အခန်း ၉၀၂

အပိုင်း (၉၀၂) မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာသော ကွမ်းတုံပြည်နယ်မှ အင်အားစုများ

ကျိဖုန်း၏ ဤစကားများက ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်သွားစေသည်။

ဒေသခံများအနေဖြင့် ဤထိုင်ဝမ်ကျွန်းမှသူများအပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားက တစ်နေ့တစ်ရက်တည်းနှင့် ဖြစ်တည်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အရိုးထဲထိ စွဲထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမုန်းတရားမျိုးက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဆိုက်ရောက်နေလျှင်တောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

ယခုအခါ ထိုသူများက အင်အားပြန်လည်စုစည်းကာ မိမိတို့ပြည်မကြီးကို ထပ်မံ ကျူးကျော်လာကြသည့် ကိစ္စကို ပြောလိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူတိုင်းကို ဒေါသထွက်စေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ယခုအချိန်တွင် နေရာအနှံ့၌ ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နိုင်ငံဟူသော အယူအဆက မရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ကပ်ဘေးမတိုင်မီကတည်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော ဤမြေမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကမူ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သွေးချင်းသားချင်းများအဖြစ် အမြဲတမ်း ခံယူထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် လူသားတို့က ရေပေါ်ကျွန်းများနှင့် လေပေါ်ကျွန်းများကို အဓိက နေထိုင်ရာဗဟိုချက်အဖြစ် ထားရှိလာကြပြီး မည်သည့်နိုင်ငံမှ ဖြစ်သည်ကို မမှတ်မိကြတော့ဘဲ မည်သည့် ခိုလှုံရေးစခန်းမှ ဖြစ်သည်ကိုသာ မှတ်မိကြတော့မည် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမည်။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ယခုလက်ရှိ လူများအားလုံးက ကပ်ဘေးမတိုင်မီကတည်းက အသက်ရှင်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် အားလုံးက မိမိတို့၏ သွေးချင်းသားချင်းဟူသော မူလဇစ်မြစ်ကို အသိအမှတ်ပြုထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ ထိုကျူးကျော်သူများအပေါ် ထားရှိသည့် အမုန်းတရားက ပျောက်ကွယ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျိဖုန်း ပြောလိုက်သော ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူအားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်သွားခဲ့ကြသည်။

"တောက်... ဒီကောင်တွေ... သတ္တိ တော်တော်ကောင်းနေပါလား" ဒေါသကြီးသော ထူလုံက ယခုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလာတော့သည်။

တင်းယန်ကမူ ပို၍ အသိတရားရှိပြီး အမျိုးသမီးများက မွေးရာပါ ဤကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုမျှလောက် အကဲမဆတ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ရာ သူမက အခြားသူများကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျိဖုန်း... ဒီကျူးကျော်သူတွေရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းမိတာ ရှိလား"

ကျိဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ဖြေသည်။ "မရှိဘူး... အဲဒီ ကျူးကျော်သူတွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အလှမ်းဝေးနေသေးတော့ သူတို့နဲ့ မထိတွေ့ဖူးသေးဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ထွက်ပြေးလာတဲ့သူတွေ ပြောပုံအရဆိုရင်တော့ ဒီကျူးကျော်သူတွေနဲ့ ထိတွေ့ရဖို့ဆိုတာ အနှေးနဲ့အမြန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

တင်းယန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အခု လင်းယွမ် မရှိတော့ ကိစ္စတော်တော်များများကို ကျွန်မတို့ တိုင်ပင်ပြီးမှပဲ လုပ်နိုင်မယ်... ဒီလိုလုပ်... ရှင့်အနေနဲ့ အဲဒီ ရေပေါ်ကျွန်းတွေကို ထိုက်ယန်တောင် ကျွန်းဘက်ဆီ အရင် လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လိုက်"

"မှတ်ထားနော်... မိုင် ၆၀ အကွာမှာ ရပ်ခိုင်းထား... သူတို့ကို ထပ်ပြီး အနားကပ်မလာစေနဲ့"

