အခန်း ၉၀၉

အပိုင်း (၉၀၉) အိမ်အပြန်

ရန်မေ၊ ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့ ပြန်ရောက်လာချိန်အထိ အိမ်မှထမင်းဟင်းများက ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ရန်မေ နှင့် ဆုန့်ဝမ် တို့က သံသယဖြစ်သွားကြသည်။

"တုတု... ဖေဖေပြန်ရောက်နေပြီလို့ မင်းပြောတယ်မလား... လူရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"ခုနလေးတင် အိမ်မှာရှိနေတာပါ... အာ... သားသိပြီ... ဖေဖေက သားကို တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေတာ သေချာတယ်... သားသွားရှာလိုက်ဦးမယ်" လင်းဟုန်၏ မျက်လုံးလေးများ အရောင်လက်သွားပြီး ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။

ဆုန့်ဝမ် က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ထူးဆန်းတယ်... အမယာ လည်း အိမ်မှာမရှိဘူး... သူတို့ ဈေးသွားဝယ်တာများလား"

ရန်မေ က တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် "ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိသေးလား"

"အင်း... အများကြီး ရှိသေးတယ်" ဆုန့်ဝမ် ကလည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူတို့ ဈေးသွားဝယ်ကြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ဒါဆို သူတို့ ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ။

သူနှင့် ရန်မေ တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်မိကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများ နီမြန်းသွားသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အတွေးချင်း တူသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး လင်းယာ ၏ အခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ထို့နောက် ရန်မေ က သားဖြစ်သူ လန်ဟုန်ကို အမြန်ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ဖေဖေကို အပြင်ဘက်မှာ သွားရှာရန် လွှတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အရင် ထမင်းဟင်း ချက်နှင့်ကြရအောင်" ဟု ဆုန့်ဝမ် က အကြံပြုလိုက်သည်။

တုံယန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကလည်ကလည်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာမယ် ထင်လဲ"

ဆုန့်ဝမ် က သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရင်း "နင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်လဲ... သူလည်း အဲဒီလောက်ပဲ ခံနိုင်မှာပေါ့... အဲဒါကိုများ မေးနေရသေးလား"

တုံယန် ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။ သူမက လင်းယွမ် နှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ပင် မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း လက်မြှောက် အရှုံးပေးရလေ့ ရှိသည်။

"ဟိုလေ... အမဝမ်... အမကရော တစ်ခါတစ်လေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်လဲ" သူမက စိတ်ထဲတွင် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ တီးတိုး လှမ်းမေးလိုက်မိသည်။

ဆုန့်ဝမ် မျက်နှာရဲသွားပြီး... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီလိုစကားတွေ လာပြောနေတဲ့ ဒီကောင်မလေးတော့ တကယ့်ကို အဆိုးလေးပဲ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရယ်မောနောက်ပြောင်ရင်း အလုပ်များကို လျင်မြန်စွာ စတင်လုပ်ကိုင်ကြတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လင်းယာ ၏ အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လင်းယွမ် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"အော်... မင်းတို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီပဲ"

ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့ အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အနားသို့ သွား၍ ကူညီပေးလိုက်သည်။

ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့က သူ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆုန့်ဝမ် က "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ဗိုက်ဝသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တုံယန် ကလည်း ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ခိုးရယ်ရင်း "အမယာရဲ့ ပေါက်စီအကြီးကြီး နှစ်လုံးက ကြီးလည်းကြီးပြီး ဝိုင်းစက်နေတာကို... တစ်ယောက်သောသူက ဗိုက်မဝဘဲ နေပါ့မလား"

ဆုန့်ဝမ် ကလည်း ရယ်မောလျက် "ဟုတ်ပါရဲ့... တချို့လူတွေများ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းကို လောနေကြတာ... အပြင်မှာ အရမ်း ဆာလောင်လာတဲ့ပုံပဲ"

