အခန်း ၉၁၂

အပိုင်း (၉၁၂) ကျွန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်ခြင်း

မင်ပြည်နယ်၏ အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အစွန်းတစ်ဖက်ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ပေ။

တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ခဲ့သော မြို့ပြများသည် ရေလွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာဂြိုဟ်ကြီးသည်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရေကမ္ဘာကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤအဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ကြီးပေါ်သို့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်သုံး ရေငုပ်သင်္ဘောတစ်စင်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုရေငုပ်သင်္ဘော၏ အပြင်ဘက် ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထိုက်ယန်တောင်၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ရေးဆွဲထားသည်။

ဤရေငုပ်သင်္ဘောသည် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး သင်္ကေတနည်းပညာဖြင့် သုတေသနပြု ဖန်တီးထားသော စွမ်းအင်စနစ်ဖြစ်ကာ ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ ကပ်ဘေးမတိုင်မီက အဏုမြူစွမ်းအင်သုံး ရေငုပ်သင်္ဘောများထက်ပင် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ထိုက်ယန်တောင် သုတေသနနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဌာနမှ ပါမောက္ခ လီဟန်ကျုံး၏ အဖွဲ့မှ နောက်ဆုံး ရရှိထားသော သုတေသနရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်သုံး ရေငုပ်သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေခြင်းက ကင်းထောက်တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရာတွင် အလွန်တရာ အဆင်ပြေချောမွေ့စေသည်။

ယာဉ်ပျံများ၊ သင်္ဘောများနှင့် ယှဉ်လျှင် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်သုံး ရေငုပ်သင်္ဘောသည် ပစ်မှတ်ထားခံရရန် ထင်ရှားလွန်းလှခြင်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် ရေနက်ပိုင်းတွင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် ရန်သူများက ရေအောက်၌ ဧရာမအရာဝတ္ထုတစ်ခု ရွေ့လျားနေသည်ကို ထောက်လှမ်းမိလျှင်တောင် ရန်သူဟု ချက်ချင်း သံသယဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခု ရေငုပ်သင်္ဘော ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာခြင်းမှာ ရှေ့ဆက်မသွားချင်တော့၍ မဟုတ်ဘဲ ရေငုပ်သင်္ဘော၏ ဆိုနာကိရိယာက ရှေ့ မိုင် (၆၀) ခန့်အကွာတွင် ဧရာမ ရေပေါ်ကျွန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ထောက်လှမ်းမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရေငုပ်သင်္ဘောထဲတွင် ထူလုံ၊ ဝူယင်နှင့် ဟန်ရှန်းမန်တို့ အတူတကွ စုဝေးနေကြသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်လာသူများမှာ သူတို့သုံးယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူယင်၏ အစွမ်းမှာ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ပုန်းအောင်းရန် သင့်တော်ပြီး၊ ဟန်ရှန်းမန်မှာ ရေအောက်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိသည်။

ထူလုံ၏ အစွမ်းများမှာမူ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ အားကောင်းပေသည်။

သူတို့သုံးယောက် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သုံးယောက်သည် ဆိုနာမှ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေးပို့လာသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်နေကြသည်။

မိုင် (၆၀) အကွာရှိ ရေပေါ်ကျွန်းမှာ ကြီးမားလှပြီး တောင်တစ်လုံးစာခန့် အရွယ်အစားရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရကြောင်း ပုံရိပ်တွင် ဖော်ပြနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ရေပေါ်ကျွန်းမျိုးသည် တွင်းနက်အရိပ်ရေပေါ်ကျွန်းဝန်းကျင်မှ ဧရာမရေပေါ်ကျွန်းကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ဧရိယာသေးငယ်သည်ဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ရေပေါ်ကျွန်းမျိုးတွင် အားသာချက်တစ်ခု ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ ရေပေါ် ပေါလောပေါ် ရွေ့လျားနိုင်မှုနှုန်း မြန်ဆန်ပြီး လှုပ်ရှားရုန်းကန်နိုင်စွမ်း အလွန်အားကောင်းခြင်းပင်။

"ခေါင်းဆောင်ထူ... အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ" ဝူယင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ထူလုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထူလုံက "နည်းနည်းလောက် ထပ်ကပ်သွားရင် ကောင်းမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းမန်က သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီထက် ထပ်ကပ်သွားရင် ရန်သူတွေ သိသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်"

