များမှာ တစ်ခဏမျှ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြန်သည်။

တောင်ဘက် နန်ယန်မြို့၏ မြို့ရိုးထက်၌လည်းကောင်း၊

ဝူဖုန်းကျောင်းတော်၏ နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊

ဆွေ့ဖျင်တောင်ထိပ်၌လည်းကောင်း၊

လူငယ်တာအိုဆရာသည်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

အဖိုးအိုက စိတ်ထဲမှ ပိုမို၍ အလျင်စလို ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး၊ မိမိအနေဖြင့် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသော နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုနေခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို လုံးဝ ဖယ်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ဒီလူ့ရဲ့ မြေပြင်ကို ကျုံ့စေနိုင်တဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်က... ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားနေသေးတာပဲ ”

လီယန်ချူ ကျင့်ကြံသော အချိန်မှာ တိုတောင်းလှသော်လည်း၊ သူကျင့်ကြံသော မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်မှာ အခြားလူထက် ပိုမို၍ မြင့်မားလှသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရှိန်မှာလည်း တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုကို အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက တန်ခိုးပညာရပ်ကို အစွန်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရင်း ဟွာရှန်းတောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဖြူဖွေးလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့် အသံမျိုးမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

ကျိန်း

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပယ်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ထိုဖြူဖွေးသော အငွေ့အသက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေသော တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဓားဖြင့် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသော ဖြူဖွေးသည့် အငွေ့အသက်အတွင်းမှ သူ၏ ပုံရိပ်က ပြန်လည် စုစည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက တည်ကြည်လေးနက်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“မင်းက တကယ်ပဲ သေခြင်းရှင်ခြင်းအထိ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“စကားနည်းနည်းပဲ ပြောစမ်း ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အစွန်းကုန် အောင့်အီးသည်းခံခဲ့ပြီး၊ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသော ရှေးဟောင်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် ရတနာမျိုးစုံကို ပေးအပ်ခဲ့ရုံမျှမက ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် ကိုပါ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ကို လုံးဝ လက်လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“မင်းက ဒီလောက်အထိ အနိုင်ကျင့်နေမှတော့... ငါအဘိုးကြီးကလည်း ပြစ်မှားမိရတော့မှာပဲ ”

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် တန်ခိုးပညာရပ် နှစ်မျိုးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး၊ လက်ဝဲနှင့် လက်ယာလက်များတွင် အဌဂံပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုစီကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

ဤအဌဂံပုံသဏ္ဌာန် နှစ်ခုမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ အနီရောင် နောက်ခံပေါ်တွင် အနက်ရောင် စာလုံးများဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဤအဌဂံပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ ပေရာချီမျှ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

မိမိ တည်ရှိနေသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း အလွန်ပင် သေးငယ်သွားခဲ့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

အဌဂံပုံသဏ္ဌာန်ကြီးအတွင်း၌ သက်ရှိများ၏ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခဲ့ကာ၊ ၎င်းထက်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ လင်းလက်လာခဲ့ပြီး တောက်ပလှသော အပူရှိန်များကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အဌဂံပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက ရှေ့သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး အခြားသော လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်ရာ အဌဂံပုံသဏ္ဌာန်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

“လက်သီးနှစ်ချက်တည်းနဲ့ ရှေးဟောင်း အဌဂံ နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား ”

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ အခြားလူ၏ စွမ်းအားမှာ မိမိနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း

လက်သီးနှင့် ခြေထောက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားမှာမူ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။

“ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားနဲ့ ဆင်တူပြီး... မနည်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေရတယ် ခွီးတဲ့မှ”

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အခြားလူကို ပြစ်မှားမိပြီး ဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ အဆုံးတိုင်အောင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူက လက်ထဲရှိ တောင်ဝှေ့ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပယ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းတောင်ဝှေ့မှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ အနက်ရောင် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝေါင်း

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တန်ခိုးမန္တန်များကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော မန္တန်များမှာ အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှသလို -

ပါးစပ်မှ ရွတ်ဆိုနေသော ဂါထာမန္တန်များမှာလည်း အလွန်ပင် ခက်ခဲပြီး နားလည်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှကာ -

လူသားလောက၏ ဘာသာစကားနှင့် လုံးဝ ဆင်တူခြင်း မရှိဘဲ၊ ရှေးဟောင်းခေတ်၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ကျိန်း

လက်မြှောက်၍ ဓားချက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်နှင့်အမျှ ဤအနက်ရောင် နဂါးကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

တောင်ဝှေ့ထက်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်း ဂါထာမန္တန်များကို လျင်မြန်စွာ ရွတ်ဆိုနေသော တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး -

“ဒီဓားက ထက်မြက်ရုံတင်မကဘဲ... ထူးဆန်းတဲ့ တုန်ခါမှု စွမ်းအားတွေလည်း ပါဝင်နေတာလား ”

ယခုအချိန်တွင် တောင်ဝှေ့ကို သူ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤနဂါးခေါင်းတောင်ဝှေ့ကို အသုံးပြု၍ လီယန်ချူအား ခဏမျှ ပိတ်ဆို့ တားဆီးထားရန် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်မှ တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤကိုယ်ခံပညာရှင် နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း နဂါးခေါင်းတောင်ဝှေ့မှာ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ တိုက်ကွက်တစ်ချက်အောက်၌ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သဖြင့် ဆက်လက် အသုံးပြုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

လူငယ်တာအိုဆရာက လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် -

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ရပြီး၊ ပါးစပ်မှ ရွတ်ဆိုနေသော ဂါထာမန္တန်များမှာလည်း ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဤတောင်ဝှေ့မှာ အနက်ရောင် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးနားတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော နဂါးဦးခေါင်းကြီးမှာ တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုအလား ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လျက် လီယန်ချူအား အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်ကို ဟကာ စစ်မှန်သော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဝူး

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အဆုံးမရှိလှသော မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဟွာရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်း ပျက်စီးစေတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဤနဂါးခေါင်းတောင်ဝှေ့သည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို သိရှိသဖြင့်

ထို့ကြောင့်ပင် သူက ဤနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် လီယန်ချူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းရန် ကြံစည်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ရူယီဘူးသီးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ရူယီဘူးသီးက ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရတနာအလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နေခဲ့ပြီး ဘူးဝအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဆုံးမရှိလှသော မီးပင်လယ်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းဘူးအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သန့်စင်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“နောက်ထပ် နတ်ဘုရား ရတနာတစ်ခုလား ”

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဤနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

နဂါးကြီးမှာ အသံနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား လုံးဝ ပျောက်ကွယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ တောင်ဝှေ့မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအို၏ တန်ခိုးပညာရပ်မှာ အပြည့်အဝ မအောင်မြင်သေးသော်လည်း၊ သူက ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပယ်လိုက်တော့သည်။

မရေမရာလှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှု တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ကိုယ်ခံပညာရပ်၏ စစ်မှန်သော စိတ်ဆန္ဒကို စုစည်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို၊ ဝိညာဉ်မှာလည်း အလွန်ပင် တင်းကြပ်လှကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြား ရှိနေခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တိုက်ကွက်တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ အနောက်ဘက်၌ ပေတစ်ရာမျှ မြင့်မားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်

ဤဝိညာဉ်တိုက်ကွက်က လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ၊ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြား၏ အကာအကွယ် အလင်းတန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤတိုက်ကွက်ကို အောင်မြင်စွာ ပိတ်ဆို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲရှိ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်မှ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကျယ်ဝန်းလှသော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းတန်းများ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ဒိန်း

အဖိုးအိုက ချက်ချင်းပင် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါးအထိ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ မည်းမှောင်နေသော စွမ်းအားများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လှသော အမူအရာများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအချိန်ကျမှသာ သူသည် မိမိအနေဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို အပြည့်အဝ အတည်ပြုလိုက်နိုင်တော့သည်။

သူက လှည့်ထွက်၍ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ရွှေရောင် မြားတစ်စင်း ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ ပျံသန်းကျရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုမြားစင်ထက်တွင် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

စစ်တလင်းကို ဖျက်ဆီးမည့် စိတ်ဆန္ဒ ဖြစ်ကာ၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဖိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် လက်နက်ကောင်းများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤလက်ဖဝါးချက် ကျရောက်သွားခဲ့ချိန်တွင် ရွှေရောင်မြားစင်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးမှာမူ သွေးသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“အဘိုးကြီးစုတ် ”

