အခန်း (၁၀၅၁-၁၀၅၂)

အခန်း (၁၀၅၁) - မြတ်လှစွာသော ဆရာသခင်... အစွမ်းပြသပါလော့

ဤဆံထိုးရတနာ မန္တန်လက်နက်မှာ အောက်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ထက်ရှိ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကရားအိုးမှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်အား အထဲသို့ စုပ်ယူရန် ကြံစည်နေတော့သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်... ပါကွားသင်္ကေတပါသော မန္တန်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တစ်ချက်လှုပ်ရှားသွားပြီး လူနှစ်ဦး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာလေသည်။

သူသည် ထိုငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးအား စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲ၌ တပ်မက်ရမ္မက်ဇောများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟိုးရှေးယခင်ကတည်းက စောင့်စားခဲ့ရတဲ့ ဟုန်းယွီနတ်သမီး... ဒီနေ့တော့ အဖိုးကြီး ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝရတော့မှာပဲ။" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက်...

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆွဲရန် လှမ်းအုပ်လိုက်တော့သည်။

ဤငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးကို မိန်းကလေးငယ်က ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘိုးဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း အဘိုးအို၏ တန်ခိုးအာဏာ မန္တန်စွမ်းအား ရှေ့မှောက်တွင်မူ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိရှာပေ။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုမှာ လေထုကို ခွဲကာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ရှူး...

အဘိုးအိုသည် တိုက်ရိုက်ပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီး...

ဒိန်း...

တောင်နံရံကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို သွားရောက်ရိုက်မိရာ ထိုအလွန်အမင်း မာကျောလှသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အဘိုးအိုသည် လုနီးပါး ပျက်စီးလုမတတ် ဖြစ်သွားသော မိမိ၏ ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုရဟန်းအား အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း -

"မိတ်ဆွေက ဘယ်က ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်စွက်ဖက်ရတာလဲ။" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သူသည် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာကို မျက်စိထဲပင် ထည့်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ခွန်လွန်တောင်တန်းတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ဤမိန်းကလေးငယ်ကို နှိမ်နင်းရန်မှာ ပို၍ပင် လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသလောက် လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုရဟန်း၏ လက်ညှိုးတစ်ချက် တောက်ရုံမျှဖြင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ကျွေ့ဟွာသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး -

"ငါက အဲဒီမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်မရပေမဲ့... ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ရုပ်ရည် တော်တော်လှသားပဲ။ မင်းလို အဖိုးကြီး အပုပ်အစပ်က ဘာတွေ လာပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ"

ဟု အော်ဟစ်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။

ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားရသည်။

သူသည် ပြင်းထန်လှသော မန္တန်စွမ်းပကားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းက ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုရဟန်းကို အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေမိခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် တိရစ္ဆာန်စီးတော်ယာဉ်တစ်ကောင်ကပင် ဤမျှအထိ မောက်မာရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အရင်ဆုံး ဒီကောင်ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ကို သတ်ပစ်ပြီးမှ... သူ့ကို ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ နည်းလမ်းရှာရမယ်။"

ဤသို့ တွေးတောမိသည်နှင့်တပြိုင်နက် ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ စိတ်ထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုသော အာဃာတများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ရတနာအဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကရားအိုးထဲမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် ကျဆင်းလာကာ ကျွေ့ဟွာကို အထဲသို့ စုပ်ယူရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိကိုယ်ပေါ်ရှိ ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား များကို မမျှော်လင့်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နယ်ပယ်အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး၊ နှင်းတောင်အလယ်ရှိ ဆီမီးအမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤစွမ်းအင်လှိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး အစောပိုင်းက မိန်းကလေးငယ်ကို ခြောက်လှန့်ရန် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော စွမ်းအင်ထက် အဆပေါင်းရာချီ၍ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆီမီးအမွှေးတိုင် စွမ်းအင်အဝတ်အထည်များ ရစ်ပတ်လျက် တိမ်မြူများကို စီးနင်းကာ ထိုအဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကရားအိုးကို တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲလိုက်လေတော့သည်။

ဒိန်း...

အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းကရားအိုးမှာ သူမ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရရှာသည်။

"........."

ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ အခြားသော မန္တန်လက်နက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ယူလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြေးနီဆည်းလည်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းကို လှုပ်ခါလိုက်သည့်အခါ "တီလင်လင်" ဟူသော မြည်သံများနှင့်အတူ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် စွမ်းအင်ဂယက်လှိုင်းများ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာဖြူလျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးသွားရသည်။ ဤဆရာတပည့်နှစ်ဦးမှာ ကူန်လွန်တောင်တန်းတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော မိစ္ဆာကောင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်အား လက်ထဲသို့ ဖမ်းဆွဲမြှောက်ချီလိုက်လေသည်။ သူသည် စိုးစဉ်းမျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အဘိုးအိုကို တိုက်ရိုက်ပင် စွန့်ပစ်ကာ ဝေးလံရာအရပ်သို့ လေပြင်းမုန်တိုင်းအလား အလျင်အမြန် စီးနင်းထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤခြောက်သွေ့သောအထည်နှင့် အမျိုးသား၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

အဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။

"မင်း... ဒီမိုက်မဲတဲ့ တပည့်ဆိုး... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

မူလက ဤခြောက်သွေ့သောအထည်နှင့် အမျိုးသားက မိန်းကလေးငယ်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချပြီး ခြိမ်းခြောက်ရန်ဟု အဘိုးအိုက ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတပည့်ဆိုးကြီးက လူကို ဖမ်းဆီးပြီးသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ဆရာသခင်... ဆရာကြီးကတော့ တန်ခိုးအာဏာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားတာပဲ။ ဒီလူနှစ်ယောက်ကိုတော့ ဆရာပဲ ရှင်းလိုက်ပါတော့... မိန်းကလေးငယ်ကိုတော့ တပည့်ပဲ ခေါ်သွားပါရစေ။"

ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ကျင့်ကြံမှုမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် အစောပိုင်းက သူမနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ဤမျှအထိ ကွာခြားချက်ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။

လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင်မူ မိန်းကလေးငယ်သည် စကားအသုံးအနှုန်း မယဉ်ကျေးခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် မိမိဘက်ကလည်း အမှန်တကယ်ပင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ထားမနေတော့ဘဲ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထိုခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် မထင်မှတ်ဘဲ မိန်းကလေးငယ်ကို ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေက ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်တော့... ကျုပ် အခုပဲ ဆုတ်ခွာသွားပါ့မယ်။" ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လီယန်ချူကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး...

ခပ်ဖွဖွလေး တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်မှာ လီယန်ချူထံသို့ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိသည်။

ဤခြောက်သွေ့သောအဝ်တနှင့် အမျိုးသားက ဤမျှအထိ စရိုက်ပြတ်သားပြီး ပထမဦးစွာ ဆရာကို ရောင်းစားကာ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု သူကိုယ်တိုင်ပင် မထင်မှတ်ထားမိပေ။

ချလွင်...

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် စောင်းခုတ်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ထက်မြက်လှသော နတ်ဘုရားဓားတစ်လက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် မိမိလက်ထဲရှိ ကြေးနီတုတ်ကောက်ကို အလျင်အမြန် ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ကျောဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤကြေးနီတုတ်ကောက်မှာ နီရဲအောင် ဖုတ်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း...

