အခန်း (၁၀၄၅-၁၀၄၆)

အခန်း (၁၀၄၅) ငါ၏တာအိုသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထွန်းကားစည်ပင်ရမည်

ဆိုင်ရှင်မက သူမ၏ လေယူလေသိမ်းကို ညင်သာစွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“မြန်မြန်လေး ကျွန်မကို ပြောပြစမ်းပါဦး... ရှင်က ဘာဆုတောင်းမျိုးကို တောင်းဆိုချင်တာလဲ” ဟု နှိုးဆော် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အလေးအနက် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် စမ်းသပ်သည့်အလား -

“ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံး ဘေးအန္တရာယ်ကင်းဝေးပြီး... ငါရဲ့တာအိုက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထွန်းကားစေချင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ - “………………”

လီယန်ချူက ဤမျှအထိ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဆုတောင်းမျိုးကို ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် -

“မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက... တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ ဆုတောင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော့မယ့်အတိုင်းပဲ၊ ဒါက နောက်လိုက်တာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဆံနွယ်များကို နားရွက်အနောက်ဘက်သို့ သပ်ချလိုက်ရင်း မချိုမချဉ် ပြုံးလိုက်ရာ... သူမ၏ အလှတရားမှာ ပိုမို၍ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့တော့သည်။

…………

ညချမ်းအချိန်ဝယ် ရေပြင်ကြီးအလား အေးမြလှပြီး၊ လင်းလက်လှသော လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေခဲ့ကာ၊ ပါးလွှာလှသော လရောင်ခြည်က ဝူထုန်လမ်းကြားအတွင်းသို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။

လမ်းကြားအတွင်းရှိ အရက်ဆိုင်ငယ်လေးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် လူသူဆိတ်ညံနေခဲ့ပြီး၊ ဧည့်သည် နှစ်ဝိုင်း သုံးဝိုင်းမျှသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ညမထွက်ရအမိန့် အချိန်ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်... ထိုဧည့်သည် နှစ်ဝိုင်း သုံးဝိုင်းမှာလည်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

အရက်ဆိုင်ရှင် သည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ စောင်တစ်ထည်ကို ခြုံလွှာထားခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် လက်နွေးအိုးလေးကို ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူငယ်အလုပ်သမားလေးမှာမူ ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ မြက်ခြောက်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြေပြင်ထက်၌ ဘာတွေ ရေးဆွဲနေသည်မသိရဘဲ... မျက်ခုံးများကို တင်းကြပ်စွာ တွန့်ကွေးထားခဲ့သည်။

တစ်ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် သူက ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း နာကျင်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“ဆိုင်ရှင်... ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ လျူကျားချီမန် က တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်၊ ကျုပ် ကျင့်ကြံရတာ ခေါင်းတွေတောင် ကြီးနေပြီ... အခုထိ တစ်ဝက်ပဲ တတ်သေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ပက်လက်ကုလားထိုင်ထက်၌ မှီတွဲလျက် ခြေထောက်များကို သက်သောင့်သက်သာ ဆန့်တန်းထားခဲ့ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲတင်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ကိစ္စမရှိဘူး... မကျင့်ချင်တော့ရင်လည်း၊ လုပ်ခလစာကို လျှော့ချပစ်လိုက်ရုံပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်အလုပ်သမားလေး ကျောက်ရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကြိတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာထက်၌ ယုံကြည်မှု ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကျုပ် ကျင့်မယ် ”

ထို့နောက်တွင် သူက မြက်ခြောက်တံကို ပြန်လည်ကိုင်ဆောင်ကာ မြေပြင်ထက်၌ ဆက်လက် ရေးဆွဲနေခဲ့ပြန်သည်။

ရုတ်တရက် အရက်ဆိုင်အတွင်းသို့ လူတစ်ယောက် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ အလွန်ပင် ရှေးကျလှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်အလုပ်သမားလေးမှာ မြေပြင်ထက်ရှိ စစ်ယန္တရားပညာရပ်ကို အာရုံစိုက် လေ့လာနေခဲ့သဖြင့် သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း သူ သတိပြုမိလျှင်ပင် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ... ထိုအဖိုးအိုသည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိနေခဲ့သော်လည်း အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်း၌ ရောက်ရှိနေသည့်အလား... မည်သို့မျှ စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ယခုအချိန်တွင် ယခင်က ပက်လက်ကုလားထိုင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေခဲ့သော အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်နားလိုက်ပါဦး... မင်း အရင်သွားပြီးတော့ အနားယူလိုက်ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မူလက စိတ်ဒုက္ခ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး စစ်ယန္တရားပညာရပ်ကို လေ့လာနေခဲ့သော လူငယ်အလုပ်သမားလေးမှာ အလျင်အစလို ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း ဝမ်းမြောက်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“တကယ်လား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း -

“သွားတော့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ ဝမ်းမြောက်လှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဆိုင်ရှင်... မင်းက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ”

ထို့နောက်တွင် သူက လှည့်ထွက်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုအဖိုးအိုအား ကျောက်ရှင်းက လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ လုံးဝ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း မရှိသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ရှင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုအဖိုးအိုက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ လုံးဝ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ထိုအဖိုးအိုအား မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော အမူအရာတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး -

“ဘာကြောင့် ဒီအဆင့်အထိ ဖြစ်သွားရတာလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း... ရင်ထဲရှိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လို့... ကျုပ် သွားပြီးတော့ ရှာဖွေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လူငယ်တာအိုဆရာနဲ့ ဆုံတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး... သူက ကျုပ်ကို ဟွာရှန်းတောင်အထိ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခဲ့လို့၊ ကျုပ်ရဲ့ လက်ထဲက ငှက်နက်ကျောက်စိမ်းပြား ထဲက ငှက်နက်ကြီးကို ထုတ်လွှတ်ပြီးမှပဲ... သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့တာ”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

“ဒီလူနဲ့ ရန်ငြိုးပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းရမယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ လက်ထဲတွင် မူလက တောင်ဝှေ့တစ်ချောင်း အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတောင်ဝှေ့မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီမျှ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း နဂါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း မအောင်မြင်ခဲ့သော နဂါးရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ကာ၊ နဂါးအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းအရာမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြား လုံးဝ ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရင်း မျက်နှာထက်၌ ခါးသက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကျုပ်က အသက်ဆက်နိုင်တဲ့ နတ်ဖားဥ၊ မြစ်ပြာနတ်သဲ၊ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးသား အနှစ်တွေအပြင်... နတ်မက်မွန်သီး အရွက်ကိုပါ ဒီလူငယ်နတ်ဘုရားဆီ လွှဲအပ်ပေးခဲ့ပြီးတော့... ဒီကိစ္စကို ပြေလည်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့တာပဲ”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က သူ ပြောဆိုသော အရာတစ်ခုချင်းစီကို ကြားရတိုင်း မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသောအရာများ ဖြစ်ပေသည်။

အထူးသဖြင့် နတ်မက်မွန်သီးအရွက်မှာ အထက်လောကမှ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“သူက သဘောမတူဘူးလား ” ဟု အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သဘောတူခဲ့ပါတယ်... ကျုပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းကို မဝင်ရောက်ခင်တုန်းက... သူက အတိတ်က ကိစ္စတွေကို အားလုံး ကျေအေးပေးမယ်လို့ သဘောတူခဲ့တာပဲ” အဖိုးအိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ရုတ်တရက် -

“ဒါဆိုရင်... နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ မျက်နှာထက်၌ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသများနှင့် မခံမရပ်နိုင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ရုံပဲ ရှိသေးတယ်... သူက ချက်ချင်း မျက်နှာပြောင်းသွားပြီးတော့၊ ငါ ရရှိခဲ့တဲ့ လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်ကို လွှဲအပ်ပေးဖို့ ပြောလာခဲ့တာ”

“မင်း သိလား... အဲဒီလက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်က ဘာလဲဆိုတာ... နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် ပဲ၊ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုပဲ ”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိပြီး -

“နတ်နဂါးရတနာပညာရပ်လား... လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာ ဒီလိုမျိုး လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကြိတ်လိုက်ရင်း -

“မှန်တယ်... ငါက နတ်နဂါးရတနာပညာရပ် ကိုပါ လွှဲအပ်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတာအိုဆရာက လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ... ငါ့ကို အဆုံးတိုင်အောင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခဲ့တာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ထိုစကားကို ကြားလျှင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရပြီးမှ တဖြည်းဖြည်းဖြင့် -

“ဒီလူရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒက တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် -

“ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလဲ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူ ဘာလက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်စဉ်ကို ရရှိသွားခဲ့လဲမသိရဘူး၊ ငါက မြေပြင်ကို ကျုံ့စေနိုင်တဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုနေခဲ့တာတောင်မှ... သူက ငါ့ထက် ပိုပြီးတော့ မြန်ဆန်နေသေးတယ်၊ သူ ထုတ်ဖော်တဲ့ တန်ခိုးပညာရပ်က ငါနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့... ငါ့ထက် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ထိုအဖိုးအိုက အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်အား နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း -

“သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော် ရှိနေတယ် ”

“ဒီအရာက အောက်လောကအထိ လက်ဆင့်ကမ်း ရောက်ရှိလာခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်မယ် ”

အဖိုးအိုသည် ယခုအချိန်အထိ ပြန်လည် တွေးတောမိတိုင်း ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်သည်လည်း အလားတူပင် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လက်ထဲရှိ လက်နွေးအိုးလေးမှာ မြေပြင်သို့ လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်လား ”

သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး -

“ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၊ အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်၊ ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ၊ ဝိညာဉ်ချောက်ချားခေါင်းလောင်း၊ လဲ့ချွဲချိတ် ၊ မီးလျှံလှံ... အပြင် အဲဒီ နတ်ဓားကြီးပါ ရှိနေတာလား”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်မိရင်း လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

“ဒါတင်မကသေးဘူး” အဖိုးအိုက ထပ်မံ ဖြည့်စွက်လိုက်ရင်း -

“သူ့မှာ နတ်ဓားတစ်လက်အပြင်... ဘူးသီးတစ်လုံးလည်း ရှိသေးတယ်၊ အားလုံးက နတ်ဘုရား ရတနာတွေချည်းပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ ပြောဆိုလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြရင်း... တိတ်ဆိတ်ခြင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

“နတ်ဘုရား ရတနာ ကိုးခုတောင်လား ”

မဟာရှန်းခေတ်မှ ကျန်ရှိနေသော ဤကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူအပေါ်၌ ပြင်းထန်လှသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီလူက တကယ်ပဲ ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ... တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းတယ် ” ဟု အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ကံတရားကို ပိတ်ဆို့ တားဆီးထားခဲ့သဖြင့် အခြားလူများ လိုက်လံ စုံစမ်းခြင်း မပြုနိုင်တော့ချေ၊ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူဆွေးမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူ့မှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာ လေးခု ရှိနေပြီး... ငါ့မှာတော့ တစ်ခုပဲ ရှိတာ၊ တကယ်လို့ သူက ဘယ်လိုမျိုး နည်းလမ်း တန်ခိုးပညာရပ်ကိုမဆို အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆီ ရှာဖွေလာခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငှက်နက်ကျောက်စိမ်းပြား ကလည်း ဆက်ပြီးတော့ အသုံးပြုလို့ မရတော့ဘူး၊ သူ့ကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ... သူ့ကို ဒီနေရာဆီတော့ လမ်းပြပြီး ခေါ်မလာခဲ့နဲ့”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် -

“ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား... မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ကို ဟွာရှန်းတောင်ဆီ လမ်းလွှဲခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ စောစောကတည်းက မင်းကို ထွက်ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်မှာပေါ့”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ငါ သွားလည်း အပိုပဲ၊ ဒီလူ့ကို ရင်ဆိုင်ချင်ရင်... စတုတ္ထအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်အထက် ရှိရမှာ... လက်ထဲမှာလည်း နတ်ဘုရား ရတနာ ရှိနေမှ ရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ဦးခေါင်းကို လှုပ်ခတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာထက်၌ ပူဆွေးသောကရောက်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ သက်သေခံရတနာက တကယ်ကို ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ... ငါ တကယ်ပဲ လက်လွှတ်မပေးချေချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့... ဒီအရာက ကံဆိုးမှုကို သယ်ဆောင်လာသလိုပဲ”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ဦးခေါင်းကို မော့၍ သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ယခုအချိန်တွင် ပိုမို၍ ပူဆွေးသောကရောက်လာခဲ့သည်။

“ထျန်းကျူလျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းက နတ်ဘုရား သုံးပါးက သူ့ကို ပြစ်မှားမိလို့... အားလုံး အဲဒီလူရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ၊ ငါလည်း သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ မသေဆုံးချင်ဘူး”

“ဟူး... ဒီအရာရဲ့ ဝဋ်ကြွေးက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာဖြင့် -

“ဒါဆိုရင်တော့... ဒီအရာကို ချက်ချင်း လွှဲအပ်ပေးလိုက်ပြီးတော့၊ အခြားလူဆီကနေ အဖိုးတန်ရတနာ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း မူလအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ... အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ချိန်ကျမှ အင်အားစုတွေဆီ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ တို့ လက်ဗလာနဲ့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်... အောင်မြင်မှု ရရှိဖို့က ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရတာထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း မျက်ခုံးများကို တင်းကြပ်စွာ တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ထပ်ပြီးတော့ စဉ်းစားခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း -

“လူသားလောကကြီးက မငြိမ်မသက် ဖြစ်မနေဘူး... ချန်နိုင်ငံမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား ရှိနေသရွေ့... သူရဲ့ အကြည့်က မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာပဲ အမြဲတမ်း ရှိနေလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် -

“မှန်တယ်... ဒီလူက အလွန် ပြတ်သားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ကြီးမားတယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ရင်... သူ ငါ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ဦးမှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ စူးရှလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် -

“ဒီလူက ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်တယ်... စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို သတ်တယ်... စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေကို သတ်တယ်၊ ဒီလောက်အထိ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက် ကြီးမားတာက တကယ်ကို ရှားပါးလှပေမဲ့... ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ကံကြွေးမျိုးစုံနဲ့ ပတ်သက်နေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများအတွင်း၌ အခြားသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေခဲ့သဖြင့်၊ အဖိုးအိုက ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က... မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က လက်ထဲရှိ လက်နွေးအိုးလေးကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်လူသားတွေ ဖြစ်စေ... မိစ္ဆာလောကရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေ ဖြစ်စေ... အားလုံးက ဒီလူနဲ့ ရန်ငြိုးရန်စ ရှိနေကြတာပဲ၊ ဘယ်အင်အားစုမဆို လူသားလောကအတွင်းကို ရောက်ရှိလာခဲ့မယ်ဆိုရင်... သူက မင်းကို အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... ငါ ခံစားမိတာကတော့ အထက်လောကရဲ့ နတ်ဘုရားအချို့ကလည်း ဒီကိစ္စအတွင်းကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေကြပြီ .. ဒီလူ့ရဲ့ အနောက်က အင်အားစုတွေနဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ရှိမနေကြဘူး၊ သူတို့အကြားမှာလည်း ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနေကြတယ်”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က အပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဤကိစ္စအပေါ်၌ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှပေသည်။

အဖိုးအိုက ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် -

“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အမြင်အရ... ငါက ဘယ်အင်အားစုနဲ့ သွားရောက် ပူးပေါင်းရမှာလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း -

“မိစ္ဆာလောကက လူတွေက ရက်စက်ပြီး အေးစက်လွန်းတယ်... ဘယ်လိုမှ ဆက်သွယ်လို့ မရဘဲ အသုံးချရုံပဲ ရလိမ့်မယ်၊ ပူးပေါင်းလို့ မရဘူး”