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက ယခုအချိန်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်မှ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ခြင်းမှာ... ဤလူငယ်တာအိုဆရာထံတွင် မျက်နှာသာ ရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဤအချိန်ကျမှသာ သူသည် မိမိနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုအဘိုးကြီး၏ စိတ်သဘောထားမှာ မည်မျှအထိ နက်နဲသည်ကို သိရှိလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကြီးမှာ ထပ်မံ၍ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး၊ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်ထံမှ—

ဝူး

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက ပိတ်ဆို့ တားဆီးရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူက တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ပျက်စီးနေသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သော်လည်း၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အလင်းတန်းများစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

ဤတိုက်ကွက်ကြောင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ အဆောက်အအုံကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။

“ဒီကိစ္စကို အတင်းအကျပ် ဆောင်ရွက်လို့ မရတော့ဘူး... ဒီနေ့ အမြန် ထွက်ခွာရမယ် ”

ဤမဟာရှန်းခေတ်မှ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူက လက်ထဲမှ ငှက်နက်ပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပယ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

၎င်းကို ထုတ်ပယ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ နားထဲတွင် ကြည်လင်လှသော မြည်ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကြီးမားလှသော ငှက်နက်ကြီးတစ်ကောင် သူ၏ အနောက်ဘက်၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤငှက်နက်ကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ မြင့်မြတ်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကျယ်ဝန်းလာခဲ့သည်။

တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားနှင့် လီယန်ချူတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူက တည်ကြည်လေးနက်လှသော အမူအရာဖြင့် လက်ထဲရှိ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်ကို တိုက်ရိုက် လှုပ်ခတ်လိုက်သည်။

ရှူး

ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ထိုရှေးဟောင်း ငှက်နက်ကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

ငှက်နက်ကြီးက မြည်ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းအသံကြောင့် ဟွာရှန်းတောင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ အလင်းတန်းများမှာ အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအချိန်တွင် တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရကာ၊ ဆက်လက်၍ မနေရဲတော့ဘဲ

ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့သည်။

သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ချိန်တွင် ငှက်နက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူနှင့် တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရားတို့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ တကယ်ကို သာမန်အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ဆန်းကြယ်လှသည့်အရာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျိန်း

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားသည်လည်း အလားတူပင် လက်သီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရွှေရောင် မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒိန်း

ငှက်နက်ကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းများကို လီယန်ချူက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း တိုက်ရိုက် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

မဟုတ်ပါက ဤပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြောင့် ဟွာရှန်းတောင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ဤပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားက ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ပေါင်းရာချီမျှ သန့်စင်သွားခဲ့ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

ဤတောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဒီလူက တကယ်ကို ဖျံကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ ”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် သူက လှည့်ခေါင်းလိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေး သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားအား လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ထိုသိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားသည်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားက ကန့်နိုင်ငံ၏ ကံတရားကို ကိုးကွယ်ခြင်း ခံရသဖြင့်၊ ချန်နိုင်ငံအတွင်း ပေါ်ထွက်လာသော မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို အာရုံခံမိနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဤအချက်က အခြားသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများ မတတ်မြောက်နိုင်သော တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

တောင်ဝှေ့ကို ကိုင်စွဲထားသော အဖိုးအိုက အရင်က ဘေးအန္တရာယ်မျိုးစုံနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရစဉ်မှာတင် ဤငှက်နက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ဖော်ရန် နှမြောနေခဲ့သဖြင့်၊ ဤအရာ၏ အဖိုးတန်လှမှုမှာ ဘယ်လိုမှ တွေးတော၍ ရနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

“ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ၊ ရတနာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်တွေအပြင်... ဒီလူက တကယ်ကို ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုပဲ။”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း ဟူသော နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤတန်ခိုးပညာရပ်ကို မောင်းနှင်နေခဲ့ချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆောင်ရွက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာလှသော မြေပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ဝေမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် ဤတန်ခိုးပညာရပ်အပေါ်၌ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ပိုမို၍ နက်နဲလာခဲ့သည်။