လီယန်ချူ၏ ထက်မြက်လှသော လက်ဝါးစွမ်းအင်နှင့် တွေ့ဆုံမိသည့်အခါ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။

သို့သော် သူသည်လည်း ဤလက်ဝါးစွမ်းအင်၏ တွန်းကန်မှုကို အသုံးချကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ငါ့အတွက် ပြန်ထွက်လာခဲ့စမ်း"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းအလား ဟိန်းထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်ရှိ ထူထပ်လှသော နှင်းပွင့်များအကြားမှ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထိုခြောက်သွေ့သောအထည်နှင့် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာရှိ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားရရှာသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် လီယန်ချူ၏ အစောပိုင်းက အေးစက်လှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ဝိညာဉ်အာရုံ စိုးရိမ်ရလောက်အောင် ဒဏ်ရာရရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တာအိုဆရာကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သွေးများကို အလွန်အမင်း အန်ထုတ်လေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့အပြင် အစောပိုင်းက ကြည့်ရှုခဲ့စဉ်ကလည်း ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နာကျည်းမှု အာဃာတစွမ်းအင်များ ရစ်ပတ်နေသဖြင့် အမှန်စင်စစ် လူသတ်ရသည်ကို ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သူသည် စိုးစဉ်းမျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ထိုအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဇီဝိန် ကင်းမဲ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားရလေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ ရှေ့သို့တိုးကာ စစ်ဆေးကြည့်သည့်အခါ ဤအရာမှာ ခန္ဓာကိုယ် အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... ဒီကောင်က တကယ်တော့ ဘာအမျိုးအနွယ်လဲ။" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် "ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း" မန္တန်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အစောပိုင်းက အဲဒါက သာမန်မန္တန်နဲ့ မတူဘူး... ပိုပြီးတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျိုးနဲ့ တူနေတယ်။"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးကို တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာသည် လက်သီးအနည်းငယ်၊ ခြေထောက်အနည်းငယ်ဖြင့် ထိုပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ ကာကွယ်ရေးမန္တန်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်ချေပြီ။

အဘိုးအိုသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် အရိုးများ အစိမ်းလိုက် ကြေမွသွားကာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရရှာသည်။

ကျွေ့ဟွာက တစ်ချက် လှောင်ပြုံးလိုက်ပြီး -

"နင့်ရဲ့ တပည့်က နင့်ထက် အများကြီး ပိုတော်သေးတယ်... ဒီလို အရည်အချင်းမျိုးနဲ့များ သူများကို ဆရာ သွားလုပ်နေသေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခုအချိန်၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရသည်။

ဤကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်လှသော ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများ ရှိနေသည့် ကြောင်ကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ဤမျှအထိ လွန်လွန်ကဲကဲ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မိမိက သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ ထားလိုက်ပါဦးတော့... အဓိကအချက်မှာ မိမိ၏ တပည့်က ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ သန်မာနေရသနည်း ဟူသောအချက် ဖြစ်၏။

"ဒါတွေက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ယခုအချိန်တွင် ဤပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုမှာလည်း အခြေအနေကို ဝေခွဲမရဘဲ လုံးဝ တွေဝေနေမိသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အေးစက်စွာဖြင့် -

"မင်းရဲ့ တပည့်ကတော့ ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း အတတ်ကို တတ်တယ်... မင်းလို ဆရာသခင်ရော အဲဒါကို တတ်ရဲ့လား"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုသည် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး...

စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရာ...

ထက်မြက်လှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး အဘိုးအိုသည် တိုက်ရိုက်ပင် အသက်ပျောက်သွားရလေတော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည်ပင် ထွက်ပြေးခွင့်မရဘဲ လက်မတင်လေးအတွင်းမှာတင် ကြေမွပျက်စီးကာ လုံးဝ ဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားရရှာသည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ -

"ဆရာက မတတ်ပေမဲ့... တပည့်ကတော့ တတ်နေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက ထူးဆန်းအံ့ဩစွာဖြင့် -

"ဒီဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ " ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အစောပိုင်းက ထိုခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသား၏ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မန္တန်ပိတ်ဆို့မှုများ ထပ်ဆင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"အစောပိုင်းက ကျွန်မ စကားအသုံးအနှုန်း မရိုင်းစိုင်းခဲ့မိပါဘူး... မိတ်ဆွေအနေနဲ့ စိတ်ထဲမထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မေးကိုပင့်လျက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ငါ့ရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာဆိုရင် နဂါးဖြစ်ရင်တောင် ခွေနေရမယ်၊ ကျားဖြစ်ရင်တောင် ဝပ်နေရမယ်... မင်းအနေနဲ့ အနည်းငယ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းတတ်ဖို့ လိုဦးမယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားရသည်။

အစောပိုင်းက ဤကြောင်ကြီးသည် ရန်ငြိုးဟောင်းများကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ပထမဦးစွာ လက်ဦးမှုရယူကာ ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မိမိအား ဆုံးမစကား အနည်းငယ် ပြောဆိုခြင်းကို ခံယူရန်မှာ သင့်တော်လှပေသည်။

"သွန်သင်ဆုံးမမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီယန်ချူသည် သဘောကျစွာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လူမှုလောက နယ်ပယ်ထဲတွင် ပိုမို၍ ဝေးကွာသော လမ်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ချေပြီ။

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ မငြိမ်းသေးဟန်ဖြင့် တိုးညင်းသောအသံဖြင့် -

"နှစ်ဦးစလုံး ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။" ဟု ဆိုရှာသည်။

လီယန်ချူက -

"အစောပိုင်းက အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ... အထူးသဖြင့် အဲဒီ ခြောက်သွေ့အဝတ်နဲ့ အမျိုးသားပေါ့။" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး လုံးဝ ဝေခွဲမရဖြစ်နေရှာသည်။

မိန်းကလေးငယ်က ချက်ချင်းပင် -

"အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ နာမည်က တုံးရွှီးဇီ လို့ ခေါ်တယ်... ခြောက်သွေ့အဝတ်နဲ့ လူကတော့ သူ့ရဲ့ တပည့်ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ခွန်လွန်တောင်တန်းက မိစ္ဆာကောင်တွေ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံကြတာ။"

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီတပည့်ကတော့ အမှန်တကယ်ပဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတယ်။"

မိန်းကလေးငယ်သည် ဤလူနှစ်ဦးကို သိရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါကွားမန္တန်ဝတ်ရုံနှင့် တုံးရွှီးဇီ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ထိုခြောက်သွေ့သောအထည်နှင့် အမျိုးသား၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာမူ မိမိနှင့် မတိမ်းမယိမ်းခန့်သာ ဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ သာမန်မဟုတ်သော အစွမ်းမျိုးကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မန္တန်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဟင်းလင်ပြင်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများဖြင့် ဤနယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် မြင်ကွင်းအတွင်း၌ နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုခြောက်သွေ့အဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤအရာကို လုံးဝ သတိမပြုမိဘဲ မည်သည့် အာရုံခံစားမှုမျှ မရှိရှာပေ။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို မရောက်သေးဘဲနဲ့... ငါ့ရဲ့ လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားနိုင်တာလား။"

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ပြောလိုက်ပြီး -

"သွားကြစို့... ငါ အဲဒီလူရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ပြီ၊ နောက်ကနေ လိုက်ကြမယ်။" ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး -

"ကောင်းပြီ" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

လီယန်ချူသည် ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးနှင့် မိန်းကလေးငယ်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နှစ်ဦးစလုံးနဲ့ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့... သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ ကျောပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် လေပြင်းမုန်တိုင်းအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဤခွန်လွန်တောင်တန်းကြီးထဲတွင် ကျွေ့ဟွာ၏ မန္တန်စွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်လျက်ရှိပြီး အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည့်အပြင် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်အမင်း ပြင်းထန် အားကောင်းလာခဲ့လေသည်။

..................