“နတ်ဘုရားတွေကလည်း ငါတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...ငါ့အမြင်အရတော့ ကောင်းကင်လူသားတွေက ပိုပြီးတော့ စည်းရုံးရ လွယ်ကူလိမ့်မယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ထိုစကားကို ကြားလျှင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်လူသားတွေက ဘယ်အချိန်မှာ ဆင်းသက်လာမလဲမသိရဘူး...ငါ အဲဒီအချိန်အထိ မစောင့်နိုင်ဘဲနဲ့...ဒီလူငယ်တာအိုဆရာရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံရမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က -

“တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ကြောက်ရွံ့နေတယ်ဆိုရင်တော့... သက်သေခံရတနာကို သူ့ထံ တိုက်ရိုက် လွှဲအပ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အခြားလူဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး... ဒီဝဋ်ကြွေးကို အဆုံးသတ်လိုက်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူက ဤကိစ္စကို ထပ်မံ ပြောဆိုလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်မှာ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရား ရตနာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့်၊ အဖိုးအိုက နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ကြံစည်ခဲ့ရုံမျှမက ယခုကဲ့သို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမည်ဆိုပါက တစ်ခဏချင်းအတွင်း လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

အဖိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို၍ ပူဆွေးသောကရောက်လာခဲ့ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း -

“ငါ အရင်သွားတော့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးမျိုးစုံဖြင့် လေးလံနေခဲ့သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“တကယ်လို့ အထက်လောကသို့ တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း ပြန်လည် မဆက်သွယ်ခင်အထိ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့... လက်ထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော် ရှိနေရင်တောင်မှ ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ ကံတရားမျိုးစုံ ရှိကြသဖြင့် အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သူက ထိုအဖိုးအို၏ နောက်ဆုံး ပုံရိပ်ကို တွေးတောမိလိုက်လျှင်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ကိုက်ညီလှပေသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က စိတ်ထဲမှ -

“စကားကောင်းတွေက သေတော့မယ့် သရဲတစ္ဆေကို တားဆီးလို့ မရနိုင်ပါလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် သူက အဝတ်အစားသစ်များကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်အလုပ်သမားလေး ကျောက်ရှင်းကို သွားရောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာထက်၌ အံ့အားသင့်နေခဲ့ရပြီး၊ ဆိုင်ရှင်က မိမိထံသို့ လေးနက်လှသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဆိုင်ရှင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ ”

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီအရက်ဆိုင်ကို ငါ ဆက်ပြီးတော့ မဖွင့်ချင်တော့ဘူး၊ အဝေးတစ်နေရာဆီ သွားဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့... ငါတို့ရဲ့ ရေစက်က ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆိုင်ရှင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိလျှင် မပြတ်နိုင်သော သံယောဇဉ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

“ဘာလို့လဲ... ကျုပ်က ဒီစစ်ယန္တရားပညာရပ်ကို သေချာ မလေ့လာလို့လား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ဒါပေါ့... မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက အနည်းငယ် ပျင်းရီတတ်ပေမဲ့... မွေးရာပါ ပါရမီကတော့ အလွန် မြင့်မားတယ် အခုချိန်မှာ တစ်ဝက်နီးပါးအထိ တတ်မြောက်နေပြီဆိုတော့... ငါ့ရဲ့ အတိတ်တုန်းကထက် မသာလွန်ပေမဲ့လည်း... လက်ရှိလောကမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အများစုထက်တော့ ပိုမြင့်မားတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများကြောင့် လူငယ်အလုပ်သမားလေးမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားခဲ့ရပြီး မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလို့ ထွက်ခွာသွားချင်ရတာလဲ... ဒါက တကယ်ကို ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လွန်းတယ်” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရင်တုန်းက သူသည် ဆိုင်ရှင်ထံမှ မည်သည့် ထွက်ခွာသွားမည့် အရိပ်အယောင်မျိုးမျှ အာရုံမခံမိခဲ့ချေ။

ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ရုတ်တရက် မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရေစက်ရှိရင် ဆုံတွေ့ကြပြီး... ရေစက်ကုန်ရင် လမ်းခွဲကြတာပဲ၊ လူ့ဘဝက မရေရာလှဘူး... နောက်ပိုင်း လမ်းကြောင်းတွေကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရတော့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်အလုပ်သမားလေး ကျောက်ရှင်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်... မင်းက အရက်ရောင်းတဲ့လူပါ... စာတတ်ပေတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“မင်းကောင်လေးက နောက်ပိုင်းကျရင် စိတ်သဘောထားကို အနည်းငယ် လျှော့ချရမယ်... အခြားလူတွေနဲ့ အငြင်းပွားတာမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့၊ အခုလောကကြီးက ကျားဝှက်၊ နဂါးအောင်း တဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်နေလို့... သတိမထားမိရင် သံပြားကြီး ကို ကန်မိသွားပြီးတော့... အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားရလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်အလုပ်သမားလေး ကျောက်ရှင်းက မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပလာခဲ့သည်။

“ဒါကိုတော့ စိတ်ချပါ... ကျုပ်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ အရှုံးပေးရမှာလဲ ”

ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ရင်း သူက လက်သီးကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ တင်းကြပ်လှသော ကြွက်သားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က ပြုံး၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်

“မင်းရဲ့ ဒီလောက်အထိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့... လောကကြီးမှာ မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့လူ အနည်းဆုံး တစ်ရာကျော် ရှိသေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လူငယ်အလုပ်သမားလေးက အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး -

“တစ်ရာကျော်ဆိုတာ... နည်းလွန်းမနေဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က မကျေမနပ်ဖြင့် -

“မင်းမှာ အသိစိတ် ရှိတာပဲ... တကယ်လို့ မင်းက သုံးလအတွင်းမှာ ဒီစစ်ယန္တရားပညာရပ် အားလုံးကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့... မင်းက အဆင့် ငါးဆယ် အတွင်းကို ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်၊ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတွေကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဆက်ပြီးတော့ လျှောက်လှမ်းရတော့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ရှင်းက လက်ကို ဆိုင်ရှင်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း မသေချာလှသော အမူအရာဖြင့် -

“ဆိုင်ရှင်... မင်း အရက်မူးနေတာလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်က အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

…………

နောက်တစ်နေ့တွင်

ဝူထုန်လမ်းကြားရှိ အရက်ဆိုင်လေး၏ တံခါးဝ၌ ဆိုင်လွှဲအပ်ရန် ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး၊ ကြားခံအကျိုးဆောင်များက ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေခဲ့ကြသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်မှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်မသိရဘဲ၊ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူငယ်အလုပ်သမားလေးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် လူတိုင်းက ဝူထုန်လမ်းကြားရှိ ဤအရက်ဆိုင်လေးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

“ဟေး... ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိနေရတာလဲ ”

“မသိဘူး... ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မလာဖူးဘူး”

၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲမှ ဤအရက်ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်သော အမှတ်တရများကို အခြားလူများက ဖုံးကွယ်ပိတ်ဆို့ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင်ကို မမှတ်မိနိုင်ရုံမျှမက၊ ထိုလူငယ်ဖြစ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်ကာ စိတ်ကြီးလှသော အလုပ်သမားလေးကိုပါ လုံးဝ မမှတ်မိနိုင်ကြတော့ချေ။

…………

ဝေမြို့၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်

လီယန်ချူသည် ထိုမြေစောင့်နတ်ဘုရားဘုရားကျောင်း ဘေးနားရှိ သင်္ချိုင်းဂူမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသုံးရက်အတွင်း ညတိုင်းကို သူက ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်း၌ပင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက မကြာသေးမီကပင် ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာများ ပေါင်းစပ်ခြင်း ကိစ္စကို လေ့လာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ကိုးကွယ်ရာ နတ်အိုးကြီးကို အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် မရနိုင်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာ စည်းမျဉ်းများကို မပြောင်းလဲစေဘဲ ပေါင်းစပ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာ တစ်ခုချင်းစီမှာ ရှေးဟောင်း မြို့တော်ကြီးများ၏ လည်ပတ်မှုကို အထောက်အပံ့ ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော နတ်ဘုရား ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ပမာဏမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

