အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉)

ရွာလူကြီး၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများက လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုအလား ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ လင်းယန်တစ်ယောက် ဤတိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရာတွင် မည်သည့်အခက်အခဲမျှမရှိဘဲ လွယ်လင့်တကူ နားလည်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ၏စိတ်တွင် များစွာထူးဆန်းနေမိ၏။

“တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပါလား၊ ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက မင်းနှင်ထုတ်နေတာကို နားလည်သွားလို့ သူ့ဘာသာသူ ထွက်ပျံသွားတာများလား”

ဘေးနားရှိ ရွာသားများကလည်း အချင်းချင်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း အံ့သြတကြီး ဝင်ရောက်မှတ်ချက်ပြုကြလေသည်။

“ဟုတ်ပါ့၊ ဒီရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးက တော်တော်လေး ဉာဏ်ရည်မြင့်မားတဲ့ပုံပဲ”

“ရွှေရောင်သိမ်းငှက်တွေက နိုင်ငံတော်အဆင့်-၁ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေလို့ ကြားဖူးတယ်၊ တကယ်ကိုပဲ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းတယ်”

ရန်အာဟူက ဘေးနားမှနေ၍ အားပါးတရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ပိုင်ဆိုင်လိုသော လောဘရိပ်များ တလက်လက် တောက်ပနေ၏။

“ဘယ်လောက်တောင် အချိုးအစားကျပြီး ကြည့်ကောင်းတဲ့ ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးလဲ၊ အိမ်မှာသာ မွေးထားလိုက်ချင်တော့တယ်”

ရှုလီက သူ့အား မျက်စောင်းတစ်ချက် ခပ်ထက်ထက် ထိုးလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“သူကသာ နင့်ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နဲ့ တူတယ်လို့ ထင်သွားလောက်တယ်”

ရန်အာဟူမှာ သူမ၏စကားကို သိပ်မကျေနပ်လှသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်တော့ချေ။ ပါးစပ်အရသာခံကာ စကားကျွံသွားခြင်းသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း သူ့အား ဤရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ် မွေးမြူခိုင်းမည်ဆိုလျှင်ပင် သူလုံးဝဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုသတ္တဝါကြီး၏ အတောင်ပံဖြန့်ကားထားလိုက်ပါက နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး အနီးကပ်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် ကျောချမ်းစရာကောင်းလှသည်မဟုတ်လော။

လင်းယန်က ရင်ထဲမှ အလုံးကြီးကျသွားသည့်နှယ် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဟဟ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ ဤအကောင်ကြီး ထွက်သွားသည်ကသာ အကောင်းဆုံးပင်။

ဘဲငန်းဖြူကြီး တစ်ကောင်တည်းသာလျှင် တကယ်မရှိသော မျက်ရည်များကို ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖယ်ရှားသုတ်သင်နေဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်နေလေတော့သည်။

“ဂွပ် ဂွပ် ဂွပ်”

‘ခင်ဗျား ခြောက်လှန့်လိုက်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ထွက်ပြေးသွားရပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အခုချက်ချင်း ပြန်လျော်ပေး’

ဘဲငန်းဖြူကြီးက လင်းယန်၏ ဘောင်းဘီစကို နှုတ်သီးဖြင့် ဆွဲကိုက်ကာ မကျေမချမ်း ရစ်သိုင်းနေလေရာ လင်းယန်က ဘဲငန်းဖြူကြီးကို နှစ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားသည်အထိ ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်ချက်ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း၊ မင်းဆက်ပြီး ဆူညံဆူညံ လုပ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းကို သံဒယ်အိုးနဲ့ ဘဲငန်းပေါင်းဟင်း ချက်ပစ်ပြီး မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ကျွေးပစ်လိုက်မယ်”

ဘဲငန်းဖြူကြီးမှာ ထိုခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရပြီး ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ပိုင်နက်နေရာလေးဆီသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွဲလွဲတွဲလွဲ လျှောက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မကြာခဏဆိုသလို မော့ကြည့်နေမိ၏။

‘အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီအတိုင်းကြီး ထွက်သွားရတာလဲ’

ယခုမှစ၍ လောကကြီးကို အတူတကွ စိုးမိုးချယ်လှယ်ကြမည်ဟု သူတို့ ကတိထားခဲ့ကြသည်မဟုတ်ပါလော။ ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံးသော ရည်မှန်းချက် အိပ်မက်ကြီးမှာတော့ လေထဲတွင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ။