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေးတောဆင်ခြင်ရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီလူက တကယ့်ကို စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝပြီးတဲ့သူပဲ... အစောပိုင်းက ငါက လူတော်တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိတာပဲ " ဟု တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရှာသည်။

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ဒီတာအိုရဟန်းလေးက ရုပ်ရည် တော်တော်လေး ချောမောတာပဲ... သူ့ကို တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်ချင်တယ်"

"........." မိန်းကလေးငယ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြောင်အသွားရပြီး ခေတ္တမျှကြာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြောနိုင်တော့သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေး... လျှောက်မပြောပါနဲ့... အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး ကိစ္စတွေကို ဒီလိုမျိုး အလွယ်တကူ မပြောသင့်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒါကို သိမ်းပိုက်တယ်လို့ မခေါ်ပါဘူး... လက်ထပ်တယ်လို့ပဲ ခေါ်တာပါ "

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးသည် လှည့်ကြည့်လာရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်ဆန်းပြားလှပြီး -

"ဪ... တကယ်တော့ ဒီလိုကိုး။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်ချင်မိတယ်"

ဟု ဆိုပြန်သည်။

မိန်းကလေးငယ် - "........."

ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးသည် သူမကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ချစ်စနိုးဖြင့် -

"မင်းကို စနောက်ပြီး ခြောက်လှန့်လိုက်တာပါ။" ဟု ဆိုလေသည်။

မိန်းကလေးငယ် - "........."

ချက်ချင်းပင် သူမသည် အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားရပြီး မျက်နှာကို တင်းမာစွာဖြင့် -

"အခုတင်ပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးက ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... မြန်မြန် ကျွန်မနဲ့အတူ ဂိုဏ်းဆီကို ပြန်ကြစို့"

ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"ဟုန်းယွီနတ်သမီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော ငယ်ရွယ်သော ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးသည် ဤစကားကို ကြားရသည့်အခါ သူမ၏ အလွန်လှပလှသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားရရှာသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုငယ်ရွယ်သော ဂိုဏ်းချုပ်ဘိုးဘေးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ထူထပ်လှသော နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ကွယ်ပျောက်သွားလေတော့သည်။

..................

နှင်းမုန်တိုင်းထဲတွင် ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ် ကို အသုံးပြုကာ အလွန်အမင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခရီးနှင်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မန္တန်ကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ဝုန်းးး

ဂူဗိမာန်၏ တံခါးကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

၎င်း၏ အတွင်းပိုင်းလမ်းမှာ ကွေ့ကောက်လှည့်ပတ်နေပြီး အဆင့်ဆင့် ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဤခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ကျယ်ဝန်းလှသော ကျောက်ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤကျောက်ဂူကြီးထဲတွင် တံတားကလေးများနှင့် စမ်းရေစီးသံများ ရှိနေသည့်အပြင် ကျောက်စားပွဲ၊ ကျောက်ကုလားထိုင်များလည်း ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့ သီတင်းသုံးရာ ဂူဗိမာန်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ရှိဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ အတွင်း၌ နတ်ဘုရားစွမ်းအား နှစ်ခုကို ကျင့်ကြံခွင့်ရခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်းမှာ ဆရာဖြစ်သူ တုံးရွှီးဇီထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ချေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ဂူဗိမာန်၏ အပေါ်ဘက်မျက်နှာကြက်၌ လက်ဝါးခန့်မျှရှိသော ရွှေအုတ်ချပ်တစ်ခု ပျံဝဲနေပြီး တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် အလွန်အမင်း ဆန်းပြားတင့်တယ်လှပေသည်။

ဤခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ရှိဖူးသော်လည်း မဝင်ရောက်နိုင်သေးသော နေရာအများအပြား ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

ဤရွှေအုတ်ချပ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော တပ်မက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျောက်ဂူအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ရာ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်အိုး အစုံလိုက် ရှိနေပြီး လက်ဖက်ရည်အိုးမှ ယခုအချိန်အထိ အငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် မန္တန်သင်္ကေတများကို ဖော်ဆောင်ထားပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးလှကာ ခေတ္တမျှကြာမှ ဤကျောက်စားပွဲ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ရာ...

ဤလက်ဖက်ရည်အိုးမှာ အသိဉာဏ်စွမ်းအင် ရှိနေသည့်အလား လက်ဖက်ရည်အိုးထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများ အလိုအလျောက် စီးကျလာလေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် သောက်ချလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စိမ်းစိုသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး...

အစောပိုင်းက ကျန်ရှိနေခဲ့သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ အားလုံးမှာ လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ မူလက အလွန်အမင်း ဖြူလျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း အတတ်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖို့ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ နွေးထွေးလှသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းတစ်ခွက်ကို တောင်းခံသောက်သုံးပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

ထို့အပြင် တစ်ပါးသူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က စွန်းထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မတူညီသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကိုလည်း ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားမင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ခြောက်သွေ့သောအထည်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤနေရာမှ မိမိအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု ရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရိုရိုသေသေဖြင့် ဦးသုံးကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"တုံးရွှီးဇီ အဲဒီအဖိုးကြီးနောက်ကို လိုက်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံတာက... ဒီလိုမျိုး နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ ကောင်းချီးပေးတဲ့ နေရာမှာ လာပြီး လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ရတာကို ဘယ်မှီမလဲ။" ဟု ဆိုကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစောပိုင်းက မိန်းကလေးငယ်အပေါ် ပြင်းထန်လှသော ရမ္မက်ဇောများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီမုန်တိုင်းဒဏ်ကို ခဏလောက် ရှောင်ရှားပြီး... ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တောင်အောက်ကို ဆင်းပြီး မိန်းကလေးငယ် အနည်းငယ်လောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ပျော်ပါးရဦးမယ်။"

ဤသို့ တွေးတောမိသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘေးနားရှိ စာရေးစားပွဲသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် ဝါးစာလိပ် နှစ်လိပ်ကို တင်ထားပြီး သူသည် ၎င်းတို့အနက်မှ ဝါးစာလိပ်တစ်လိပ်ထဲမှ "ချိုးရွှီကျန့်ကျွယ်" ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ကလောင်စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ရှေးကျလှကာ၊ ဆောင်းဦးရေစင်အလား ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး မန္တန်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်စေသည်။ ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံခြင်းက ဤကဲ့သို့သော စိတ်အခြေအနေနှင့် ကွက်တိကျလှပေသည်။

သို့သော် သူသည် လူအများကို အလွန်အမင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် နာကျည်းမှု အာဃာတစွမ်းအင်များ ရစ်ပတ်နေသောကြောင့် ဤကျင့်စဉ်ကို အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် အခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား နှစ်ခုကိုလည်း သင်ယူခဲ့ဖူးရာ... တစ်ခုမှာ "ဝူလော်ကျန့်ရှင်းရှု့" ဖြစ်ပြီး၊ အစောပိုင်းက မိန်းကလေးငယ်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်မှာ ဤမန္တန်စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်မျှသာဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ မန္တန်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသဖြင့် တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို နှိမ်နင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အချက်အချာများကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော မန္တန်စွမ်းပကားတစ်ခုမှာမူ ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း ဟု ခေါ်တွင်ပြီး၊ မိမိ၏ အနှစ်သာရ သွေးစက်များနှင့် ဝိညာဉ်အာရုံ၏ ကျင့်ကြံမှုအချို့ကို အသုံးပြုလျက် ခန္ဓာကိုယ်အခွံတစ်ခုကို စတေးကာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်စေသည့် အလွန်ပြင်းထန်လှသော မန္တန်စွမ်းပကား ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူ၏ လက်အောက်မှ သေဘေးလွတ်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်မှာလည်း ဤရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း အတတ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်းအတတ်ကို တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်တိုင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အတန်း ကျဆင်းသွားနိုင်သည့် စိုးရိမ်ရမှု ရှိသော်လည်း...

