အခန်း (၉၇၃-၉၇၅)

အခန်း (၉၇၃) - ပြိုကွဲသွားသော ဗဟိုနယ်မြေ

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က သူမ၏ အေးစက်စက် မျက်ဝန်း များကို တစ်ချက် မှိတ်လိုက် ဖွင့်လိုက် လုပ်လိုက်ပြီး... သူမ၏ အကြည့်များ မှာ ရေပြင်အလား တည်ငြိမ်နေကာ၊ အတန်ငယ် လွမ်းဆွတ်နေသော အမူအရာ ဖြင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား အား လှမ်း၍ ပြောလိုက်၏။

"ရှင် က သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး လို့ နာမည် တွင်တာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူးလေ။ ဒီလုပ်ရပ် က ရှင့်ကို ပိုပြီး အထင်ကြီး လေးစားသွားစေတယ်။ ရှင့် ရဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ က ကျွန်မတို့ ရဲ့ တောင်နဲ့ ပင်လယ် ကမ္ဘာ ထက် ပိုပြီး လူသားဆန်မှု ရှိတယ်"

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ပြုံးလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ပါပါ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"လူသားဆန်တဲ့ ကရုဏာတရား ရှိနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လူသားဆန်တဲ့ ကရုဏာတရား ရှိနေရုံ နဲ့ စစ်ပွဲ ကြီး က ရပ်တန့်သွားမှာ မှ မဟုတ်တာ။ ဥပမာ အားဖြင့်... မင်းတို့ ရဲ့ တောင်နဲ့ ပင်လယ် ကမ္ဘာ က ငါ့ရဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ ကို စစ်ကြေညာပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ စစ်ပွဲ ကို စတင်ခဲ့တာ က ဒီအချက်ကို သက်သေ ပြနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်...

"ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲကို ရောက်သွားပြီ ဆိုရင်တော့... ကိုယ့်ကံကြမ္မာ ကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူးလေ။ အခု ရှင် က ရှင့် ရဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ က ကျင့်ကြံသူ တွေကို ခေါ်သွားပြီ ဆိုတော့... ကျွန်မ ရဲ့ တောင်နဲ့ ပင်လယ် ကမ္ဘာ က ကျင့်ကြံသူ တွေ ဗဟိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုး သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။

ထိုအခါ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

"အခု သူတို့ကို ငါ ခေါ်သွားပြီ ဆိုမှတော့... ကျန်တဲ့ တိုက်ပွဲ တွေကို ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းရတော့မှာပေါ့"

ယခင်က အတန်ငယ် ခါးကုန်းပြီး အိုမင်းနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မှာ ရုတ်တရက် မတ်မတ်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး... သူ၏ ဆံပင်ဖြူ များ ပင်လျှင် အနက်ရောင် သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားမည့် အရိပ်အယောင် များ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

"ဒီ တိုက်ပွဲ က အစကတည်းက ငါတို့ အချင်းချင်း တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက် သင့်တဲ့ တိုက်ပွဲ ပါ။ အခုတော့ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ အစားထိုး ဖြည့်တင်း နေရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး အသက်စတေး ခိုင်းနေဦးမှာလဲ"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား သည် အောက်ဘက် သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ဗဟိုနယ်မြေ ၏ အတွင်းဘက် တွင်... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ မှ ကျင့်ကြံသူ များ သာလျှင် ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။

တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ မှ ကျင့်ကြံသူ အားလုံး က ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ကို မော့ကြည့်နေကြပြီး... သူမ ထံမှ အမိန့် ညွှန်ကြားချက် များကို စောင့်ဆိုင်း နေကြပုံ ရ၏။

အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော်... ရန်သူ တွေ ထွက်သွားပြီ ဆိုမှတော့... သူတို့ ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဆက်တိုက်လို့ ရတော့မည်နည်း။ သူတို့ အနေဖြင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ငါ့ဆီမှာ သူတို့လို လျှို့ဝှက် စွမ်းအား မျိုး မရှိဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့ အားလုံး ပုန်းနေဖို့ လုံခြုံတဲ့ နေရာ တစ်ခု ကို ရှာထားကြတော့။ နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ပွဲ တွေမှာ မင်းတို့ ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး... အားလုံး ငါ့ တာဝန် ထားလိုက်"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ၏ ကြည်လင် ပြတ်သားပြီး အေးစက်စက် အသံ က တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။ ထိုစကား ကို ကြားလိုက်ရသော အခါ... ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်မှု များ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