လင်းယွမ် က သူမတို့နှစ်ဦး၏ အရွှန်းဖောက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့တိုးကာ သူမတို့နှစ်ဦး၏ နူးညံ့သော ခါးလေးများကို ဖက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရယ်မောကာ "မင်းတို့က ငါ့အကြောင်း မသိသေးတာလား... ငါသာ တကယ် ဗိုက်ဝအောင် စားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အမယာက ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်ပိုင်းလုံး အခန်းထဲက ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ခဏနေ ထမင်းစားပြီးရင်... မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပေါက်စီတွေကိုပါ မြည်းစမ်းကြည့်ဦးမယ်"

"ညစ်ပတ်လိုက်တာ"

ဆုန့်ဝမ် ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ တုံယန် မှာလည်း ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားသည်။

သူမက အသက်ငယ်သေးသူပီပီ ဤကဲ့သို့ ရဲတင်းပွင့်လင်းလွန်းသော ကျီစယ်မှုမျိုးကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် မီးဖိုချောင် တစ်ခုလုံးတွင် ရင်ခုန်လှိုက်မောဖွယ် လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သူမတို့နှစ်ဦးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရွေးချယ်လှီးဖြတ်နေကြစဉ် လင်းယွမ် က အနောက်မှနေ၍ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်ကို နမ်းလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ နောက်တစ်ယောက်ကို ပွတ်သပ်လိုက် လုပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အလွန် ရှက်သွေးဖြာသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆုန့်ဝမ် က အံကြိတ်ကာ သူ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

လင်းယွမ် မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းယာ လည်း နံရံကို အားပြုကာ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး ခြေထောက်များကမူ သိသိသာသာ တုန်ယင်နေလေသည်။

သူမ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့က အလျင်အမြန် လာရောက် တားဆီးလိုက်ကြသည်။

"အို... အမယာ... အမြန် ပြန်သွားပါ... လျှောက်မလှုပ်ရှားပါနဲ့တော့"

"အမယာ... ထမင်းဟင်း ချက်ဖို့ကို ကျွန်မတို့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်... အမြန် သွားနားလိုက်ပါ"

လင်းယာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမပဲ ချက်ပါ့မယ်... အမ လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ဆုန့်ဝမ် က ခိုးရယ်ရင်း "အမယာ... အစ်ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ကျွန်မတို့က မသိတာမှ မဟုတ်တာ... ရပါပြီ ရပါပြီ... မြန်မြန်သာ သွားနားလိုက်ပါ... ခဏနေ ထမင်းဟင်းကျက်ရင် လာခေါ်ပါ့မယ်"

ထိုစကားကြောင့် လင်းယာ ၏ မျက်နှာလေး ပိုမို နီမြန်းသွားပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားတော့သည်။

လင်းယွမ် ကမူ ဧည့်ခန်းမှ ထွက်ကာ ခြံထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲတွင် လန်ဟုန်နှင့်အတူ ကစားပေးနေသော ရန်မေ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လန်ဟုန်က လင်းယွမ် ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ဖေဖေ... ဖေဖေ ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

လင်းယွမ် က သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ "ဖေဖေက အန်တီလင်းယာ နဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ အပြင်ခဏ ထွက်သွားတာပါ... တုတုက မေမေ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာလား... တော်လိုက်တာကွာ"

လန်ဟုန်က ချက်ချင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကင်းလှည့်အဖွဲ့ဝင်များကို မည်သို့ သွားရှာခဲ့ကြောင်းနှင့် မေမေ့ကို ရှာရန် စင်တာဘက်သို့ မည်သို့ သွားခဲ့ကြောင်း လင်းယွမ် အား ကြွားလုံးထုတ်တော့သည်။

