အခန်း (၁၀၅၃-၁၀၅၄)

အခန်း ၁၀၅၃ - ကောင်းကင်လူသားတို့ ဆင်းသက်ခြင်း

စုန်းချွဲနှင့် လီယန်ချူ နှစ်ဦးသားသည် ထိုရှေးဟောင်း တာအိုပညာရှိ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ အတူတူ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက်တွင် ဤနေရာ၌ အခြား မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ လီယန်ချူကမူ ဤဂူဗိမာန်ထဲတွင် ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက်၏ ရုပ်အလောင်းကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလူလေးယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူတို့လေးယောက်စလုံးကို မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတော့... ထိုစဉ်က ဘာတွေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲမသိဘူး။”

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဂူဗိမာန်၏ ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ဆူးပင်များကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော အစီရင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူများ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

စုန်းချွဲက ထိုမန္တန်စာလုံးများကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“အင်း... ဒီလူလေးယောက်စလုံး မိစ္ဆာစွမ်းအား ဖုံးလွှမ်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ အားလုံးပူးပေါင်းပြီး ဒီနေရာမှာ အစီရင်ပိတ်ဆို့မှု ချမှတ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ရမယ်။ ငါက သေချာမသိဘဲ အဲဒါကို သွားဖျက်ဆီးမိလိုက်တာကိုး”

တကယ်လို့ ဤနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာလေးကောင်သာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ခွန်လွန်တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို ဒုက္ခပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် မိမိသည် တကယ့်ကို အပြစ်သားကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် စုန်းချွဲ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာတော့သည်။

သူသည် လီယန်ချူဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ ကျေးဇူးတင်မိသည်။

“ကံကောင်းလို့ ဒီနေ့ လီတာအိုဆရာနဲ့ တိုးလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ တကယ့် ဒုက္ခကြီး ကြုံရတော့မှာပဲ။”

တကယ်လို့ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတစ်ကောင်တည်းသာဆိုလျှင် နည်းလမ်းအချို့ အသုံးပြုပြီး၊ မိမိ၏ ဝှက်ဖဲဖြင့် အနိုင်ပိုင်း နှိမ်နင်းနိုင်သော်လည်း... လေးကောင်စလုံးနှင့်ဆိုလျှင်မူ ယောက်ျားကြီးလေးယောက်၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိခြေပြီး နှိပ်စက်ခြင်းကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသဖြင့် စကားဆိုကာ ဖြေသိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်တွေက တော်တော်များများ အလင်းမှိန်နေပါပြီ။ တကယ်လို့ မင်းသာ အစီရင်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ရင်တောင်၊ မကြာခင် ဒီနယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတွေက အစီရင်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ထွက်လာကြမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”

စုန်းချွဲက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်

“မဟုတ်တာ... လုံးဝ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က လျှော့တွက်ပြီး အဆင်ခြင်မဲ့သွားခဲ့တာပါ ”

စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်သူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ ကြာရှည် အလေးမထားဘဲ၊ မျက်နှာပြင်တွင်မူ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ပြသလိုက်သည်။

ဂူဗိမာန်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူက လီယန်ချူအား ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီကိစ္စ ကြုံပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မရောက်မချင်း ဘယ်တော့မှ အပြင်ပြန်မထွက်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်ဗျာ။”

လီယန်ချူမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လက်သီးပိုက်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

‘မြေပြင်နတ်ဘုရား မဖြစ်မချင်း အပြင်မထွက်ဘူးဆိုတော့... မင်း တကယ်ကော ပြန်ထွက်လာနိုင်ပါဦးမလား’ လို့ သူက စိတ်ထဲ၌ တွေးမိလိုက်သည်။

စုန်းချွဲက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့်

“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အဲဒီသင်္ချိုင်းဂူထဲက အဖိုးကြီး ပြောတာ ကြားလိုက်ရတာတော့ မိတ်ဆွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်း ငါးခု ရှိနေပြီ ဆိုပဲ။ ဒ္ပစ္စည်းရဲ့ အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာက အလွန်တရာ ကြီးမားလှပါတယ်။ ဒီနေ့ ဆုံတွေ့ရတာ ရေစက်ရှိတာမို့၊ မင်းကို ဒီပစ္စည်း ပေးအပ်ပြီး ဒီရေစက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါ့မယ်”

စုန်းချွဲသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်း ဖြစ်သော အနက်ရောင် အလံငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

