အခန်း (၁၀၄၉-၁၀၅၀)

အခန်း ၁၀၄၉ - တစ်မြို့လုံး အိုးအိမ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း

ဤနေရာရှိ လူတို့၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှု လောင်စာမီးမှ ဖြစ်တည်လာသော အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရား၏ လက်ဝယ်ရှိ ကြာပန်းသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး၊ အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြန့်လှစွာသော အလင်းတန်းများဖြင့် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ခေါင်းထက်ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ချလိုက်ပြီး ရှန်ဟိုင်တံဆိပ်တုံးကို ထုတ်ဖော်ကာ လွှတ်တင်လိုက်ရာ၊ တံဆိပ်တုံးသည် ချက်ချင်းပင် တောင်ကမ္ဘာပါးပမာဏခန့် ကြီးမားလာပြီး ထိုကြာပန်းကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်!

ဤနေရာမှ အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားမှာ ကွယ်လွန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤသို့ ခဏတာ အချိန်ဆွဲခံလိုက်ရသည့် အတောအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည် အနားသို့ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ မီးလျှံလှံရှည်ကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ပေရာချီရှည်လျားသည့် နဂါးနီကြီးတစ်ကောင်အလား ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးစိုက်သွားခဲ့သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးချင်းချင်းနီသော အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နာကျင်မှုကို အလူးအလဲ ခံစားလိုက်ရပြီး၊

အတောင်ပံတစ်စုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ ဓားအလင်းတန်းနှစ်ခုကို ပျံတက်စေလျက် လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကျန့်ကျောင်းဖြတ်ဓား၏ တိုက်ရိုက်ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် တစစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

မိမိ၏အရှေ့တွင် ရှိနေသော ပြိုင်ဘက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်သန်မာရုံမျှမက ဤမျှများပြားသော နတ်ဘုရားသုံး ရတနာပစ္စည်းများကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် တိုက်ပွဲကို အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ၊

ပင်လယ်တံဆိပ်တုံးကို ဆွဲယူကာ ဤလောကကမ္ဘာအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့တော့သည်။

ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုတာအိုဆရာ၏ နတ်ဘုရားရုပ်ထုပေါ်တွင်မူ အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်း လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ကလေးမျှ ရပ်တန့်မနေဘဲ ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံသတ်ဖြတ်လေရာ၊

နှစ်ဦးသားမှာ လောကကမ္ဘာ အပြောင်းအလဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းက အေးစက်တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်

"တကယ်လို့ လေမီးလျှံဘီးသာ ငါ့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ရင် မင်းလိုကောင်မျိုးက ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း

"တရားသောသူက အပေါင်းအဖော်ပေါများပြီး မတရားသောသူက အထီးကျန်ရတတ်စမြဲပဲ။ မင်းက ကံပါရမီနိမ့်ပါးလွန်းလို့ ဒီနတ်ဘုရား ရတနာပစ္စည်းကို မခံနိုင်တာ ဘယ်သူ့ကို သွားအပြစ်တင်မလဲ"

ဟု ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

စကားပြောနေသည့် အတောအတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးသားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီး၊ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လိုက်ပါလျက် နောက်ထပ် လောကကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြင့်မားမတ်စောက်လှသော နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးတစ်ခု၏ ထိပ်ထက်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီး၊

ထိုနတ်ဘုရားတောင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့အပြားမှ တရားစာရွတ်ဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေကာ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူများသည် တရားဒေသနာကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေကြသည်။

၎င်းတို့အနက် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေသူမှာ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် မန္တန်ဓားတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ကြီးမားလှသော အမွှေးတိုင်ပူဇော်စင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ တစ်ပါးသော တိုင်းတစ်ပါးလောက၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် တာအိုဘာသာ၏ ပူဇော်ပွဲအခမ်းအနားနှင့် ဆင်တူသော ရှေးဟောင်းထုံးတမ်းစဉ်လာ အခမ်းအနားတစ်ခုကို ကျင်းပနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအဖိုးအိုမှာ ဤတစ်ပါးသောလောက၏ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း မှ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး၊

ယခုအခါ မန္တန်အစီအရင်ကို လှုံ့ဆော်လျက် နှုတ်မှလည်း ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် မန္တန်အခမ်းအနား ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်သော ဂဠုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရာ၊

အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ လူ့လောကတွင်ဆိုလျှင် ယန်ဝိညာဥ်အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊

ယခုကဲ့သို့ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရကာ၊

"သတိထားကြ"

ထိုရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းချုပ်က ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်လေသည်။

ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ပေါင်း ထောင်ချီတို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်ကာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

ဤရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှရာ ၎င်းတို့တစ်ဂိုဏ်းလုံး၏ အင်အားကို စုစည်းလျှင်ပင် တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဤရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် မရှိဘဲ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက် ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သူသည် လက်ထဲတွင် လှံရှည်နှင့် ဓားရှည်တို့ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖဲကြိုးနီကို ပတ်လျက် လက်ထဲတွင် အုပ်ဆောင်းတစ်ခုကို မတင်ထားသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းမှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို တိမ်းရှောင်နေပုံရပြီး အတောင်ပံတစ်စုံကို ခတ်ခါ ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားသုံး ရတနာပစ္စည်း အနည်းငယ်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသဖြင့် အနည်းငယ်မျှ သတိလွတ်သွားပါက အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်သောကြောင့် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် မည်သို့မျှ ရပ်တန့်မနေရဲဘဲ ထွက်ပြေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော ဤကျင့်ကြံသူများကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး၊

ဘုံဗိမာန်အသီးသီး ထဲမှ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရပ်တန့်မနေဘဲ ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း ဖောက်ခွဲသွားခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်၍ သတ်ဖြတ်ရန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တာအိုပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်ပြီး ပျံသန်းမှုနှုန်းမှာလည်း အလွန်လျင်မြန်လှရာ၊

လီယန်ချူအနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးနိုင်သော ချင်းထျန်ဓားသန္ဓေသားသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤသူ့နောက်သို့ လိုက်မှီရန် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပိုမို၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ တိုးပွားလာနေခဲ့သည်။

သူ၏မျိုးနွယ်စုတွင် မွေးရာပါ ပါရမီထူးခြားသော တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိသောကြောင့် လောကအသီးသီး ဆီသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ အလွန်တရာ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် စိတ်ကို တင်းခံလျက် အတောင်ပံတစ်စုံကို ခတ်ကာ ဓားအလင်းတန်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မှုံမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသော လောကကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ကပ်လျက်ပင် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဤလောကကမ္ဘာသည် အလွန်တရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယင်စွမ်းအင်များ ထူထပ်ကာ ယင်လေပြည်များ တိုက်ခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊

"ငရဲပြည် လား"

လီယန်ချူ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ကာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ်က အဓမ္မ ပြန်လည်မောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် ငရဲပြည်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆက်လက်ဖောက်ခွဲခြင်း မပြုတော့ဘဲ အတောင်ပံကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်အစွန်းဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်း ထွက်ပြေးလေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း လေမီးလျှံဘီးကို စီးနင်းလျက် ကပ်လျက် လိုက်ပါလာရာ၊

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်မိတော့သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများက လေမီးလျှံဘီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ စိတ်ခံစားချက်မှာ ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိသွားရသည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ထုတ်ဖော်ကာ လွှတ်တင်လိုက်ရာ၊

ချလွင်...

တောက်ပလင်းလက်လှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ အတောင်ပံတစ်စုံမှာ ဓားကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားအလင်းတန်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုခံကာ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အရှိန်အဟုန်ကို မနည်း တားဆီးလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတောင်ပံကို ထပ်မံဖြန့်ကျက်လျက် ကောင်းကင်အစွန်းဆီသို့ ဝေးကွာနိုင်သမျှ ဝေးကွာအောင် ထပ်မံ၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားပြန်သည်။

နှစ်ဦးသားမှာ ငရဲပြည်အတွင်း လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသဖြင့် အစွမ်းထက်လှသော အငွေ့အသက်များစွာ နိုးထလာခဲ့ရပြီး၊ ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာကြီးများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုလာကြသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် အတောင်ပံတစ်ချက်ခတ်လျှင် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ခရီးပေါက်သော်လည်း၊

လေမီးလျှံဘီးမှာမူ နတ်ဘုရားသုံး ရတနာပစ္စည်းဖြစ်ရာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။

၎င်းမှာ ရေနက်ပိုင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ ပင်လယ်နက်သတ္တဝါများစွာတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ခဏတာမျှသာ အငွေ့အသက်ကို အလျင်အမြန် ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်၊

ချက်ချင်းပင် ထိုအငွေ့အသက်ကို ဖမ်းဆွဲ၍မရတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ငရဲပြည်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ရှေ့သို့ မရပ်မနား ပျံသန်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မိုးတိမ်မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊

ချက်ချင်းပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အငွေ့အသက်ကို သိမ်းဆည်းကာ မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ဤနေရာသည် သေမျိုးနယ်မြေ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခင်က သူလာရောက်စူးစမ်းဖူးကာ ဤနေရာတွင် အစွမ်းထက်ပြီး ထူးဆန်းဆိုးသွမ်းလှသော တည်ရှိမှုများစွာ ရှိနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လျစ်လျူမရှုရဲသော နေရာဖြစ်သည်။

သူသည် လီယန်ချူကို ဤနေရာသို့ တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၏ အခြေအနေအချို့ကို သိကျွမ်းနားလည်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ လီယန်ချူ၏လက်မှ အသေအချာ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းက သူ၏တန်ခိုးစွမ်းအားများကို သိမ်းဆည်းကာ မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားလိုက်မိသည်။

ဤမိုးတိမ်မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေသော နေရာတွင် ယင်စွမ်းအင်များ အလွန်တရာ ထူထပ်လှပြီး လီယန်ချူအနေဖြင့် ထိုနေရာအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုများစွာ ရှိနေသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

"သူတစ်ပါးလက်ကို ငှားပြီး လူသတ်ချင်တာကိုး။"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများနှင့် ရတနာပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ၊

မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းပြီးနောက် မြေကျုံ့မြေဆန့် တန်ခိုးစွမ်းအား ကို အသုံးပြုလျက် နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနေရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ နားထဲ၌ ရုတ်တရက် လူပေါင်းသောင်းချီတို့၏ တရားစာရွတ်ဆိုသံများ၊ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သံများ၊ ယောက်ျား မိန်းမ ကြီးငယ်မရွေး လောကလူသားတို့၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အသံပေါင်းစုံသည် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းလျှောက်သွားပြန်ရာ နားထဲတွင် ရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားသံ၊ မီးလောင်ကျွမ်းသံ၊ ဓားခုတ်ပုဆိန်ပေါက်သံ၊ အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ ချောင်းဆိုးသံ၊ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုယိုသံနှင့် မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံ၊ ယောက်ျားတစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းသံများ စသည်ဖြင့်၊

အမျိုးမျိုးသော အသံပေါင်းစုံတို့မှာ မပြတ်ထွက်ပေါ်လာပြီး လူ၏စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ စိတ်ကူးယဉ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မှုပေါင်းစုံကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ဖွင့်လှစ်လျက် ဤမြူခိုးများကြားကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မြူခိုးများအတွင်း၌မူ ရှေးဟောင်းအသိစိတ်အချို့ နိုးထလာခဲ့ကြပြီး ဤနေရာသို့ အာရုံခံ ကြည့်လာကြသည်။

လီယန်ချူသည် ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ သူ၏လက်မှ အမှန်တကယ်ပင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်ဝန်းများထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် နန်းတော်အဆောက်အအုံ အစုအဝေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ နန်းတော်များမှာ အများစုမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီဖြစ်ကာ အုတ်ကျိုးအတုံးအပဲ့များနှင့် နံရံပျက်များသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းမှာမူ လုံးဝ ခြေရာဖျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာခဲ့၏။

"သူက ဒီနေရာကို အရင်ကတည်းက ရောက်ဖူးနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါ့ကို တမင်သက်သက် မျှားခေါ်လာတာပဲ။"

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ စတုတ္ထအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား နှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း၊

ဤမျှအစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုမျိုးကပင် ဤနေရာကို ဤမျှ ကြောက်ရွံ့ရိုသေနေရသည်ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် ဝှက်ကွယ်နေသော အရာမှာ ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေရာချီမျှ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း၊

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ခြေရာလက်ရာကိုမူ လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရကာ ယခုအခါ သူ၏မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ကြီးမားလှသော အရိုးစုကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤအရိုးစုကြီးမှာ မူလက မည်သည့်ရဲရဲတောက် သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ဘဲ ယခုအခါ အရိုးစုပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော အသားစအချို့မှာ မပြတ်တမ်း တလှုပ်လှုပ် တွန့်လိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထိုအရိုးစုကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားလှသော အဖြူရောင်ဦးခေါင်းခွံကြီးကို ရုတ်ချည်း မော့ဟကာ လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လာပြီး၊

ထို့နောက်တွင်မူ စူးစူးဝါးဝါးနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုသံမျိုးကို မြည်ဟီးလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ်အလွန်တရာ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော သားရဲငှက်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ ငှက်နှင့်လည်းမတူ၊ သိန်းငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဦးချိုတစ်စုံ ပေါက်နေသည်။

မျက်ဝန်းအစုံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဟုန်များ လျှံထွက်နေလျက် လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။

၎င်းမှာ ရှန်ဟိုင်ကျမ်း ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှေးဦးကမ္ဘာဦး သားရဲကြီး ဖြစ်သည်။

ကုတျောင် ပင် ဖြစ်ပေသည်

ကုတျောင်သည် လီယန်ချူဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှစွာသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာပြီး၊

ကြီးမားလှသော အတောင်ပံများက အရာအားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်လောက်သည့် ထက်မြက်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်း များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"သေသွားတာတောင် အငြိမ်မနေဘူး"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်ခတ်လိုက်သည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကျန့်ကျောင်းဖြတ်ဓားကို လွှတ်တင်လျက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားကို ပိုင်းချလိုက်ရာ တောက်ပလင်းလက်လှသော ဓားအလင်းတန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကုတျောင်၏ အတောင်ပံမှာ လီယန်ချူ၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ ထင်ယောင်ထင်မှား မြင်ကွင်းမှာလည်း ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

ကြီးမားလှသော ထိုသားရဲငှက်ကြီး၏ အရိုးစုမှ အတောင်ပံတစ်ဖက်မှာ လီယန်ချူ၏ ခုတ်ပိုင်းမှုကြောင့် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဘုန်းးးး

လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုအရိုးစုကြီးကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သဖြင့် ၎င်းမှာ အမှုန်အမွှား မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားရတော့သည်။

ထိုနေရာအလယ်ရှိ တလှုပ်လှုပ်တွန့်လိမ်နေသော အသားစတစ်စုမှာမူ အလွန်တရာ မျက်စိစပါးမွေးစူးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ဟူးးးး

လီယန်ချူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုက်ရိုက်မှုတ်ထုတ်ကာ လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။

ဒိန်းးးဝုန်းးးး

ထို့နောက်တွင်မူ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါသံကြီးအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ လီယန်ချူ၏ ဤမျှ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ခြေရာကိုလည်း ရှာမတွေ့နိုင်တော့သည့်အတွက် ဤနေရာမှ အရင်ဦးဆုံး ဆုတ်ခွာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကုသိုလ်မှတ် မရပါလား... ဒါက မူလကတည်းက သေနေလို့လား ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာရဲ့ ထူးခြားချက်ကြောင့်လား "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

သူသည် ဤအသံများတွင် ဝိညာဉ်ကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်ကို ခံစားမိသော်လည်း၊

သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ စိတ်ကို ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြား ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု ရှိနေသည့်အပြင် ဇီက ခရမ်းရွှေရောင်အငွေ့အသက် နှင့် မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် ကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤရှုပ်ထွေးနောက်ကျိလှသော အသံများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ယာယီအားဖြင့် မခံရပေ။

"ဒီနေရာမှာလည်း ကောင်းကင်လူသား တွေရဲ့ အလောင်းများ ပျက်စီးကျဆုံးခဲ့တာမျိုး ရှိနေတာလား "

ဤနေရာတွင် ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်ဆိုးများ ဝှက်ကွယ်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ဤနေရာမှ ဆုတ်ခွာပြီးနောက် သူသည် လှည့်၍ ဤမှုံမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသော လောကကမ္ဘာကို ကြည့်လိုက်ရာ၊

တစ်ပြင်လုံး ခြောက်သွေ့အတိပြီးကာ သက်ရှိသတ္တဝါဟူသမျှ ကင်းမဲ့ချုပ်ငြိမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တရုတ်ရိုးရာ ကီပုဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ဝါးစက္ကူထီးဝါတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှပနွဲ့နှောင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းလှပပြီး ကီပုဝတ်စုံ၏ ဘေးဘက်ခွဲကြောင်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ဖြူဖွေးဝိုင်းစက်သော ပေါင်တံကြီးများကို ပေါ်လွင်စေကာ၊

ခြေတံအစုံမှာ ရှည်လျားဖြူဖွေးပြီး အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှကာ သူမအတွက် အနည်းငယ်မျှသော လွမ်းဆွတ်ဖွယ် အလှတရားကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် မြူခိုးများရစ်ဆိုင်းနေသော ဤနေရာ၌ သူစိမ်းတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိပြီး၊

သူမက လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ပိုမို၍ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

"နင်လား"