ရန်မေ နှင့် လင်းယွမ် တို့ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြကာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ် က လက်တစ်ဖက်ကို အားယူကာ ရန်မေ ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရန်မေ ကလည်း သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ မှီချလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး အမျိုးသမီးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သားဖြစ်သူ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရန်မေ ၏ စိတ်အာရုံအားလုံးမှာ သားနှင့် စင်တာအပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး အမှန်တကယ် ပြည့်ဝကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ပြောရသည်မှာ သိပ်မကောင်းလှသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိ ဘဝနေထိုင်မှုမှာ ကပ်ဘေးမတိုင်မီကထက် များစွာ ပို၍ ပျော်ရွှင်ရကြောင်းကို အမှန်တကယ် ခံစားနေရသည်။

မိသားစု သုံးယောက် အပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ ကစားပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထမင်းဟင်းများလည်း ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ လန်ဟုန်လည်း ကစားရတာ ပင်ပန်းသွားသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အစားအသောက်များ တောင်းဆိုတော့သည်။

ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့က သူ့ကို အလိုလိုက်ကာ အမဲသားတုံး အချို့ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်ကြသည်။

ရန်မေ ကမူ လင်းယာ နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

မကြာမီ ထမင်းဟင်းများ အားလုံး ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားပြီး တစ်မိသားစုလုံး ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်ကြသည်။

လန်ဟုန်က လင်းယွမ် ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်၍ စားသောက်နေသည်။ လင်းယွမ် မှာလည်း ခဲရာခဲဆစ်မှ တစ်ကြိမ် ပြန်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ ကလေးလေးနှင့် ကောင်းစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ချင်နေသည်မှာ သဘာဝပင်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ စားသောက်နေကြပြီး ကြားထဲတွင် ရန်မေ နှင့် ဆုန့်ဝမ် တို့က လင်းယွမ် ယခုတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်ခဲ့ရသည့် အခြေအနေများကို မေးမြန်းကြသည်။

လင်းယွမ် က ယွီကျိုးပြည်နယ် တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ကျင်းရှီရုံ ဆိုသူမှာ ကာမဂုဏ် လွန်ကြူးပြီး ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းလုံးကို သိမ်းပိုက်ကာ ကြီးမားလှသော ကိုယ်လုပ်တော် ဆောင်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားကြောင်း ပြောပြသောအခါ...

ထိုနေရာရှိ အမျိုးသမီးများ အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးက ထို ကျင်းရှီရုံ ကို မနေနိုင်ဘဲ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိကြသည်။ သူတို့၏ အစ်ကိုလင်းယွမ် တွင် ချစ်သူရည်းစားများ များပြားသော်လည်း အားလုံးက ကြည်ဖြူစွာဖြင့် ဖြစ်ကြပြီး ကျင်းရှီရုံ ကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်ဆန်ခြင်း မရှိပေ။

ကပ်ဘေးကာလ နှစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းက စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို အလိုအလျောက် လက်ခံထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ ခွန်အားကြီးမားသူက ပိုမိုများပြားသော အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်သင့်သည် ဟူသော အချက်ပင်။

အမျိုးသမီးများသည်လည်း အရင်းမြစ်တစ်မျိုး ဖြစ်ရာ ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် အမျိုးသမီးများစွာ ရှိနေခြင်းက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံမှန်အခြေအနေ တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တင်းယန် နှင့် ဆုန့်ဝမ် တို့ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော အမျိုးသမီးများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိလာကြသည်။

အမျိုးသမီးများ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ ခွန်အားကြီးသူကို အားကျမြတ်နိုးတတ်သည့် စိတ်ဓာတ် ရှိစမြဲပင်။ ဤသည်မှာ မျိုးဗီဇထဲတွင် စွဲထင်နေသော သဘာဝတရား ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကပင် လင်းယွမ် တွင် အခြားအမျိုးသမီးများ ရှိနေခြင်းကို သူတို့ တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာနိုင်သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ကျင်းရှီရုံ ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသာဆိုလျှင် မည်သည့် အမျိုးသမီးကမျှ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို အခု ထိုက်ယန်တောင် ရဲ့ နယ်မြေဧရိယာက ယွီကျိုးပြည်နယ် အထိ တိုးချဲ့ပြီးသွားပြီပေါ့"

