အခန်း ၃၁၂

အခန်း (၃၁၂) - ခင်ဗျားတို့…ခင်ဗျားတို့လား

ကျိုးရီမှာ လက်ရှိအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်သေးသဖြင့် နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်ပြန်၏။

သို့သော်ငြား မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ချိန်ဆထားသော ခြေလှမ်းငယ်များဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းလျှောက်နေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆုတ်ခွာရန်နှင့် ခုခံရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မည့် အနေအထားတွင် ရှိနေစေရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲတစေ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

သို့သော်ငြား ထိုသို့ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်စက် အဖြူရောင်မြူနှင်းများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိချေ။

ဦးတည်ရာ သို့မဟုတ် မှတ်တိုင်ဟူ၍လည်း မရှိသဖြင့် ကျိုးရီသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကွေ့ဝိုက်လျှောက်နေပါက သူ့ကိုယ်သူမသိလိုက်ဘဲ စက်ဝိုင်းပုံစံ ပတ်ချာလည်နေမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။

မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း သူသည် အဆုံးမရှိသော မြူနှင်းများထဲတွင် လျှောက်နေရဆဲဖြစ်၏။ မည်သည့်အပြောင်းအလဲကိုမျှလည်း မခံစားရချေ။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အဖြူရောင်မြူနှင်းများသာ သူနှင့်အတူ ရှိနေလေသည်။

သူ၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်မှာ တည်ငြိမ်နေသယောင် ရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ညီမဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဗာဟီရများနေချေပြီ။

'ငါ ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဒီအတိုင်းပဲ လျှောက်သွားနေရမှာလား။ ငါ တစ်ခုခုများ လွဲချော်သွားတာလား'

ကျိုးရီတစ်ယောက် တွေးတောနေမိ၏။

သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ဝေဝါးဝါးမြူနှင်းများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။ ရှေ့ဆက်ရမည့်နည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အရိပ်အမြွက်ကိုလည်း မတွေ့သဖြင့် ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်နေရလေသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ သံသယစိတ်များမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှသည် စိတ်မရှည်မှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဂနာမငြိမ်မှုများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

နှစ်နာရီခန့်ကြာလာသောအခါ အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုများမှာ အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အရည်ပျော်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ရီလေး..."

ကျိုးရီက နောက်ထပ် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ် မြူနှင်းများထဲမှ တိုးညင်းသော ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟင်"

ကျိုးရီသည် သတိအပြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နာရီပတ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည့် မြူနှင်းများထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့ရာမှ ထိုကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲလေးတစ်ခုက သူ၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးပြူးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

'ငါ စိတ်ချောက်ချားနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်'

သူသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း အတွင်းစိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိ၏။

'ဒါက ပထမဆုံးအပိုင်းပဲ ရှိသေးတာကို'

သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤအရာမှာ စစ်ဆေးမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေခြင်းကသာ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူ၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဆင်ခြင်တုံတရားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ထပ်မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက ကြားလိုက်ရသော အသံမှာ သူ၏ စိတ်ပူပန်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအသံမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုမိုသဲကွဲလာခဲ့လေပြီ။

"ရီလေး... မင်း ကြီးပြင်းလာပြီပဲ"

"ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ"

ကျိုးရီသည် ဂနာမငြိမ်စွာဖြင့် ဘေးဘီကို ကမန်းကတန်း ကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ကျိုးရီမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူရှိနေသော နေရာမှ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် မရွေ့ရဲတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အချိန်အကြာကြီးနေမှ ပေါ်လာတတ်သော ထိုအသံ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရခြင်းထက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ ပို၍ လိုလားမိတော့သည်။

ဤအခြေအနေအား သူ မည်မျှထိ ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်မည်ကို မသေချာတော့ပေ။

"ရီလေး... မင်းညီမလေးရော ဘယ်လိုနေလဲ"

ကျိုးရီသည် ထိုမြူနှင်းများထဲမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အလို့ငှာ အမြန်ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဆန်များမှာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် ခြေလှမ်းများလည်း ရပ်တန့်သွားရ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာတော့သည်။

"မင်းတို့ အစားအသောက်ရော မှန်ရဲ့လား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ဂရုစိုက်ကြရဲ့လား။ မင်း သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ ပိုမိုသဲကွဲလှ၏။ အစောပိုင်းက အသံမှာ တိုးညင်းပြီး ကျား၊ မ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသော်လည်း ယခုမူ အသံ၏ အနိမ့်အမြင့်နှင့် လိင်အမျိုးအစားကိုပင် ကျိုးရီ အသေအချာ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့လေပြီ။