"ဒီလိုလုပ်... ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ပဲ သွားကြမယ်... ကျွန်မရဲ့ ရေဓာတ် အစွမ်းနဲ့ ရှင်တို့ကို ခေါ်ပြီး ရေအောက်ကနေ ခိုးဝင်သွားကြတာပေါ့"

"ကျွန်မတို့က လူကောင်သေးတော့ အလွယ်တကူ အသိခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝူယင်ကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ဟန် ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တည်းဆိုတော့ ပစ်မှတ် သေးသွားတာပေါ့... ပင်လယ်ထဲက သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေရဲ့ အကာအကွယ်လည်း ပါတော့ ရန်သူတွေ ထောက်လှမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထူလုံက "ကောင်းပြီ... ဒါဆို သွားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အစီအစဉ် ဆွဲပြီးသည်နှင့် သူတို့သုံးယောက်သည် ရေငုပ်သင်္ဘောထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ရေနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အနီးနားရှိ ရေထဲတွင် သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါများကို နေရာတိုင်း၌ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သန္ဓေပြောင်း ငါးများ၊ သန္ဓေပြောင်း ပုစွန်များနှင့် သန္ဓေပြောင်း အပင်အချို့လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို သန္ဓေပြောင်း သက်ရှိများသည် ယခုအခါတွင် ထူးဆန်းသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အဖုံဖုံအဖြစ်သို့ သန္ဓေပြောင်းလဲနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့မှာ ငါး သို့မဟုတ် ပုစွန် ပုံစံရှိနိုင်သည်ဟုသာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော်လည်း မည်သည့်ငါး အမျိုးအစားဖြစ်သည်ကိုမူ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မိုင် (၆၀) ဟူသော အကွာအဝေးသည် သာမန်လူများအတွက်ဆိုလျှင် ရောက်ရှိရန် အချိန်အကြာကြီး ယူရပေမည်။

သို့သော် အစွမ်းပိုင်ရှင်များ အတွက်မူ မိုင် (၆၀) ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းတွင် ဘာမှမဟုတ်လှပေ။

ဆယ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ ဟန်ရှန်းမန်သည် ထူလုံနှင့် ဝူယင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရေစီးကြောင်းများကြားမှ ကိုယ်ထည် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်၌ သူတို့၏ရှေ့တွင် ဧရာမ ရေပေါ်ကျွန်းကြီး တစ်ကျွန်းက မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ရှန်းမန်က ဝူယင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝူယင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို လေဟာနယ်ဆီသို့ ဖိချလိုက်ရာ အနက်ရောင် အမှောင်ဓာတ် စွမ်းအင်များ လှိမ့်တက်လာပြီး ထူထဲသော အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

"ရပြီ" ဝူယင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

သုံးယောက်သားသည် သူတို့ရှေ့ရှိ ဧရာမ ရေပေါ်ကျွန်းကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခိုးဝင်သွားကြသည်။

ကျွန်းပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဟန်ရှန်းမန်က ထိုကျွန်းပေါ်ရှိ အစွမ်း သတ္တိများကို ချက်ချင်း အာရုံခံ ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ သိပ်မကောင်းလှဘဲ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မီးဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းပဲ"

ဝူယင်ကလည်း အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်က မီးဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ဖို့ များတယ်"

ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှောင်ဟန်ရဲ့ အစွမ်းက သူ့ကို အကွက်ကျကျ နှိမ်နင်းနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ရန်သူက ဒီကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်ဆိုရင် ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ အိမ်ကွင်းပဲ... ကျွန်မလို ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ကတောင် သူ့ရဲ့ နှိမ်နင်းတာကို ပြန်ခံရနိုင်ခြေ ရှိတယ်"

ထူလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အသေအချာတော့ ပြောလို့မရသေးပါဘူး... ရန်သူရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်က မင်းလောက် မမြင့်ဘူးဆိုရင် သူက ဒီရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာ"

"ပြီးတော့ ငါတို့လည်း အတူတူ ရှိနေတာပဲလေ"

ဝူယင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အဓိက ပစ်မှတ်က ဒီရေပေါ်ကျွန်းရဲ့ ကျွန်းသခင်ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့ကြနဲ့ဦး"