"နားလည်ပြီ" ကျိဖုန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တင်းယန်က လူအားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ရှင်တို့တွေ ဒီကျူးကျော်သူတွေကို အရမ်းမုန်းတီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ကျွန်မလည်း မထူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တောင်ဘက်ကနေ ရောက်လာတဲ့ ဒီလူတွေကို ကျွန်မတို့ လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံလိုက်လို့မရဘူး"

"အရာအားလုံးကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအပေါ်မှာပဲ အဓိကထားရမယ်... ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ သတင်းရင်းမြစ်တွေကို မဖြစ်မနေ ရယူထားနိုင်မှ ရမယ်"

"မိုင် ၆၀ ဆိုတာက လုံခြုံတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်... ဒီရေပေါ်ကျွန်းတွေက ဘယ်လိုပဲ လှည့်ကွက်တွေ သုံးချင်နေပါစေ ကျွန်မတို့ အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

"တကယ်လို့ ကျူးကျော်သူတွေက နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့ရင်တောင် ဒီအကွာအဝေးဆိုရင် ကျွန်မတို့ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ဖို့ အချိန် လုံလောက်တယ်... ရှင်တို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

လူအားလုံး ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

လီချင်းဟွာက ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်တော် သဘောတူတယ်... ဒီအကွာအဝေးက တကယ်ကို သင့်တော်တယ်... ကျွန်တော်လည်း အရင်ဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးမှပဲ ဆက်ပြောချင်တယ်... ဒီလူတွေရဲ့ တစ်ဖက်သတ် စကားကိုပဲ နားယောင်နေလို့ မရဘူး"

ကျောက်ခိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဒီရေပေါ်ကျွန်းတွေပေါ်ကို လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်... ဒီလူတွေက တခြားရေပေါ်ကျွန်းတွေကို ကျူးကျော်ချင်လို့ အကြောင်းပြချက်ရှာနေတဲ့ မသမာသူတွေလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ"

အားလုံးက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ကပ်ဘေးဆိုက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်သူများထဲ၌ သဘောထားကောင်းသူဟူ၍ သိပ်မရှိလှပေ။

အားလုံး သတိထားနေခြင်းက အမှားမရှိနိုင်ပေ။

လီချင်းဟွာက ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီရေပေါ်ကျွန်းတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် လူခေါ်ပြီး သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ထူလုံက ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်လည်း တောင်ဘက်ကို လူခေါ်သွားပြီး ကြည့်လိုက်မယ်... ဒီကျူးကျော်သူတွေသာ တကယ် နောက်ကလိုက်လာရင် ကျွန်တော် သူတို့ကို ပညာနည်းနည်း ပေးရမယ်"

ကျောက်ခိုင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလုံ... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်... ရန်သူ့အရိပ်အယောင်ကို တကယ်တွေ့ရင်လည်း အလောတကြီး မတိုက်ခိုက်နဲ့ဦး... ပြန်လာပြီး အားလုံးကို အသိပေးပြီးမှ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"

ထူလုံက လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ သဘောတူလိုက်သည်ဟုသာ မှတ်ယူရသည်။

ထို့နောက် ယွီကျိုးပြည်နယ်ဘက်သို့ မည်သူတို့ကို စေလွှတ်၍ ဆရာလင်းအား 'မုံယာ' နှင့် 'ခိုက်ရီ' နည်းပညာကုမ္ပဏီတို့ကို ကူညီစီမံခန့်ခွဲပေးရန် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။

——

မင်ပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းတွင်... ယခုအခါ အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးထက်၌ ရေပေါ်ကျွန်း ခြောက်ကျွန်းခန့်က တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်ကာ ရေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤရေပေါ်ကျွန်း ခြောက်ကျွန်းသည် ကျန်းနန်ပြည်နယ် နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ထဲမှ သလင်းကျောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ ရေပေါ်ကျွန်းကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင် ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားသည်။

နန်းတော်အတွင်းတွင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့် စုဝေးနေကြသည်။

ဤလူများထဲတွင် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးများပါ ပါဝင်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ခိုင်မာတောင့်တင်းသော အရှိန်အဝါများရှိကာ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်း၌ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်များက ဒီရေအလား တဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေကြသည်။

လူတစ်ယောက် အော်ပြောလိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်းသခင်ချွီ... ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီနေရာမှာ ရပ်နားကြမှာလား"