တကယ်လို့ အခြားလူသာ ဆိုပါက ဤကိစ္စကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် နှစ်ပေါင်းရာချီမျှ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်နေခဲ့ပြီး၊ အားလပ်ချိန်များတွင် ဝေမြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ လမ်းလျှောက် ထွက်လေ့ရှိသည်။

သူ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ချိန်တွင် မြန်ဆန်ခြင်း မရှိဘဲ၊ မည်သည့် တန်ခိုးပညာရပ်မျိုးကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်း မပြုဘဲ... စိတ်အာရုံကို လန်းဆန်းစေရန်နှင့် လူသားလောက၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနိုင်ရန်အတွက် သာမန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက နေ့ခင်းဘက်တွင် ကိုးကွယ်ရာ အမွှေးတိုင် စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး၊ ညအချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်မူ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင် လဲလျောင်းနေလေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ စစ်မှန်သော လရောင်ခြည် အလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သဖြင့်၊ ကျွေ့ဟွာက နေ့စဉ်မပြတ် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမက ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်၍ လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုသဖြင့်၊

နေ့တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားသည့်အထိ ရောက်ရှိမှသာ ရပ်နားလေ့ရှိသည်။

…………

ဤနေ့ ညအချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၊

ကျွေ့ဟွာက လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်ထက်၌ ဝပ်စင်းလျက် စစ်မှန်သော လရောင်ခြည် အလင်းတန်းများကို စုပ်ယူနေခဲ့ပြန်သည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ သန့်စင်လှသော လရောင်ခြည် စွမ်းအားများ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊

တောက်ပလှသော လမင်းကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံရှိ လမင်းကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။

မရေမရာလှသော သန့်စင်သည့် စွမ်းအားများမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ဝဲပျံနေခဲ့ကြသည်။

လူသားလောကအတွင်း၌ မြေခွေးများက လမင်းကြီးကို ကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် မြွေပါများက လမင်းကြီးကို ကိုးကွယ်ခြင်းမျိုးကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။

ဤလရောင်ခြည် စွမ်းအားမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုကြီး၏ သွေးသား အနှစ်များ ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ ဤသန့်စင်လှသော လရောင်ခြည် စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ၊

စိတ်ကျမ်းစာများကို ဆက်တိုက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး သွေးသားများကို အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်စေကာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို မြင့်မားလာခဲ့ပြီး ညတိုင်း ဝင်သက်ထွက်သက်များဖြင့် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

“အလျင်စလို ဖြစ်မနေနဲ့... အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ပါးစပ်ကို နည်းနည်း ထပ်ဟလိုက်ဦး”

လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ လမင်းကြီးထံမှ အေးမြလှသော လရောင်ခြည်တစ်ခု ကျွေ့ဟွာ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာက ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးမြသွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းအစုံ ကြည်လင်သွားခဲ့ရကာ၊

ထို့နောက်တွင် မပီမသလှသော စကားသံဖြင့် -

“ငါ ထပ်လိုချင်သေးတယ်... နောက်ထပ် အများကြီး ထပ်ပေးဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

…………

ဤအချိန်အတောအတွင်း နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ ယွန်းနျန်က ဆိုင်ရှင်မ၏ ရတနာကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်ကို အောင်မြင်အောင် မတတ်မြောက်သေးသော်လည်း၊

မကြာသေးမီကပင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို ကျင့်ကြံရာ၌ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသော နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ယခင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းလှပေသည်။

တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ရချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် သတ္တိနည်းလှသော အမူအရာမျိုး ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ရွှေအမြုတေရတနာ ကို ဆိုင်ရှင်မက ထပ်မံ၍ သန့်စင်ပေးခဲ့သဖြင့် စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

၎င်းအရာအတွင်းသို့ လီယန်ချူ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော မြစ်ပြာနတ်သဲများကို ထည့်သွင်း ပေါင်းစပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြစ်ပြာနတ်သဲမှာ အလွန်ပင် ထိပ်တန်းကျလှသော ရတနာသန့်စင်မှု အမွှေးအမျှင်များ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းအရာကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ရွှေအမြုတေရတနာ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ ထူထပ်လေးနက်လာခဲ့ပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မက ၎င်းအရာအတွင်း၌ နတ်ဘုရား သင်္ကေတမျိုးစုံကို အလွန်ပင် အာရုံစိုက်၍ ရေးဆွဲပေးခဲ့သည်။

ယွန်းနျန် ဝေမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကတည်းက သူမက ဤအရာကို အမြဲတမ်း သန့်စင်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊

မနေ့ကမှသာ ဤရတနာကို အပြည့်အဝ အောင်မြင်အောင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွှေအမြုတေရတနာတစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားချိန်တွင် ငှက်မွေးတစ်ခုအလား ပေါ့ပါးလှသော်လည်း၊ အပြင်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ချိန်တွင်မူ ထိုက်ရှန်းတောင်ထက်ပင် ပိုမို၍ လေးလံလှပေသည်။

၎င်းမှာ အခြားလူများကို ရိုက်နှက် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။

ဤနေ့တွင် ဆိုင်ရှင်မက နောက်ဆုံး၌ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာကို အောင်မြင်အောင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူအား လာရောက် လွှဲအပ်ပေးခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာမှာ အနက်ရောင် အလံငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ မူလက ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝဲပျံနေခဲ့သော အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လှမ်းယူလိုက်ရာ၊ ဤအလံငယ်လေးမှာ ယခင်ထက် ပိုမို၍ ကျစ်လျစ်လေးနက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊

လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားချိန်တွင် ၎င်းထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညင်သာစွာဖြင့် -

“ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်မှာ ကံအကျိုးဆက်တွေက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်၊ ကျွန်မက အောင်မြင်အောင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့ရင် အခြားလူ နှစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ အခု ကြည့်ရတာတော့ တွေးတောတာက အနည်းငယ် ရိုးရှင်းလွန်းသွားခဲ့တယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက - “မရဘူးလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း -

“ဒီအရာက ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါင်းစပ်ထားတာ ဖြစ်လို့... စိတ်အာရုံအတွင်းမှာ ခံစားမိနိုင်ပေမဲ့၊ အခြားလူက တန်ခိုးပညာရပ်ကို အသုံးပြုပြီး ကံတရားကို ပိတ်ဆို့ထားမယ်ဆိုရင်တော့... တည်နေရာကို သိရှိဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ညင်သာစွာဖြင့် -

“ဒါဆိုရင်လည်း... နောက်တစ်ကြိမ် သူ့ကို ဆုံတွေ့ရတဲ့အချိန်ကျမှပဲ ပြောကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ရင်း -

“ဒါပေမဲ့ ဒီအလံကို သန့်စင်လိုက်တာကလည်း အသုံးမဝင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ယခုအချိန်မှာ ဒီဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်က အလွန်ကျစ်လျစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့... ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သလို ခံစားရတယ်”

“ငါ့မှာ ဒီဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ကို အသုံးပြုပြီး အဲဒီအဖိုးအိုကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး - “ဘာနည်းလမ်းလဲ ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ရင်း - “ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံး ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမက ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ တံဆိပ်တုံးငယ်လေးတစ်ခုက ဆိုင်ရှင်မ၏ ဘေးနားတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိပြီး -

“ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုရင် ရပါ့မလား ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ရင်း -

“မူလက ရုပ်ဝတ္ထု မရှိတဲ့အရာဆိုရင် မရနိုင်ပေမဲ့... အခုအချိန်မှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်က စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတော့... ရနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးအား မသင်္ကာလှသော အမူအရာဖြင့် တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤရတနာမှာ အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အသိဥာဏ် ရှိနေခဲ့ကာ၊ အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မက ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာခဲ့သဖြင့်... သူသည်လည်း ဆိုင်ရှင်မအား စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“သွားစမ်း... ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်က ကံအကျိုးဆက်တွေကို ပေါ်ထွက်လာအောင်