လီယန်ချူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

ကျိုဖုန်းတောင် သို့ ငရဲပြည်မှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်စဉ်က ဝမ်ချွမ်းမြစ်ရေများ အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဤအမျိုးသမီးက ငရဲပြည်အတွင်းမှ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ မြစ်ရေများကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသံ၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော လေသံဖြင့်

"ဒီနေရာက ငရဲပြည်ရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေ ပဲ၊ နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ "

ဟု ဆိုသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခင်က ဝမ်ချွမ်းမြစ်ရေများ ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် လီယန်ချူက သူမကို တလေးတစားနှင့် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်ပင်၊

"ကျုပ်က ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရင်း ဒီကို ရောက်လာတာပါ"

ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းလား"

"ခုနတင် နင်က ဒီတားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားခဲ့တာလား "

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"ဝင်သွားခဲ့တယ်၊ ဂဠုန်မင်းရဲ့ ခြေရာပျောက်သွားလို့ ပြန်ထွက်လာတာ" ဟု ဆိုသည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် နင့်ကို တွေ့ခဲ့တာနဲ့ စာရင် အခု နင်က လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသွားပြီပဲ" ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူကမူ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ ရှင်းလင်းပြောကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာမူ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အချက်အချာကျလှရာ၊

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လီယန်ချူ သူမအပေါ် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သော စကားကို ထိုအမျိုးသမီးသည် ယနေ့တိုင် မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူကို မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်ချက်စောင်းစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ဒီနေရာက သေမျိုးနယ်မြေ ပဲ၊ နင့်လို လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် နေနေသာသာ ငရဲပြည်ရဲ့ နတ်ဘုရားနဲ့ ဝိညာဉ်တွေတောင် အလွယ်တကူ မဝင်ရဲဘူး၊ ဒါကြောင့် မြန်မြန်ပဲ ဆုတ်ခွာသွားပါ" ဟု သတိပေးလေသည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက်

"မိတ်ဆွေ အနေနဲ့ ကျုပ်ကို ထိုဂဠုန်မင်းရဲ့ ခြေရာကို ရှာဖွေဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး

"ငါ့မှာလည်း နည်းလမ်းမရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် လက်ထဲရှိ ဝါးစက္ကူထီးကို တစ်ချက် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ၊

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ဤအမျိုးသမီး၏ ပို့ဆောင်ပေးမှုကြောင့် ငရဲပြည်မှ ထွက်ခွာကာ လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ တုန်းယွဲ့ဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

တုန်းယွဲ့ဧကရာဇ် ၏ ဘွဲ့အမည်အပြည့်အစုံမှာ တုန်းယွဲ့ထိုက်ရှန်းထျန်ချီရန်ရှန့်ဧကရာဇ် ဖြစ်ပြီး ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း ဟုလည်း ခေါ်တွင်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် ဖန့်ချင်းလန် ကို ရှာဖွေရန် ဖုန်းတူးသရဲမြို့တော် သို့ ဆင်းသက်ကာ ၎င်းအတွင်း၌ အကြီးအကျယ် သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့စဉ်ကလည်း အသံတစ်ခု၏ ပို့ဆောင်ပေးမှုကြောင့် ထွက်ခွာခဲ့ရဖူးသည်။

ထိုစဉ်ကလည်း ချောင်းဘေး ရှိ တုန်းယွဲ့ဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် တစ်ပါးသူရဲ့ အတင်းအဓမ္မ ပို့ဆောင်ပေးတာကို ခံလိုက်ရပြန်ပြီ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ခုခု အသေအချာ ရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ထိုတားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ဖော်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်အစွန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

......

ငရဲပြည်

ထိုကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူကို ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် လှည့်၍ ထိုသေမျိုးနယ်မြေတားမြစ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"အခုခေတ် ဒီနယ်စပ်စောင့် စစ်သည်တွေက တကယ့်ကို ပေါ့ဆလွန်းတာပဲ၊ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို လူတွေကို ဒီအတိုင်း ပေးဝင်နေကြတယ်" ဟု ရေရွတ်သည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူရှာရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

"ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း"

သူမသည် ထိုတားမြစ်နယ်မြေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝါးစက္ကူထီးဝါကို ဆောင်းလျက် ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ငရဲပြည်သည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး ဤတားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် တည်ရှိမှုကြီးများ သိပ်သည်းစွာ အိပ်မောကျနေကြကာ အခါအားလျော်စွာ ဆူညံမှုအချို့ ဖြစ်ပွားတတ်သော်လည်း၊

ထိုအစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုကြီးများသည် အမြဲတမ်း အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး နိုးထလာခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့သော် ဤသို့ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ တင်ပါးအစုံမှာ ကီပုဝတ်စုံအောက်တွင် အလွန်တရာ လုံးဝန်းတင်းအိနေပြီး၊ ကျောပြင်အလှမှာ အလွန်တရာ ပြီးပြည့်စုံလှကာ ဤမှုံမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

..................

ကျိုဖုန်းတောင်

ဆိုင်ရှင်မ သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်လှပြီး စိုးစဉ်းမျှ ကြွေလွင့်မည့် အရိပ်အယောင်မရှိသော ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်အိုကြီးတစ်ပင်၏ ဘေးတွင် မှီတွဲလျက် ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်အစွန်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိသည်။

လွန်းပျံတစ်စင်းပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရုပ်ရည်ချောမောလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှင် ဘယ်ကနေ ပြန်လာတာလဲ"

ဆိုင်ရှင်မက အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းနောက်သို့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများနှင့် ငရဲပြည်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကီပုဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းညိတ်လျက်

"ဒီအမျိုးသမီးက ငရဲပြည်ရဲ့ အရာရှိ (တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ တုန်းယွဲ့ဧကရာဇ်ဘုရားကျောင်းကတစ်ဆင့် မင်းကို ပြန်ပို့ပေးနိုင်တာ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သောအသံဖြင့်

"နှမြောဖို့ကောင်းတာက ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းကို လိုက်မမှီခဲ့တာပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ

"ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းဆိုတာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ ရှေးဦးနတ်သားရဲဖြစ်ပြီး ကံပါရမီစောင့်ရှောက်မှု ရှိတယ်၊ သူက နတ်ဘုရားရတနာဖြစ်တဲ့ လေမီးလျှံဘီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို တံဆိပ်တုံးအဖြစ် သွန်းလုပ်ခဲ့တာ၊ ဒီလူက ကောင်းကင်ကြယ်တာရာတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာမို့ မူလကတည်းက သတ်ရခက်တယ်"

ဟု ရှင်းပြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကြီးမားလှသော ကံပါရမီစောင့်ရှောက်မှု ရှိသူများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ အကွက်ချစီမံမှုများ ရှိနေတတ်ကြပြီး၊ ဗေဒင်ပညာနှင့် ကံကြမ္မာတွက်ချက်မှုကို ကျွမ်းကျင်သူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပေါ်တွင် များပြားလှသော ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်းတရား များကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ အချို့သော အကျိုးအကြောင်းတရားများမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးသည် နတ်သက်ကြွေပြီး နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းသွားလျှင်ပင် အလေးထားခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်းတရားများမှာ အလွန်တရာ လေးလံလှပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သေဘေးကိုးခါကြုံလျှင်ပင် မသေဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကာ အခွင့်အလမ်းပေါင်းစုံကို ရရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ရွှေရောင်အတောင်ပံမွှေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆိုင်ရှင်မက ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံး ကို အပေါ်သို့ တက်စေကာ တစ်ချက်ချင်း ခေါက်ခိုင်းလိုက်သည်။

တောက် တောက် တောက်

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တုံးသည် ဝိညာဥ်ခြောက်ပါးအလံတော် ၏ အမှတ်အသားကိုပင် တစ်ချက်နှစ်ချက် ခေါက်နိုင်စွမ်းရှိရာ ဤရွှေရောင်အတောင်ပံမွှေးကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ မည်သည့်ဖိအားမျှ မရှိပေ။

သို့သော် မူလက ရွှေရောင်အတောင်ပံမွှေးပေါ်တွင် ရှိနေသော ကံကြမ္မာအကျိုးအကြောင်းလိုင်းများမှာ ယခုအခါ မှုန်ဝါးဝေဝါး ဖြစ်နေသဖြင့် စူးစမ်း၍မရနိုင်တော့ပေ။

ဆိုင်ရှင်မက

"သူ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းကြောင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ဤကိစ္စကို ယာယီအားဖြင့်သာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊

ထိုရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသည် ထိုတားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူ့ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

..................

လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့သည် သဲကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျန့်အန်းမြို့ မှာမူ ယခုတိုင် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိမှုများအတွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယခင်က အတောင်ပံဖြန့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သော ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ဖြစ်တည်မှုကြောင့် ၎င်းတို့အား အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ထူးခြားထက်မြက်လှသော အငွေ့အသက်နှင့် တိုင်းပြည် ပျက်စီးစေလောက်သော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရာ၊ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ မဖြစ်ပွားစေရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တလဟော စီးဆင်းသွားပြီး လုံထူ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များထဲတွင် ပြည့်စုံလှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ကျန့်အန်းမြို့တော်၏ မြို့တော်ဝန် လုံထူသည် ဒဏ်ရာများ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီး သေလုမြောပါး အခြေအနေမှ ပြန်လည်ကျန်းမာ သန်စွမ်းလာခဲ့သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော အဖိုးအိုသည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီလျက်

"လီတာအိုဆရာ အသက်ကယ်တင်တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် " ဟု ဆိုသည်။

သူမျှသာမက သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းမှ သိုင်းပညာရှင်အားလုံးတို့သည်လည်း ဝုန်းကနဲ ညီညာဖျာလှစွာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်၊

"တာအိုဆရာ အသက်ကယ်တင်တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဤစကားလုံးများအားလုံးမှာ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း ယခုအခါ ကျန့်အန်းမြို့ရှိ လူသားတစ်သောင်းကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် အလွန်တရာ ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းလှပေသည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့လျှင် ရလဒ်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ပျက်စီးသွားပြီး လူသားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်သွားရမည်မှာ အမှန်ပင်။

လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို

"ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းသာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာခဲ့ရင် ဒီနေရာက လူသားတွေကတော့ တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်"

ဟု ပြောသည်။

ဆိုင်ရှင်မက တစ်ချက် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်

"ဒါဆိုရင် သူတို့ကို အပြင်ကို အိုးအိမ်ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ရင်ကော" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မြို့တော်ဝန် လုံထူဘက်သို့ လှည့်ကာ၊

"လုံထူမြို့တော်ဝန်... ခုနက ရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်းက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွဲနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပြီး အခုလည်း မသေသေးဘူး၊ မင်းတို့အနေနဲ့ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ဆန္ဒရှိလား " ဟု မေးလိုက်သည်။

လုံထူမြို့တော်ဝန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်းပင်

" ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ အရာအားလုံးကို တာအိုဆရာရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဤကိစ္စမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော်လည်း ဤသဲကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ရှင်သန်မှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ဆိုးရွားပြီး ထူးဆန်းဆိုးသွမ်းလှသော သားရဲတိရစ္ဆာန်အချို့လည်း ထွက်ပေါ်တတ်ရာ၊

ယခုအခါ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သဖြင့် လုံထူနှင့် ဤသိုင်းပညာရှင်များသည် အိုးအိမ်ရွှေ့ပြောင်းရန် အသေအချာ သဘောတူကြပေသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံ ဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ယခင်က သွားရောက်ဖူးသော မြို့ကြီးအချို့မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ ထိုရွှေတောင်ပံ ဂဠုန်မင်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် လူ့လောကသို့ အရင်ဦးဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်စောင့်ရှောက်သူ သိုင်းနတ်ဘုရားထံသို့ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လောကီရေးရာကိစ္စရပ်များကို ဂရုမစိုက်တတ်သော်လည်း လီယန်ချူကိုယ်တိုင် ပြောကြားလာခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူသည်လည်း အလွန်တရာ အလေးအနက် ထားရှိပြီး၊

အထူးသဖြင့် ဤကိစ္စတွင် အစွမ်းထက်လှသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ပါဝင်ပတ်သက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း ကောင်းကင်အစွန်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဝေဝါးနေသော ထိုခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုင်းပြည်စောင့်ရှောက်သူ သိုင်းနတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အပြင် နောက်ထပ် လူနှစ်ဦးလည်း ပါဝင်လာပြီး တစ်ဦးမှာ အနီရောင်အမတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှီထျန်နန် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်တစ်ဦးမှာမူ အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ကာ နားထင်နှစ်ဖက်တွင် ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရွှီထျန်နန်နှင့် သိုင်းနတ်ဘုရား လီကျီ တို့ကို လီယန်ချူ သိကျွမ်းပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ပြုံးလျက်

"လီတာအိုဆရာ မင်္ဂလာပါ၊ ကျုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးက ဝမ် ဖြစ်ပြီး အမည်ကတော့ ဝမ်လောင်အာ လို့ ခေါ်ပါတယ်"

ဟု မိတ်ဆက်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က မြို့တော် သို့ သွားရောက်စဉ်က ဝမ်လောင်အာနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝမ်လောင်အာကို လက်အုပ်ချီလျက်

"ဝန်ကြီး "

နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ၊ ဝမ်လောင်အာက ပြုံးလျက်

"ကျုပ်ကို ဝမ်အိုကြီး လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အိမ်နီးနားချင်း ဝမ်အိုကြီးလား..."

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ကျီစယ်လိုက်မိပြီး

"ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ လူသားတွေ အိုးအိမ်ရွှေ့ပြောင်းမယ့်ကိစ္စကို ဝန်ကြီးအနေနဲ့ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ "

ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်လောင်အာက လေးနက်သောအသံဖြင့်

"ဒီကိစ္စကို အစွမ်းကုန် ထောက်ခံအားပေးရမှာပေါ့၊ သူတို့ကို ချန်နိုင်ငံ အောက်မှာ ထားရှိပေးလို့ ရပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် အားလုံးတို့သည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝမ်လောင်အာသည် သာမန် လေ့ကျင့်သူ တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တိုင်းပြည်နယ်မြေများကို စီမံခန့်ခွဲနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့်၊

"လီတာအိုဆရာရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေနဲ့ တစ်မြို့လုံးကို ဒီကို ရွှေ့ပြောင်းလာပြီး ဒီနေရာကို ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ နယ်မြေအဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်လိုက်ရုံပါပဲ။"

"နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ကျုပ်က ကျန့်အန်းမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်နဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်သွားမှာမို့ တာအိုဆရာအနေနဲ့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး" ဟု ရှင်းပြသည်။

ဝမ်လောင်အာသည် ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူမှုရေးရာနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အပိုင်းများတွင်မူ အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာလှသည်။

ရိုးရှင်းစွာ မိတ်ဆက်ပြသပြီးနောက် စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် အကြမ်းဖျင်း ဦးတည်ချက်တစ်ခုနှင့် အကောင်အထည်ဖော်မည့် သီးသန့် လုပ်ငန်းစဉ်အချို့ကို ရေးဆွဲချပြလိုက်နိုင်သည်။

ဆိုင်ရှင်မမှာမူ ၎င်းတို့နှင့် လာရောက်ဆုံတွေ့ခြင်း မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်လောင်အာကို ခေါ်ဆောင်လျက် ကျန့်အန်းမြို့ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အခန်း ၁၀၅၀ - ခွန်လွန်ခရီးစဉ်

ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စရပ်များမှာမူ ပိုမို၍ ရိုးရှင်းလွယ်ကူသွားခဲ့လေသည်။ ဝမ်လောင်အာ ဆိုသည့် လူမှာမူ လူအများအား ဆွဲဆောင်နိုင်သော အလွန်အမင်း ထူးခြားသည့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွယ်စွမ်း ရှိပေရာ၊ ကျန့်အန်းမြို့၏ မြို့တော်ဝန်နှင့် ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ကျန့်အန်းမြို့တော်ဝန်သည် သူ့အား ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်နိုင်သည့် အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေစစ်တစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ထဲမှ အလိုအလျောက် သတ်မှတ်လက်ခံသွားခဲ့တော့၏။

တစ်မြို့လုံးရှိ ကျန့်အန်းမြို့သူမြို့သား စုစုပေါင်း တစ်သောင်းကျော်တို့အား၊ လီယန်ချူသည် သူ၏ ယင်ယန်စွမ်းအင်နှစ်ပါးပုလင်း ကို လေထဲသို့ ပျံတက်စေလျက်၊ ထိုကျန့်အန်းမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပုလင်းထဲသို့ စုပ်ယူသိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ ထိုယင်ယန်စွမ်းအင်နှစ်ပါးပုလင်းကို သူသည် သေသေချာချာ အကြွင်းမဲ့ သန့်စင်မွမ်းမံပြီး ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူကိုယ်တိုင်က လူသားတို့ကို အနာတရမဖြစ်စေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသရွေ့ ထိုပုလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် လူများသည် ယင်ယန်စွမ်းအင်နှစ်ပါး၏ တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးမှုကို လုံးဝ ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုများသည် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း မှောင်မိုက်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး အေးမြလန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရကာ၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော နေရောင်ခြည်၏ တိုက်ရိုက်ပူလောင် ထိုးသတ်မှုမျိုး လုံးဝမရှိတော့ချေ။