ဟန်ရှန်းမန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဝူယင် ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်မတို့ တာဝန်ကို အရင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး ဓာတ်ရောင်ခြည် ဗုံး ကို အရင် ရအောင်ယူရမယ်"

ထူလုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ယောက်လောက်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ပြီး ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ချင်နေသော်လည်း။

အဓိက တာဝန်နှင့် သာမန်တာဝန်များကိုတော့ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပါသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ထူလုံက "ငါတို့ ခွဲပြီး လှုပ်ရှားကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝူယင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ခွဲမသွားတာပဲ ကောင်းမယ်... ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အတူတူဆိုတော့ ပိုပြီး စိတ်ချရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းမန်ကလည်း ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေရာ အခြေအနေကို သေချာ မသိရသေးတော့ ခွဲသွားရင် တကယ် အန္တရာယ်ရှိတယ်... ကျွန်မတို့ အရင် လေ့လာကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်ကနေ စကြမလဲ"

"ဒီကျွန်းပေါ်က တပ်ဖွဲ့တွေ ချထားတဲ့ အခြေအနေကို အရင် သိအောင် ကြိုးစားကြည့်ရအောင်"

"ကောင်းပြီ"

သူတို့သုံးယောက် ချက်ချင်းပင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

ဤကျွန်းသည် သူတို့သုံးယောက် ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုကြီးမားနေပြီး မျက်မှန်းတန်းကြည့်ရုံဖြင့် ယခင် ထိုက်ယန်တောင်၏ နှစ်ဆခန့် အရွယ်အစား ရှိပေသည်။

ကျွန်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ မညီညာသော ဘဲဥပုံစံ ရှိပြီး အလယ်တည့်တည့်တွင် မီးတောင်ကဲ့သို့သော တောင်တစ်လုံး ရှိကာ အလယ်တွင် ချော်ရည်ပူများ ဆူပွက်နေသည်။ ကန့်ငွေ့များ အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ပေါက်ကွဲကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြည်ဟည်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်များမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီး မြေဆီလွှာ အရင်းအမြစ် ကောင်းမွန်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှကာ စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများလည်း အများအပြား ရှိသည်။

သုံးယောက်သားသည် သစ်တောနက်ထဲရှိ အရိပ်အောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

"ဒီကျွန်းရဲ့ ကာကွယ်ရေး ချထားပုံက အပြင်ဘက်မှာ တင်းကျပ်ပြီး အတွင်းဘက်မှာ လျော့ရဲတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ"

"အပြင်ဘက်မှာ ခြေသုံးလှမ်း တစ်ကင်းလောက်အထိ အစောင့်အကြပ် ထူထပ်လွန်းတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့တယ်... အနီးအနားက ကုန်းမြင့်တွေမှာလည်း ရေဒါစခန်းလိုမျိုးတွေ အများကြီး တည်ဆောက်ထားသေးတယ်"

"ဟုတ်တယ်... အတွင်းဘက် ကာကွယ်ရေးကတော့ နည်းနည်း လျော့ရဲနေတဲ့ ပုံပဲ... ဒါနဲ့ ရှင်တို့ ထူးခြားတာ တစ်ခုကို သတိထားမိကြလား" ဟန်ရှန်းမန်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ" ထူလုံက မေးလိုက်သည်။

"ဟို စိုက်ခင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေက အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ"

ဝူယင်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း သတိထားမိတယ်... အဲဒီလူတွေက ယွဲ့ဒေသနဲ့ မင်ဒေသက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်ဖို့များတယ်"

"သူတို့ရဲ့ စစ်စခန်းကိုရော မြင်ခဲ့ကြလား" ထူလုံက မေးလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မမြင်ဘူး... ဒီကျွန်းပေါ်မှာ အဆောက်အအုံတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အဲဒါတွေက စစ်စခန်းလိုမျိုးတွေ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"

"သင်္ကေတအစီအရင် နဲ့များ ဖုံးကွယ်ထားတာလား"

"မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ငါတို့ ဒီလိုမျိုး ခေါင်းမပါတဲ့ ယင်ကောင်တွေလို လျှောက်ရှာနေလို့တော့ အဆင်မပြေလောက်ဘူး"

ထူလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "ငါ အကြံပေးရရင်... ငါတို့ အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းခေါ်လာပြီး သူ့ပါးစပ်က အဖြေမထွက် ထွက်အောင် စစ်မေးကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယင်၏ မျက်လုံးများလည်း အရောင်လက်သွားသည်။

တစ်ခါတရံတွင် အလွယ်ကူဆုံးသော နည်းလမ်းများက ထိုကဲ့သို့ပင် ကြမ်းတမ်းတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟန်ရှန်းမန်က မေးခွန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆက်မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား ကို နားလည်လို့လား"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်သွားကြသည်။ ကပ်ဘေးမတိုင်မီက သူတို့သည် သာမန် အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ထူလုံမှာ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေး မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး ဝူယင်မှာ အစားအသောက်ပို့ဆောင်ရေး သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကားနှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတမှာ ရုပ်ရှင်တွေထဲက စကားလုံးတချို့လောက်ပဲ ကြားဖူးကြတာလေ။

ဟန်ရှန်းမန်တွင် ဘွဲ့ရလက်မှတ် ရှိသော်လည်း သူမ သင်ယူခဲ့သည်မှာ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှု ဘာသာရပ်ဖြစ်ပြီး အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား နှင့် လုံးဝ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။

အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား ကို နားမလည်ပါက အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်ကို ဖမ်းမိလျှင်တောင် စစ်မေးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဝူယင်နှင့် ထူလုံတို့နှစ်ယောက်စလုံး အခက်တွေ့သွားကြသည်။

ထူလုံက မနေနိုင်ဘဲ "ဒါဆို ငါ ပြန်သွားပြီး ရေငုပ်သင်္ဘောထဲက လူတွေထဲမှာများ အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား တတ်တဲ့သူ ရှိမလားလို့ သွားမေးကြည့်ရမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အချိန်ဖြုန်းရာ ကျလိမ့်မယ်... ကျွန်မ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမိတယ်"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ"

"စိုက်ခင်းဘက်မှာ ရှိနေတာတွေက ဟန်လူမျိုးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်လောက်ကို ကယ်ထုတ်ပြီး မေးကြည့်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြတာပေါ့... သူတို့ထဲမှာ အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား တတ်တဲ့သူ ရှိလောက်တယ်"

ဝူယင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး "ဒီနည်းလမ်း မဆိုးဘူး... ဒီအရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက ကိုယ့်လူတွေကို အမိန့်ပေးဖို့ဆိုရင် ဆက်သွယ်ရေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းထားရမှာ သေချာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နည်းကတော့ ဒီလူတွေထဲမှာ အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား တတ်တဲ့သူ ရှိနေတာဖြစ်မယ်... ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေထဲမှာ ဒေသခံစကား တတ်တဲ့သူ ရှိနေတာဖြစ်မယ်"

"ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဆက်သွယ်လို့ရတဲ့လူ တစ်ယောက်လောက်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းမိနိုင်မှာပါ"

သုံးယောက်သားသည် စဉ်းစားမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိုက်ခင်းရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်သွားကြသည်။

ယခုအချိန်၌ စိုက်ခင်းထဲတွင် လူငါးထောင်ကျော်ခန့်သည် မတူညီသော နေရာအသီးသီးတွင် ပြန့်ကျဲနေကြသည်။

ဓာတ်ရောင်ခြည် ဗုံး ဖြင့် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခံရမှုအောက်တွင် အစွမ်းပိုင်ရှင် များမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် ခဲယဉ်းလှသဖြင့် ဤလူအများစုမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ အသက်ရှင်နေလျှင်တောင်မှ ရောနှောနေသော မျိုးရိုးဗီဇများ၏ ဝါးမျိုခံရပြီး အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေသော သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာကောင်များသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"ခွေးမသားတွေ"

ရုတ်တရက် အမည်မသိ ဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး စိုက်ခင်းဘေးတွင် အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က သူ၏လက်ထဲရှိ ကြိမ်လုံးဖြင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဖြန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အဘိုးအိုမှာ ချက်ချင်း သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ တစ်ချက်ရိုက်ခံရရုံဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး အရေပြားများမှာလည်း ရိုက်နှက်ခံရမှုကြောင့် သွေးများ တပွက်ပွက် ထွက်ကျလာသည်။

ထိုအရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သား၏ လက်ထဲရှိ ကြိမ်လုံးမှာ ခြံစည်းရိုးများတွင် သုံးလေ့ရှိသော ဆူးကြိုးများဖြင့် ကျစ်ထားခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုအပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆူးချွန်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်နှင့် အသားအရေ တစ်လွှာကို အရှင်လတ်လတ် ခွာချပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အဘိုးအိုသည် တစ်ချက် ရိုက်ခံလိုက်ရသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း လဲကျသွားကာ အစပိုင်းတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နိုင်သေးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သွေးထွက်လွန်လာသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အော်သံပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

ဘေးနားရှိ ကျန်လူများမှာ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီက အံကြိတ်နေကြသော်လည်း အားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး မည်သူမျှ ဝင်မပြောရဲကြပေ။

ထိုအရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားက အထင်သေးသော အမူအရာများ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေကာ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ ပါးလျနေသော ဆံပင်များကို အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲထူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကန်စွန်းဥနှင့် တူသော အမြစ်ဥ တစ်ခုကို စမ်းသပ် နှိုက်ယူလိုက်သည်။

ထိုအရာမှာ စားသုံး၍ရသော အပင်တစ်မျိုးမျိုး၏ အမြစ်ဥ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဤအစာသည် လက်ရှိ ဤစိုက်ခင်းထဲတွင် အဓိက စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံပင် ဖြစ်သည်။

ဤအဘိုးအိုသည် အလွန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသဖြင့် တစ်ဥလောက် ဖွက်ပြီး အိမ်သို့ ယူသွားချင်ခဲ့ပုံရသည်။

ထို့နောက် ဤစစ်သားက မြင်တွေ့သွားပြီး ခုနက မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ထိုအမြစ်ဥကို ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာကာ ပါးစပ်မှ အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အစားအသောက်တွေကိုများ ခိုးရဲတယ်ပေါ့လေ... နောက်ဆို ဘယ်သူခိုးခိုး... ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်"

သူ ပြောလိုက်သည်မှာ အရိပ်တပ်ဖွဲ့၏ ဟော့ကင်းဘာသာစကား ဖြစ်ရာ ထိုနေရာရှိ လူအများစုမှာ လုံးဝ နားမလည်ကြပေ။

သို့သော် များမကြာမီ မိန်းမပျိုတစ်ဦးက ပြေးလာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ကျိုးနွံသော အပြုံးများဖြင့် အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမက အရိပ်တပ်ဖွဲ့စကား အချို့ကို အရင်ပြောလိုက်ရာ ထိုအရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ တင်ပါးကို လှမ်း၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်ကာ ထိုနေရာရှိ လူများကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ထိုမိန်းမငယ်က တစ်ချိန်က သွေးချင်းများဆီသို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တပ်မှူး ဟေးထျန် က ပြောတယ်... နင်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေကများ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အစားအသောက်တွေကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့လေ... နောက်ဆို ဘယ်သူမဆို ပစ္စည်းခိုးရင် အဆုံးသတ်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားမယ်တဲ့"

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သိချင်စိတ်များ ပေါ်လာပြီး ဟေးထျန် ဟု ခေါ်သော အရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်ဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရိပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်က ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ လူအများရှေ့တွင်ပင် အဘိုးအို၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ အတင်း ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိုဒေသခံ အဘိုးအို၏ ခေါင်းမှာ နောက်သို့ လန်ကျသွားပြီး အရေပြားတွန့်လိပ်နေသော လည်ပင်းကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ထို့နောက် ဟေးထျန် သည် ဓားသွားကို အဘိုးအို၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကပ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော ရယ်သံကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖွဖွလေး လှီးချလိုက်သည်။

"ဖောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အဘိုးအို၏ သွေးလွှတ်ကြော ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ခြေထောက်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ကန်ကျောက်နေပြီး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်ကာ ပါးစပ်ဟ၍ တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သွေးများသာ အလုံးလိုက် အခဲလိုက် ပန်းထွက်လာပြီး လေထွက်နေသကဲ့သို့ "ရှီး" ဟူသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့ဖြင့် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ခွန်အားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆက်လက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဆက်ရန်...