လင်းယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... အခု လင်ကျန်း ဘက်က ငါတို့ရဲ့ အဓိက နောက်တန်း စခန်းဖြစ်သွားပြီ... ယွီကျိုးပြည်နယ် ဘက်ကတော့ ငါတို့ရဲ့ နယ်စပ်ဒေသ ဖြစ်သွားပြီပေါ့"

"မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရင် နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် လို့ခေါ်တဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အခု ခိုက်ရီနည်းပညာ နဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတော့ ပထဝီဝင်အရ ပွတ်တိုက်မှု နည်းနည်းပါးပါး ရှိလာနိုင်တယ်... ဒါကိုတော့ အထူးဂရုစိုက်ဖို့ လိုသေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ခိုက်ရီနည်းပညာ က ဂျိမ်းစ် ရှိနေသေးတာပဲ... သူက အရင်တုန်းကလည်း ဟိုဘက်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲဆိုတော့ အခုလည်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"အခု ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်က ဟိုဘက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဒီဘက်မှာပဲ"

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် ရန်မေ၊ ဆုန့်ဝမ် တို့ အားလုံးက ခေါင်းမော့ကြည့်လာကြသည်။

ဆုန့်ဝမ် က သံသယဖြင့် "ကျွန်မတို့ ဒီဘက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရန်မေ ကလည်း အံ့သြစွာဖြင့် "မောင်လေး... တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား"

"ကျွန်မ သိပြီ... အစ်ကိုလင်းယွမ်... တလောက လီချင်းဟွာ ခေါ်လာတဲ့ ဒုက္ခသည်အဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား" တုံယန် က မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ် က ခေါင်းကို အသာညိတ်လိုက်ပြီး "အင်း... ဒီလူတွေက ကွမ်းတုံပြည်နယ် နဲ့ မင်ပြည်နယ်ဘက်ကနေ ထွက်ပြေးလာကြတာ... ထမင်းစားပြီးရင် နေ့လည်ကျ အစည်းအဝေး ရှိတယ်... အဲဒီကျရင် အသေးစိတ် ပြောပြမယ်"

"ထွက်ပြေးလာကြတာ ဟုတ်လား... သူတို့ ဘာကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံလာရလို့လဲ" ဆုန့်ဝမ် က မနေနိုင်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တောင်ဘက်ကနေ ကျူးကျော်သူတွေက ကွမ်းတုံပြည်နယ် နဲ့ မင်ပြည်နယ်ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာကြတယ်... ဒီရန်သူတွေက သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေထက် ပိုပြီး ရက်စက်တယ်"

"သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေက ဗိုက်ဝဖို့အတွက်ပဲ လူတွေကို တိုက်ခိုက်ကြတာ... သူတို့ ဗိုက်ဝသွားရင် ထွက်သွားကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကျူးကျော်သူတွေက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး"

"သူတို့က ပြည်တွင်းကလူတွေကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ကြတာ... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ရဲ့ ရေပေါ်ကျွန်း အရင်းအမြစ်တွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ"

အမျိုးသမီးများ အားလုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ဒီရန်သူတွေ မည်မျှ မုန်းတီးဖွယ် ကောင်းကြောင်းကို ကပ်ဘေးမတိုင်မီက လူတိုင်း သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ် က "နေ့လည် အစည်းအဝေးကျမှ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြမယ်... အခုတော့ အရင် စားကြတာပေါ့"