လုပ်လိုက်စမ်း”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤတံဆိပ်တုံးငယ်လေးမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မပြုဘဲ၊ ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... ၎င်းအရာမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ စွမ်းအားများကြောင့် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ - “………………”

လီယန်ချူ - “………………”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်

“ငါ ပြောသားပဲ... ဒါက မရပါဘူးလို့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးထံမှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ဘေးနားတွင် ဒေါသတကြီး ဝဲပျံနေခဲ့ကာ၊

လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်တော့မည့်အလား အကြိမ်အပြည့်အမြောက် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်သို့ ထပ်မံ၍ တိုးဝင်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်ရှိ မြင့်မြတ်လှသော အလင်းတန်းများက သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးက အထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီးနောက်... ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်ထက်တွင် ပါးလွှာလှသော စွမ်းအားကြိုးမျှင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်တန်းသွားခဲ့ကာ၊ အချို့မှာ ထူထပ်ပြီး အချို့မှာ ပါးလွှာလှကာ... မသိရသေးသော အရပ်မျက်နှာမျိုးစုံဆီသို့ ချိတ်ဆက်နေခဲ့ကြတော့သည်။

အခန်း (၁၀၄၆) ကံပွင့်မည့်အချိန် ရောက်လုနီးပြီ

မူလက ‘ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံး’ နီးကပ်လာစဉ်တွင် ‘ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်’ က အနည်းငယ် ခုခံချင်နေသေးသော်လည်း၊ တံဆိပ်တုံး၏ ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်နှက်မှုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပါးလွှာသော စွမ်းအားကြိုးမျှင်များစွာက အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်တန်း၍ ချိတ်ဆက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက ၎င်းတို့ထဲမှ အလွန်ထူထဲပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ မည်သည့်အရပ်မျက်နှာသို့ ဦးတည်နေမှန်းမသိသော ကြိုးမျှင်တစ်ခုကို အာရုံစိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ထိုကြိုးမျှင်အတိုင်း အထက်သို့ လှမ်း၍ အာရုံခံကြည့်ချင်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မက တားမြစ်လိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့... ဒီကြိုးက ဒီလောက်အထိ ထူနေတာ၊ အဲဒီအဖိုးအို ဖြစ်ဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အပေါ်က တချို့ တန်ခိုးကြီး တည်ရှိမှုတွေကို သွားပြီး မနှိုးဆော်မိပါစေနဲ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဤမျှများပြားလှသော ကြိုးမျှင်များကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားသည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ တစ်ချောင်းချင်းစီ လိုက်ကြည့်ဖို့က မလွယ်ဘူးပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ကြိုးမျှင်တစ်ခုကို သေချာစွာ ရွေးချယ်စိစစ်လိုက်ပြီးနောက် -

“ဒီကြိုးရဲ့ အရောင်က အသစ်ဆုံးပဲ၊ အခုလေးတင် ချိတ်ဆက်မိတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ထိုကြိုးမျှင်အတိုင်း လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ... သူ၏ အကြည့်မှာ ထပ်ဆင့်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ထိုလူငယ်၏ လက်ထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော ဒိုင်းကာကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဒိုင်းကာကြီးမှာ သူ၏ အရပ်ထက် နှစ်ဆမျှ ပိုမိုမြင့်မားပြီး၊ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုအလား အလွန်ပင် လေးလံလှကာ မျက်နှာပြင်ထက်၌ သွေးကွက်များနှင့် သံချေးနီများ စွန်းထင်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုလူငယ်၏ ရှေ့မှောက်၌ လူနှင့်တူသော်လည်း လူမဟုတ်သော သက်ရှိ သတ္တဝါများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ထိုသတ္တဝါများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ အငွေ့အသက်များ တလှုပ်လှုပ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ဖြူဆွတ်နေခဲ့ကာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာကောင်တွေလား”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်တင်လိုက်မိသည်။ ထိုဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်သည် အဖိုးအိုနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာသူ ဖြစ်မဖြစ်နှင့် ယခု မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုမူ သူမသိချေ။ သို့သော်လည်း ဤလူက လီယန်ချူအပေါ် ပေးခဲ့သော အထင်အမြင်မှာ မဆိုးလှပေ။ ၎င်းမှာ ထိုတောင်ဝှေ့ကိုင် အဖိုးအို မဟုတ်သဖြင့် သူသည်လည်း ဤကြိုးမျှင်အပေါ် အာရုံစိုက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးထံမှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး ကြိုးမျှင်တစ်ခုက ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူက ထိုကြိုးမျှင်အတိုင်း လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ရာ... ၎င်းမှာ မှုန်မှိုင်းလှသော မြူခိုးထုကြီးတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုမြူခိုးထုကြီးအတွင်း၌ လူသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း အတိအကျ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိဘဲ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေသည်ကို မသိရချေ။ လီယန်ချူက ကံအကျိုးဆက်ကို မရေမရာမျှသာ အာရုံခံနိုင်တော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ညင်သာစွာဖြင့် -

“ဒီလူက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိတ်ဆို့ထားတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမက ကံအကျိုးဆက်ကို ပိုမိုပီပြင်စွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် ယင်ယန် ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးကို ထပ်မံ လှုံ့ဆော်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းမှ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများကို လင်းလက်စေလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်... ကံတရားအမြင် ။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထပ်ဆင့်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုနိုင်သည့်အလား ထိုကြိုးမျှင်အတိုင်း မြူခိုးထုကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်း ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

………………

နတ်ဓားဂူ၊

ဤနေရာမှာ မူလက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံရာ နေရာ ဖြစ်ပေသည်။ မဟာရှန်းခေတ် တုန်းက ထိုဓားကျင့်ကြံသူမှာ ပထမအဆင့် ရှိခဲ့ပြီး၊ ဓားပျံသတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာရပ်၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်လှသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤကျင့်ကြံရာ ဂူအတွင်း၌ သာမန် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းအချို့သာ ကျန်ရှိနေခဲ့တော့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်း ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားဂူဗိမာန် ဖြစ်သဖြင့်၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အမျိုးမျိုးသော ဓားအစီအရင်များနှင့် ဓားအသိစိတ်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ အဖိုးအိုတစ်ဦးက တင်ပျဉ်ခွေ လျက် ထိုင်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာထက်၌ ပူဆွေးသောကရောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းအနက်ရောင် အငွေ့အသက်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာက လှည့်ပတ် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ စွန့်လွှတ်ရန် ခက်ခဲလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ အသက်ဆက်နိုင်သော နတ်ဆေးပင် ဖြစ်စေ၊ နတ်ဘုရား ရတနာ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရား သန့်စင်မှု ပစ္စည်းများ ဖြစ်စေ... သူ့အတွက် အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ကံတရားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။

ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာမှာမူ မတူညီချေ။ နတ်ဘုရားလောက သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ဤအရာကို လွှဲအပ်ပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက မိမိအတွက် ကောင်းမွန်သော နောက်ခံအင်အားတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင် ပြောဆိုခဲ့သော စကားလုံးများမှာ မှန်ကန်လှပေသည်... မိမိအနေဖြင့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ရပေလိမ့်မည်။ မူလက သူသည်လည်း အလွန်ပင် နက်နဲပြီး အကွက်ချ ကြံစည်တတ်သော မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်ပါကလည်း ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်လှသော နတ်ဘုရား သန့်စင်မှုပစ္စည်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်ပေးခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စမှာ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် မိမိ၏ အခြေအနေနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် အဖိုးအိုအနေဖြင့် မလေးနက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာတောင်မှ ဒီလောကီအာရုံတွေကို မဖြတ်တောက်နိုင်သေးဘူး၊ ငါ့မှာလည်း စွဲလမ်းမှုတွေ ရှိနေသေးတာပဲ”

ဟု ဆိုကာ အဖိုးအိုက ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်

သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်... မိမိကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ချောင်းမြောင်း စိုက်ကြည့်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖိုးအိုက ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး အလျင်အစလိုပင် တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်သည်။