ရှုလီက ထိုအကောင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ အသံထွက်သည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“အခြေအနေကို မသိတဲ့သူသာ မြင်ရင် ဒီဘဲငန်းဖြူကြီးက အငြင်းခံလိုက်ရလို့ ဝမ်းနည်းနေတယ်လို့ ထင်သွားမှာ အသေအချာပဲ”

သူမက လင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ရယ်၊ ရှင်တို့အိမ်က တိရစ္ဆာန်လေးတွေ အကုန်လုံးက တော်တော်လေးကို ဉာဏ်ရည်မြင့်မားကြတဲ့ပုံပဲနော်”

သာမန် ဘဲငန်းတစ်ကောင်တွင်ပင် ဤမျှ ကြွယ်ဝလှသော စိတ်ခံစားမှု အမူအရာများ ရှိနေသည်မှာ အလွန်တရာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

လင်းယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူတို့အားလုံး နတ်ရေစင်ကို သောက်သုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဤမျှ ထူးခြားနေခြင်းဖြစ်မည်မှာ သေချာလှ၏။

ရွာသားများအားလုံး စားသောက်ပြီးစီးသွားသောအခါ လင်းယန်အား စားပွဲများနှင့် မီးဖိုချောင်ကို ကူညီရှင်းလင်းပေးကြပြီးနောက် သူတို့၏ အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်အာဟူကမူ သူစောစောက ရိုက်ကူးထားခဲ့သော ဗီဒီယိုဖိုင်များကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာနေ၏။ လင်းယန်က သူ့အား အကောင့်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ဗီဒီယိုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည့် မည်သည့်အခိုက်အတန့်ကိုမျှ လက်လွတ်မခံခဲ့ချေ။

စောစောက ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီး ပေါ်လာစဉ်ကလည်း သူ၏ ဖုန်းကင်မရာကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှုလီက သူဗီဒီယို တည်းဖြတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနားသို့ ကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“နင် စောစောက ရွှေရောင်သိမ်းငှက်ကြီးကိုပါ ရိုက်ထားလိုက်တာလား”

ရန်အာဟူက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသလေသည်။

“ကြည့်လေ၊ အရမ်းကို ခန့်ညားပြီး ကြည့်ကောင်းမနေဘူးလား”

အလုပ်လုပ်ပြီးခါစဖြစ်သော လင်းယန်တစ်ယောက် ထိုသူနှစ်ဦး ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရ၏။

ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေသွားကြတာလဲ။ သူတို့ တွေ့လိုက်တိုင်း အမြဲတမ်းလိုလို ခွန်းတုံ့ပြန် ရန်ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ရန်အာဟူက အကြောဆန့်လိုက်ရင်း တက်တက်ကြွကြွ သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏လေသံတွင် မန်နေဂျာတစ်ယောက်၏ တာဝန်ယူမှုအပြည့် ပါဝင်နေ၏။

“သူ‌ဌေး၊ လိုက်ဖ် မလွှင့်တာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီနော်၊ ကျွန်တော်သာ ဒီမှာ ဗီဒီယိုတွေကို ပင်ပင်ပန်းပန်း တည်းဖြတ်ပြီး မတင်ပေးနေဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ပရိသတ်တွေက ခင်ဗျားကို အစောကြီးကတည်းက မေ့သွားလောက်ပြီဆိုတာ သိရဲ့လား”

ယနေ့ခေတ် အင်တာနက်ကမ္ဘာကြီးတွင် ရေပန်းစားသော အကြောင်းအရာများမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပြောင်းလဲနေတတ်သည် မဟုတ်လော။

တစ်နေ့တည်းတွင် လူပြောသူပြောများကာ ခေတ်စားနေသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုမှာ နောက်တစ်နေ့ရောက်လျှင် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများ၏ မေ့ပျောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသစ်အသစ်သော ခေတ်စားမှုများက နေရာယူလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လင်းယန်မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်း တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများဖြင့်သာ အလုပ်များနေခဲ့ရာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုပြုလုပ်ရန် လုံးဝစိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ရန်အာဟူက သတိပေးလိုက်မှသာ သူ လိုက်ဖ်မလွှင့်ဖြစ်သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားတော့သည်။