"အဲဒီ ကျူးကျော်သူတွေသာ နောက်က လိုက်လာရင် ငါတို့ရဲ့ ဒီကျွန်းတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"

"ရှေ့မှာက ကျန်းနန်ပြည်နယ် ရှိတယ်... ငါတို့က ကျန်းနန်ပြည်နယ်ထဲ ဝင်နိုင်မှပဲ တခြားလူတွေကို ရှာတွေ့နိုင်ပြီး အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ ဒီကျူးကျော်သူတွေကို ပြန် တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်မှာ"

"အစ်ကိုမုန့် ပြောတာ မှန်တယ်... လောလောဆယ်မှာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း စည်းလုံးနိုင်မှပဲ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မှာ"

"ဒီပြင်ပရန်သူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကွမ်းတုံပြည်နယ်နဲ့ မင်ပြည်နယ်က ရေပေါ်ကျွန်းတွေနဲ့ လေပေါ်ကျွန်းပေါင်း ငါးဆယ်နီးပါးကို လုယူသွားခဲ့ပြီ... ငါတို့သာ မစည်းလုံးကြဘူးဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် ဒီရေလွှမ်းမိုးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ငါတို့လူတွေအတွက် ခြေချစရာ နေရာ ဘယ်ရှိတော့မလဲ"

"ဒီစကားက မမှားဘူး"

"အားလုံးပဲ... အခု အရေးအကြီးဆုံးက ငါတို့ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ စည်းလုံးဖို့သာမကဘူး... ပိုအရေးကြီးတာက ရန်သူတွေရဲ့ ဓာတ်ရောင်ခြည် စစ်သားတွေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကို လေ့လာရှာဖွေဖို့ပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ကျူးကျော်သူတွေရဲ့ ဓာတ်ရောင်ခြည် လက်နက်တွေက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်... မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရုံတင်မကဘူး... သူတို့ရဲ့ မျိုးဗီဇလက်နက်တွေက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေအပေါ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း အရမ်းကြီးတယ်"

"ပြောတာ မှန်တယ်... ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ကျွန်တော်တို့ ကျန်းနန်ပြည်နယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ကျန်းနန်ပြည်နယ်က လူတွေက ငါတို့ကို ကူညီနိုင်ချင်မှ ကူညီနိုင်မှာ"

လူအားလုံးက တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ ပြိုင်ဘက်အင်အားစုများက သူတို့ကို နောက်မှလိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်မှာ တစ်လနီးပါးခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် မူလက ရေပေါ်ကျွန်း စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်ကျွန်း ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရေပေါ်ကျွန်း ငါးကျွန်းမှ ညီအစ်ကိုများ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ရေပေါ်ကျွန်း ခြောက်ကျွန်းသာ အသက်လုကာ ကျန်းနန်ပြည်နယ်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှ လေယာဉ်ပျံများက အနီးအနားတွင် ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို တားဆီးထားခဲ့သည်။

သူတို့ လက်ရှိ အပူပန်ဆုံးက ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှ လူများက သူတို့ကို လက်ခံမည်လား၊ လက်မခံဘူးလား ဆိုသည်ထက် ကျန်းနန်ပြည်နယ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက စွမ်းရည် လုံလောက်မှု ရှိမရှိ၊ ကျူးကျော်သူများကို တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါက သူတို့၏ အပြစ်က ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းက သူတို့ကိုယ်တိုင် ရန်သူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ... စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး"

လူအားလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးနေကြချိန်တွင် ထိုကျွန်းသခင်ချွီက စကားစလိုက်သည်။

သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက မသေးငယ်ပုံရသည်။ သူ စကားစလိုက်သည်နှင့် လူအားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျွန်းသခင်ချွီ၏ အမည်မှာ ချွီကျင့် ဖြစ်ပြီး ကွမ်းတုံပြည်နယ်သား ဖြစ်သည်။ ကွမ်းတုံပြည်နယ်ရှိ ရေပေါ်ကျွန်းသခင်များအားလုံးထဲတွင် သူက ရန်သူများ၏ ဓာတ်ရောင်ခြည် လက်နက်များမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့သော လက်ချိုးရေတွက်၍ရသည့် လူအနည်းစုထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းရည် မည်မျှ ကြီးမားနေ၍ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်က ဓာတ်ရောင်ခြည် လက်နက်များ၏ ဖြာထွက်မှုစွမ်းရည်ကို အနည်းငယ် တားဆီးနိုင်သော အာနိသင်ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းကပင် သူ့ကို အားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးလိုကြခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သလင်းကျောက်ကျွန်း၏ ကျွန်းသခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် သူက လူအားလုံးကို အစည်းအဝေး ခေါ်ယူရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်းနန်ပြည်နယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မည့် ကိစ္စကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ... ငါတို့ ပြောတဲ့အကြောင်းအရာက လမ်းလွဲသွားပြီ... ကျူးကျော်သူတွေရဲ့ ဓာတ်ရောင်ခြည် လက်နက်တွေက ဘယ်လောက် စွမ်းအားကြီးတယ်ဆိုတာကို မင်းတို့လည်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ"

"ဒီကျူးကျော်သူတွေက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးရွားသေးတယ်... ဘာမဟုတ်တာလေးနဲ့တင် ကျွန်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြပြီး ငါတို့ ဒေသခံတွေကို လူလို့တောင် သဘောမထားကြဘူး"

"သူတို့ လိုချင်တာက ရေပေါ်ကျွန်းတွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေပဲ... တခြား သက်ရှိတွေကို သူတို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူး"

"အခု ငါတို့ တိုင်ပင်ရမှာက ကျန်းနန်ပြည်နယ်ထဲကို အမြန်ဆုံး ဝင်ရောက်ဖို့ပဲ... ကျန်းနန်ပြည်နယ်ကို အသိပေးဖို့ ကိစ္စတွေကို ငါတို့ လုပ်ပြီးသွားပြီ... တစ်ဖက်က ငါတို့ကို ယုံတာ မယုံတာက သူတို့ကိစ္စပဲ... ငါတို့အနေနဲ့ မြောက်ဘက်ကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွားဖို့ လိုအပ်တယ်"

"အစတုန်းက ငါတို့ ကွမ်းတုံပြည်နယ်ကနေ ဒီနေရာအထိ တစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လို ထွက်ပြေးလာခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား"

"ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မင်ပြည်နယ်မှာတောင် မရပ်နားရဲခဲ့ဘူး... ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်တာက ငါ ချွီကျင့်က စွမ်းရည်ကြီးမားနေလို့ မဟုတ်ဘဲ အပြေးမြန်ခဲ့လို့ပဲ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချွီကျင့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ပြောရတာက တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ အားလုံးပဲ... အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါတို့မှာ ဒီရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်"

"လောလောဆယ် ကျန်းနန်ပြည်နယ်က လူတွေက ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ တားဆီးထားပေမဲ့ ငါတို့က ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလို့ မရဘူး... ငါ့ အကြံကတော့ ဒီလိုလုပ်မယ်... ကျန်းနန်ပြည်နယ်က ပေးမဝင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဦးတည်ရာ ပြောင်းပြီး အနောက်ဘက်ကို အမြန် ထွက်သွားကြတာပေါ့"

"ငါ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ... အားလုံးပဲ... မင်းတို့မှာရော ဘယ်လို သဘောထားတွေ ရှိလဲ"

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက လူအားလုံးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

လူအုပ်ထဲမှ ကျွန်းသခင်မုန့်ဟု ခေါ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တောက်... ပြေး... ပြေး... ပြေး... ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒီအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရပြီးပြီ... အခု ထပ်ပြေးရဦးမယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေးကို သောက်သုံးမကျတာပဲ"

"ဒီထိုင်ဝမ်ကျွန်းက ကောင်တွေက လူကို အရမ်းအနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်... ကျန်းနန်ပြည်နယ်ဘက်မှာရော ဓာတ်ရောင်ခြည် လက်နက်တွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"

"ငါ့အထင်တော့ သူတို့ကို မေးကြည့်လို့ ရတယ်... သူတို့မှာများ ဒီရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိနေမလားမသိဘူး"

"တကယ်လို့ ရန်သူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိနေရင် ငါ မထွက်ပြေးတော့ဘူး... သေရင်တောင်မှ ဒီကောင်တွေကို အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်သွားမယ်" ကျွန်းသခင်မုန့်က ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခြား ကျွန်းသခင် အချို့ကလည်း ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာများ ပြသလာကြသော်လည်း အများစုမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြသည်။