ဤကျောက်ဂူအတွင်းရှိ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တစ်ခု တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ဝါးစာလိပ်ကို ဤကျောက်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်သွား၍မရပေ။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝါးစာလိပ်ထဲတွင် အခြားသော အတတ်တစ်ခုကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရာ ၎င်းကို "ဟုမင်လော့မားရှု့" ဟု ခေါ်တွင်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကို သိရှိထားရုံမျှဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါက တစ်ဖက်လူကို အောက်သို့ ရိုက်ချနိုင်ပြီး...

စီးတော်ယာဉ် ရှိပါက စီးတော်ယာဉ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျစေကာ၊ စီးတော်ယာဉ် မရှိပါက တိမ်တိုက်ထက်မှ ပြုတ်ကျစေသဖြင့် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အာရုံဆိုင်ရာ မန္တန်စွမ်းပကား ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် နာမည်နှင့် ကျင့်စဉ်၏ မိတ်ဆက်အချို့ကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး တစ်ခုလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား မမြင်ခဲ့ရပေ။

ယခုအကြိမ်တွင် တုံးရွှီးဇီမှာ ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုရဟန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ဤကျောက်ဂူအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ၊ မိမိ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးချပြီး ဤနေရာရှိ မန္တန်တားဆီးမှုများကို ရိုက်ခွဲရန် ကြံစည်နေတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝါးစာလိပ်ကို ထပ်မံ ဖမ်းဆွဲရန် ကြံရွယ်စဉ်မှာပင်...

မျက်လုံး၏ ဘေးဘီမှ လူရိပ်နှစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရရာ... ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုရဟန်းနှင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆီမီးအမွှေးတိုင်စွမ်းအားများ ရစ်ပတ်ထားသည့် ကြောင်ကြီး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း... မင်း... မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝင်လာတာလဲ။"

ဟု အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ထိုအမျိုးသားကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း -

"ဒါပေါ့ လမ်းလျှောက်ပြီး ဝင်လာတာပေါ့... မတရားမှုကို နှိမ်နင်းတာတောင် တံခါးတစ်ခုကို မဝင်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဘာသွားလုပ်လို့ ရတော့မှာလဲ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသား - "........."

ကျွေ့ဟွာသည် "ဖူးခနဲ" တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လီယန်ချူကို တိုးညင်းစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း -

"နောင်တစ်ချိန် ငါ သိုင်းလောကထဲမှာ လှည့်လည်တဲ့အခါ ဒီစကားလုံးက သုံးလို့ကောင်းမှာပဲ... ဒီစကားကို ခဏလောက် မှတ်သားထားလိုက်ဦးမယ် "

ဟု ကျွေ့ဟွာက မိမိ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် အသံကို မြှင့်ကာ -

"မိတ်ဆွေ... ဒီနေရာက နတ်ဘုရားတို့ သီတင်းသုံးရာ ဂူဗိမာန်တစ်ခုပဲ။ မိတ်ဆွေအနေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင်တော့... ကျုပ် ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ရတနာအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -

"မင်းလို ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင်လည်း ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါ့ဥစ္စာ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသား - "........."

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း တိုက်ရိုက် လှမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တင်းမာစွာဖြင့်...

ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်းအတတ်ကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုအကြိမ်တွင် ထပ်မံအသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ရွှေအုတ်ချပ်ကို ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလျက် မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

"မြတ်လှစွာသော ဆရာသခင်... အစွမ်းပြသပါလော့... ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပေးတော်မူပါ။"

ဤရွှေအုတ်ချပ်မှာ နတ်ဘုရားလောက၏ ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာပင် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ဤရွှေအုတ်ချပ်ကို သတိပြုမိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် အာရုံများကို စုစည်းလိုက်သော်လည်း...

နောက်တစ်ဆင့်တွင် ထိုအမျိုးသားသည် ဤရွှေအုတ်ချပ်ကို လှုံ့ဆော်ခြင်းမပြုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို အခိုးငွေ့ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေလျှိုးအတတ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ကြံစည်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ... မြေပြင်သည် သံမဏိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

အခိုးငွေ့မှာ မြေအောက်သို့ တိုးမဝင်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ထင်ရှားလာရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်ရင်း -

"မင်းက တကယ့်ကို ကြွားလုံးထုတ်တာ တော်တာပဲ... လာစမ်းပါ... အဲဒီ ဆရာသခင်ဆိုတဲ့လူကို ငါ့အတွက် ပင့်ချပေးစမ်းပါဦး "

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားက ဟန်လုပ်ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျုပ် မိတ်ဆွေနဲ့ နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ" ဟု ဆိုရှာသည်။

ကျွေ့ဟွာ - "........."

အစောပိုင်းက ထိုခွေးမသား၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

လီယန်ချူသည် ဤရွှေအုတ်ချပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပိယန်ဂူသခင် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သော နေ့စဉ်မှတ်တမ်းကို ချက်ချင်းပင် သတိရမိသွားသည်။

"မထင်မှတ်ဘဲ ရတနာက ဒီနေရာမှာ ရှိနေပါလာူ"

ဟု ရေရွတ်မိသည်။

သူသည် လက်ကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်ကာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ ခြောက်သွေ့သောအဝတ်နှင့် အမျိုးသားသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"တာအိုဆရာကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ..." ဟု အော်ဟစ်ရှာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် စိုးစဉ်းမျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ... ဤလူ၏ အကြောအားလုံး ကြေမွသွားပြီး သက်ဇီဝိန် ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားရလေတော့သည်။

ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လွင့်ပျံထွက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ...

သူသည် သွားကိုကြိတ်ရင်း ဤနေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားရရှာသည်။

"ငါက ရွှေအတောင်ပံငှက် ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင်... မင်းလို ကောင်ကိုမှ မရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ တောထွက်လိုက်တော့မယ် "

ဤလူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှာဖွေကြည့်ရာ မန္တန်လက်နက် တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ

"ရွှေလှံတံမလဲနိုင်သော ရတနာဆေးလုံးကြီး" တစ်ပုလင်းသာ ရှိပြီး ၎င်း၏ ဆေးစွမ်းမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသည်။

ကျွေ့ဟွာက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် -

"ဒါက ဘာဆေးလုံးလဲ... အနံ့ခံကြည့်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ "

ဟု မေးမြန်းသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ရာဂစိတ်ကြွဆေး... အတိအကျပြောရရင် ယောက်ျားအားတိုးဆေးပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ လက်ကို ရွံရှာဖွယ်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သောက်ချီးပဲ... ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘာလို့ ကိုင်ထားတာလဲ... မြန်မြန် ပစ်လိုက်စမ်းပါ"

ဟု ဆိုလေသည်။

လီယန်ချူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝါးထဲမှ မီးတောက်များကို ထွက်ပေါ်စေကာ ထိုအမျိုးသား အသေအချာ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသား၏ ရုပ်အလောင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ရာ... အလွန်သန့်ရှင်းသွားပြီး ယခင်က ဤနေရာ၌ ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ခွန်လွန်တောင်တန်းအောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်များ ပျောက်ဆုံးသည့်ကိစ္စမှာ ယခုအကြိမ်တွင် အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။ ဤလူ၏ လုပ်ရပ်မှာ လူသားကို စားသောက်သည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးဝါးလှပေသည်။

ဤလူကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤဂူဗိမာန်အတွင်း၌ အဆင့်တိုင်းတွင် အစီရင်ပိတ်ဆို့မှုများ ရှိနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ပြီး မြင်တွေ့သမျှကို မေ့ပျောက်ခြင်းမရှိသဖြင့်... ပိယန်ဂူသခင်၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲတွင် တစ်ကြိမ်က ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား မှတ်မိနေသည်။

စကြဝဠာကွင်း နှင့် ရွှေအုတ်ချပ် တို့ကို စူးရန် ထံတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ကိုပါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။

"ကောင်းကင်ဖဲကြိုး က လီရှန်းတာအိုနန်းတော်က နတ်သမီးအတုရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပြီး... ရွှေအုတ်ချပ်ကတော့ ဒဖိနေရာမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီကျောက်ဂူရဲ့ သခင်က စူးရန်နဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် စူးရန် ကိုယ်တိုင်ပဲလား "

ပိယန်ဂူသခင်သည် အမျိုးမျိုး ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခဲ့ဖူးပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် သိုင်းလမ်းစဉ်တွင် လူသားနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှေ့ဆက်လမ်း မရှိတော့ကြောင်း သုံးသပ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းထဲတွင် ဖော်ပြခဲ့ဖူးသော လူနှစ်ဦးဖြစ်သည့် စူးရန် နှင့် ယန့်လီ တို့အပေါ် လီယန်ချူသည် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာမိလေတော့သည်။

အခန်း ၁၀၅၂ - ခွန်လွန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စိမ်းအမွေ

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်များ တောက်လောင်လာပြီး ဤနေရာ၌ ထိုသူများနှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

ဤဂူအတွင်းရှိ အစီရင်ပိတ်ဆို့မှုမှာ ချည်ထည်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားအတွက်မူ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်သလိုပင် ခံစားရသည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သုံးဆင့်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဂူဗိမာန်၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် ရွှေတုံးကြီးမှာ လွင့်မျောနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းလှမ်းမယူသေးဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝါးစာချပ်များကိုသာ အရင်ဆုံး လှမ်းယူလိုက်သည်။

ချည်ထည်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆုံးထိ မဖြန့်နိုင်ခဲ့သော ဝါးစာချပ်များသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခဏချင်းအတွင်း ပွင့်လန်သွားတော့သည်။

“နွေဦးရေစင် ကျင့်စဉ်မှန်၊ ကြယ်ဆွတ်ကွန်ရက် ငါးပါးအတတ်၊ ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း အတတ်၊ နာမ်ခေါ် မြင်းလဲမန္တန် ”

လီယန်ချူသည် ထိုအမည်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားကာ စောစောက ချည်ထည်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား ပြုမူခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးမိပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားမိသည်။

“ဒီလူက အပေါ်က ကျင့်စဉ်နဲ့ မန္တန်အတတ်တွေကို ကျင့်ကြံထားတာ ကိုး။”

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော 'နာမ်ခေါ် မြင်းလဲမန္တန်' ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤအမည်ကို သူသည် စိမ်းနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အတတ်၏ အကြောင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူမှာ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း ပို၍ အံ့အားသင့်လာရသည်။

“ဒီအတတ်ကို ကျင့်ကြံရင် ဓားပျံကျင့်ကြံသူတွေကတော့ တကယ့်အန္တရာယ်ကြီးပဲ ”

ဤမန္တန်အတတ်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူက ပြန်တွေးမိသည်

“မဟုတ်သေးဘူး၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ နာမည်ကို မဖြစ်မနေ သိထားရမှာပဲ။ တကယ်လို့ နာမည်မသိတဲ့ စိမ်းနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုရင် ဒီမန္တန်အတတ်က လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”

သို့သော်ငြားလည်း သူသည် ဤကဲ့သို့ အလွန် ထူးခြားဆန်းပြားသော နတ်ဘုရားမန္တန်အတတ်ကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာအားလုံးကို အစဆုံး ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏ ထူးကဲလှသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် 'နာမ်ခေါ် မြင်းလဲမန္တန်' ကို တဒင်္ဂအတွင်း တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာ မှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နှိုက်နေသည်ကို သူက တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသော ကျွေ့ဟွာက

“နင် ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ။”

လီယန်ချူက အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီတိုင်း ကြည့်လိုက်တာ”

ကျွေ့ဟွာက သံသယစိတ်ဖြင့် ပြောသည်။

“နင့်မျက်လုံးတွေက မရိုးသားသလိုပဲနော်”

လီယန်ချူက ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ ကျွေ့ဟွာမှာ ပို၍ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာချေပြီ။

ဤမန္တန်၏ စွမ်းအားက မည်မျှရှိမည်ကို မသိသေးသဖြင့် တတ်မြောက်သွားပြီးနောက် အခြားလူတစ်ယောက်အပေါ် စမ်းသပ်ကြည့်ရမည်။

'ကြယ်ဆွတ်ကွန်ရက် ငါးပါးအတတ်' နှင့် 'ရွှေပိုးကောင် အရေခွံလဲခြင်း အတတ်' တို့ကိုလည်း လီယန်ချူက အစဆုံး ဖတ်ရှုပြီးနောက် အားလုံး တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် 'နွေဦးရေစင် ကျင့်စဉ်မှန်' မှာမူ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် လီယန်ချူက တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီကျင့်စဉ်က ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို စင်ကြယ်စေနိုင်တာပဲ၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် အလွန် သင့်တော်တယ်။”

လီယန်ချူသည် ထိုကျင့်စဉ်၏ အဓိကသော့ချက်ကို ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။ သူသည် ဤဝါးစာချပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အခြား ဝါးစာချပ်တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖြန့်လိုက်ပြန်သည်။

အခြား ဝါးစာချပ်ပေါ်တွင်လည်း ဆန်းကြယ်သော မန္တန်အတတ်နှင့် ကျင့်စဉ်အချို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

'ကျိုးဟွမ်၊ နယ်ပယ်ပြင်ပရှိ နဂါးမုတ်ဆိတ် ကမ္ဘာငယ်လေးမှ လာသူ ဖြစ်သည်။ စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းပြီး သိက္ခာသမာဓိ မြင့်မားကာ ငါနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိသည်။ သို့သော် သူသည် မိမိဇာတိမြေကိုမူ ခွဲခွာရက်ခြင်း မရှိပေ။'

လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်မိသည်။

“ကျိုးဟွမ်... ဒါက ထျန်းကျူလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ကျိုးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားရဲ့ နာမည် မဟုတ်ဘူးလား၊ မူလက 'ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ' သက်သေပစ္စည်းရဲ့ ပိုင်ရှင်လား ”

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိပြီး အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဂူဗိမာန်၏ ပိုင်ရှင် လက်ထဲတွင် ရွှေတုံးကြီး ရှိနေသဖြင့် ပိယန်ဂူ၏ ပိုင်ရှင် 'စူးရန်' နှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေရမည်။ ယခု ဤလူက 'ကျိုးဟွမ်' ကိုပါ သိနေပြန်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားရသည်။

“ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ နာမည်ကို ဝါးစာချပ်ပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားရတာလဲ။ တကယ်လို့ တခြားကိစ္စတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာဆိုရင် နေ့စဉ်မှတ်တမ်း သဘောမျိုးမို့ နားလည်ပေးလို့ ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ရယ်၊ အဲဒီလူရဲ့ စရိုက်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကိုပဲ သီးသန့် မှတ်ထားတယ်ဆိုတော့...”

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကျွေ့ဟွာသည် သူ၏ လေးနက်တည်ကြည်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

“ဒီလူက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ။ ကိုယ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့လူကိုတောင် မှတ်ထားရသေးတယ်၊ မေ့သွားမှာ ကြောက်လို့လား မသိဘူး။”

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောင်အသွားပြီး

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်လက် ဖြတ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူ မေ့သွားမှာ ကြောက်လို့ ဖြစ်ရမယ်”

ကျွေ့ဟွာ: “.................”