လင်းယန်က အပျင်းကြောဆွဲနေဟန်ဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ အကြိုးစားဆုံး လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ အနားယူ ပျင်းရိချင်တတ်ကြသည်သာ။

သူ့ကိုယ်သူ အားလပ်ရက် ပေးလိုက်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်တော့မည်ဟု လင်းယန်က စိတ်ထဲတွင် ခိုင်လုံသော ဆင်ခြေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

“အင်း၊ မနက်ဖြန်မှပဲ ကြည့်လုပ်ကြတာပေါ့”

သို့သော် ရန်အာဟူ၏ ပြတ်သားသော ငြင်းဆန်မှုကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

“လုံးဝ မရပါဘူး၊ အခု ခင်ဗျားမှာ ဘာအလုပ်မှလည်း မရှိဘဲနဲ့ အခုချက်ချင်း လိုက်ဖ်စလွှင့်ပါ”

ဤကိစ္စက သူ၏ အလုပ်စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေသောကြောင့် သူဌေးကို အပျင်းထူခွင့် လုံးဝမပေးနိုင်ပါချေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤချန်နယ်ကို အအောင်မြင်ဆုံးဖြစ်အောင် ပဲ့ကိုင်ပေးရန်ပင်။

လင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။

‘ဒီမှာ ငါသူဌေးတော့ ဟုတ်ပါသေးနော်’

ရန်အာဟူက သူ့အား ငြင်းဆန်ခွင့်ပင် မပေးတော့ဘဲ လိုက်ဖ်လွှင့်မည့် စက်ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်းပင် ဆင်ယင်ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာပစ္စည်းမှ မရောင်းဘူး၊ ခင်ဗျားက ပရိသတ်တွေနဲ့ စကားလေးဘာလေးပဲ ပြောပေး၊ ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ ဝင်ကြည့်တဲ့လူ တော်တော်များမှာ သေချာတယ်”

ရန်အာဟူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စတင်လိုက်ပြီးနောက် အင်တာနက်အသုံးပြုသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မှတ်ချက်များက စခရင်ပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ တက်လာလေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လိုက်ဖ်လွှင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့လေ”

“ဒီအစ်ကိုကြီးများ အလုပ်ထွက်သွားပြီလားလို့တောင် ထင်နေတာ၊ ဗီဒီယိုအသစ်တွေလည်း သိပ်မတင်ဘူး၊ လိုက်ဖ်မလွှင့်တာလည်း တော်တော်လေးကို ကြာနေပြီလေ”

“ခြံပိုင်ရှင်ကြီး အပျင်းထူနေတာများလား”

“အဖြေက ရှင်းနေတာပဲလေ”

လင်းယန်က ပရိသတ်များအားလုံးကို အားနာပါးနာဖြင့် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖန်တီးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အားလုံးကို တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်ဗျာ၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သစ်သီးပင်တွေ စိုက်ပျိုးဖို့ အလုပ်များနေလို့ပါ”

“ကျွန်တော်က တရုတ်ဆီးပင် နှစ်ရာ၊ မက်မွန်ပင် နှစ်ရာနဲ့ ပန်းသီးပင် နှစ်ရာကို စိုက်ပျိုးဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်”

“အသီးတွေ မှည့်လာတဲ့အခါ အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်ခြံကို လာပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခူးဆွတ်စားသုံးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ဗျာ”

လင်းယန်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကြီးမားလှသော ကမ်းလှမ်းမှုကို ကြေညာလိုက်လေသည်။

“လိုက်ဖ်မလွှင့်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေအတွက် လျော်ကြေးအနေနဲ့ ဝင်ကြည့်တဲ့လူဦးရေ သုံးသောင်းပြည့်တာနဲ့ ပရိသတ်တွေအတွက် မဲဖောက်ပေးမယ့် အစီအစဉ်လေး တစ်ခုလုပ်ပေးပါမယ်”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာမလို့ အများပြည်သူအတွက် တရားဝင် မဖွင့်ရသေးပါဘူး၊ လောလောဆယ်မှာတော့ အစ်ကိုချောင် တစ်ယောက်ပဲ ဧည့်သည်အနေနဲ့ လာလည်ဖူးသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ လိုက်ဖ်မှာ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းကို အခမဲ့လာလည်ခွင့် လက်မှတ်သုံးစောင်ကို ပရိသတ်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဲဖောက်ပေးသွားပါမယ်”