ချွီကျင့်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အစ်ကိုမုန့်... မင်းလည်း မကြိုးစားကြည့်ခဲ့ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ... အစတုန်းက ငါတို့ မင်ပြည်နယ်ကို စရောက်တဲ့အချိန်မှာ မင်ပြည်နယ်က အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေအားလုံးက ကျူးကျော်သူတွေကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး အထင်သေးခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့ ဘယ်လို ပြောခဲ့ကြလဲ... သာမန် ကျူးကျော်သူလေးတွေလောက်ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လည် သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ပြောခဲ့ကြတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ... တကယ့်လက်တွေ့မှာက မင်ပြည်နယ်ရဲ့ ရေပေါ်ကျွန်း သုံးဆယ့်ခြောက်ကျွန်းမှာ အခုဆို လေးကျွန်းပဲ ကျန်တော့ပြီး လေပေါ်ကျွန်းတွေဆိုရင် ရန်သူတွေရဲ့ လုယူတာကို အကုန်လုံး ခံလိုက်ရပြီ"

"အခု အဲဒီကျွန်းတွေပေါ်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်တော့လို့လဲ... ဟူး"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မထားတော့ဘူး... ငါ့ကို ယုံကြည်ကြတဲ့ ကျွန်းပေါ်က ညီအစ်ကိုဟောင်းတွေကို ခေါ်ပြီး ဒီရန်သူတွေနဲ့ ဝေးရာကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်တာပဲ သိတယ်"

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ့် အင်အားစုတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှပဲ အနာဂတ်မှာ ပြန်လည်ခုခံဖို့ အရင်းအနှီး ရနိုင်မှာ"

"အခုတောင် ပြန်မခုခံရဲရင် အနာဂတ်အကြောင်းကို ဘယ်လိုများ ပြောနိုင်မှာလဲ" ကျွန်းသခင်မုန့်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောသည်။ "ကျွန်းသခင်ချွီ... ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကျန်းနန်ပြည်နယ်က လူတွေနဲ့ အရင်ဆုံး ထိတွေ့ကြည့်ရအောင်လား"

"ကျန်းနန်ပြည်နယ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ဘက်ထက် မြေမျက်နှာပြင် ပိုမြင့်တော့ ရေကြီးမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ်မှာ မခံစားခဲ့ရဘူး... ဒီနေရာမှာ စစ်ဘက်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်တွေ ကျန်ရှိနေသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက်လောက် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရင် တစ်ဖက်မှာ လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခုခု ရှိနေမလား ဘယ်သိနိုင်မလဲ"

ချွီကျင့်က ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှာသာ စစ်ဘက်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် ရှိနေသေးရင် အရပ်လေးမျက်နှာကို ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ဖို့ လူတွေ မလွှတ်ဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းတို့ရဲ့ မင်ပြည်နယ်နဲ့ ကျန်းနန်ပြည်နယ်က နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတာပဲ... သူတို့ဆီက စစ်တပ်တွေ ထွက်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်တာကို ဘယ်အချိန်တုန်းကများ မင်းတို့ မြင်ဖူးခဲ့လို့လဲ"

"ငါတို့ လာခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်လျောက်မှာ ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်း၊ နှစ်ကျွန်းလောက်ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ခဲ့ရတယ်... အဲဒီ ရေပေါ်ကျွန်းတွေပေါ်က လူတွေကို မင်းတို့ မြင်ခဲ့တယ်မလား... သူတို့ကလည်း ကျန်းနန်ပြည်နယ် တောင်ပိုင်းမြို့တွေက လူတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"တကယ်လို့ ဒီနေရာမှာ စစ်တပ် ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် ဒီလူတွေကို ကယ်ဆယ်စုစည်းတာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် မလုပ်ဘဲနေမလဲ"

အခြားသူများလည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြပြီး မျှော်လင့်ချက် မှုန်ဝါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

လူအားလုံး အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ်... ကျွန်းသခင်... ကျန်းနန်ပြည်နယ်က လူတွေ ရောက်လာပါပြီ"

ဆက်ရန်...