လီယန်ချူသည် ထိုကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ မိမိပုလင်းထဲမှ ကျန့်အန်းမြို့ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်၍ ထုတ်လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊ သမိုင်းဝင် မြို့ပြကြီးတစ်ခုသည် ကုန်းမြေအပြားပေါ်တွင် ရုတ်ချည်းဆိုသလို မြင့်မားစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လူပေါင်း တစ်သောင်းကျော်တို့သည်လည်း ဤနေရာသစ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့နှင့် စိမ်းသက်လှသော ဤပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ဝေခွဲမရဘဲ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေကြ၏။ ယခုအချိန်သည် ၁၁ လပိုင်း၏ နောက်ဆုံးပတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းရှိ လူသားတို့မှာမူ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အဝတ်အစားကို အလွန်ပါးလွှာပေါ့ပါးစွာသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိကြရာ၊ အချို့သော လူငယ်အမျိုးသားများသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်းလျက် ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး၊ အမျိုးသမီးများမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရင်စည်းအဝတ်စများကို ရစ်ပတ်ကာ စကတ်တိုနှင့် ဘောင်းဘီတိုများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ကျန့်အန်းမြို့အတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ တစ်မြို့လုံး သိုင်းပညာကို အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်ကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလှပေရာ၊ ထိုမျှလောက်သော အအေးဒဏ်ကိုမူ ကောင်းစွာ အံတုအန်တုနိုင်ကြပေသည်။

ဝမ်လောင်အာသည် ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်ဝန် လုံထူနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နွေးထွေးလာခဲ့ပြီး၊ နောင်အနာဂတ်တွင် အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် ကိစ္စရပ်အချို့ကို အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြသည့်အပြင်၊ လူလွှတ်၍ အဝတ်အထည် အသုံးအဆောင်အချို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ပေးပို့လှူဒါန်းလိုက်လေသည်။ လူပေါင်း တစ်သောင်းကျော်အတွက် အဝတ်အစားနှင့် ဝတ်စုံဒီဇိုင်းများကို စီစဉ်ပေးရသည့်ကိစ္စမှာ ဝမ်လောင်အာကဲ့သို့သော သူဌေးကြီးအတွက်မူ လုံးဝ ခက်ခဲသော အရာတစ်ခုမဟုတ်ပေ။

ရာဇဝတ်မှုနှင့် တရားစီရင်ရေးဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသည့် တရားရုံးတော်မှ ဤကိစ္စရပ်အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ဦးဆောင်စီမံပေးနေပြီး၊ ထိုမျှမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေများကိုပါ ယာယီအားဖြင့် ပိတ်ဆို့တားမြစ်လျက် တပ်သားများကို စောင့်ကြပ်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ ဤမြို့အတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင်များကို ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသစ်နှင့် အရင်ဆုံး ကျွမ်းဝင်စေရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသော ပြင်ပလူများ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုနိုင်စေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန့်အန်းမြို့သည် သိုင်းပညာစွမ်းအားကို အလွန်အမင်း ကိုးကွယ်အလေးထားသော မြို့ဖြစ်သဖြင့်၊ မြို့သူမြို့သား တစ်သောင်းကျော်လုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ မြို့တော်ဝန် လုံထူနှင့် အာနားကျား တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာမူ ရှန်ထျန်း အဆင့်ရှိ သိုင်းအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်အားဖြင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် (၃) ၏ ကနဦးအဆင့်သာရှိသော ကျင့်ကြံသူများ၊ သို့မဟုတ် ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်ရှိ သိုင်းဝိညာဉ်ပညာရှင်များပင်လျှင် သူတို့အား ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူချေ။ ထို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ လူ့လောကသို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင် မိမိကိုယ်မိမိ အကာအကွယ်ပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး သူတို့၌ အပြည့်အဝ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

……………

ဤကိစ္စရပ်များကို အောင်မြင်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်၊ ဆိုင်ရှင်မ သည် ကိုယ်ထင်ပြလာပြီး လီယန်ချူနှင့်အတူ သဲကန္တာရလျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြန်သည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုနေရာ၌ မိမိ၏ ထူးခြားသော မဟာပညာရပ် တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"အကယ်၍ ရွှေတောင်ပံအတောင်ပံငှက် ဟာ ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကြံစည်ခဲ့ရင်၊ ကျုပ်တို့ဘက်က ချက်ချင်းဆိုသလို အချိန်နဲ့တပြေးညီ သိရှိနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ဆို၏။

ဆက်လက်၍ လီယန်ချူသည် သူမအား လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ကိန်းအောင်းနေသည့် ထိုရှေးဟောင်းမြို့တော်ပျက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးထူးခြားခြား အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ဤနေရာ၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်တရာ ပူပြင်းလှသဖြင့် လူသားတို့ အခြေချနေထိုင်ရန် မသင့်တော်ကြောင်းသာ စိတ်ထဲတွင် ခံစားမိလေသည်။

"အဲဒီတုန်းက သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ရဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ခွန်လွန်မှန် ရဲ့ အပိုင်းအစ ရှိခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီမှန်က ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်၊ သူကလည်း ဒီလူသားမျိုးနွယ်စုတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာပဲ"

လီယန်ချူသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် စိတ်ထဲ၌ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သက်ပြင်းချမိလေသည်။

ကျန့်အန်းမြို့၏ ကိစ္စရပ်များမှာ ယာယီအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ခွန်လွန်မှန်အတု၏ နတ်လက်နက်အပိုင်းအစ နှစ်ခု ရှိနေပေရာ၊ ဤနတ်လက်နက် အပိုင်းအစနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ တစ်ခုချင်းစီတွင် အချိန်ကာလလမ်းစဉ် ၏ နက်ရှိုင်းလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ကိန်းဝပ်လျက်ရှိသဖြင့် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ကျောင်းအတွင်း၌ တရားစာပေများ ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် သိုင်းလက်သီးကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် နေ့ရက်များကို အလွန်ပင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်စွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် ခွန်လွန်မှန်အပိုင်းအစ နှစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းအစများမှာ မည်မျှအထိ ရှိနေသေးသည်ကိုမူ ယခုထက်ထိ တိတိကျကျ မသိရသေးချေ။

သူ၏ လက်ဝယ်ရှိ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ ၏ သက်သေခံနတ်လက်နက်မှာ ငါးခုအထိ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အပိုင်းအစတစ်ခုနှင့်သာ ထပ်မံရရှိပါက အကြွင်းမဲ့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ဆုံးအပိုင်းအစတစ်ခုမှာမူ ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်အပေါ် ထားရှိသော အမြင်မှာ မဆိုးလှသည့်အပြင်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင်လည်း မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိကြသဖြင့် အတင်းအဓမ္မ လုယူတိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးကို မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

ထိုအရာများအပြင်၊ တံခါးမကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည့် ရှေးဟောင်းမြေပုံညွှန်းတစ်ခုမှာလည်း နောက်ဆုံးအပိုင်းအစတစ်ခုသာ လိုအပ်တော့သည်။ ထိုရှေးဟောင်းမြေပုံညွှန်းသည်လည်း အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မြေပုံပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော တံခါးမကြီးမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်နေမှန်း မသိရသော်လည်း၊ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူအတွက် ‘နတ်ဆေးလုံး’ ကို ဖော်စပ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေပြီး၊ ယခုအခါ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူ တစ်ခုသာ လိုအပ်တော့သဖြင့်၊ ထိုအရာကို ရရှိပါက ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအားလုံး စုံလင်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်း တရားစာပေများ ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဤကိစ္စရပ်အချို့ကို သတိရမိကာ မိမိ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်ခုချင်းစီကို ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။

"ခွန်လွန်မှန်ရဲ့ အပိုင်းအစတွေကိုတော့ လောလောဆယ် ရှာဖွေဖို့ မလွယ်ကူသေးဘူး၊ အဲဒီရှေးဟောင်းမြေပုံညွှန်းကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူ ကို ရအောင်ရှာဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်၊ နတ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်အောင်မြင်ပြီးမှ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ကသာ အမှန်ကန်ဆုံး လမ်းစဉ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဟု တွေးတောကာ၊ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို သိုင်းနတ်ဘုရား ထံသို့ အသိပေး အကြောင်းကြားလိုက်ပြီး၊ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူဟူသည် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရတနာဖြစ်သဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ လက်ထဲတွင်လည်း ရှိမနေခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် လီယန်ချူက လာရောက်မေးမြန်းထားသောကြောင့်၊ သူသည် လုံဟူရှန်းမှ တာအိုဆရာကြီးနှင့် တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်း မှ လူငယ်ရဟန်းတော်တို့ထံသို့ နတ်စွမ်းအားဖြင့် သတင်းစကားများ ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်လေသည်။ တာအိုဆရာကြီးသည် ဤကိစ္စကို မသိရှိသော်လည်း၊ လူငယ်ရဟန်းတော်မှာမူ အတွင်းရေးအချက်အလက်အချို့ကို သိရှိနားလည်ထားပေသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က ခွန်လွန်တောင် ရှိ နတ်ဂူကျောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိဖူးပြီး၊ ထိုဂူကျောင်းအတွင်း၌ ‘နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူ’ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြောင်း ဆိုသည်။ လူငယ်ရဟန်းတော်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ငယ်ရွယ်နုပျိုသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၎င်းတို့သုံးဦးအနက် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ဗဟုသုတနှင့် အမြင်အမြော်မှာလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့၌ သိုင်းနတ်ဘုရားထံမှ ပြန်လည်ပေးပို့လာသော သတင်းစကားနှင့် အသေးစိတ် မြေပုံလမ်းညွှန်းကို ရရှိလိုက်သည့်အခါ၊ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