“ဒီလက်မှတ်သုံးစောင်ကို ရတဲ့သူက သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ ခုနစ်ရက်တိတိ အခကြေးငွေ လုံးဝပေးစရာမလိုဘဲ အခမဲ့ လာရောက်အနားယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လိုက်ဖ်ဝင်ကြည့်နေသော ပရိသတ်များမှာ ရူးသွပ်မတတ် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာသွားကြလေတော့သည်။

နတ်နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးချမ်းသာယာလှသော လင်းယန်၏ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် သူတို့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်နေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီမဟုတ်လော။

ထို့အပြင် ဤအစ်ကိုကြီး၏ ဟင်းချက်လက်ရာက ထူးကဲ ကောင်းမွန်လှကြောင်းကိုလည်း သူတို့ ကြားသိထားကြသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာများ၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုကို မည်သူကများ ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

မှတ်ချက်များက ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ဒလဟော စီးဆင်းကျလာလေသည်။

“ဟိုး... ဒါ ငါပဲ ဖြစ်ရမယ်နော်”

“အစ်ကိုကြီးရေ ကျွန်တော့်ကိုရွေးပါ၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ္စာရှိ ပရိသတ်ကြီးပါ”

“အပေါ်ကကောင် ထွက်သွားစမ်း၊ သူက အကောင့်ဖွင့်ထားတာ ဒီနှစ်မှကို၊ မင်းက ဘယ်ကနေ ဆယ်နှစ်ဖြစ်သွားရတာလဲ”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရွေးပေးပါ၊ ဆရာဝန်က ကျွန်တော် အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးလို့ ပြောထားလို့ မသေခင်လေးမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းလေးကို လာရောက်ခံစားကြည့်ချင်လို့ပါ၊ ဆရာဝန်ကလည်း အဲ့ဒီကိုသွားဖို့ အကြံပေးထားတယ်၊ အဲ့ဒီကိုသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းကို တိုးစေပြီး နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာလောက် အေးဆေးအသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”

“မင်းတို့အကုန်လုံး ဖယ်ကြစမ်း၊ ဘယ်သူမှ ငါနဲ့လာမပြိုင်နဲ့”

မှတ်ချက်ပေးသူများမှာ အချင်းချင်း စကားစစ်ထိုးကာ ရန်ပွဲတစ်ခု စတင်လုနီးပါးပင် ဖြစ်နေကြလေပြီ။

လင်းယန်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု လူကြိုက်များမှုနှုန်းမှာလည်း ဒုံးပျံတစ်စင်းအလား အဆက်မပြတ် ထိုးတက်နေပြီး အရင်အချိန်များထက် များစွာပို၍ အသက်ဝင်စည်ကားနေလေသည်။

သူ၏ ပရိသတ်များမှာ သူတို့၏ အနီးနားရှိ သူငယ်ချင်းများထံသို့ ဤလိုက်ဖ်ကို အတင်းအကျပ် ရှယ်ယာလုပ်ကာ ဝင်ကြည့်ကြရန် အလျင်စလို တိုက်တွန်းနေကြ၏။

ဝင်ကြည့်သူ အရေအတွက် တိုးလာစေရန်နှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် မဲပေါက်နိုင်ခြေ ပိုမိုများပြားလာစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပင်။

ရန်အာဟူက ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ကာ လင်းယန်အား တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

‘ဘော့စ်က တကယ်ကို ဘော့စ်ပါပဲ’

စကားလုံး အနည်းငယ်လေးနှင့်ပင် လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မီးဟုန်းဟုန်းတောက်အောင် မြှင့်တင်ပေးလိုက်နိုင်သည် မဟုတ်လော။

တကယ်တမ်းတွင်မူ လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လူဤမျှလောက် အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။ သူက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပရိသတ်များကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ အရမ်းကြီး စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့ဦး၊ ဒီမဲဖောက်တဲ့ အစီအစဉ်ကို ပရိုဂရမ်တစ်ခု သုံးပြီး ဖောက်ပေးသွားမှာပါ၊ ပရိသတ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေသရွေ့ ပါဝင်ခွင့်ရှိပါတယ်၊ စနစ်က ရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူက ရရှိသွားမှာပါ”