ခဏအကြာတွင် သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။

“ဒီကိစ္စက လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး မို့လို့လား၊ ဘာလို့ ဒီလို မျက်နှာပေး ဖြစ်သွားရတာလဲ ”

လီယန်ချူက ရယ်မောလျက် ပြောသည်။

“ဒီလူက နာမည်နဲ့ ပတ်သက်မှုကို ဒီဝါးစာချပ်ပေါ်မှာ မှတ်ထားတယ်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် မေ့သွားမှာကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ”

ကျွေ့ဟွာမှာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါမှမဟုတ် ဒီလူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ကျိုးဟွမ်ရဲ့ နာမည်ကို မဖြစ်မနေ မှတ်ထားရတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် ”

ကျွေ့ဟွာက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး

“ကျိုးဟွမ်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရလို့ သူက မေ့သွားမှာ ကြောက်တာလား ”

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ကျိုးဟွမ်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရရင် ဒီအပေါ်မှာ သူ့နာမည် ပေါ်လာဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။ ဒီဂူဗိမာန်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်လောက် သေချာတယ်။ ဒီလို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဒီအတိုင်းအတာအထိ ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်ဆိုရင် နာမည်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် တကယ်လို့ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ပတ်သက်နေရင် ဧကန်မုချ ဒီဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

“မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က ဘာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ပြဿနာ တက်ခဲ့ရတာလဲ ”

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ချိုးသွားရသည်။ သူသည် ဝါးစာချပ် နှစ်လိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ အခြားပစ္စည်းများမှာ သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤဂူဗိမာန်ပိုင်ရှင်မှာ ကြီးမားလှသော မန္တန်စွမ်းအား ရှိသဖြင့် အစီရင်ပိတ်ဆို့မှုများ ချမှတ်ပြီးနောက်တွင် အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တောက်ပနေကြသည်။

ဤနေရာရှိ မန္တန်အတတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရွှေအုပ်ခဲဆီသို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ရွှေအုပ်ခဲ မှာ ဂူဗိမာန်၏ ကောင်းကင်ထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိအား ဖမ်းယူရန် ကြံစည်နေသည်ကို အာရုံခံမိသွားသည်။

ရုတ်တရက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ဖိအားများ ကျဆင်းလာတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန်တရာ တောက်ပလှသော သွေးအရှိန်အဝါများ လျှံထွက်လာသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ရွှေအုပ်ခဲနှင့် ထိတွေ့လုနီးပါး အချိန်တွင် ရွှေအုပ်ခဲမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး သူ့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ပြေးလာတော့သည်။

ထိုခဏချင်းအတွင်း လီယန်ချူပင်လျှင် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ခရမ်းရောင်နတ်ဘုရားဝတ်စုံက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါင်းးးး

ခရမ်းရောင်နတ်ဘုရားဝတ်စုံမှာ ဓားလှံလက်နက်များကို မမှုသော်လည်း ဤရွှေအုပ်ခဲ ကျရောက်လာပြီးနောက် လီယန်ချူအား ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤနတ်ဘုရားလက်နက်၏ စွမ်းအားမှာ အပြည့်အဝ ထွက်မလာသေးပေ။ တကယ်လို့ ဤနေရာ၌ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်နှင့် လက်ရုံးပြိုင်မည်ဆိုလျှင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤဂူဗိမာန်မှာ ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

“ဒါက နီကျာနတ်ဘုရား ချန်ထားခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်တဲ့အတွက် တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် အာရုံခံမိမှာပဲ ”

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ကောင်းကင်ဖဲကြိုး ၊ မီးလျှံလှံ နှင့် လေမီးဘီး တို့ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားလက်နက် သုံးမျိုး ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရွှေအုပ်ခဲမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး နတ်ဘုရားလက်နက် သုံးမျိုးနှင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်ဟန် ပြုလာသည်။

“တကယ်ပဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ထိုစဉ်က ပိယန်ဂူ၏ ပိုင်ရှင်သည် နီကျာ နတ်ဘုရား၏ နတ်ဘုရားလက်နက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ စကြာဝဠာကွင်း တစ်ခုသာ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ရွှေအုပ်ခဲပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ဖိအားကို တဒင်္ဂအတွင်း အာရုံခံမိသဖြင့် သူမ၏ ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအထိ မမြှောက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ လီယန်ချူက နတ်ဘုရားလက်နက် သုံးခုကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရွှေအုပ်ခဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါများ ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ရွှေအုပ်ခဲအား လီယန်ချူက အောင်မြင်စွာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေအုပ်ခဲကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီပစ္စည်းနဲ့ လူကို ထုရတာ တကယ့်ကို အထာကျပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာတဲ့ ပုံစံပဲ ”

ကျွေ့ဟွာကလည်း ထိုစကားကို အလွန်သဘောကျထောက်ခံသည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မူလက ခွန်လွန်တောင်တန်းသို့ လာရောက်ပြီး နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကျောက်စိမ်းအနှစ်ကို ရှာဖွေရန် ကံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ မျှော်လင့်မထားဘဲ မူလခွန်လွန်နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ကျန်ရစ်သော ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားကို အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းရမိခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံရေးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဂူဗိမာန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ နတ်ဘုရားမန္တန်အချို့ကို ရရှိခဲ့ရုံတင်မက နတ်ဘုရားလက်နက် ရွှေအုပ်ခဲကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခွန်လွန်တောင်အပေါ် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။

“ခွန်လွန်ကို တောင်တန်းအားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းတွေ အများကြီးရှိပြီး အချို့က အလွန် ရှေးကျကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ သေချာ စူးစမ်းကြည့်ရင် မျှော်လင့်မထားတဲ့ ရလဒ်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်။”

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော အရောင်အဝါများ ပေါ်လာသည်။

“ဒီရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဂူဗိမာန်အားလုံးကို အကုန် လိုက်ရှာကြရအောင် ”

နှစ်ယောက်သား စိတ်ချင်း ထပ်တူကျသွားကြသည်။ ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒိုချန်ပုတီးက ကံပွင့်ခြင်းကို တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ဒိုချန်ပုတီးကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီးနောက် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝန်းရံသွားသည်။

“ကံတရား မလောက်ရင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖြည့်မယ်”

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာအပေါ်သို့ ခွစီးလိုက်ပြီး ခွန်လွန်နတ်ဘုရားတောင်တန်းကြီးထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေကြတော့သည်။ ခွန်လွန်တောင်တန်းကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ပြောပြီး အချို့သော ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းများ၏ ဂူဗိမာန်များမှာလည်း အလွန် လျှို့ဝှက်လှသည်။ အထူးသဖြင့် အချို့သော ဂူဗိမာန်များတွင် လူများ နေထိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သဖြင့် စူးစမ်းရှာဖွေရန် မလွယ်ကူလှပေ။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ဂူဗိမာန်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤဂူဗိမာန်မှာ နှင်းတောင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နှံနေပြီး အပေါ်ယံတွင် မီတာရာချီ ထူထဲလှသော နှင်းထုကြီး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုစဉ်က နှင်းပြိုကျမှုကြောင့် မြုပ်နှံသွားခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိုးကြိုးငါးပါးထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်နှင့်အတူ လေပြင်းမိုးရွာစေနိုင်သော မန္တန်စွမ်းပကား ရှိသဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ ဆီးနှင်းများမှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ သို့သော် ဤဂူဗိမာန်အတွင်းမှာမူ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ စောစောစီးစီးကပင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တူးဖော်ခြင်းကို ခံထားရပုံရသည်။