"ခွန်လွန်တောင်" ဟု ရေရွတ်မိလေသည်။

ယခုအခါ မိမိကိုယ်မိမိ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးမည့် နတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် ဤဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း တစ်မျိုးတည်းသာ လိုအပ်တော့ပေသည်။

လီယန်ချူသည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ၊ ရိုးရှင်းစွာပင် ပြင်ဆင်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်ကာ ခွန်လွန်တောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ခွန်လွန်တောင်သည် တောင်တန်းအပေါင်းတို့၏ ဘိုးအေ ဟု ကျော်ကြားလှပြီး၊ ထိုနေရာတွင် တာအိုကျင့်ကြံရေး ဂိုဏ်းအသီးသီးတို့၏ အစဉ်အဆက် အမွေအနှစ်များ တည်ရှိနေကြသည့်အပြင်၊ အစွမ်းထက်လှသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ များစွာလည်း မှီတင်းနေထိုင်ကြသည်။

လီယန်ချူ ယခင်က သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသော ယွမ်ရှူကျင့်ကြံသူ တို့၏ ဂိုဏ်းအဆက်အနွယ်သည်လည်း ဤခွန်လွန်တောင်၏ ယွီယင်လမ်းစဉ် တွင် ပါဝင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ၊ ဤနေရာသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းများထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နှင်းတောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ခွန်လွန်တောင် နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အလွန်အမင်း ထူထပ်ပြည့်စုံလှသော သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင် တို့ကို အာရုံခံမိလေသည်။

"မထူးဆန်းပါဘူး... ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်ပြီး အခြေစိုက်ကြတာလဲဆိုတာ၊ ဒီနေရာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ဒီလောက်တောင် ထူထပ်ပြည့်စုံနေတာပဲ၊ ဂိုဏ်းတွေ အစဉ်အဆက် ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် ကောင်းကောင်းကြီး အကာအကွယ် ပေးနိုင်တာပေါ့"

လီယန်ချူတွင် တောင်တန်းကို ရွှေ့ပြောင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးစွမ်းအား ရှိပေရာ၊ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အားကောင်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သွေးကြောမကြီး အများအပြားကို အလွယ်တကူပင် အာရုံခံမိလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ ပခုံးပေါ်၌ ရွှေကျီးကန်းငယ် တစ်ကောင်သည် ပျံသန်းလျက် ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ ရွှေကျီးကန်း၏ စစ်မှန်သော မူလအဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ရွှေကျီးကန်းငယ်သည် သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံသန်းနေပြီး၊ တိမ်ပြာကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရံဖန်ရံခါ ပျံတက်လျက် လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် တိုးဝှေ့ကစားနေကာ၊ တခါတရံတွင်မူ လီယန်ချူ၏ ပခုံးထက်သို့ ပြန်လည်နားခိုရင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေပုံရသည်။

လီယန်ချူ၏ အောက်တွင်မူ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေပေသည်။ ကျွေ့ဟွာ သည် နတ်ကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းများစွာ၏ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များ တည်ရှိရာ ခွန်လွန်တောင်၏ နတ်မြေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုသဖြင့် လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ရာ ဆီမီးအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက် များမှာ ပိုမို၍ ထူထပ်လာပြီး၊ ဆီမီးအိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဖဲကြိုးများသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်နေကာ၊ ၎င်းလှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ကျွေ့ဟွာ၏ စိတ်ထဲမှ ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေရာမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ တည်ရှိမှုတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ ဆီမီးအမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်မှုတွေကလည်း အလွန်ပဲ ထွန်းကားတာပဲ၊ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီးတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်စွမ်းအား တွေက တစ်ခုခုရဲ့ ဆွဲငင်မှုကို ခံနေရသလို ခံစားနေရတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အံ့ဩတကြီးဖြင့်

"နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်စွမ်းအားရဲ့ ဆွဲငင်မှု ဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"မှန်တယ်... ဒီနေရာမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါး ပျက်စီးကျဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့်မလို့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားတွေကို ငါ အာရုံခံမိနေတာပဲ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ‘နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူ’ ရရှိရေးကိုသာ အလေးအနက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသဖြင့်၊ ဦးစွာ သွားရောက်စုံစမ်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

လူငယ်ရဟန်းတော်၏ ထိုဂူကျောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်မိနေသော အမှတ်သရုပ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်က ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူ ရှိနေသေးခြင်း ရှိမရှိကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာရေရာစွာ မသိရှိချေ။ လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ်ရဟန်းတော်အပေါ်၌မူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားမိပေသည်။ တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းမှ ဤရဟန်းတော်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းရည်ပူကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဂူကျောင်းအတွင်းရှိ လဲ့ချွဲချိတ် ကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအရာများကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် စိတ်လောခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။

"သူက တကယ်ပဲ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ လောကီကိစ္စတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး တိတ်ဆိတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့ ရဟန်းမြတ်တစ်ပါးလား"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးတစ်ချက် ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာမိသည်။ သူသည် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာ၌ ထိုနတ်ဂူကျောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤဂူကျောင်းမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပြီး၊ မူလက တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုသူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလမ်းစဉ် တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဂူအတွင်း၌ ဆေးနည်းလမ်းညွှန်းများစွာနှင့် စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသော်လည်း၊ ထိုစုဆောင်းထားသော သေတ္တာများမှာမူ အားလုံး အလွတ်များသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အတွင်းရှိ ရတနာများမှာမူ အားလုံး ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာက တားမြစ်ချက် အစီအရင်အများစုဟာ အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံထားရတယ်၊ ကျုပ်တို့ထက် အရင် တခြားလူတစ်ယောက်က ဒီဂူကျောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တာ ထင်တယ်"

လီယန်ချူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလျက်၊ ဂူကျောင်းအတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းကြည့်ရှုနေသော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ရွှေကျီးကန်းငယ်သည် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်မလာဘဲ၊ ကောင်းကင်အမြင့်ကြီးတွင်သာ ဝဲပျံလျက် မိမိဘာသာ လွတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဤဂူကျောင်းမှ ဦးစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြရပြီး၊ ဤသို့ဆိုလျှင် ခွန်လွန်တောင်၌ ရတနာရှာဖွေမည့် ကိစ္စမှာ ယာယီအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားရမည့်ပုံ ရှိနေသည်။ ကျွေ့ဟွာ ယခင်က အာရုံခံမိခဲ့သော အားကောင်းလှသည့် ဆီမီးအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်ကို သတိရမိသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် သူမနှင့်အတူ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ခွန်လွန်တောင်ဆိုတဲ့ နေရာက တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ပုန်းကွယ်နေတာပဲ၊ ပိုပြီးတော့ လေ့လာထားရင်လည်း အလကားတော့ ဖြစ်မသွားပါဘူး"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ ဆီမီးအမွှေးတိုင်အပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာပင် လီယန်ချူတို့သည် နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ၊ ထိုနတ်ကျောင်းမှာ လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်ပင် ရှေးကျလှပေသည်။ ကျွေ့ဟွာက အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ နတ်ကျောင်းအပေါ်ရှိ နှင်းများအားလုံး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်ကျောင်း၏ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နတ်ကျောင်းဟု ဆိုသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အနည်းငယ်ကြီးမားသော နတ်ကွန်းငယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ အပေါ်တွင် ကိုးကွယ်ထားသော အရာများမှာမူ အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာ အာရုံခံမိသော ဆီမီးအမွှေးတိုင် စွမ်းအားများမှာမူ ဤနတ်ကွန်းကိုယ်ထည်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ မျက်ဝန်းမှ နတ်အလင်းတန်းဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်၊

"ဒီနတ်ကွန်းက သာမန်ပစ္စည်းသက်သက်ပဲ၊ ရတနာဖော်စပ်တဲ့ ပစ္စည်းလည်း မဟုတ်သလို နတ်လက်နက်လည်း မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆို၏။

ကျွေ့ဟွာသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ သေသေချာချာ ပြန်လည်အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလှတဲ့ ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားတွေက ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ အငွေ့အသက် သက်သက်ပဲလား "