ပရိသတ်များမှာ လက်ဝါးချင်းပွတ်ကာ မဲပေါက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် စောင့်စားနေကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် လိုက်ဖ်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် အကောင့်ပွားများကိုပင် အများအပြား ဖန်တီးထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ မှတ်ချက်များက ဆက်လက်၍ ပွက်လောညံနေဆဲပင်။

“ဒါက အခမဲ့ခရီးစဉ်ကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား”

“ငါ့မှာ ယူလို့ရတဲ့ တစ်ပတ်စာ နှစ်စဉ်ခွင့် ကျန်သေးတယ်ဟေ့၊ ဒီမဲဖောက်ပေးမယ့် လက်မှတ်တွေက ငါ့အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်သာ မဲပေါက်ရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရေကန်ထဲမှာ ငါးဖမ်းခွင့်ရမလား”

“ဟို ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို ပွေ့ဖက်ချင်လွန်းလို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”

“မင်းက ပွေ့ဖက်ချင်တာ သေချာလို့လား၊ သူတို့စားဖို့ အစာအဖြစ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားဆက်သလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

အခန်း (၇၀)

ရှန်မြို့ရှိ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၌။

ချန်ဟောက်ထျန်းတစ်ယောက် နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းထားသော ဈေးကြီးလှသည့် သားရေဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ လှဲလျောင်းရင်း သူ၏ WeChat Movement ကို ပွတ်ဆွဲကြည့်ရှုနေလေသည်။

တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရပြီးကတည်းက သူသည် ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်အလုပ်ကိုမှ လုပ်စရာမလိုသေးပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ မိသားစုမှာ သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးထားနိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာလှ၏။

သို့ရာတွင် ဤကဲ့သို့ ရည်မှန်းချက်ကင်းမဲ့ကာ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းလှသော နေထိုင်မှုဘဝကြီးက လူကို စိတ်တိုစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်အိုက်မွန်းကြပ်စေလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ Moments တွင် အခြားသူများအားလုံး ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေးများဖြင့် အလုပ်များကာ တက်ကြွစွာ ရှင်သန်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အိမ်တွင် အလကားနေ အချည်းနှီး လှဲလျောင်းနေရသည်က သူ၏ မာနကို ထိခိုက်စေ၏။

ထိုသို့ပွတ်ဆွဲရင်း ရန်အာဟူ၏ Moments အရောက်တွင်မူ သူ၏ လက်ချောင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

တစ်ဖက်လူ တင်ထားသော ဓာတ်ပုံကို သူ စိတ်ဝင်တစား နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ရန်အာဟူက ဝက်စာပုံးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဝက်စာကျွေးသည့် စားခွက်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို အားကုန်ထုတ်၍ ခက်ခက်ခဲခဲ လောင်းထည့်နေသည့် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ဟောက်ထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောချင်စိတ် ပေါ်လာလေသည်။ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်ကာလက သူ အမုန်းဆုံးလူမှာ ရန်အာဟူပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အခန်းဖော်များဖြစ်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုနောက်ခံမှ လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုနှင့် အာရုံစိုက်ခံရမှုအားလုံး၏ ဗဟိုချက်မှာ သူသာလျှင် ဖြစ်သင့်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လူတိုင်းက ရန်အာဟူကိုသာ ဝိုင်းဝန်းစိတ်ဝင်စားခဲ့ကြလေသည်။

ဤအချက်က ချန်ဟောက်ထျန်းကို အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် ရန်အာဟူအား အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးလေသည်။

‘ဒီကောင့်ရဲ့ မိသားစု စီးပွားရေးတွေများ ပြိုလဲသွားလို့လား။ သူ့မိသားစုက နွားကောင်ရေ ရာနဲ့ချီပြီး မွေးထားတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုကျတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဝက်စာသွားကျွေးနေရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားရတာလဲ’