"ဒါက စစ်ပွဲ ပြီးသွားပြီ လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု လူတစ်ယောက် က ရိုးအစွာ မေးလိုက်၏။

အနီးအနားရှိ လူတစ်ယောက် က ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ရိုးရှင်း မနေဘူးလေ။ ဒါက ငါတို့ ရဲ့ တိုက်ပွဲ ယာယီ ရပ်နား သွားတာ သက်သက်ပဲ။ အကယ်၍ ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး က စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ ထဲကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်သွားပြီ ဆိုရင်တော့... ငါတို့ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက် ကြရဦးမှာပဲ"

"အကယ်၍ အဲဒီလို သာ ဆိုရင်တော့... ငါတို့ အတွက် အန္တရာယ် တွေ အများကြီး လျော့ကျသွားပြီး၊ အကျိုးအမြတ် တွေ အများကြီး ရလာမှာ သေချာတယ်"

သူတို့ ထဲတွင် တိုက်ပွဲ များမှတစ်ဆင့် အကျိုးအမြတ် အများအပြား ရရှိခဲ့ပြီး... ပိုမို များပြားသော အကျိုးအမြတ် များကို လိုလားနေကြသည့် တိုက်ပွဲ ရူးသွပ်သူ များလည်း ပါဝင်နေ၏။

အကယ်၍ တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ က ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ ၏ အတားအဆီး နံရံ များကို ချိုးဖျက် နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက... သူတို့ သည် ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ ၏ အတွင်းဘက် ၌ ဆက်လက် တိုက်ခိုက် နိုင်ကြမည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာ တွင် ပို၍ပင် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ် များကို ရိတ်သိမ်း နိုင်ကြမည် ဖြစ်၏။

နင်ချီ သည် အောက်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူ များကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး... သူတို့၏ တီးတိုး စကားပြောသံ အမျိုးမျိုး ကို ကြားနေရသည်။

ကျောက်ယွီကျွင်း ဦးဆောင်သော ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ လက်အောက်ခံ ကျင့်ကြံသူ များသည် ဘေးတစ်ဖက် သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူ နေကြ၏။

ကုန်းထျန်းတောက် ဦးဆောင်သော တောင်ဘိုးဘေးကြီး ၏ လက်အောက်ခံ ကျင့်ကြံသူ များမှာမူ... အများစု က ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာ များကို ပြသနေကြသည်။

အကြောင်းမူကား... ယခင်က တောင်ဘိုးဘေးကြီး သည် ကိုယ်ပွား မစေလွှတ်ထားဘဲ၊ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ကသာ သူမ၏ ကိုယ်ပွား ကို စေလွှတ်ခဲ့သဖြင့်... သူတို့ က အားအနည်းဆုံး အဖွဲ့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသောကြောင့်တည်း။

ယခုအခါ သူတို့ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ခြင်း ကပင်... သူတို့ အတွက် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော အရာ တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

နင်ချီ ၏ ကွပ်ကဲမှု အောက်ရှိ စစ်တပ်ကြီး နှစ်ခု အနေဖြင့်မူ... ဓားဘိုးဘေးကြီး နှင့် ချီခယ်ချင်း တို့ က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

နင်ချီ သည် သူတို့ နှစ်ဦး ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်... ကျောက်ယွီကျွင်း ၏ တပ်ဖွဲ့များ ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ သူ၏ မေးစေ့ ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး က ချက်ချင်း နားလည် သဘောပေါက်သွားကြပြီး... သူတို့၏ စစ်တပ်ကြီး ကို ကျောက်ယွီကျွင်း ၏ တပ်ဖွဲ့များ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြတော့၏။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ... ကျောက်ယွီကျွင်း က ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ လက်အောက်ခံ ဤ ကျင့်ကြံသူ များ၏ အမြင်တွင်... နင်ချီ က ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား နှင့်အတူ တိုက်ပွဲ ဝင်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က နင်ချီ ကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြ၏။