ဟု ရေရွတ်မိသည်။

ကနဦးက သူမသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါး ဤနေရာ၌ ပျက်စီးကျဆုံးခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆွတ်ဟွာသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်မှာ၊ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဆီမီးအမွှေးတိုင် အငွေ့အသက်မျှကပင် ဤမျှအထိ ကြီးမားနေပါက၊ ထိုစဉ်က ဆီမီးအမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်မှုကို ခံယူခဲ့သော တည်ရှိမှုကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တွင် ရှိနေမည်နည်း။ ထို့ပြင် ဤနတ်ကွန်း၏ အချိုးအစားမှာလည်း လုံးဝမကြီးမားဘဲ၊ လူပေါင်းသန်းချီ ကိုးကွယ်သော နတ်ကျောင်းကြီး မဟုတ်ပါဘဲလျက်၊ ယခုကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများ ရှိနေခြင်းမှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကြေးနီနတ်ဆီမီးခွက် ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ဤဆီမီးခွက်တွင် အားကောင်းလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤနတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများကို မိမိဆီမီးခွက်ထဲသို့ အကုန်အစင် စုပ်ယူသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဆီမီးလျှံမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလင်းထိန်သွားခဲ့ပြီး၊ ယခင်က ထျန့်ကျူးလျှို့ဝှက်နယ်မြေ တွင် တစ်လောကလုံးရှိ လူသားတို့၏ ဆီမီးအမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်မှုများနှင့် ပျက်စီးသွားသော နတ်ဘုရားသုံးပါး၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော စွမ်းအားများကိုပါ စုပ်ယူထားခဲ့သဖြင့်၊ ဤဆီမီးခွက်အတွင်းရှိ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကြေးနီနတ်ဆီမီးခွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခွန်လွန်တောင်အတွင်းရှိ တစ်နေရာရာမှ မရေမရာသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ဆီမီးအမွှေးတိုင်လမ်းစဉ်၏ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်သဖြင့် ဤထူးခြားသော ခံစားချက်ကို တပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဒါဆိုရင် ဒီရှေးဟောင်းကြေးနီနတ်ဆီမီးခွက်ဟာ ခွန်လွန်တောင်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

ကျွေ့ဟွာက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး" ဟု ဆို၏။

ထို့နောက်တွင် သူသည် လှည့်၍ ကျွေ့ဟွာ၏ ကျောပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုအာရုံခံမိသော နေရာဆီသို့ စတင်ပျံသန်းတော့သည်။ လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ကြေးနီနတ်ဆီမီးခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ဆီမီးခွက်၏ မီးလျှံမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်၏ တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၊ ဤနေရာတွင် အာရုံခံရမှုမှာ အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပေသည်။ ကျွေ့ဟွာသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ၊ ထိုအာရုံခံမိသော နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် လေနှင့်နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့်၊ ကျွေ့ဟွာက နှင်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ရှေ့တွင် ယခင်ကနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော နတ်ကွန်းငယ်တစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်သည်။ ဤနတ်ကွန်းပေါ်တွင်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ဘဲ၊ ကိုးကွယ်ထားသော နတ်ရုပ်တုမှာ တခြားလူတစ်ယောက်၏ ယူဆောင်ခြင်းကို ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုနတ်ကွန်းမျိုး နောက်တစ်ခုပဲ"

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုနတ်ကွန်းတွေက ခွန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတာလား"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက် ရေရွတ်လိုက်၏။ ဤနေရာမှ ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီးနောက်၊ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုမှ ထပ်မံ၍ အာရုံခံမိပြန်သည်။ ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ကွန်းပေါင်း (၁၂) ခုကို ဆက်တိုက် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ခြေရာများသည် ခွန်လွန်တောင်၏ တောင်ထိပ်ကြီး လေးခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ပိုမို၍ တောက်ပလင်းထိန်လာသော ကြေးနီနတ်ဆီမီးခွက်ကို ကြည့်ရင်း၊ လီယန်ချူက မထိန်းနိုင်ဘဲ

"ဒီဆီမီးအမွှေးတိုင် စွမ်းအားတွေကို ရရှိတာနဲ့တင်၊ ငါတို့ ခွန်လွန်တောင်ကို လာရတဲ့ခရီးက အလကားမဖြစ်တော့ဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာကလည်း သက်ပြင်းချလျက်၊

"ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကတင် ဒီလောက်တောင် ထူထပ်နေတာ၊ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်... အဲဒီတုန်းက ဘာကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ"

"ပြီးတော့ ဘယ်လိုလူက ဒီအရာတွေကို ယူဆောင်သွားခဲ့တာလဲ"

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင်၊ အဝေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာ၊ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ရုံကြီးတစ်ထည်ကို ခြုံထားပြီး၊ မျက်နှာလေးမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေကာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး တက်ကြွဖြတ်လတ်နေပုံရသည်။

"ငါ သိတယ်လေ..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့၏ ဘေးနားသို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာမူ သူမ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြိုတင်၍ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။ လီယန်ချူသည် ခေါင်းလှည့်၍ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်မိပြီးနောက်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အလှတရားမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းသဖြင့် လူကို ရင်သပ်ရှုမောဖြစ်စေပြီး၊ ရုပ်ရည်ငါးပါးလုံးမှာလည်း မည်သည့်အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမျှမရှိဘဲ အကြွင်းမဲ့ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူ၏ ရုပ်ရည်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ

"အာ" ဟု အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်သွားပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"နင်ပဲ"

"နင်က ငါရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်တဲ့ လမ်းဘေးက တာအိုဆရာလေးပဲ"

"…………"

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခင်က သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာစဉ်၊ ဟင်းလင်းပြင်စည်းမျဉ်းကြောင့် ရေချိုးကန်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြုတ်ကျစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ တဲ့တိုးကြီး ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ရ၏။

ကျွေ့ဟွာသည်လည်း အံ့ဩမှင်သက်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဒီလိုအကျင့်မျိုးလည်း ရှိတာလား" ဟု မေးတော့သည်။

လီယန်ချူက ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်ရကာ

"အဲဒီတုန်းက ငါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်းနဲ့၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် အပြင်ကို အတင်းအဓမ္မ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတာ၊ ငါ့ရဲ့ မူလဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆို၏။

ကျွေ့ဟွာက ထိုအခါမှ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လီယန်ချူ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားခဲ့ရသည်မှာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသမီးသည် အလွန်ပင် လှပသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာမူ အနည်းငယ် ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် လီယန်ချူ ကြိုက်နှစ်သက်မည့် အမျိုးအစားမျိုး မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်၍ ဖြစ်သည်။

" ငါ့လိုမျိုး ရင်သားထွားထွား၊ တင်ပါးဆုံကားကားနဲ့ ခြေတံရှည်ရှည် အမျိုးအစားမျိုးကမှ သူ ကြိုက်တတ်တဲ့ အမျိုးအစားလေ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ တွေးနေမိသည်။

အမျိုးသမီးသည် မိမိ၏လက်နှစ်ဖက်ကို နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်လျက် လေပူများကို မှုတ်ထုတ်နေပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာလေးတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားလျက်၊

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခေါက်စလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ ရှေ့မှာ တားမြစ်ချက်အစီအရင်တွေ ခင်းကျင်းထားတာလေ၊ နင်ကတော့ ဘာအတားအဆီးမှမရှိဘဲ တန်းဝင်လာတာပဲ၊ ဒါ တမင်သက်သက် ချောင်းကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆို၏။

လီယန်ချူက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ မူလဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုတင်မသိခဲ့ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အရင်က တကယ်ပဲ စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့အတွက်၊ မိန်းကလေးအနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူသည် အပြစ်ကို လုံးဝငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှတရားကို သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အတိုင်းသား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူငယ်အမျိုးသမီးသည် သူ၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ၊ မထိန်းနိုင်ဘဲ ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

"ငါလည်း စိတ်ထဲမထားပါဘူး၊ နင် တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် စင်ကြယ်လှပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကျွေ့ဟွာက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့်

"စောစောက နင်ပြောတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာကို ကိုးကွယ်ထားလဲဆိုတာ သိတယ်ဆို" ဟု မေးလိုက်၏။

လူငယ်အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် လေသံညင်းညင်းဖြင့်

"ဒီနေရာမှာ မူလက မှန်တစ်ချပ်ကို ကိုးကွယ်ထားတာလေ" ဟု ပြောသည်။

"မှန် ဟုတ်လား" လီယန်ချူက မေးလိုက်၏။

လူငယ်အမျိုးသမီးက

"မှန်တယ်... ခွန်လွန်မှန် လေ၊ သတင်းတွေအရတော့ အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ အပေါ်မှာ ကိုးကွယ်ထားတာက ခွန်လွန်မှန်ရဲ့ နတ်ရုပ်တုပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရကာ

"ဒီအပေါ်မှာ ကိုးကွယ်ထားတာက နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘဲနဲ့ နတ်မှန်တစ်ချပ် ဖြစ်နေတာလား" ဟု မေး၏။

အမျိုးသမီးက ရယ်မောလျက်

"မှန်တယ်... အစည်ကားဆုံး အချိန်တုန်းကဆိုရင်၊ ခွန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးက အဲဒီနတ်မှန်ကိုပဲ ကိုးကွယ်ကြတာ၊ ဆီမီးအမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်မှုတွေကလည်း အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့တာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူက ဆက်လက်၍