တကယ်တမ်းတွင်မူ ရန်အာဟူမှာ ဤဓာတ်ပုံလေးက အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ အမှတ်တရအနေဖြင့် Moments တွင် တင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ဟောက်ထျန်းက ဤသို့ အထင်လွဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ချန်ဟောက်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် ထိုဓာတ်ပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အုပ်စု ချက်ဘောက်စ် ထဲသို့ ပေးပို့လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရန်အာဟူကို Mention ခေါ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ဟေ့ကောင်၊ မင်း ဒီတလော ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် အခြေအနေဆိုးသွားရတာလဲ၊ သူများဆီမှာ ဝက်စာကျွေးတဲ့ အလုပ်ကိုတောင် ဝင်လုပ်နေရပြီလား၊ အဆင်မပြေရင်လည်း ငါ့ကို ပြောလို့ရပါတယ်ကွာ၊ ငါတို့က တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်တွေပဲဟာကို၊ မင်းအစ်ကိုက ကုမ္ပဏီမှာ မင်းအတွက် နေရာလေးတစ်ခုတော့ စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်”

မူလက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အတန်းအုပ်စု ချက်ဘောက်စ်မှာ ဤဓာတ်ပုံကြောင့် ရုတ်တရက် ပွက်လောညံသွားကာ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြလေတော့သည်။

“တောက်၊ ဒါ တကယ်ကြီး အစ်ကိုကြီးကျားလား”

“အစ်ကိုကြီးကျားက အခု သူများအတွက် ဝက်စာသွားကျွေးနေရပြီပေါ့လေ”

“ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးကျားက ဘဝရဲ့ အတွေ့အကြုံသစ်တွေကို ရှာဖွေခံစားနေတာများလား”

အားလုံးက ရန်အာဟူကို အဆက်မပြတ် မန်းရှင်းခေါ်ကာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု မေးမြန်းချင်နေကြလေသည်။ သို့သော် ရန်အာဟူ ကိုယ်တိုင်ကမူ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ထိုစဉ် ဝမ်လင်းလင်းက ဝင်ရောက်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“ရန်အာဟူက အခု ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်နေတာပါ၊ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လျှောက်ပြီး ထင်ကြေးမပေးကြပါနဲ့တော့၊ သူ အရင်ကလည်း ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပုံတွေ တင်ထားဖူးပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလတွေ ကို ဒီမှာလာမဖြန့်ရင် ကောင်းမယ်”

ဝမ်လင်းလင်း၏ ဝင်ရောက်ပြောဆိုမှုကြောင့် အတန်းအုပ်စု ချက်ဘောက်စ် တစ်ခုလုံး စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ အတန်း၏ နတ်သမီးလေးက ရန်အာဟူဘက်မှ ဝင်ရောက်ကာကွယ် ပြောဆိုပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

ချန်ဟောက်ထျန်းပင်လျှင် ရင်ထဲတွင် မကျေမချမ်း ဖြစ်သွားရပြီး ရန်အာဟူ၏ Moments ကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ယာတောအိမ်နှင့် ပတ်သက်သော တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု လင့်ခ်တစ်ခုကို တကယ်ပင် တင်ထားခဲ့ကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွား၏။

‘ဒီရန်အာဟူဆိုတဲ့ကောင် ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ ဘာတွေများ သွားလုပ်နေတာလဲ’

ဟုတွေးမိကာ သူ သေချာသိချင်သွားလေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ညာဘက်အပေါ်ထောင့်ရှိ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

‘အွန်လိုင်းမှာ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား၊ ဒီ အဘိုး၏ ယာတောအိမ်ဆိုတာက တအားနာမည်ကြီးတဲ့ နေရာများလား၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ’

ထို့အပြင် ရန်အာဟူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် သူ မမြင်ရချေ။ ကင်မရာရှေ့တွင် အင်တာနက်အသုံးပြုသူများနှင့် စကားပြောနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကိုသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုအမျိုးသားက ပြုံးရွှင်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

“အွန်လိုင်းမှာ ကြည့်နေတဲ့လူဦးရေ သုံးသောင်းကို ဒီလောက်မြန်မြန် ပြည့်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး၊ ကဲ ဒီနေ့ရဲ့ ကံထူးရှင်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ကြရအောင်ဗျာ”

လင်းယန်က စနစ်၏ မဲဖောက်ပေးသည့် အက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရလဒ်ကို ကြည့်ကာ ကြေညာလိုက်၏။

“ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းမှာ ခုနစ်ရက်တိတိ အခမဲ့လည်ပတ်ခွင့် လက်မှတ်သုံးစောင်ကို ဆွတ်ခူးသွားတဲ့ ဟောက်ထျန်းဧကရာဇ်ကို အားလုံးပဲ ဝိုင်းဝန်းဂုဏ်ပြုပေးကြပါဦးဗျာ”