ထိုင်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ တံခါးဝ၌ ရပ်နေခဲ့သော အလွန်ပင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည့် ဆိုင်ရှင်မ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင်၊ လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက စိတ်အာရုံများ ဝေဝါးနေခဲ့ရာမှ လီယန်ချူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် သူမသည်လည်း လီယန်ချူအား အလားတူပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူမအား ဤကိစ္စအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက... အဲဒီလူကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးလိုက်ရတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း -

“သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာ ရှိနေသရွေ့... ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိပြီး -

“ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ။” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက -

“စောစောက ငါ စဉ်းစားနေတာက... တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာ ခြောက်ခုစလုံး မရှိနေရင်တောင်မှ... ဒါတွေကို စောစောစီးစီး ပေါင်းစပ်လို့ ရနိုင်မလားဆိုတာပဲ ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

“အခု နည်းလမ်း ရှိသွားပြီလား ” ဟု ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း မာန်တက်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“ဒါပေါ့... သေချာတာပေါ့ ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး -

“သက်သေခံရတနာ လေးခုကို စောစောစီးစီး ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရှိမှာလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ဒီလိုဆိုရင်တော့... အဲဒီလူ တည်ရှိတဲ့ နေရာကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေနိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး၊ သူက ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာကို လွှဲအပ်မပေးမချင်း... စောစောစီးစီး သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မှာပဲ ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ရှင် ပြောပုံအရဆိုရင်... ဒီလူက အရင်တစ်ကြိမ် တောင်ဝှေ့လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းကို ရောက်တုန်းကလည်း... အခြေအနေတွေကို သေချာ မသိရဘဲနဲ့ ရှင့်ကို အထက်လောကက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေနဲ့ အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ... သူက ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့နေရုံတင်မကဘဲ၊ ငါ့ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ အထက်လောကရဲ့ အင်အားစုတွေကိုပါ တွဲပြီးတော့ ကြောက်နေခဲ့တာပဲ ”

လီယန်ချူက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ရင်း -

“အခုအချိန်မှာ အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းက ပြန်လည် ဆက်သွယ်တော့မှာ ဖြစ်လို့... ဒီလူက အလွန် သေချာနေတာ ဖြစ်မယ် ”

“အထက်လောကသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချိန်မှာ အခြားလူရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရမှာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့လို့... ဒီရန်ငြိုးရန်စကို စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်ချင်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ မင်းက ဒီလောက်အထိ ခေါင်းမာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်မယ် ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်သည်။

“သူက တကယ်ပဲ လိပ်စာအမှားကြီးကို လာပြီးတော့ ဆည်းကပ်မိတာပဲ ”

ဤသို့ တွေးတောလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူက မအောင့်နိုင်ဘဲ -

“လူသားလောကအတွင်းမှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ မဟာရှန်းခေတ်ကတည်း ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်နေခဲ့တာ ... ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မျိုးတွေ ရှိနေလဲ မသိရပေမဲ့၊ စိတ်သဘောထားကတော့ ဒီလောက်အထိ ဆန်းပြားနေတာဆိုတော့... ငါ့အမြင်အရတော့ အောင်မြင်မှုက အကန့်အသတ်ပဲ ရှိလိမ့်မယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ က မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ရင်း ချိုသာစွာ ရယ်မောလိုက်ကာ -

“ငါကတော့... ဒီလူက အစိုးရလောကထဲမှာ ကျင်လည်ကျက်စားဖို့ တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ထင်တယ်၊ ရှင်ကတော့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးနဲ့ လုံးဝ မသင့်တော်လှဘူး... တကယ်လို့ အထက်လောကကို ရောက်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကတော့ အခြားလူကို ပြစ်မှားမိရလိမ့်မယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ရင်း -

“သူတို့က ငါ့ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ မဟာဝေအင်အားစုကြီးကို ကြောက်ရွံ့မနေဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်မိပြီး -

“ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက်အထိ မြင့်မားတာ ... ဒီတစ်ကြိမ် အဖိုးတန် ကျင့်စဉ်နှင့် ရတနာမျိုးစုံကို လွှဲအပ်ပေးခဲ့တာရပြီ သူ့အနေနဲ့ ပိတ်ဆို့ တားဆီးခြင်း ခံရလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မတွေးတောမိဘဲ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုပဲ ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီလူရဲ့ သတ္တိကတော့ မသေးလှဘူး ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို တွန့်ကွေးလိုက်မိပြီး -

“မင်းရဲ့ စကားကို ကြားရတာ... ဒီလူ့ကို အနည်းငယ် ချီးကျူးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါလား

” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ဒီလိုမျိုး လိပ်ကောင်ကြီးကို ကျွန်မက ဘာလို့ ချီးကျူးရမှာလဲ၊ ကျွန်မက နောက်ပိုင်းမှာ ရှင် အထက်လောကကို တက်လှမ်းသွားခဲ့ချိန်မှာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လိုမျိုး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိရုံပါပဲ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လျစ်လျူရှုသည့်အလား -

“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဖြစ်လာသမျှကို ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဒီလောက်အထိ ပိတ်ဆို့မှုတွေ များပြားနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့... အောက်လောကမှာ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှင်သန်နေရတာကမှ ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်ဦးမယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ က ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်မှ သူမက ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် -

“ရှင်က စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရမယ်ဆိုရင်တော့... အလွန် ပြတ်သားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြည့်နှက်နေတဲ့ စစ်သူကြီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း……”

ဆိုင်ရှင်မက စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ဒါပေမဲ့လည်း... အောင်မြင်မှုတွေ များပြားတဲ့အတွက် ဘုရင်ရဲ့ ငြိုငြင်မှုကို ခံရမှာ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အထက်လူကြီးကို ပြစ်မှားမိပြီးတော့... အခြားလူရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံရကာ၊ လျှို့ဝှက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်စွမ်း မရှိဘဲနဲ့... ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သေဆုံးရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုတာမဟုတ်လား ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ က သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သေဆုံးရမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာမျိုးတွေကို လျှောက်ပြီးတော့ မပြောနဲ့ ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဂရုမစိုက်ဘဲ -

“ပြောရုံတင် ပြောတာပဲ... ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ပြောသမျှ စကားတိုင်းက လက်တွေ့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် -

“တကယ်လို့ ရှင်က ပြောသမျှ စကားတိုင်းကို လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမယ်ဆိုရင်...ရှင့်မှာ ဘာဆုတောင်းမျိုး ရှိလဲ ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူသည်လည်း ဤမေးခွန်းကို အလေးအနက် တွေးတောဖူးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“ပြောသမျှ စကားတိုင်းကို လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတာလား... ဘယ်သူမှ ဆုတောင်းမျိုးစုံကို အလွယ်တကူ လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နတ်နဂါးမှ မဟုတ်တာ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆိုင်ရှင်မ က ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

“နတ်နဂါးလား... နတ်နဂါးက အခြားလူရဲ့ ဆုတောင်းတွေကို လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်လို့လား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း -

“မှန်တယ်... နဂါးပုတီးလုံး ခုနစ်လုံးကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ရင်... နတ်နဂါးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး ဆုတောင်းတစ်ခုကို လက်တွေ့ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ် ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုမျိုး နတ်နဂါးက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်မြက်နေရတာလဲ ”

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမက မိမိနှင့်အတူ အလေးအနက် တွေးတော ဆွေးနွေးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် လီယန်ချူက မအောင့်နိုင်ဘဲ ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

“ငါ ကြွားလုံးထုတ်ပြီး ပြောလိုက်တာ.. စိတ်ထဲ ထားမနေနဲ့ ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ - “………………”

သူမသည် စောစောက လီယန်ချူ ဤကိစ္စကို ပြောဆိုနေခဲ့ချိန်တွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး၊ ပြောဆို၍ မရနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားလှသော စိတ်နေစိတ်ထားတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူမအနေဖြင့် ဖော်ပြရန် ခဲယဉ်းလှသော်လည်း၊ အတိအကျ ပြောရမည်ဆိုပါက စောစောက လီယန်ချူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးကို

လူငယ်လေးများ၏ ရိုးသားဆန်းပြားသော စိတ်ကူးယဉ်မှု ဟု ခေါ်ဝေါ်ရပေလိမ့်မည်။