"အမေ... အမေလား၊ အမေလားလို့"

ကျိုးရီသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ဖြင့် အားနည်းစွာ မေးလိုက်၏။ သူသည် အသံထွက်ပေါ်ရာ အရပ်ကို မသိရှိသေးသဖြင့် မေးမြန်းနေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လံရှာဖွေနေမိသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ မြန်ဆန်နေပြီး အမျိုးမျိုးသော စိတ်ခံစားချက်များက သူ့ထံသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာ၏။

ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ဝမ်းမြောက်မှု၊ ထိတ်လန့်မှု၊ သံသယဖြစ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များစသည့် ခံစားချက်များအားလုံး ရောထွေးနေလေသည်။

ထိုအသံသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ပတ်လုံး သူ ကြားချင်လှပါသည်ဟု ဆုတောင်းခဲ့ရသည့် အသံပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ထိုအသံကို အစွဲအလမ်းကြီးစွာ တမ်းတခဲ့ပြီး အိပ်မက်များပင် မက်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသံမှာ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ နိုးလာတိုင်း ရှိမနေခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် နာကျင်စရာကောင်းလှသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲမှ အတင်းအကျပ် ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုအိပ်မက်ကို မမက်ခဲ့သည်မှာ လပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုအသံမှာ သူ၏ရှေ့၌ ရှိနေခဲ့လေပြီ။ သူ၏ အသိစိတ်အရ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို သိရှိနေသည်။

ကျိုးရီသည် သူ အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ဆိတ်ကြည့်လိုက်၏။

လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားသော ထုံကျင်ကျင်ခံစားချက်က ဤအရာမှာ အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

"ငါ့သားက ဒီလောက်ငိုတတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ နောက်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီး ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ကျော်တက်မယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့သူက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

နောက်ထပ်အသံတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်သည်။

"အဖေ..."

ကျိုးရီ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ ထိုစကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"အဖေ... အမေ... ဒါ တကယ်ပဲ အဖေတို့၊ အမေတို့လား"

ကျိုးရီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

ကျိုးရီ လျှောက်လာခဲ့သည့် တစ်လျှောက်လုံး မည်သည့်အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့သော မြူနှင်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် လှိုင်းထသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရီ၏ မြောက်ဘက်အရပ်တွင် လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ကြီးထွားလာရာ အဖြူရောင်မြူနှင်းများအား အလယ်မှ နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ကျိုးရီသည် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထိုဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ သူ့ဘက်သို့ ကြည့်နေသော အရိပ်နှစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ကျိုးရီသည် သူ မြင်နေရသောအရာမှာ အစစ်အမှန်ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုရန် မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တိုင်း ထိုအရိပ်များမှာ ပိုမိုသဲကွဲလာခဲ့လေသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ထိုအသံရှင်များမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

ထိုသူတို့မှာ သူ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တွေ့ချင်လှပါသည်ဟု ဆုတောင်းခဲ့ရသော မိဘနှစ်ပါးမှတစ်ပါး အခြားသူမဟုတ်ပေ။

သူ့အမေမှာ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမထံတွင် နက်မှောင်သော လှိုင်းတွန့်ဆံနွယ်ရှည်များ၊ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်လှပသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ပယင်းရောင်မျက်ဝန်းများ ရှိလေသည်။ သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ အတားအဆီးမဲ့သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်း၏။

စရိုက်လက္ခဏာပိုင်းတွင်မူ ကျိုးရီသည် အမေဖြစ်သူနှင့် ပိုတူပေသည်။ သူမ၏ တက်ကြွလှုပ်ရှားလွန်းသော စရိုက်ကြောင့် သူ၏အဖေလည်း ခေါင်းခဲခဲ့ရသည်မှာ မနည်းလှချေ။

သူ၏အဖေမှာမူ ဝင်္ကပါများ ရေးဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသော ကညစ်နှင့်တူသည့် ဆံထိုးဖြင့် ဆံပင်အနက်ရောင်များကို တာအိုဆံထုံး ထုံးထားသည်။ သူ၏ရုပ်ရည်မှာ သူ၏အမေထက် မနိမ့်ဘဲ ယောက်ျားပီသပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

စရိုက်လက္ခဏာပိုင်းတွင် ကျိုးလီချင်းမှာ အဖေဖြစ်သူနှင့် ပိုတူပြီး ရုပ်ရည်ပိုင်းတွင်မူ မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး အဖေဖြစ်သူနှင့် ပိုတူလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့…ခင်ဗျားတို့လား"

ကျိုးရီမှာ တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေရင်း ပြောလိုက်လေသည်။