“မကောင်းဘူး... ဘယ်သူက ငါ့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေတာလဲ”

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား များမှာ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်ခြင်း၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှပြီး တူညီသော အဆင့်အတန်းအတွင်း၌ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ နတ်ဘုရား မန္တန် အတတ်ပညာရပ်များ၌မူ နှံ့စပ်ခြင်း မရှိချေ။ ယခုအချိန်တွင် ဤအဖိုးအိုက ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ဤဓားကျင့်ကြံသူ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ ကံတရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤဂူဗိမာန်အတွင်း၌ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။

“ငါ့ဘက်က အလန့်တကြား ဖြစ်လို့မရဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ရှာဖွေနေတာ မှန်ပေမဲ့... ငါ့ကို သေချာပေါက် တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

တကယ်လို့ ဤဂူဗိမာန်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ များစွာ အားနည်းသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အဖိုးအိုမှာ ယခုအချိန်အထိ ဤနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ထိုင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

………………

လီယန်ချူက ‘ကံတရားအမြင်’ တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤပညာရပ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ‘နတ်မျက်စိ’ တန်ခိုးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမို၍ ဆန်းပြားလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒီလိုကိုး”

ထိုတောင်ဝှေ့ကိုင် အဖိုးအိုက ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တုန်းက ရှေးဟောင်း မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ သူ့အား အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ရုံမျှမက၊ မဟာရှန်းခေတ်မှ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အနေဖြင့် အစဉ်အမြဲ မငြိမ်မသက် ဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သဖြင့်၊ လီယန်ချူနှင့် သူ၏ကြားတွင် ဘယ်လိုမှ ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သူက ဆိုင်ရှင်မအား ပြုံးပြလိုက်ရင်း -

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီလူကို ရှာတွေ့ပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ့ကို လုံးဝ ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက -

“ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်

“မလိုပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... သူက ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့်၊ မကြာသေးမီက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများအပေါ် မူတည်ကာ နေရာတစ်ခုကို အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် သူက ‘မြေပြင်ကျုံ့ခြင်း’ နှင့် ‘ကံတရားအမြင်’ တန်ခိုးပညာရပ်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ်မျှ ပေးလိုက်ရသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုဂူဗိမာန် တည်ရှိရာနေရာကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မြင့်မားသလို နည်းလမ်းတွေကလည်း များပြားတယ်၊ သူနဲ့ အချိန်အကြာကြီး တိုက်ခိုက်နေလို့မဖြစ်ဘူး”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင်း နံရံဖောက်ခြင်း တန်ခိုးပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ကာ၊ ထပ်ဆင့်နေသော တားမြစ်ချက် အစီအရင်များအကြားမှ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤနေရာရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ဂူဗိမာန်မှာ တောင်တန်းကို အမှီပြု၍ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှပေသည်။ မျက်နှာထက်၌ ပူဆွေးသောကရောက်နေသော အဖိုးအို၏ တောင်ဝှေ့မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် သူက ခြေထောက်များကို ဆန့်တန်းလျက် မြေပြင်ပေါ်၌ စောင်း၍ ထိုင်နေခဲ့ကာ... လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှမြောတသ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်... သူက ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီးနောက်... ခါးတွင် ရှေးကျလှသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အရင်တုန်းက သူက လီယန်ချူ၏ ‘အစိမ်းရောင် ကြာပန်းအလံတော်’ ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အဝတ်အစားများကို ချွတ်၍ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်မည်ဆိုပါက ခန္ဓာကိုယ်၏ သွေးသားများ ဆက်သွယ်ထားသော နေရာများ၌ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများစွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီး အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ထံသို့ တိုက်ရိုက် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဤရှေးဟောင်း ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လီယန်ချူက ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကိန်းဝပ်နေသော ဓားအစီအရင်များနှင့် ဓားအရှိန်အဝါများကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ စိတ်အာရုံကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... ဤနေရာရှိ ဓားအစီအရင်များနှင့် ဓားအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ အသုံးချခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဓားတာအို၏ ကံတရား။

ချန် ချန်

ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများက ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ... မဟာရှန်းခေတ်မှ ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်လေ... ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ သန့်စင်ပေးခဲ့တာကို... ဘာဖြစ်လို့ သူ ရောက်လာတာနဲ့ ဓားအစီအရင်တွေက သစ္စာဖောက်သွားရတာလဲ” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားအစီအရင် အများအပြားမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်ကို သူက ပီပြင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ အစီအရင်များမှာ ရှေးဟောင်း ပထမအဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အလေးထားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို လျစ်လျူရှုတတ်ကြသဖြင့်... သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ သိုင်းပညာရှင်များထက် လျော့နည်းခြင်း မရှိချေ။ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူက အတိတ်တုန်းက ဤနေရာ၌ ဓားအစီအရင်များကို ချန်ထားခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူအား အလွန်ပင် လေးစားမိသဖြင့် မူလ အစီအရင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် သူသည်လည်း ဤဂူဗိမာန်အတွင်းရှိ ဓားအစီအရင်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားအသိစိတ်များကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ မထင်မှတ်ဘဲ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး... မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါများက ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ မိမိထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ... ရှေးကျလှသော ခေါင်းလောင်းငယ်လေးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒေါင်

ကျယ်လောင်လှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။ လီယန်ချူက နဂါးကိုးကောင် နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ရွှေရောင် အုပ်ဆောင်းကြီးတစ်ခုက အထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ တားဆီးလိုက်တော့သည်။

အဖိုးအို၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်... ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားလှသော ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဤနဂါးကိုးကောင် နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည် ဖြစ်ရာ၊ မိမိကဲ့သို့ ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအုပ်ဆောင်း၏ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

သူက ဝိညာဉ်ခြောက်ပါး အလံတော်၏ သက်သေခံရတနာကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... အနက်ရောင် အလံငယ်လေးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းနှင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ကာ... တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထူထပ်လှသော မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူက တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ကာ အောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် လှမ်း၍ ညွှန်လိုက်သည်။

“မြေပြင်ကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤနတ်ဘုရား တန်ခိုးပညာရပ်မှာ မြေပြင် ပညာရပ်နှင့် ဓာတ်ငါးပါး ပညာရပ်များထဲမှ မြေကို အထူးနှိမ်နင်းနိုင်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အလားတူပင် အနက်ရောင် အလံငယ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ၎င်းအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... အလင်းတန်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခုက အဖိုးအို၏ အလံငယ်လေးကို တိုက်ရိုက် ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။ အလံငယ်လေး နှစ်ခုမှာ အလင်းတန်းများ တစ်ခုက အားကောင်းပြီး တစ်ခုက အားနည်းလျက် အတူတကွ လည်ပတ်နေခဲ့ကြရာ... အလားတူပင် ယင်ယန်ငါးနှစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

“မင်းရဲ့ အလံက ငါ့ရဲ့ အလံကို မမှီပါဘူး” လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“………………”

အဖိုးအို၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများနှင့် မခံမရပ်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေရတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း သူ့ကို အတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအဖိုးအိုမှာ ခုခံရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နတ်မီးလျှံများ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဤလူက အသက်ရာချီမျှ ရှိနေခဲ့ပြီး အလွန်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပုံရသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာမူ အလွန်ပင် သန်မာထွားကျိုင်းလှပြီး ဝမ်းဗိုက်ထက်၌လည်း မည်သည့် အဆီပိုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ... ၎င်းအိုမင်းရင့်ရော်လှသော ပုံစံမှာ ဟန်ဆောင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ကိုးနဂါးနတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ နတ်မီးလျှံများ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် ကောင်းကင်လူသားကိုပင် သုတ်သင်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိရာ၊ အဖိုးအိုက ပြတ်သားစွာပင် တန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲစေလိုက်ရာ သွေးသားများ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့တော့သည်။

မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲခြင်းအတတ်ပညာ။

မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဓိကထား၍ ဖောက်ခွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သာမန်အချိန်ထက် မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအားများကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့ကာ... မထင်မှတ်ဘဲ နဂါးကိုးကောင် နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းအောက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအို၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း... ပေးရသော ခံစားချက်မှာမူ ရေနံဆီမီးခွက်အလား နောက်ထပ် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက အနားသို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ရင်း ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ရှုး ရှုး ရှုး

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေခဲ့ကြရာ... ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကြယ်ပျံနှစ်စင်းအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုမဟာရှန်းခေတ်မှ ကျင့်ကြံသူမှာ အဆုံးမရှိသော အန္တရာယ်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း တန်ခိုးပညာရပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ အလွန်ပင် ထူထပ်လေးနက်လှသော ကြေးညိုရောင်အိုးကြီး ပုံရိပ်ကို ထွက်ပေါ်စေလိုက်သည်။ အိုးကိုးလုံးက သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ တစ်တန်းတည်း တည်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အိုး အတွင်းမှ ထူထပ်လှသော ကိုးကွယ်ရာ အမွှေးတိုင် စွမ်းအားများ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

ဓားအလင်းတန်းမှာ ၎င်းအိုး ကိုးလုံး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံမှုကို ဖောက်ခွဲထားသော အဖိုးအို၏ ဆံနွယ်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ လွင့်ပျံနေခဲ့ကာ၊ မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ လျှာ စသည့် နေရာမျိုးစုံမှ သွေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးများမှာ ရွှေဝါရောင် သန်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ မူလ သွေးသားအနှစ်များ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က ရှေးကျလှသော မန္တန်များကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရင်း ပျက်စီးနေသော ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ အလျား နှစ်ပေမျှသာ ရှိပြီး၊ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့ကာ မည်သည့်အရာက ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်မသိရချေ။ ဤဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီး အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားမှ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသေးခင်မှာပင် ထိုမဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူမှာ နာကျင်လှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

“အား”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေပြားများမှာ လက်မတင်လေးအတွင်း၌ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဤဓားထက်တွင် ကိန်းဝပ်နေသော စွမ်းအားများမှာ သူ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိသော အရာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရွှေဝါရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းအတွင်းမှလည်း ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤဓားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကြေးညိုရောင်အိုးကိုးလုံးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ထိုမဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးများကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

“ဒီလူ့မှာ နည်းလမ်းတွေ တော်တော်များသားပဲ” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက အဖိုးအို၏ အသိစိတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဓားအတွင်းမှ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု နိုးထလာသည်ကို ပီပြင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ခန္ဓာကိုယ်လုယူတာလား”

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်... အဖိုးအိုမှာ ဤဓား၏ ခန္ဓာကိုယ်လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရသည်။

“သူက ဒီဓားကို စိုးရိမ်နေခဲ့လို့... အချိန်အကြာကြီးအထိ ထုတ်မသုံးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး၊ ဖြူဆွတ်လှသော ဆံနွယ်များမှာလည်း နက်မှောင်သွားခဲ့ကာ... တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရပ်အမောင်းမှာလည်း မြင့်မားသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မရေမရာ ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

သူက ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းမှ ဤဓားကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်အထိ အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သို့သော်လည်း အတွင်း၌ အလွန်ပင် တန်ခိုးကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ အာရုံခံမိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤပျက်စီးနေသော ဓားထက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကြောင့် သူ အလွယ်တကူ ထုတ်သုံးရန် မဝံ့ရဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ထိုမဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူမှာ ဤပျက်စီးနေသော ဓားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ဤဓားမှာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်ထက် ပိုမို၍ ဆန်းပြားလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုမဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မရေမရာ ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ မအောင့်နိုင်ဘဲ ထွက်လာခဲ့ပြီပဲ... ဒါက မင်းနိုင်တာလား၊ ငါနိုင်တာလား”

ထိုလူက ဟားတိုက်၍ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း လီယန်ချူ၏ထံသို့ လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းထက်၌ ရှေးကျလှသော တားမြစ်ချက် သင်္ကေတမျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ရင်း ဓားတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ချန်

တစ်ခဏချင်းအတွင်း မီးပွင့်များ နေရာအနှံ့သို့ ဖြာကျသွားခဲ့ရပြီး... ရှေးကျလှသော တားမြစ်ချက် သင်္ကေတများ ပြည့်နှက်နေသည့် လက်ဝါးကြီးမှာ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထိုလူမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပုံရသည်။

လီယန်ချူက တစ်ဖက်လူ၏ စူးရှလှသော အကြည့်က မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူက မန္တန်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်ဝိညာဉ်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အခြေအနေမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲခြင်း အတတ်ပညာမှာ မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံမှုကို လောင်ကျွမ်းစေ၍ စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းမှာ ပြန်လည် ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်သော လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အတူတကွ ပျက်စီးမည့် အချိန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ဤတန်ခိုးပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လေ့မရှိချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤလာမည့် နေရာမသိရသော ကျင့်ကြံသူ၏ ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူက ရွှေရောင် အလင်းတန်းများအတွင်း၌ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းပျက်စီးနေသော ဓားကို မြှောက်လိုက်ရင်း ဓားမျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ... ရွှေရောင် အုပ်ဆောင်းကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားလာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်မီးလျှံများကို ထွက်ပေါ်စေလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်က ဤပျက်စီးနေသော ဓားကို မြှောက်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူ့ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံရတာ ဖြစ်ဖြစ်... မင်းရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတာ ဖြစ်ဖြစ်... အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ဓားအတွင်းရှိ ပျက်စီးနေသော စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ... ဤအဖိုးအိုမှာ ယခုအချိန်အထိ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အချို့ ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“သူက မင်းကို သတ်ပြီးရင်... ငါက သူ့ကို ပြန်သတ်ပေးမှာပဲ၊ ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား” သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအဖိုးအို၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

“ကြားရတာတော့ မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါက လုံးဝ သဘောမတူဘူး”

ထိုမဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ... ထိုမျက်နှာပြင် မရေမရာ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်မှာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ ထုတ်ဖော်ထားသော ရှေးဟောင်း ဓားငယ်လေးမှာလည်း ပျံသန်းထွက်ပေါ်သွားခြင်း မရှိတော့ချေ။ ကိုးနဂါးနတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ထိုအဖိုးအို၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

“မင်း ရူးနေတာလား... ငါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူခြင်း မပြုရင်တောင်မှ မင်းက ဒီတာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ သေရမှာပဲ၊ အဲဒီလို ဖြစ်မယ့်အတူတူ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငါ့ဆီ လွှဲအပ်ပေးလိုက်... ငါ မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ အော်ဟစ်သံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်

“မင်းနဲ့အတူ တူတူသေရတာကို ငါက ပိုပြီးတော့ သဘောကျတယ်”

လူသားလောက၏ ထိပ်တန်း တည်ရှိမှုတစ်ခု အနေဖြင့်၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ကံတရား ရောက်ရှိခါနီးအချိန်တွင် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ် ပျက်စီးကာ သေဆုံးရမည့် အခြေအနေကို သူက အလွန်ပင် ဒေါသထွက်မိသည်။ အားလုံးထက် သူ ပိုမို၍ လက်မခံနိုင်သောအရာမှာ အခြားလူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်လုယူခြင်းကို ခံရမည့်အရေး ဖြစ်ပေသည်။

“သေဆုံးသွားခဲ့ရရင်တောင်မှ... ငါက အခြားလူအတွက် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်အောင် လုပ်မပေးနိုင်ဘူး”

ဤစကားလုံးများမှာ သူ လူသားလောက၌ နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော အတ္တကြီးလှသော စိတ်နေစိတ်ထားကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူက ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ... နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ၊ နတ်မီးလျှံများ နေရာအနှံ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဓားအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ... ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း၏ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပျက်စီးနေသော ဓားတစ်လက်သာ မြေပြင်သို့ လွတ်ကျလာခဲ့တော့သည်။ နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် လူသားလောကအတွင်း၌ မငြိမ်မသက် ဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သော မဟာရှန်းခေတ် ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် ပျက်စီးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