ထို့ကြောင့် နင်ချီ ၏ လက်အောက်ငယ်သား များ သည်လည်း ဤ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ လက်အောက်ခံ များ အတွက် မိတ်ဆွေ များ ဖြစ်လာကြပြီး... နှစ်ဖွဲ့စလုံး သဘာဝကျစွာ ပူးပေါင်း နေထိုင် နိုင်ကြခြင်း ပါပင်။

ကျင့်ကြံသူ များ အားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားသော အခါ... ဗဟိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံး တွင် စစ်ပွဲ ၏ အပျက်အစီး များ နှင့် ခြောက်ကပ်မှု များသာ ကျန်ရစ် ခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၉၇၄) - ပြိုကွဲသွားသော ဗဟိုနယ်မြေ

"ဒီ အခြေအနေ က ငါ့အတွက် တကယ့်ကို အဆင်ပြေတယ်။ ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု ရဲ့ အနိုင်အရှုံး ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့... ငါတို့ နည်းနည်း လောက်ပဲ တိုက်ခိုက် ကြတာပေါ့။ တခြား ကျင့်ကြံသူ တွေကို ဒီကိစ္စ ထဲ ဆွဲသွင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်၏။

နင်ချီ နှင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား တို့ နှစ်ဦးစလုံး မှာ အံ့အားသင့် သွားကြတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး တွင်လည်း အလားတူ အတွေးမျိုး ရှိနေခဲ့ပုံ ရသည်။

နင်ချီ တစ်ယောက်တည်း သာလျှင် ဤ အခြေအနေ က သူ့အတွက် ကောင်းသလား ဆိုးသလား ဆိုသည်ကို တွေးတော စဉ်းစားနေမိ၏။

ဆိုးရွားသော အချက်မှာ... ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု ၏ ကျင့်ကြံသူ များ တိုက်ခိုက်ခြင်း ကို ရပ်တန့်လိုက်မည် ဆိုပါက၊ သူ သည် နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမို များပြားသော ရန်သူ များနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ။

ထို့အပြင်... ယခုအခါ သူ ကိုယ်တိုင် စစ်ပွဲ ထဲတွင် ပါဝင် ပတ်သက် ရတော့မည် ဖြစ်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး အများအပြား ၏ အမြင်အာရုံ အောက်တွင် အပြည့်အဝ ထင်ရှားနေတော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းက နင်ချီ ကို အတန်ငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။

ကောင်းမွန်သော အချက်မှာ... နင်ချီ သည် သူ၏ ကျင့်ကြံသူ များ၏ အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း အတွက် ဆက်လက် စိုးရိမ် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ စိတ်အေးချမ်းသာ စွာဖြင့် တိုက်ပွဲ ဝင်နိုင်ပြီ ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် က တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်အရှုံး ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့... ကျွန်တော် လည်း အောက်ဆင်း သွားတော့မယ်"

နင်ချီ သည် ထိုစကား များကို ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် သူ စကားပြောလို့ ဆုံးသည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အမျိုးသမီး များသာ ပိုင်ဆိုင်လေ့ ရှိသော သိမ်မွေ့ မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ တစ်ခု ကို ရုတ်တရက် ရှူရှိုက် မိလိုက်၏။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား သည် သူ၏ အနောက်ဘက် သို့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း တည်နေရာ ရွှေ့ပြောင်း သွားပြီး... သူ၏ ဝတ်ရုံ လည်ပင်း ကို လက်တစ်ဖက် ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ၊ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချ လိုက်လေသည်။

"သူတို့ အားလုံး အနားယူ လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ကတော့ မရဘူး"

နင်ချီ သည် သူ၏ ဝတ်ရုံ လည်ပင်း ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်၏ ရေခဲအလား အေးစက်နေသော အပူချိန် ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ ရနံ့ ကို ရှူရှိုက် မိကာ... အလွန်တရာ သနားစရာ ကောင်းသော မျက်နှာထား ဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့၏။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်... သူ သည် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်နေပြီး ဤ ဘိုးဘေးကြီး များ အချင်းချင်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက် ကြသည်ကို စောင့်ကြည့် နေရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အခြား နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ...။ သူ က အရမ်းကို ထူးချွန် ပြောင်မြောက် လွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူ သည် ဘိုးဘေးကြီး အများအပြား နှင့် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် များ၏ မျက်စိကျခံထားရပြီး ဖြစ်ရာ... သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် လည်း တိုက်ပွဲ ထဲမှာ ပါဝင် ပါ့မယ်။ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး... လူအများကြီး ရှေ့မှာ ကျွန်တော့် ကို ကြက်ပေါက် လေး တစ်ကောင် လိုမျိုး ဆွဲကိုင် မထားပါနဲ့တော့ဗျာ"

ထိုစကား ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က နင်ချီ ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်၏။

"အပျင်းထူဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့နော်။ သာမန် ကျင့်ကြံသူ တွေ ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ သတ္တိ ရော၊ ရဲရင့်မှု ရော၊ အခွင့်အရေး ရော လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ မင်းသာ ငါတို့ကို ပိုပြီး သိကျွမ်း နားလည်အောင် လုပ်ဖို့ ဒီ အခွင့်အရေး ကို အသုံးမချဘူး ဆိုရင်... မင်း က ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျော်လွန်နိုင်မှာလဲ"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

နင်ချီ က ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်ပွား ၏ မျက်နှာထား မှာ အလွန်တရာ တည်ကြည် လေးနက်နေပြီး၊ သူမ၏ အေးစက်စက် မျက်ဝန်း များ ကလည်း သူ့ကို စူးစိုက် ကြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားကြပြီး... နင်ချီ သည် သူမ၏ အပေါ်ယံ အေးစက်မှု နှင့် ရူးသွပ်မှု များ အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော နှလုံးသား ၏ နူးညံ့မှု များကို တစ်စွန်းတစ်စ မြင်တွေ့ခွင့် ရလိုက်သည့်အလား ရှိနေတော့၏။

သူမ က ငါ့ကို စိတ်ရှည် လက်ရှည် သွန်သင် ဆုံးမပေးနေတဲ့... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်း က စီနီယာ အစ်မကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တောင် တူနေသေးတယ်။

"ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော် က ခင်ဗျား ကို ကျော်လွန်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

နင်ချီ က ခေါင်းကုတ်ရင်း မေးလိုက်၏။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က အထင်အမြင် သေးစွာ ရယ်လိုက်ပြီးနောက်... အေးစက်စက် ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း က ငါတို့ကို ကျော်လွန်နိုင်မယ် လို့ ထင်နေရင်တော့... မင်း အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း လောက်တော့ ကျင့်ကြံ ရဦးမယ်"

"နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ဆိုတာ အရမ်း ကြာလွန်းပါတယ်။ အခု အချိန်လေး ကိုပဲ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်လိုက်မယ်လေ"

ဟု နင်ချီ က ပြတ်သားစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က သူမ၏ သွယ်လျ လှပသော လက်ချောင်းလေး ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... နင်ချီ ၏ နဖူး ကို ခပ်ဖွဖွ လေး တစ်ချက် ခေါက်လိုက်၏။

"ဒါက မင်း အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ အကယ်၍ မင်း သာ ငါတို့ကို တကယ် ကျော်လွန် နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင်... အဲဒါက ခေတ်သစ် တစ်ခု ရဲ့ အစ ကိုလည်း ကိုယ်စားပြု နေလိမ့်မယ်”

သူမ က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်... သူမ၏ အကြည့်များ မှာ အတန်ငယ် ရှုပ်ထွေး ဝေဝါးနေဟန် ရှိ၏။

"အကယ်၍ အဲဒီနေ့ သာ ရောက်လာခဲ့ရင်... အဲဒါ က ငါ့အတွက် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒီနေ့ ကို အမြန်ဆုံး ရောက်လာဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဤ အခိုက်အတန့် တွင်... သူမ၏ အသံ အတွင်း၌ အချိန် ကာလ ၏ ဖြတ်သန်းမှု ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင် ကိန်းအောင်း နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

နင်ချီ သည် သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော်ငြား ရေခဲပြင် အလား အေးစက်လှသော မျက်နှာလေး ကို ငေးကြည့်နေစဉ်... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ရင်တွင်း၌ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော နောင်တ တရား တစ်ခု ကိန်းအောင်း နေလောက်မည် ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။

"ဟိုလေ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောလို့ ပြီးပြီလား..."

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား သည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် နှင့် စကားပြော ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး... ထို့နောက် နင်ချီ နှင့် ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား တို့ကို လှမ်း၍ မေးလိုက်သည်။

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ကျော့ရှင်းစွာ ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။

"ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး။ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်...

"မင်း လည်း သဘောပေါက်သင့်ပါတယ်လေ..."

"ကောင်းပြီ... အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင်... သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည် ကို နင်ချီ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

သူတို့ က လက်ဝါး တစ်ဖက်စီ ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... ဗဟိုနယ်မြေ ၏ မြောက်ဘက် နှင့် တောင်ဘက် အရပ်ဆီသို့ အသီးသီး ညွှန်ပြလိုက်ကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော စွမ်းအင် ကြီး နှစ်ခု က မြောက်ဘက် နှင့် တောင်ဘက် ရှိ နယ်နိမိတ် နံရံ များဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ နှစ်ခု၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်များ သည်လည်း အအားမနေကြဘဲ၊ သူတို့၏ ကမ္ဘာ့နယ်နိမိတ် စွမ်းအား များကို အသုံးပြုကာ ဝင်ရောက် ပူးပေါင်း လိုက်ကြသည်။

ဗဟိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံး မှာ ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ၏ ကိုယ်ပွား များ နှင့် ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ နှစ်ခု၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်များ ၏ စွမ်းအား များကြောင့်... ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့၏။

ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟီးသွားပြီး... ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော်ငြား ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု၏ ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော်များ က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအား များကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုကာ... စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်း ပေးလိုက်ကြ၏။

"ဂျွတ်..."

နင်ချီ ၏ အမြင်အာရုံ အစွန်အဖျား တွင်... ဗဟိုနယ်မြေ ၏ နယ်နိမိတ် နံရံ ကြီးမှာ ဖန်သားပြင် ကွဲသွားသည့်အလား အက်ကွဲကြောင်း များ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."

အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည် ကိုတော့ မသိရပေ။ ဗဟိုနယ်မြေ ကို ဝိုင်းရံထားသော စက်ဝိုင်းပုံ နယ်နိမိတ် နံရံ ကြီး တစ်ခုလုံး မှာ အက်ကွဲကြောင်း များဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

ရုတ်တရက်... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး နှင့် သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား များသည် စွမ်းအား များကို ထုတ်လွှတ်နေသော သူတို့၏ လက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး... နင်ချီ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

အခန်း (၉၇၅) - ပြိုကွဲသွားသော ဗဟိုနယ်မြေ

နင်ချီ သည် ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ၏ ကိုယ်ပွား များ က သူ့ကို မျက်တောင် မခတ်တမ်း စူးစိုက် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

"ခင်ဗျားတို့ က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ အခု နောက်ဆုံး အဆင့် ကို ရောက်နေပြီလေ... ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"

ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး စကား မပြောနိုင်ခင်မှာပင်... သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး...

"ကောင်လေး... မင်း က တကယ်ပဲ နားမလည်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နားမလည်ချင် ယောင် ဆောင်နေတာလား။ ဒီ နောက်ဆုံး ဖျက်ဆီးမယ့် စွမ်းအား ကို... ငါတို့ မဟုတ်တဲ့ တခြား တစ်ယောက်ယောက် က မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ"

နင်ချီ မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"အဲဒါ က ဘယ်လို ယုတ္တိဗေဒ မျိုးလဲ..."

ထိုအခါ၊ ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ အကယ်၍ သူ နဲ့ ငါ သာ နယ်နိမိတ် အတားအဆီး ကို ချိုးဖျက်လိုက်မယ် ဆိုရင်... အလွန်တရာ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အပြောင်းအလဲ တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

နင်ချီ ၏ မျက်ခုံးတန်း များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားတော့၏။ ထို အပြောင်းအလဲ များ ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

စစ်မြေပြင်နယ်မြေ ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော နယ်နိမိတ် နံရံ ကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက်... ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အရာ တစ်ခုခု များ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိသလား...။

ဤ ကိစ္စ ၏ အဓိက သော့ချက် ကို သူ မတွေးတော နိုင်သေးသဖြင့်... သူ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် လုပ်ဆောင်ရန် သာ ရှိတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ... အဲဒါ က ကျွန်တော် အလုပ်ချင်ဆုံး အလုပ်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ က နောက်ဆုံး အဆုံးသတ် ဖို့ ဆန္ဒ မရှိဘူး ဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော် ပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

နင်ချီ သည် စကားပြောနေရင်း... သူ၏ လက်ညှိုး ကို တစ်ချက် ခတ်ထုတ်လိုက်၏။

ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင်... သူ၏ လက်ညှိုး ထိပ်တွင် စည်းမျဉ်း များ စုစည်းသွားပြီး၊ ဓား စက်ဝန်း တစ်ခု အဖြစ်သို့ ဖွဲ့တည်သွားတော့သည်။

ထို ဓား စက်ဝန်း သည် ဟင်းလင်းပြင် ကို ဖြတ်သန်းကာ... အဝေးရှိ နယ်နိမိတ် နံရံ ကြီးဆီသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

"ဂျွတ်..."

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်... စစ်မြေပြင်နယ်မြေ ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော အတားအဆီး ကြီးမှာ တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်သံ များနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲကြေသွားပြီး၊ ဒိုမီနို အရုပ်လေး များ ပြိုကျသွားသည့်အလား တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဆက်တိုက် ပြိုကျ ပျက်စီး သွားတော့သည်။

ဗဟိုနယ်မြေ ၏ နယ်နိမိတ် နံရံ ကြီး ပျက်စီးသွားသည် နှင့်အတူ... စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး မှာ မည်သည့် နယ်နိမိတ် အတားအဆီး မျှ မရှိတော့ဘဲ၊ အပြည့်အဝ ပွင့်လင်းနေသော စစ်တလင်း ဟင်းလင်းပြင် ကြီး တစ်ခု အဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား အသွင်ပြောင်း သွားခဲ့လေပြီ။

"ဂျိန်း..."

စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး မှာ ဟိန်းဟောက် သွားပြီး... အဆုံးအစ မရှိသော ဝိညာဉ်ချီ များ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော နိယာမ စွမ်းအား များ နေရာအနှံ့ စီးဆင်း သွားကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... နယ်မြေများ ပင်လယ် ထံမှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအား အမြောက်အမြား ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ် ထည့်သွင်း လိုက်တော့၏။

မဟာ မြေငလျင် ကြီး အကြားတွင်... ဝိညာဉ်ချီ များက မြူခိုး များအလား စီးဆင်းနေပြီး၊ စည်းမျဉ်း များက လေပွေ များအလား လှည့်ပတ် နေကြသည်။

ဗဟိုနယ်မြေ ၏ နယ်နိမိတ် နံရံ ကို သူ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ် လိုက်ခြင်း ကြောင့်... စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး က သူ့အား စွမ်းအား တစ်မျိုး ကို ပြန်လည် ပေးအပ်နေသည့်အလား နင်ချီ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ချီ များ၊ စည်းမျဉ်း စွမ်းအား များ နှင့် နယ်မြေများ ပင်လယ် ၏ စွမ်းအား များ အားလုံး သည် သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး စုရုံး လာကြတော့သည်။

သူ၏ အသစ်တဖန် တက်လှမ်းထားသော တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း မှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း အလွန်တရာ မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန် ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြန်၏။

တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် အစောပိုင်း အဆင့် ကို ချိုးဖျက်ပြီး... တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့် သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့် ကိုလည်း မည်သည့် အတားအဆီး မျှ မရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် နှောင်းပိုင်း အဆင့် သို့ တွန်းပို့ ခံလိုက်ရကာ... နောက်ဆုံး တွင်တော့ တာအို နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း နယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့် တွင် အဆုံးသတ် သွားခဲ့လေပြီ။

နင်ချီ ၏ မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားရပြီး... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ကို အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ထို ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ၏ ကိုယ်ပွား များ စလုံး မှာ သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေကြကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

ထို တာအို ကိုယ်ပွား နှစ်ခု က သူ့ကို ပြန်လည် မဖြေကြားခဲ့ဘဲ... နင်ချီ ၏ မျက်စိရှေ့မှ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပျောက်ကွယ် သွားကြတော့သည်။

"..."