ထို့ကြောင့် မိသားစု ထမင်းဝိုင်း၏ လေထုမှာ ပြန်လည် စည်ကားလာပြီး စကားဝိုင်းမှာလည်း အခြားအကြောင်းအရာများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရန်မေ က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ "ဒါနဲ့... မုန်ယာ နဲ့ ခိုက်ရီနည်းပညာ ဘက်ကလည်း အမတို့ဆီကို အညံ့ခံ ပူးပေါင်းလာကြပြီ ဆိုတော့... အမတို့ ထိုက်ယန်တောင် စင်တာ ကို အဲဒီဘက်မှာပါ ဖွင့်သင့်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းယွမ် က ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ "ဖွင့်ကြတာပေါ့... ထိုက်ယန်တောင် စင်တာက ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင် ရဲ့ အထင်ကရ အဆောက်အအုံ ဖြစ်နေပြီပဲ... ပြီးတော့ သူက စင်တာသက်သက်တင် မဟုတ်ဘဲ ထိုက်ယန်တောင် ရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပါ ဖြစ်နေပြီလေ"

"ပြီးတော့ ဒီလိုလုပ်တာက ဒေသခံတွေအတွက် တရားဝင် အရောင်းအဝယ် ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးရာ ရောက်တယ်... ဈေးကွက် ရှုပ်ထွေးတာမျိုးတွေ မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တာပေါ့"

ဆုန့်ဝမ် ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မလည်း ဖွင့်တာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်... အခု ကျွန်မတို့ စိုက်ပျိုးရေးဌာနရဲ့ ထွက်ကုန်တွေက ပိုပိုပြီး ပေါများလာတယ်... စိုက်ပျိုးမြေတွေလည်း ပိုကျယ်လာတော့ တခြား ဒေသတွေကို အေးဆေး တင်ပို့ရောင်းချလို့ ရပြီလေ"

"ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက ဒေသခံတွေရဲ့ ဝင်ငွေကိုပါ သွယ်ဝိုက်ပြီး တိုးမြှင့်ပေးရာ ရောက်တယ်"

လင်းယွမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို အမမေ... အမပဲ အားတဲ့အခါ စီစဉ်ပေးပါ... အစီအစဉ် ထွက်လာတာနဲ့ ဦးလေးမာ တို့ကို လူအင်အား စီစဉ်ခိုင်းပြီး အဲဒီဘက်မှာ စင်တာ သွားဆောက်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"ကုန်ပစ္စည်း ပံ့ပိုးမှု အပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ဒီဘက်ကနေပဲ ထောက်ပံ့ပေးမယ်... အရာအားလုံးကို အမှတ် နဲ့ပဲ တွက်ချက်ရမယ်"

"သိပြီ" ရန်မေ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထမင်းတစ်နပ်မှာ ဤသို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေရင်းဖြင့်ပင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ရန်မေ က ကလေးကို ပွေ့ချီကာ နေ့လည်ခင်း အနားယူရန် သွားလိုက်ပြီး လင်းယာ မှာလည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေသဖြင့် အခန်းထဲ ပြန်၍ အိပ်စက်အနားယူတော့သည်။

ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့က ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို စတင် ရှင်းလင်းကြသည်။

လင်းယွမ် က ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် ရန်မေ ၏ အခန်းသို့လည်း မသွား၊ လင်းယာ ၏ အခန်းသို့လည်း မသွားဘဲ ဆုန့်ဝမ် ၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဆုန့်ဝမ် နှင့် တုံယန် တို့ အလုပ်အားလုံး ပြီးစီး၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော လင်းယွမ် ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။

"အစ်ကိုက အမမေ ဆီ မသွားဘူးလား"

လင်းယွမ် က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းကို လွမ်းနေလို့ပေါ့... မြန်မြန် တက်လာခဲ့"

ဆုန့်ဝမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများပွင့်လန်းကာ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လှဲချလိုက်သည်။

လင်းယွမ် စကားပြောရန်ပင် မစောင့်တော့ဘဲ ဆုန့်ဝမ် ၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများက အနမ်းပေးလာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နွယ်ပင်တစ်ပင် အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတံခါးကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ချလိုက်လေသည်။

အခန်းထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်သွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဆက်ရန်...