"နောက်ပိုင်းမှာ ဘာအပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားလို့လဲ၊ ဘာလို့ အဲဒီမှန်က ပျောက်သွားရတာလဲ" ဟု ထူးဆန်းစွာ မေးမြန်းပြန်သည်။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး

"ဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ သူခိုး ခိုးသွားတာလို့ပဲ ကြားဖူးတယ်" ဟု ဆို၏။

လီယန်ချူ : "………………"

ကျွေ့ဟွာ : "………………"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးဆီမှ လေခွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

"ဘိုးဘေး"

"ဘိုးဘေး... ဘယ်မှာလဲဟင်"

ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်ဖော့စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီး၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာ ထားရှိသွားလျက်၊

"နင်ကတော့... လူရှုပ်လူပွေကြီးပဲ"

ဟု ဆိုတော့သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ယခင်က လီယန်ချူနှင့် ဆက်ဆံဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချိန်က ကျန်နန်မြို့တော် တွင် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော ရှေးဟောင်းသားရဲဆိုး ယာယွီ ကို အတူတကွ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေ့ဆုံရသည့်တိုင်အောင် သူမသည် ကောင်းသောမျက်နှာထားမျိုး လုံးဝမပြခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

"စောစောက ငါ ဒီမိန်းကလေးကို ရှင်းပြပြီးပါပြီ၊ ငါက လူရှုပ်လူပွေ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး၊ မိမိဘာသာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အထက်တန်းစား ဆရာတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မိန်းကလေးငယ်မှာ ဆက်လက်၍ မည်သို့ပြောရမှန်းမသိဘဲ၊ ထိုလူငယ်အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်၍၊

"ဘိုးဘေး... အရင်ဦးဆုံး ပြန်ရအောင်ပါ၊ တိတ်တိတ်လေး ခိုးထွက်မလာပါနဲ့တော့" ဟု ဆို၏။

လူငယ်အမျိုးသမီးသည် မိန်းကလေးငယ်ကို အားနာစွာဖြင့် တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါ သိပါပြီ..." ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက်

"လူရှုပ်လူပွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း၊ ငါတို့နောက်ကို လိုက်မလာခဲ့နဲ့"

ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

လီယန်ချူကမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာကမူ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

"ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ရင် လူရှုပ်လူပွေ၊ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဘာများ နားလည်လို့လဲ "

ဟု ဆိုတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအရှိန် ပြင်းထန်သွားပြီး အေးစက်စွာဖြင့်

"နင်လို ကြောင်မိစ္ဆာကကော ဘာသိလို့လဲ" ဟု ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဒုန်းး

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ ခြေသည်းကြီးဖြင့် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရာ၊ အလွန်တရာ အားကောင်းလှသော ဆီမီးအမွှေးတိုင် နတ်စွမ်းအားများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမသည် ဤကျားတစ်ကောင်မျှ အရွယ်အစားရှိသော ကြောင်ဝါကြီးတွင် ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရပြီး စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ မေးစေ့ကို ပင့်လျက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို ဒီလိုစကားမျိုးနဲ့ လာပြောရင်၊ ငါ့လက်ဝါးနဲ့ နင့်ပါးကို ရိုက်ပစ်မယ်"

ဟု ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် တစ်ခဏမျှ သတိကြီးစွာဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရ၏။ ခွန်လွန်တောင်အတွင်းသို့ ရုတ်ချည်းဆိုသလို ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင် ရောက်ရှိလာပြီး၊ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးနှင့် စကားပြောဆိုနေခြင်းမှာ သူမအား အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။ မိန်းကလေးငယ်သည် ထိုလူငယ်အမျိုးသမီးကို မိမိ၏ ကျောနောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး၊ လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

ပါကွာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးအိုတစ်ဦးသည် နှင်းများကို နင်းလျှောက်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"သံဖိနပ်တွေ ပေါက်ပြဲအောင် ရှာဖွေခဲ့ရပေမဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘဲ၊ ခုတော့ ဘာအားစိုက်ထုတ်မှုမှ မလိုဘဲ အလွယ်တကူ ရလာခဲ့ပြီပဲ၊ ဟုန်ယွီနတ်သမီး ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါက မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပေါ့"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုပါကွာဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးအို၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်၊ အဝေးဆီမှ နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ မျက်နှာလေးထောင့်ကျကျနှင့် နားရွက်ကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လျှော်တေအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လျက် လက်ထဲတွင် ကြေးတုတ်ကောက်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

"တုန်းရွှီဇီ... နင်ကသာ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကို စော်ကားရဲမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ ခွန်လွန်တောင်ရဲ့ အဆက်အနွယ် တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

ပါကွာဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ခွန်လွန်အဆက်အနွယ် ဟုတ်လား... နင်တို့လို သာမန်နတ်ကျင့်စဉ် ဂိုဏ်းခွဲလေးတစ်ခုကတင် ခွန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ပါ့မလား" ဟု ဆိုသည်။

လျှော်တေအဝတ်နှင့် အမျိုးသားကလည်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက်

"အလွန်လှပတဲ့ မိန်းကလေးပဲ၊ သူမရဲ့ စရိုက်က ငါ့ရဲ့ စိတ်ကြိုက်နဲ့ ကွက်တိပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ပါကွာဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးအိုသည် ယခုအချိန်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မျှော်လင့်ခဲ့ရသော ဆန္ဒကို ပြည့်ဝသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေပြီး၊

"မင်းက သဘောကျတယ်ဆိုရင်လည်း၊ ဟုန်ယွီနတ်သမီးကိုတော့ ဆရာက ခေါ်သွားမယ်၊ အဲဒီမိန်းကလေးငယ်ကိုတော့ မင်းဆီ အပ်လိုက်မယ်"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်နှာလေးထောင့်နှင့် နားရွက်ကြီးသော လျှော်တေဝတ်အမျိုးသားသည် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လျက် ရယ်မောကာ

"ဆရာ့ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုတော့သည်။

ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ရသော လူငယ်တာအိုဆရာမှာမူ စကားအချေအတင် ပြောဆိုရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော မိစ္ဆာဆိုးများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေးငယ်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေသည်။

"ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မြင့်မားပေမဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့ ပိုင်းမှာတော့ မကျွမ်းကျင်ဘူး၊ အကယ်၍ ဒီဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီး ကျင့်စဉ်ဖော် ဆေးအိုး အဖြစ် အသုံးချခံရမယ်ဆိုရင်၊ ငါက ခွန်လွန်တောင်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်သားကြီး ဖြစ်ရလိမ့်မယ် "

ဟု တွေးတောရင်း၊ မိန်းကလေးငယ်၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုတုန်းရွှီဇီဟု ခေါ်သော ပါကွာဝတ်စုံနှင့် သက်ကြီးအိုသည် သူ၏ ကျောက်စိမ်းဖြူဗူး ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ဤကျောက်စိမ်းဖြူဗူးအတွင်းမှ အားကောင်းလှသော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ဗဟိုပြုလျက် လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ သူမသည် မိမိ၏ ခေါင်းပေါ်မှ တောက်ပလှသော ပြာလဲ့လဲ့ နတ်ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ထိုပုတီးစေ့မှ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျောက်စိမ်းဖြူဗူး၏ စုပ်ယူမှုကို အတင်းအဓမ္မ ခုခံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကျောက်စိမ်းဖြူဗူးမှာ တုန်းရွှီဇီ နှစ်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်မွမ်းမံထားခဲ့သော နတ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ၏ အပြန်အလှန် ချုပ်ထိန်းမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ဖြစ်တည်မှု စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပေရာ၊ ယခုအချိန်တွင် ထိုပြာလဲ့လဲ့ နတ်ပုတီးစေ့မှာ ခေတ္တမျှသာ ခုခံနိုင်ပြီး၊ မကြာမီမှာပင် ဗူးထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုခဏ၌ လျှော်တေအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လျက် ကြေးတုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသားသည် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ဝူး... လက်ထဲရှိ ကြေးတုတ်ကောက်ကြီးကို ဘေးတိုက် ပြင်းထန်စွာ လွှဲယမ်းကာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် မိမိ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထိုး တစ်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ရပြီး၊ ဤအရာသည်လည်း အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေရာ၊ ချက်ချင်းပင် ထိုဆံထိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နတ်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းလျက် ထိုလျှော်တေဝတ်အမျိုးသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားခဲ့သည်။

တိန်းးးးတိန်းးး

လျှော်တေဝတ်အမျိုးသားသည် လက်ထဲရှိ ကြေးတုတ်ကောက်ကြီးကို အဆက်မပြတ် လွှဲယမ်းလျက် ထိုဆံထိုးနတ်လက်နက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကောင်းစွာ တားဆီးကာကွယ်လိုက်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဆံထိုးကို အဝေးသို့ ရိုက်လွှတ်၍ နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့တော့သည်။