…………

ဖေးယွန်းခရိုင် မြို့တော်ကြီး၊ ဤနေရာမှာ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပြီး၊ မွေးရာပါ ထူးခြားလှသော စွမ်းအားများ ရှိသည့် အရာရှိရွှီက ဤဖေးယွန်းခရိုင်ကို စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ခရိုင်အတွင်း၌ ဓားပြဘေးအန္တရာယ်များ အလွန်ပင် ရှားပါးလှရုံမျှမက၊ အခြားသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာလည်း မှောင်ခိုအဆင့်၌သာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် တရားရုံးတော်က ရုံးခွဲများကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး အားကောင်းလှသော ကျင့်ကြံသူများကို ခရိုင်မြို့တော်ကြီးများအတွင်းသို့ စေလွှတ်၍ စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။ အချို့သော ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းအင်အားစုများနှင့် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကြီးများကလည်း ဤကိစ္စအတွင်း၌ ပါဝင်လာခဲ့ကြသဖြင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ ရှင်သန်မှု အခြေအနေမှာ ပိုမို၍ ခက်ခဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖေးယွန်းခရိုင် မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ လူဦးရေ ခုနစ်သိန်းနီးပါးမျှ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ လူသားလောက၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကွမ်းဆန်းလမ်းကြား၊ ဒီနေ့တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဤနေရာ၌ အိမ်ရာတစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မူလက ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သော ဆန်ကုန်သည် မိသားစုမှာ ကိစ္စအချို့ကြောင့် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သဖြင့် အိမ်ကြီးမှာ အလွတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မကြာသေးမီကပင် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြားခံအကျိုးဆောင်များမှတစ်ဆင့် ဤအိမ်ကြီးကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်မိန်းကလေး အချို့ကိုပါ ထပ်မံ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ မူလက ထိုကုန်သည်မှာလည်း အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပြီး အေးချမ်းလှသူ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ကြီးအတွင်း၌ အိုင်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး အတွင်း၌ ငါးကြင်းများစွာကို မွေးမြူထားခဲ့သည်။

အိုင်အလယ်ရှိ ဇရပ်ငယ်လေးအတွင်း၌၊

မျက်နှာထက်၌ ဖျားနာနေသော အမူအရာ ရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ဝတ်စုံကြီးတစ်ခုကို ခြုံလွှာထားခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် မီးဖိုတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင် လှပချောမောလှသော အိမ်ဖော်မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဘေးနားတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။ ဤအိမ်ဖော်မိန်းကလေးများမှာ ဝမ်ကတော်ထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့သဖြင့် အလိုက်သိလှရုံမျှမက အခြားလူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း၌လည်း အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။

ဤအိမ်ကြီး၏ အကြောင်းအရာ အားလုံးမှာ စုံစမ်းထောက်လှမ်း၍ ရနိုင်သောအရာများ ဖြစ်ပြီး၊ အစိုးရရုံးတော်၌လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အိမ်ကြီး၏ အရှင်သခင်မှာ ‘စွန်း’ ဟု မျိုးရိုးရှိပြီး၊ စွန်းချီ... သာမန်အတိုင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အိုင်အလယ်ရှိ ဇရပ်ငယ်လေးအတွင်း၌ ငါးများကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး၊ အိမ်ဖော်မိန်းကလေးက ဘေးနားတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရင်း ရံဖန်ရံခါတွင် ငါးစာများကို အိုင်အတွင်းသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ... ငါးကြင်းများမှာ ရေမျက်နှာပြင်ထက်သို့ လုယက်၍ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤအိုင်ကို အတိတ်တုန်းက ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦးအား ဖိတ်ခေါ်၍ ကြည့်ရှုစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ မွေးမြူထားသော ငါးကြင်းများမှာလည်း ထူးခြားလှသော မျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်ကြသဖြင့်... တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလွန်ပင် လှုပ်ရှားတက်ကြွလှပေသည်။ ထို့အပြင် ဤအိုင်အတွင်းရှိ ရေပြင်ကြီးမှာလည်း မည်သည့်အခါမျှ ခဲသွားခြင်း မရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းပြားလှပေသည်။

စွန်းချီ ဟု အမည်ရသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားရင်း၊ ပက်လက်ကုလားထိုင်ထက်၌ မှီတွဲလျက် အိုင်အတွင်းရှိ ငါးကြင်းများ အစာလုနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်... သူက ခပ်ဖွဖွ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုမျက်နှာသွင်ပြင် လှပလှသော အိမ်ဖော်မိန်းကလေးက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း ရိုသေစွာဖြင့် -

“သခင်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအိမ်ဖော်မိန်းကလေးကလည်း ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက် ရပ်နေခဲ့သည်... ဝမ်ကတော် လေ့ကျင့်ပေးထားသော အိမ်ဖော်မိန်းကလေးများနှင့် အစေခံများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် အခြားလူများ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရှုခြင်း၌ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှပြီး ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာလည်း အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“မင်း အရင်သွားပြီးတော့ အနားယူလိုက်ပါဦး၊ ကိစ္စရှိရင် ငါ မင်းကို ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အိမ်ဖော်မိန်းကလေးက ရိုသေစွာဖြင့် - “ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမက လှည့်ထွက်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးလှပေသည်... ဤအမျိုးသမီးများ၏ ဟန်ပန်အမူအရာများမှာ သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြင်တွေ့ရသည်မှာ စိတ်ချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် အချို့သော အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းများ၏ ဝယ်ယူခြင်းကို ခံရလေ့ရှိသည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ တည်ရှိနေခြင်း မရှိဘဲ၊ အိုင်အတွင်းရှိ ငါးကြင်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် မျက်နှာထက်၌ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

“သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တွက်ချက်ခဲ့တာတောင်မှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ သူက နတ်ဘုရားလောကကို သေချာပေါက် တက်လှမ်းသွားနိုင်ရမှာကို... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပဲ”

မျက်နှာထက်၌ ဖျားနာနေသော အမူအရာ ရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ဤနေရာ၌ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သော်လည်း၊ မူလက ဝူထုန်လမ်းကြားအတွင်း၌ သာမန် အရက်ဆိုင်ဆိုင်ရှင် တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး... ကျောက်ရှင်း ဟု အမည်ရသော အလုပ်သမားလေး တစ်ဦးသာ ရှိခဲ့သည်။

“နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းရမယ့်လူက ကံတရား ကြီးမားလှပြီး အထက်ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့... ဒါပေမဲ့လည်း ဒီတစ်ကြိမ် စမ်းသပ်မှုကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့”

ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မသေသင့်တဲ့လူက သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး... မရှင်သန်သင့်တဲ့လူကတော့ ရှင်သန်နေဆဲပဲ၊ လောကကြီးရဲ့ ကံတရား တွက်ချက်မှုတွေက ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့ပြီ” ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မကြာသေးမီက သူက လူတစ်ဦးအတွက် ကံတရားကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုလူမှာ ရှန်ရှောင်းဂိုဏ်း မှ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာများကို အလွန်ပင် မုန်းတီးလှကာ... သူနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံတရား ကြီးမားလှသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အေးချမ်းလှသော ကံတရားကို ပျက်စီးစေခဲ့ကာ၊ ထို့ကြောင့်ပင် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုရှန်ရှောင်းဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာငယ်လေးမှာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့် သတင်းမျိုးမျှ ထွက်ပေါ်မလာတော့ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် ပျက်စီးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ... ယခုအချိန်တွင် ထိုတာအိုဆရာငယ်လေးမှာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်သွားခဲ့ကာ လောကကြီးတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ သူက ဤကိစ္စ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ချိန်တွင် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ အလွန်ပင် မရေမရာ ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပိုမို၍ နက်နဲစွာ တွက်ချက်ရန် ပြင်လိုက်လျှင် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်မျိုး ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံထက်သို့ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်... ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် ကံတရားမှာ နောက်ထပ် ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် တစ်လအတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

“ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ”