အခန်း (၁၀၆၁-၁၀၆၂)

​အခန်း ၁၀၆၁ လက်ကောက်

"အင်း... အဲဒါလည်း အကြောင်းပြချက်ရဲ့ တစိတ်တပိုင်းပေါ့။ ငါ သူတို့ဆီ ပြန်မသွားခင် သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမလဲဆိုတာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို ပြောလိုက်ရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ကာ တိမ်ထူထပ်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် အနည်းငယ် စိတ်အပန်းပြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

​"အဲဒီအရူးက သေထိုက်လို့ သေသွားတာပဲလို့ သူတို့ကို အရှိအတိုင်း တည့်တည့်ပြောလိုက်ရင် မပြီးဘူးလား" မြွေဘုရင်က အကြံပြုလိုက်သည်။

​"ဟူး... ပြဿနာတွေက ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့... မင်ယုရဲ့ အဖေကတော့ သူ့သား သေဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သိရင် သေချာပေါက် ရူးမတတ် ခံစားရမှာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့သားက သူ့ရဲ့ ညီမအရင်းကို သတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို ငါ့ဆီကနေ ကြားရရင် သူ ငါ့ကို ယုံကြည်ဖို့ထက် ကိုယ့်ဘာသာ သေပစ်လိုက်ဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို သေးငယ်အောင် လုပ်ပြီး အေးစက်သော ရေကန်ထဲတွင် ကူးခတ်နေသည့် မြွေကလေးကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

​"မင်းရဲ့နေရာမှာ ငါမရှိတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ မင်းရဲ့ ဘဝက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးပွေလီလွန်းတယ်" မြွေဘုရင်က ဆိုပြီးနောက် စကားစဖြတ်လိုက်သည်။

​"ရှုပ်ထွေးတယ် ဟုတ်လား... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တကယ့်ကို ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စအချို့ ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လုဝမ် သေသွားပြီဆိုတော့ မင်ယုအတွက် ဘေးကင်းသွားပြီပေါ့" လုံချန်းကလည်း သဘောတူလိုက်၏။

​"မင်း ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ထိုင်နေဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ"

​လုံချန်း ရေကန်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် တစ်နာရီခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြွေဘုရင်သည်လည်း ရေကူးရသည်ကို ငြီးငွေ့လာခဲ့သဖြင့် ရေထဲမှ ပြန်တက်လာကာ လုံချန်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေခဲ့၏။

​"မြွေကလေး... ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြစမ်းပါ။ သားရဲနယ်မြေထဲမှာ နေရတာ ဘယ်လိုလဲ။ မုဆိုးကြယ်နဲ့ အခြားသူတွေက အဲဒီမှာပဲ နေပြီး အစွမ်းထက်အောင် လုပ်နေကြတာလေ။ အဲဒီနေရာက ချီစွမ်းအင်ရဲ့ သန့်စင်မှုက ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုရှိလဲ" လုံချန်းက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲကာ မေးခွန်းအသစ် တစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"အဲဒီနေရာက ချီစွမ်းအင်က ဒီနေရာနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ အလွန်ကို သန့်စင်လွန်းတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေဆိုရင်လည်း တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တာ။ အဲဒါတွေက သူတို့ကို အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာအောင် ကူညီပေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲဒီနေရာကို သဘောမကျဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ ဒီပြင်ပက သာမန်ကမ္ဘာကြီးမှာ နေရတာက ပိုပြီးတော့ နေလို့ကောင်းတယ်" မြွေဘုရင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​"ငါ သူတို့အများစုကို အပြင်ကို မထုတ်ပေးဖြစ်တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ။ ငါ သူတို့ကို အပြင်ထုတ်ပေးလိုက်ရမလား" လုံချန်းက တွေးတောရင်း မြွေဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။

​"မင်းပြောသလိုပဲ... အထဲမှာပဲ အမြဲပိတ်မိနေရတာက သူတို့အတွက် တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းနေမှာပဲ" လုံချန်းက ဆို၏။

​"ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကလည်း မကြာခင်မှာ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မှာပါ။ ငါ အဲဒီနေရာရဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုကို မြှင့်တင်ထားပြီးပြီ။ သက်ရှိတွေလည်း စတင်ပြီး ပေါ်ပေါက်လာနေပြီဆိုတော့ မကြာခင်မှာ သာမန်ကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်လာတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ မိသားစုနဲ့အတူ အဲဒီအထဲကို ပို့ပေးမယ်။ မင်းတို့ လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီမှာ စိတ်အပန်းဖြေနိုင်တာပေါ့။ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်လိမ့်မယ်"

​"ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ သန့်စင်တဲ့ စွမ်းအင်တွေအတွက်ကတော့... မင်းတို့အနေနဲ့ သားရဲနယ်မြေထဲမှာလည်း ညဘက်တွေ သွားပြီး အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်တာဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" သူက မြွေဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။

​"ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်ဗျ။ မင်း သူတို့အားလုံးကို မင်းပို့ချင်တဲ့နေရာကိုသာ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး... ငါ့ကိုပဲ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေခွင့်ပေးပါလား။ ငါကတော့ ဘယ်သားရဲနယ်မြေကိုမှ မလိုချင်ဘူး။ ဒီပြင်ပက ကမ္ဘာအစစ်ကသာ ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ" မြွေဘုရင်က ဆို၏။

​"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ပြင်ပကမ္ဘာကို ဒီလောက်အထိ သဘောကျနေရတာလဲ" လုံချန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဘာဖြစ်ရမလဲ... ပတ်ပတ်လည်မှာ လှပချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မြင်တွေ့ရပြီး သူတို့ကလည်း ငါ့ရဲ့ ခန့်ညားလှပတဲ့ ရုပ်ရည်ကို ငေးမောကြည့်ရှုကြတာကို ခံစားရလို့ပေါ့" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

​"မင်း နောက်နေတာလို့ပဲ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။

​"အေး... နောက်တာပါ" မြွေဘုရင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

​"အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့... အဲဒီက သန့်စင်လွန်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သိပ်ပြီး ကိုက်ညီမှုမရှိဘူးလို့ ထင်လို့ပါ။ ငါကတော့ ဒီလို သန့်စင်မှုကို အလွန်အမင်း မြှင့်တင်မထားတဲ့ သာမန်စွမ်းအင်တွေထဲမှာ နေရတာက ပိုပြီးတော့ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေရာကို ပိုပြီး သဘောကျတာပေါ့" သူက ဖြည့်စွက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"မင်း စိုးရိမ်နေတာက အဲဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာထဲမှာလည်း သာမန်စွမ်းအင်တွေကို မင်း ရနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။

​"ရမှာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာဆိုရင် ငါက အခြားသူတွေ အားလုံးကို လိုက်ပြီး ကလေးထိန်းပေးနေရဦးမှာလေ။ ဒီနေရာမှာဆိုရင်တော့ မင်းက ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို အကုန်ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေတာဆိုတော့ ငါက စိတ်ကြိုက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရုံပဲပေါ့" မြွေဘုရင်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

​"ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို စကားလမ်းကြောင်း လွှဲဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ငါ မရိပ်မိဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်။ မင်း မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲနေတာ" သူက ထောက်ပြလိုက်၏။

​"ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး စောင့်နေဖို့ တွေးထားတာလဲ။ မင်းလည်း အားနေတာပဲဆိုတော့ ငါတို့ ဈေးဘက်ကို သွားပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးအချို့ကို သွားကြည့်ကြရအောင်လေ။ ဒီနေရာမှာတင် ထိုင်နေရတာ ငါ တကယ့်ကို ပျင်းလှပြီ" မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။

​"မင်းက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက်အထိ နှာဘူး ဖြစ်သွားတာလဲ" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

​"ဘာ နှာဘူးလဲ။ ငါ ဆိုလိုတာက ဒီပြင်းပြလှတဲ့ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ အပူဒဏ် ခံနေရတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ပြောတာ။ ငါတို့က သူတို့ကို အရိပ်ထဲကို သွားဖို့ သတိပေးရမယ်လေ။ ဒါက လူသားချင်းစာနာပြီး ကူညီပေးတာ။ နှာဘူးဖြစ်တာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" မြွေဘုရင်က အပြစ်မဲ့သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင် အမျိုးသားတွေကကော ဒီနေပူထဲမှာ မပူဘူးလား။ ဘာဖြစ်လို့ မိန်းကလေးတွေကိုပဲ သွားပြီး ကူညီချင်ရတာလဲ။ ထားပါတော့လေ... မင်း ငါ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ပေါ့ပါးသွားအောင် စနောက်ပေးနေမှန်း ငါ သိပါတယ်။ ကောင်းပြီလေ... ငါတို့ မြို့ထဲကို သွားပြီး လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့။ တော်ဝင်အစောင့်တွေ ငါ့ကို လာမခေါ်ခင် အချိန်အတွင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုခုကို ငါ စဉ်းစားမိချင် စဉ်းစားမိမှာပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်တော့သည်။

​"ဒီလိုမှပေါ့" မြွေဘုရင်က ဆို၏။

​မြွေဘုရင်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ထိုရေကန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်၏ ပင်မဈေးတန်းရှိရာဘက်သို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

​သူသည် လမ်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား သာမန်အတိုင်း ဆင်းသက်လိုက်၏။ လမ်းပေါ်ရှိ လူအများစုမှာမူ လုံချန်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩမှင်သက်သွားခဲ့ကြရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးသည် လက်ရှိတွင် လုံချန်း၏ အကြောင်းကိုသာ အသည်းအသန် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသောကြောင့် ဖြစ်တည်း။

​လုံချန်းသည် တကယ်တော့ မတရား အကွက်ဆင်ခံခဲ့ရပြီး လုံးဝ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သတင်းများမှာ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် တစ်မြို့လုံးသို့ ပြန့်နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ သိက္ခာကျစရာ ကောလာဟလတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သတင်းမှာ ပိုမို၍ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

​တော်ဝင်မင်းသား ကိုယ်တိုင်က သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူအပေါ် မတရား အကွက်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းနီးပါး သိရှိသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လုံချန်းသည် လက်ရှိတွင် အင်ပါယာ၏ ဝရမ်းပြေးတစ်ဦးအဖြစ် ပုန်းရှောင်နေခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိထားကြသဖြင့် အာဏာပိုင်များအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည် ဆိုသည်အား စောင့်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

​လုံချန်းသည် အပြစ်မရှိကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ကြမည်လော။ သို့မဟုတ် ဝရမ်းပြေးအဖြစ် ဆက်လက် ဖမ်းဆီးကြမည်လော။

​လူတိုင်းက လုံချန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း သူကမူ လမ်းမထက်တွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ မြွေဘုရင်မှာမူ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လှပသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လည်စည်းပဝါ တစ်စကဲ့သို့ ခွေပတ်လျက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

​"တွေ့လား... လူတိုင်းက ငါ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြတာ။ မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ။ ငါ့ကြောင့်မို့လို့ မင်းလည်း လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဒီလောက်အထိ ရနေတာနော်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့တော့ မရဘူး။ ငါ ဒီလောက် ချောမောခန့်ညားနေတာက ငါ့ရဲ့ အပြစ်မှ မဟုတ်တာ" မြွေဘုရင်က လူတိုင်း၏ စိုက်ကြည့်မှုများကို သဘောကျရင်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

​"မင်း ဒီနေရာကို လာချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီအတွက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။

​"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" မြွေဘုရင်က ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ဟေး... ဟိုးဘက်ကို ကြည့်စမ်းဦး။ ဟိုလက်ကောက်လေးက တော်တော် လှတာပဲ။ အဲဒါကို ဝယ်လိုက်" သူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

​"ငါတို့က ဒီနေရာကို ဈေးဝယ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလေ" လုံချန်းက ပျင်းရိစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရင်း မြွေဘုရင် ညွှန်ပြရာ အာရုံဆီသို့ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။

​သို့သော် သူ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် နေရာတွင်တင် ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ "ဒါက..."

​သူသည် ထိုပစ္စည်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ၎င်းရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့တော့သည်။

​သူသည် ဆိုင်၏ အနီးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလက်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သေသေချာချာ အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။

​"မင်းလည်း အဲဒါကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား" မြွေဘုရင်က လုံချန်းအား လှမ်းမေးလိုက်သော်လည်း လုံချန်းကမူ လုံးဝ ပြန်မဖြေဘဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

​"ခင်ဗျား ဒီလက်ကောက်ကို ဘယ်နေရာက ရခဲ့တာလဲ"

​အခန်း ၁၀၆၂ အကြံအစည်

"ခင်ဗျား ဒီလက်ကောက်ကို ဘယ်နေရာက ရခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက ဆိုင်ပိုင်ရှင်အား မေးမြန်းရင်း လက်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

​ဤလက်ကောက်သည် သူ့အတွက် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသော လက်ကောက်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ သတိရစေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ မွေးနေ့တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ရရှိခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ လက်ကောက်တွင် အနည်းငယ် ကွဲပြားခြားနားသော အချက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း ပုံစံအများစုမှာမူ အလွန်ပင် တူညီနေခဲ့သည်။

​"ဒီလက်ကောက်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးလေးက လုပ်ထားတာပါ။ သူမက လက်မှုပစ္စည်းတွေ စတင်ပြီး တီထွင်ဖန်တီးနေတာ မကြာသေးပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ဒီလက်ကောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြား ရတနာပစ္စည်းတွေလိုမျိုး ဘာစွမ်းအားမှမရှိဘဲ အလှဝတ်ဖို့ သက်သက်ပါပဲဗျာ" ထိုလူက လုံချန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျား သမီးလေးက လက်မှုပညာမှာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ ပါရမီကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့ သူ့ကို ပြောပြပေးပါ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲ"

​"ဒါက ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ပြားပဲ တန်ဖိုးရှိပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ သမက်တော် မင်းသား ဖြစ်နေတာကြောင့် ဘာမှပေးစရာမလိုပါဘူး။ မင်းသားက ဒါကို ယူသွားတာတင် ကျွန်တော့်သမီးအတွက် အလွန် ကံကောင်းလှပါပြီ" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က လုံချန်းကို ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်သည်။

​သူသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်၏။ လုံချန်းသည် ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ သမက်တော် ဖြစ်ရုံသာမက အလွန်ပင် ဒေါသပြင်းထန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူ သိထားသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က မင်းသားကို အဓမ္မဖမ်းဆီးသွားခဲ့သလို ယခုလည်း စစ်သူကြီးအား သတ်ပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။

​ဈေးသည်သည် လုံချန်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေချင်သလို ဒေါသလည်း မထွက်စေချင်ချေ။ သူသည် ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်အတွက်နှင့် အသက်မသေချင်ပါချေ။

​"ငွေဒင်္ဂါး နှစ်ပြား ဟုတ်လား။ ကျုပ်မှာ ငွေဒင်္ဂါးမရှိဘူး။ ကဲ... ဒီရွှေဒင်္ဂါးကို ယူထားလိုက်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ သမီးလေးကို ပေးလိုက်ပါ။ သူက တကယ်ပဲ ပါရမီပါပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်လည်ပြောကြားရင်း ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

​သူ ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေပါက ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံမယူချင်ကြောင်း ငြင်းဆန်ရင်း အချိန်ဆွဲနေမည်ကို သူ သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပိုက်ဆံကို ထားခဲ့ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး ထိုလူအနေဖြင့်လည်း ဤရွှေဒင်္ဂါးအား သေချာပေါက် ကောက်ယူလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

​ထိုအချိန်တွင် လုံချန်းကို တော်ဝင်အစောင့်အချို့က လှမ်းမြင်သွားခဲ့ကြပြီး အစောင့်အချို့ကမူ တော်ဝင်မိသားစုထံသို့ သတင်းပို့ရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော အစောင့်များကမူ လုံချန်းနှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်မှုမရှိစေဘဲ သူ့ကို အဝေးမှနေ၍ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။ သူတို့က လုံချန်း မိမိတို့ကို သတိမပြုမိသေးဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးကို လုံချန်း ကောင်းစွာ သိရှိ ရိပ်မိနေသည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြချေ။ လုံချန်းကမူ သူတို့ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် ပျင်းရိနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူ့တွင် ဤထက်မက ပိုမိုအရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို စိုးရိမ်တွေးတောနေရသောကြောင့်တည်း။

​"မင်း ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား"

​လုံချန်းက မိမိရွေးချယ်ပေးခဲ့သော လက်ကောက်အား ဝယ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် မြွေဘုရင်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့သည်။ လုံချန်း ဤအရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် မဟုတ်မှန်းကိုမူ သူ မသိရှာချေ။

​"ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောစမ်းပါ။ ငါ ဒီလက်ကောက်ကို သဘောကျတာက ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပြန်သတိရစေလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကကော ဘာဖြစ်လို့ ဒီအရာကို ရွေးခိုင်းရတာလဲ။ ဒီထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မင်း မြင်လို့လား" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

​"ငါက ဒါကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ ရွေးခိုင်းတာလေ။ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ရင် အခြား ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိဦးမှာလဲ" မြွေဘုရင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​"မင်းက ငါရွေးသမျှ အရာအားလုံးက ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေမယ့် ပစ္စည်းတွေလို့ ထင်နေတာလား။ ဟားဟား... တော်တော် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ" သူက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။

​"ဟူး... မင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ မှတ်မှာမဟုတ်ဘူးပဲ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ "မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်လေးလို့ ငါ စပြီး ထင်မိနေပြီ..."

​"ဟေး... ငါ အကြံတစ်ခု ရပြီ" မြွေဘုရင်က လှမ်း၍ အော်လိုက်သည်။ "လုဝမ်ရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးအောင် သူတို့ကို ဘယ်လိုပြန်ပြောရမလဲဆိုတာ ငါ သိပြီ"

​"ငါ သူတို့ကို ဘာပြောရမှာလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ဘယ်လို အစီအစဉ် ရှိလို့လဲ"

​"ကံကြမ္မာ ပုံဆောင်ခဲလေ။ အဲဒီအရာက မင်ယုကို သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာရှိရာ မသိရတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဆီကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" မြွေဘုရင်က ဖြဲပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။ "ငါ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်ရဲ့လား"

​လုံချန်းသည် မြွေဘုရင်ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက် ရုတ်တရက် တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

​"ဟားဟား... မင်း မြွေစုတ်လေး တော်တော် ယုတ်မာပက်စက်ပြီး ပါးနပ်တာပဲ။ မင်းပြောတာ ကွက်တိပဲ... ဒါက တကယ့်ကို ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲဟေ့"

​"ဒါပေါ့... ဒီမြွေဘုရင်ကြီးက အမြဲတမ်း ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကိုပဲ ပေးတတ်တာ။ အခုဆိုရင် မင်း ဘာကိုမှ စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး... မုသားစကား နည်းနည်းလောက်ပဲ ပြောလိုက်ရုံပဲ" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလိုက်သည်။

​"ငါက ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်နေပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုခုကို စဉ်းစားရင်း ဧကရာဇ် လာခေါ်မှာကို စောင့်မလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ စောင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ နန်းတော်ဆီကို ငါတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားကြတာပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း လေထုထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပျံတက်လိုက်ကာ တော်ဝင်နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်းကြီး၊ မိဖုရားကြီးနှင့် မင်ယုတို့အားလုံးသည် တော်ဝင်နန်းတော် အတွင်း၌ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် လုံချန်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် သတင်းကို ယခုတင် ကြားသိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

​ဧကရာဇ်လုသည် မည်သည့် မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လုံချန်းရှိရာသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့သည်။

​သူသည် တော်ဝင်အခန်းဆောင်များမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အစောင့်အနည်းငယ် ခြံရံလျက် ထွက်ပေါက်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့၏။

​"နေဦး... ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားလို့မရဘူး။ ကျွန်မတို့လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

​ဧကရာဇ် ထွက်ခွာခါနီးမှာပင် သူ၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ... မိမိ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

​"ငါက ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့မရရမှာလဲ" ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား"

​"မဟုတ်ပါဘူး... ရှင် တစ်ယောက်တည်း သွားလို့မရဘူးလို့ ကျွန်မ ဆိုလိုတာပါ။ ကျွန်မတို့လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံးဟာ သားဖြစ်သူရဲ့ မုသားစကားတွေကြောင့် သမက်တော်အပေါ်မှာ အများကြီး စိတ်နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိကြတာ။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိတာဆိုတော့ အခု အမှားကို ပြန်ပြင်ပြီး အခြေအနေတွေကို ငြိမ်းချမ်းအောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါမှသာ သူက ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီး မိသားစုထဲကို ပြန်လာရုံတင်မကဘဲ လုဝမ်ကိုပါ ပြန်လွှတ်ပေးမှာပေါ့" မိဖုရားကြီးက ဧကရာဇ်ထံသို့ လှမ်းလျှောက်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

​မင်ယုကလည်း မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာရင်း ဆိုသည်။ "ကျွန်မတို့အားလုံး သူ့ကို ပြန်ခေါ်ကြရမယ်"

​"ကောင်းပြီလေ... ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ငါတို့အားလုံး သူ့ကို အတူတူ တောင်းပန်ပြီး ပြန်လည်ကြိုဆိုကြတာပေါ့" ဧကရာဇ်လုက သဘောတူလိုက်လေသည်။

​သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ကွယ်ရာတွင်မူ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့ရပြီဖြစ်၍ အခြေအနေများမှာ ဘယ်သောခါမျှ မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူသည် အင်မော်တယ် လောကထံသို့လည်း တိုင်ကြားထားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်၏။ ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည်ဟူသော အိပ်မက်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီးရန် မည်သို့မျှ အခွင့်အရေး မရှိတော့ချေ။

​လုံချန်း သေဆုံးရတော့မည်ကို သူ သိထားသော်လည်း သူ့ကို ဤအတိုင်း အလွတ်ပေး၍ မဖြစ်ကြောင်းလည်း သူ သိရှိထားသည်။ ထိုကောင်သည် ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်သည့်နေရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ပြီး လိုက်လံရှာဖွေရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

​ဧကရာဇ်လုသည် အင်မော်တယ်လောကမှ ကျွမ်းကျင်သူအဖွဲ့ ရောက်ရှိမလာခင်အထိ လုံချန်းကို ဤနေရာတွင် ဆွဲဆောင်ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ကြောင်း သိထားသည်။ အကယ်၍ သူ ဤသို့ မလုပ်နိုင်ပါက ထိုအဖွဲ့အနေဖြင့် လုံချန်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်အများကြီး ပိုမိုကြာမြင့်သွားပေလိမ့်မည်။

​ထို့ပြင် မိမိကိုယ်တိုင်က လုံချန်းကို ဖမ်းဆီးအပ်နှံပေးလိုက်မည်ဆိုပါက ဤကောင်၏ သတင်းကို တိုင်ကြားခဲ့သည့် အတွက်ပင်မကဘဲ ဖမ်းဆီးပေးခဲ့သည့်အတွက်ပါ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်အချို့ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လုံချန်းကို နန်းတော်တွင် ဆွဲထားခြင်းက မိမိအတွက် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

​၎င်းမှာ လုံချန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရာရာ တည်ငြိမ် အဆင်ပြေနေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပေသည်။