နင်ချီ တစ်ယောက် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုတာကို ဇဝေဇဝါ ဖြင့် စဉ်းစားနေစဉ်... တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် ၏ ပုံရိပ်ယောင် က သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

"ကြည့်ရတာ သူတို့ က တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီချက် တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ကြပုံ ရတယ်"

"သဘောတူညီချက် ဟုတ်လား..."

တောင်နှင့် ပင်လယ် ကမ္ဘာ့ဆန္ဒတော် ၏ ပုံရိပ်ယောင် ၏ မျက်ခုံးတန်း များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

"အဲဒီ နှစ်ယောက် က အရင်တုန်းက အသံလွှင့်ပြီး ဆက်သွယ်ခဲ့ကြသေးလား"

သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား က မက်မွန်ဥယျာဉ် ဟင်းလင်းပြင် ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ကို ဝင်ရောက်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့စဉ် က၊ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား သည် ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား အား တစ်ခုခု ပြောခဲ့ပုံ ရကြောင်းကို နင်ချီ ရုတ်တရက် ပြန်လည် အမှတ်ရသွားတော့၏။

'ဒီ နှစ်ယောက်က အဲဒီ အချိန် ကတည်းက အရာအားလုံး ကို ကြိုတင် အကွက်ချ စီစဉ်ထားခဲ့ကြတာလား...'

'ဒါပေမဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက် က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြီး ရန်သူ တွေ ဖြစ်နေပါရက် နဲ့... ဘာတွေများ ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ခဲ့ကြလို့၊ ငါ့ကို အဲဒီလို အကြည့် မျိုးတွေနဲ့ ကြည့်သွားရတာလဲ'

ဤ အခိုက်အတန့် တွင်... နင်ချီ ၏ ရင်တွင်း၌ အတွေးပေါင်း ရာထောင်ချီ က ချာချာလည် နေပြီး၊ စကားလုံး များဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကာ... အခြေအနေ များမှာ အတန်ငယ် ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။

အကယ်၍ သူတော်စင် ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား သည် ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား နှင့် သဘောတူညီချက် တစ်ခုခု ရရှိသွားခဲ့သည် ဆိုပါက... ပင်လယ်ဘိုးဘေးကြီး ၏ ကိုယ်ပွား ကို ဖျောင်းဖျ ရန်အတွက် သူ မည်သို့သော စည်းကမ်းချက် များကို အသုံးပြုခဲ့သနည်း...။

နင်ချီ သည် သူ၏ စွမ်းအား များ ပိုမို ကြီးထွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး... စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ကို ဝေ့ဝဲ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ တည်နေရာ မှာ စစ်မြေပြင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး ၏ အလယ်ဗဟို တွင် ရှိနေသည်ဟု သတ်မှတ်၍ ရသော်ငြားလည်း... နင်ချီ ၏ အမြင်အာရုံ မှာ မြောက်ဘက် နှင့် တောင်ဘက် ရှိ အစွန်အဖျား နေရာများ အထိ၊ နောက်ဆုံး နယ်နိမိတ် နံရံ ရှိရာ အထိပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

အစွန်း နှစ်ဖက် ရှိ နယ်နိမိတ် နံရံ များမှာ... ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု ကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော မူလ နယ်နိမိတ် နံရံ များ ဖြစ်ကြပြီး၊ စစ်မြေပြင်နယ်မြေ နှင့် ဆုံမှတ် နေရာ လည်း ဖြစ်ကာ... ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကြီး နှစ်ခု ထံသို့ သွားရာ နောက်ဆုံး အတားအဆီး လည်း ဖြစ်တော့၏။

နင်ချီ ၏ အမြင်အာရုံ မှာ ဝေဝါးသွားပြီး... နောက်ဆုံး အတားအဆီး နှစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

"သူတို့ ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် တွေ ဆင်းသက် လာတော့မလို့များလား..."

နင်ချီ သည် သူ၏ သွေးကြော များထဲမှ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ သည် နောက်ဆုံးတွင် တာအို ဘိုးဘေးကြီး များ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ကို မြင်တွေ့ခွင့် ရတော့မည်တည်း။