“ငါတို့လိုမျိုး အတွေးရှိတဲ့လူက တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးပဲ။”

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သည် ခွန်လွန်တောင်တွင် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှအပ အခြား မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

ဤနေ့တွင် လီယန်ချူသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဤနေရာ၌ ဟာလာပြင်လမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစီရင်တစ်ခု ချမှတ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွေ့ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုခု အခြေချ နေထိုင်နေတဲ့ ပုံပဲ”

ထိုစကား ပြောပြီးရုံရှိသေး၊ နှင်းတောင်ထဲမှ သွယ်လျလှပသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူမှာ ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရှိန်အဝါမှာ သန့်စင်လွန်းလှသည်။ သူမသည် နှင်းတောင်ထဲမှ ဟာလာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်လာသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး မလှမ်းမကမ်းသို့ အရောက်တွင် လီယန်ချူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးမိသွားတော့သည်။

မူလက ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက ဝမ်းသာအားရဖြင့်

“လီတာအိုဆရာ”

ဤအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယွမ်ရှူး တပည့် ဇီရွှမ် ပင် ဖြစ်သည်။ မာဟွန်းကမ္ဘာထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယွမ်ရှူး၊ ဇီရွှမ် နှင့် ချင်လော့ရွှမ်း တို့သည် အတူတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြရာ ယခုအခါ ခွန်လွန်တောင်၌ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်—

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”

ဇီရွှမ်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“လီတာအိုဆရာက ဘာဖြစ်လို့ ခွန်လွန်တောင်ကို ရောက်လာတာလဲ။”

လီယန်ချူက အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ရတနာအချို့ ရှာဖွေချင်လို့၊ အရင်လူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဂူဗိမာန်တွေကို လိုက်ရှာနေတာ”

ဇီရွှမ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဩော်... ဒီလိုကိုး”

ဇီရွှမ်၏ ပြောပြချက်အရ ယွမ်ရှူးသည် တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ခွန်လွန် ယွီယင်မျိုးနွယ်စုထံသို့ ပြန်လည်ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးဂိုဏ်းထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် ယွမ်ရှူး. နှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့သည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြသည်။

ယွီယင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးမှာ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဤတောင်ထိပ်ထဲတွင် ရှိပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော တောင်စောင့်အစီရင်ကြီး ရှိသဖြင့် နည်းလမ်းမသိပါက မည်သူမျှ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ချေ။ ယခုအကြိမ် သူမ ထွက်လာရခြင်းမှာ နတ်ရေကန်၏ ရေကို သွားရောက်ခပ်ယူရန် အမိန့်တော်အရ ဖြစ်သည်။ နတ်ရေကန်၏ ရေမှာ အလွန်တရာ သန့်စင်လှပြီး သက်စောင့်အရှိန်အဝါများ ရှိကာ ခွန်လွန်တောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုး သုံးနေရာ ရှိသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဇီရွှမ်မှာ ရုတ်တရက် ထိုကိစ္စကို သတိရသွားပြီး ခြေဆောင့်ကာ—

“အို ရေသွားခပ်ဖို့ မေ့သွားတယ်”

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“မြန်မြန်သွားတော့၊ နောက်မှ ပြန်ပြောကြတာပေါ့”

ဇီရွှမ်က လီယန်ချူအား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဒါဆို ညီမ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

သူမတို့သည် ခွန်လွန်ယွီယင် မျိုးနွယ်စုထံ ပြန်လည်ပူးပေါင်းခဲ့ကြရာ၊ ယွီယင်ဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းမှာ အလွန်ကြီးမားလှပြီး အမျိုးသမီးများသာ ရှိကာ အမျိုးသားများကို တောင်ပေါ်သို့ တက်ခွင့် လုံးဝမပြုပေ။ ထို့ကြောင့် ဇီရွှမ်သည် ဖိတ်ခေါ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ၊ သူမ၏ စီနီယာအဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန်နိမ့်လွန်းလှသည်။

ဇီရွှမ်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် အခြားတောင်ထိပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အခြားရတနာများကို မရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း နတ်စင်နှစ်ခုကို ထပ်မံ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားများကို သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။

“ခွန်လွန်ရဲ့ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ထပ်ဆင့်နေတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ စူးစမ်းရတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူး။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်အများကြီး ဂူဗိမာန်တွေကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။”

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ တောင်ထိပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအရာမှာ အလွန်တရာ မင်္ဂလာမရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူကို ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်စေသည်။

“နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတွေလား”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ခွန်လွန်တောင်သို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးပါ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာမှာ ထိုအပြုအမူကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

………………

ဘုန်းးးဘုန်းးးး

တောင်ထိပ်ထက်ရှိ ဆီးနှင်းများနှင့် လေပြင်းများကြားတွင် လူနှစ်ယောက်သည် ပြင်းထန်စွာ လက်ရုံးပြိုင်နေကြသည်။

တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရှေးကျလှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ မီးခိုးရောင် သန်းနေကာ အရေပြားမှာ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သောအခါ စူးရှလှသော သွားချွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး မည်သည့် နတ်ဘုရားအတတ်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ၊ သန့်စင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ အတော်လေး ခန့်ညားလှကာ လက်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကြေးညိုဒိုင်းပြားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကာကွယ်ထားရာ တံတိုင်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်းးးးဘုန်းးးးး

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မင်္ဂလာမရှိသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ လက်သီးချက်များနှင့် ဝါးရိုက်ချက်များသည် ကြေးညိုဒိုင်းပြားပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်အား ခြေလှမ်းပျက်ကာ ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။

ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်မှာ လီယန်ချူ စောစောက တွေ့ခဲ့ဖူးသော စုန်းချွဲ ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုန်းချွဲသည် ရင်ထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြင့် ဆဲရေးတိုင်းထွာနေမိသည်။

“ဘယ်လို သောက်ရူးနေရာလဲ ငါက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုပဲ တူးချင်တာကို၊ ဒီလို သရဲသဘက် သောက်ကောင်ကြီးကို တူးမိရတယ်လို့ ”

စုန်းချွဲမှာ ဆဲဆိုနေသော်လည်း လက်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုကိုမူ မရပ်တန့်ဘဲ ရှေးဟောင်းဟန်ပန်ရှိသော ဓားပျံတစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤဓားပျံတစ်စင်းလုံးမှာ ဝါးဝါးဝင်းဝင်း ကြေးနီဖြင့် သွန်းလုပ်ထားပြီး ထက်မြက်ခြင်း မရှိပေ။ ဓားသွား၏ တစ်ဖက်တွင် မြောက်ပြန်ကြယ်ခုနစ်လုံးကို ထုဆစ်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးကြီး လေးလုံးဖြင့် 'သရဲနှိမ်နင်း ဘေးရန်ရှင်း' ဟု ရေးသားထားသည်။

ဤကြေးနီဓားဟောင်းကို ထုတ်ယူပြီးနောက် စုန်းချွဲသည် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်မှ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်တော့သည်။ သူ ကျင့်ကြံထားသည်မှာ စစ်မှန်သော 'ကျန်းဝူမိစ္ဆာနှိမ်နင်းမန္တန်' ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးထဲမှ မိုးကြိုးအလင်းတန်း နှစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့

“နှိမ်နင်းစမ်း”

ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်လုံးပြာမီးခိုးရောင်နှင့် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည် တစ်ထွာခန့်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ထိုရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်သွားကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လိုက်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိုက်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်။