လက်မှတ်မရလိုက်သော ပရိသတ်များမှာ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ ညည်းတွားအော်ဟစ်ကြလေတော့သည်။

“ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ မဲပေါက်တဲ့သူက ငါမဟုတ်ရတာလဲ”

“အစ်ကိုကြီးက ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် လူဆိုးကြီး ဖြစ်သွားတော့မယ်နော်”

“ငါစောင့်နေတာ နာရီဝက်တောင် ရှိနေပြီကို မပေါက်ဘူးလား”

“ဒီနေ့က ငါ့အတွက် ကံကောင်းတဲ့နေ့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒီ ဟောက်ထျန်းဧကရာဇ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းဆီက လက်မှတ်တွေကို ငါ့ကို ပြန်ရောင်းပေးနိုင်မလား၊ လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ယွမ်သုံးထောင်ပေးပြီး ငါဝယ်ပါ့မယ်”

“သုံးထောင်တည်းလား၊ ငါက ငါးထောင်ပေးမယ်”

“မင်းတို့အားလုံး အငြင်းပွားမနေကြနဲ့တော့၊ ငါက လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ယွမ်ရှစ်ထောင် ပေးမယ်”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းအတွင်းရှိ လက်မှတ်ဈေးနှုန်းများမှာ အဆမတန် ထိုးတက်သွားလေရာ လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တုန်လှုပ်အံ့အားသင့်သွားရသည်အထိ ဖြစ်၏။

‘ဒါ…ဒါက အရမ်းချဲ့ကားလွန်း မနေဘူးလား’

သူ၏ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်း လက်မှတ်များက ဤမျှဈေးနှုန်းအထိ ထိုးတင်ခံရနိုင်သည်လော။

‘ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရင် ငါကိုယ်တိုင်ပဲ လက်မှတ်တွေ သွားဝယ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ဘာလို့များ ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် အပင်ပန်းခံနေရဦးမှာလဲ’

သို့ရာတွင် ဤအတွေးမှာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းကို စတင်ဖွင့်လှစ်ရခြင်း၏ သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခင်က အဘိုး၏ စံပြရည်မှန်းချက်အတိုင်း လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်မှုများ ယူဆောင်ပေးရန်သာ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် လူကြိုက်များကျော်ကြားလာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပရိသတ်များထံမှ ငွေညှစ်ယူရန် လုံးဝမဟုတ်ပေ။ သူက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် အသိပေးလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်း လက်မှတ်တွေကို တစ်ဆင့်ပြန်လည်ရောင်းချခွင့် မပြုပါဘူး၊ အကယ်၍ ပြန်ရောင်းတာကို ကျွန်တော်တွေ့ရှိခဲ့ရင် ဒီလက်မှတ်တွေကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်သွားမှာပါ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်မှတ်ဈေးနှုန်းကို မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိုးတင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လင်းယန်က ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ ဤကဲ့သို့ မဲဖောက်ပေးမှုများ ဆက်လုပ်သွားမည်ဖြစ်ရာ မှောင်ခိုသမားများက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အမြတ်ထုတ်သွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ သူက ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။

“ဒါက ကျွန်တော်တို့ လိုက်ဖ်ခန်းထဲက ပရိသတ်တွေအတွက် သီးသန့် အကျိုးခံစားခွင့်တစ်ခုပါ၊ မူလရည်ရွယ်ချက်ကလည်း အားလုံးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းဆီ လာလည်စေချင်ပြီး ကျေးလက်ဒေသရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာဘဝလေးကို ခံစားစေချင်လို့ပါ၊ မဲမပေါက်တဲ့ ပရိသတ်တွေလည်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာပါ”

“ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး၊ ခင်ဗျားတို့က လက်မှတ်ဈေးတွေကို အခုလိုမျိုး ထိုးတင်ပေးနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့အတွက် လုံးဝ မတန်ဘူးလေ”

“တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာသွားပြီး ပျော်လို့မရလို့လဲ၊ ဒီကိုလာဖို့အတွက် လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ဒီလောက်တောင် ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်ခံပြီး ဝယ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား၊ လူတိုင်းရဲ့ ပိုက်ဆံက လွယ်လွယ်နဲ့ ရလာတာမှ မဟုတ်တာ၊ ခင်ဗျားတို့ကိုယ် ခင်ဗျားတို့ ပြန်မေးကြည့်ကြပါ၊ ဒီလိုလုပ်တာ တန်ရဲ့လားလို့”