စုန်းချွဲသည် ပါးစပ်မှ ကျန်းဝူမိစ္ဆာနှိမ်နင်းမန္တန်ကို မရပ်မနား ရွတ်ဖတ်နေသည်။ ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ဤမိစ္ဆာဝင်နေသော ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်တော့မည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် လက်ချောင်းခန့် တုတ်ခိုင်လှသော ထက်မြက်သည့် အသားမျှင် ပြည်သူ့လက်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေးနီဓားဟောင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ကြီးမှာ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားပြီး ထိုအထဲတွင် သွားချွန်များ ပြည့်နှက်နေသော ပါးစပ်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် မြင်ရသူအား ကြက်သီးမွေးညင်းထစေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်သွားသောအခါ ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ အတင်းအဓမ္မ အထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် စုန်းချွဲ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လွင့်မျောရပ်တန့်သွားသည်။

စုန်းချွဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး တစ်ဖက်ရှိ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာလည်း နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတွေ ရှိတာပဲ၊ ဒီလိုမျိုး သရုပ်ပျက် ပြောင်းလဲသွားတာကတော့ တကယ် မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်။”

စုန်းချွဲသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဒိုင်းပြား၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ကြေးနီဓားဟောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်လှသည်။ စိတ်ကူးရသည်နှင့် သူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ၏ သက်သေပစ္စည်းကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ရာ ဤပစ္စည်းတွင် အလွန် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်နေသည်။

အနက်ရောင် အလံငယ်လေးမှာ ထိုရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

“ဒီဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို ငါရကတည်းက ကိစ္စအားလုံးက အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ဒီအပေါ်က အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးရမယ် ”

စုန်းချွဲ၏ ပါရမီမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ယခုအခါ ဤဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် အလံငယ်ထဲမှ အလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ လျှပ်စီးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ရင်ဘတ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူမှာ ရုတ်တရက် ကလေးငယ်တစ်ဦး ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ အလွန်တရာ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်း ပါးစပ်ကြီးထဲမှ သွေးများ မရပ်မနား စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ ဆူပွက်နေသော ဆီပူကဲ့သို့ တရှဲရှဲ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန်းချွဲသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ကြေးညိုဒိုင်းပြားကြီးကို လွှဲကာ တိုက်ရိုက် ထုချလိုက်တော့သည် ဤကြေးနီဓားဟောင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သိပ်သည်းလှသော အသားမျှင်လက်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြေးညိုဒိုင်းပြားကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ တဒင်္ဂအတွင်း စုန်းချွဲသည် တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ လေးလံလှသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲမှ ဒိုင်းပြားမှာ မကိုင်ထားနိုင်တော့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

စုန်းချွဲသည် ရင်ခွင်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကပ်လိုက်သည်။ ဟင်္သာငှက် တွန်ကျူးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာအား နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။ မီးဟင်္သာငှက်တစ်ကောင်မှာ ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ကာ မီးလျှံများကို မရပ်မနား မှုတ်ထုတ်ပြီး လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

ထိုနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာမှာ ကလေးငယ် ငိုသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်ရင်း လှည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော တောင်တွင်းဂူဗိမာန်ဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်

“အခုမှ ပြေးချင်တယ် ဟုတ်လား၊ သောက်ရူးကောင်”

သူသည် ကြီးမားလှသော ကြေးညိုဒိုင်းပြားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တော့သည်။ မူလက သူသည် ဂူဗိမာန်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရုံသာ ရှိသေးပြီး ဤမိစ္ဆာဝင်နေသော ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းကင်ကိုယ်စား လမ်းမှန်ကို လျှောက်မယ်၊ လူ့လောကအတွက် မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘူး”

စုန်းချွဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထောင်လွှားနေပြီး ဒိုင်းပြားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်လျက် ဂူဗိမာန်ထဲသို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ဂူဗိမာန်ထဲမှ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အမေရေ”

လူရိပ်တစ်ခုမှာ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ပြေးထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် နောက်ခံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ စုန်းချွဲမှာ ယခုအခါ ကြက်သီးမွေးညင်းထနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား စောစောက သူ ဝင်သွားပြီးနောက် အထဲတွင် အခြားသော နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ သုံးကောင် ရှိနေသေးသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုမျိုး ကစားတာပေါ့။ ယောကျာ်းကြီး လေးယောက်က ဂူဗိမာန်တစ်ခုထဲမှာ အတူတူ ကျင့်ကြံနေကြတယ် လို့ ”

စုန်းချွဲမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်မိသည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင်စလုံးမှာ အနောက်မှ လိုက်လံ မောင်းနှင်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သူ၏ ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ စိုက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

စုန်းချွဲသည် လက်ကို လှမ်းအော်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အလံငယ်လေးမှာ သူ့အနားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ သူက ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို ထပ်မံ လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ အနက်ရောင် အလံငယ်မှာ တစ်လံခန့် ကြီးမားလာပြီး ဆီးနှင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားသည်။

ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံမှာ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေး ရတနာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျင့်ကြံပြီးမှသာ လူကို ကျိန်စာတိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤပစ္စည်း၏ နောက်ခံမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုအထဲမှ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ခေတ္တမျှ ခုခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ သုံးကောင်မှာ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း၊ မုတ်ဆိတ်မွေးတွင် ကျစ်ဆံမြီး သေးသေးလေး ကျစ်ထားသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ထူထပ်လှသော သွေးသားလက်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စုန်းချွဲထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

စုန်းချွဲသည် မန္တန်ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ ကြေးနီဓားဟောင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတန်းများ အလွန်တရာ တောက်ပလာတော့သည်။

'သရဲနှိမ်နင်း ဘေးရန်ရှင်း' ဟူသော စာလုံးလေးလုံးမှာ လင်းလက်လာပြီး ဤနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာနှင့် အတူတူ လုံးထွေး တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် ဤနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာမှာ အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် တဒင်္ဂအတွင်း စုန်းချွဲမှာ အရေးနိမ့်သည့်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အခြား နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကပါ သူ့အား ဝိုင်းရံလိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြား၌ ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ချလွင် မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖြူဖွေးလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ၊ တဒင်္ဂအတွင်း ဤနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင်စလုံးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

စုန်းချွဲမှာ ထိတ်လန့်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ငယ်ရွယ်သော တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား ဖဲကြိုးများ ဝန်းရံနေသော ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“သူပဲ”

စုန်းချွဲ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိသဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဓားကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး အလွန် ထက်မြက် အစွမ်းထက်လှသည်။ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင်စလုံးမှာ ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

စုန်းချွဲသည် ဤဓားချက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကြည့်ရင်း ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေမိသည်။

“တကယ်ပဲ... ကိုယ့်မှာ နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုခုတော့ ဆောင်ထားရမှာပဲ။”

စုန်းချွဲသည် လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှေးဟောင်းဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်ကာ မနာလိုအားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ၊ ကူညီပေးခဲ့လို့”

လီယန်ချူက ပြုံးလျက်

“ဒါက လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရုံလောက်ပါပဲ။”

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် လေးသိန်းခန့် အကောင့်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ အလွန် ကောင်းမွန်နေပြီး စုန်းချွဲကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း ပို၍ အမြင်ရှင်းလာသည်။

“လူတစ်ယောက်ထဲနဲ့တင် နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ လေးကောင်တောင် ဆွဲခေါ်လာနိုင်တာ၊ မဆိုးဘူးပဲ ”

စုန်းချွဲသည် လီယန်ချူ မိမိအား ကြည့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲ၌ တွေးမိသည်။

“ဒီလီတာအိုဆရာက သတ်ဖြတ်ရာမှာ ပြတ်သားပေမဲ့၊ ငါ့အပေါ်မှာတော့ တော်တော်လေး ဖော်ရွေတာပဲ ”