လင်းယန်၏ ရင်ထဲမှလာသော စေတနာစကားများကြောင့် ပရိသတ်များမှာ လျင်မြန်စွာပင် ငြိမ်သက်သွားကြလေသည်။

နာမည်ကြီး လိုက်ဖ်လွှင့်သူတိုင်းက သူတို့၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အသုံးချကာ ပရိသတ်များထံမှ ငွေကြေးရယူနိုင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားနေကြသည့် ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် သူတို့၏ နေရာမှဝင်ရပ်ပြီး သူတို့အတွက် တွေးပေးမည့်သူတစ်ယောက် ရှိနေသည်လော။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို ရှားပါးလွန်းလှပေ၏။

“အစ်ကိုကြီးပြောတာ မှန်တယ်၊ အားလုံးပဲ ဟို ဟောက်ထျန်းဧကရာဇ်ဆီကနေ လက်မှတ်သွားဝယ်တာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ကြနဲ့နော်၊ အဲ့ဒါက မှောင်ခိုသမားတွေအတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးနေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား”

“တကယ်ကို အပြုသဘောဆောင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်ရှိတဲ့ လိုက်ဖ်လွှင့်သူပဲ၊ ဒီလိုမျိုး စေတနာပါတဲ့ စကားတွေကို ကြားရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ”

“အစ်ကိုကြီးက တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ကျွန်တော် မဲပေါက်ပြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လင်းယန်က အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး ပရိသတ်သူငယ်ချင်းတို့ရယ်၊ မလောကြပါနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာဦးမှာပါ”

“ပြီးတော့ ဟောက်ထျန်းဧကရာဇ်က ကျွန်တော့်ကို dm ကနေ သီးသန့် မက်ဆေ့ချ်လေး ပို့ပေးပါဦး”

ဖုန်းစခရင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချန်ဟောက်ထျန်းမှာ သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် “သင် မဲပေါက်သွားပါပြီ” ဟူသော စာတန်းကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

‘ငါက ဒီအတိုင်း လိုက်ဖ်ထဲကို ဝင်ကြည့်ရုံလေး ဝင်ကြည့်လိုက်တာကို မဲပေါက်သွားတယ်ပေါ့၊ ငါက တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတွေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ဥရောပဧကရာဇ်ကြီးများ ဖြစ်နေမလား’

ချန်ဟောက်ထျန်းက မျက်လုံးကို ကလဲ့စားချေချင်သော အကြံဖြင့် အပေါ်သို့ လှန်လိုက်ပြီး ဝမ်လင်းလင်းထံသို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရန် WeChat ကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်လေသည်။

“လင်းလင်း၊ ရန်အာဟူ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းကို ငါနဲ့အတူ လိုက်လည်ချင်လား”

ဝမ်လင်းလင်းထံမှ ချက်ချင်းပင် အကြောင်းပြန်စာဝင်လာ၏။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းက လောလောဆယ် အများပြည်သူကို ဖွင့်မပေးသေးဘူးလို့ ကြားထားတယ်၊ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမှာလဲ”

ချန်ဟောက်ထျန်းက မာနတခွဲသားဖြင့် ပြန်ပို့လိုက်သည်။

“ငါ့မှာ လက်မှတ်တွေ ရှိနေပြီလေ၊ ချန်းချန်းကိုပါ ခေါ်လိုက်ပါ၊ လက်မှတ်အနည်းအကျဉ်းလောက်က ငါ့အတွက် အသေးအမွှားလေးပါဟာ”

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ရန်အာဟူတစ်ယောက် ကျေးလက်အပန်းဖြေစခန်းတွင် အလုပ်လုပ်နေရသည့် သနားစရာ မြင်ကွင်းကို အတန်း၏အလှလေး မြင်တွေ့သွားအောင် သူ လုပ်ပြရပေမည်။

အတန်း၏ အလှလေးက ထိုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမရှိသော လူမျိုးကို သဘောကျနိုင်လိမ့်မည်ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုနေရာသို့သွားကာ ရန်အာဟူအား အရှက်ခွဲရန်နှင့် သူ၏ဂုဏ်အရှိန်အဝါကို ပြသရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။