စုန်းချွဲက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေက မပြောင်းလဲသလို၊ ကြည်လင်တဲ့ ရေစင်တွေကလည်း အမြဲ စီးဆင်းနေမှာပါ။ နောင် တစ်နေ့ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြတဲ့အခါ မိတ်ဆွေရဲ့ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မိတ်ဆွေနဲ့အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ။”

ထိုစကား ပြောပြီးနောက်တွင်

စုန်းချွဲသည် လီယန်ချူအား လက်သီးပိုက်၍ ထပ်မံ အလေးပြုလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သက်တံအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်တန်းကြီးထဲသို့ ပျံသန်းကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

သူသည် မူလကပင် ခွန်လွန်တောင်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူ၏ ပြုမူပုံမှာ တကယ့်ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ကောင်းကင်ထက်က မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရာစိုင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့မှောက်ရှိ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို ကြည့်ရင်း အားနာဟန် မပြတော့ဘဲ—

“နောက်ဆုံးတော့... အကုန် စုံသွားပြီပေါ့”

သူသည် အနည်းငယ် လေးနက်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

ခွန်လွန်တောင်

ကျင့်ကြံရေး ဂူဗိမာန်တစ်ခုအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ လူငယ်လေး စုန်းချွဲမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ သမင်ဖြူတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်မြေပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရင်း ကျင့်ကြံနေသည်။

စုန်းချွဲသည် သမင်ဖြူကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ”

သမင်ဖြူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ၊ မည်သည့် ကိလေသာ ညစ်ထေးမှုမျှ မရှိသော သန့်စင်လှသည့် မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် စုန်းချွဲကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

“ပြန်လာပြီလား။”

စုန်းချွဲက “အင်း” ဟု အသံပြုကာ၊ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး အထဲမှာ ရှိလား”

သမင်ဖြူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး

“ဆရာကြီးက မင်း ဒီနေ့ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတာ။ ငါက သူ နောက်နေတယ် ထင်တာ၊ တကယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”

စုန်းချွဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက်၊ ဂူဗိမာန်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့သည်။

ဤဂူဗိမာန်မှာ အပြင်ပန်းက ကြည့်လျှင် သာမန်တောင်တွင်းဂူတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အတွင်း၌မူ သီးခြား ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အလွန် သိပ်သည်းလှသဖြင့် တကယ့် နတ်ဘုရားတို့၏ နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာ၌ ကြာပန်းသရဖူကို ဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် တင်ပျဉ်ခွေ လျက် ထိုင်နေသည်။

ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန် ခန့်ညားကြည်လင်ပြီး၊ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့လှကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အစိမ်းနုရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။

စုန်းချွဲ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့်

“မင်း ပြန်လာဖို့ သိသေးတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်အိမ်တံခါးဝကို ရောက်ပြီးမှ မဝင်ဘဲ လျှောက်သွားနေတယ်ဆိုတော့၊ ငါက မင်းတစ်ယောက်တည်း နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားပြီ ထင်နေတာ။”

ထိုသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာ၏ နွေးထွေးသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန်းချွဲ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲသွားပြီး ဒူးထောက်၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... တပည့် မှားသွားပါတယ်”

ခန့်ညားလှသော ထိုသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာက ခေါင်းခါပြသည်။

“မင်း မမှားပါဘူး၊ မင်းက အရိုက်ခံချင်နေတာ”

ထိုစကား ကြောင့် နွေးထွေးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပျက်ပြယ်သွားသဖြင့် စုန်းချွဲမှာ မျက်နှာပျက်သွားရသည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေစဉ်မှာပင် မမြင်ရသော နူးညံ့လှသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မ တင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မကျေမနပ်ဖြင့်

“ငါ မင်းကို ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာကို၊ မင်းက ခိုးထွက်လာပြီး ခွန်လွန်တောင်ကို ရောက်တာတောင် အိမ်မပြန်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဒီဆရာနေရာကို မင်းပဲ လာလုပ်မလား ”

စုန်းချွဲက ရယ်မောလျက်

“ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို အရည်အချင်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မ သမင်ဖြူကလည်း ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ အဖက်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

“အို...” တာအိုဆရာကြီးက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းအစ်မက မင်းကို အဖက်လုပ်ရင်ကော။”

စုန်းချွဲက ချက်ချင်းပင်

“ဆရာကြီးက စွမ်းအား ကြီးမားပြီး လွတ်လပ်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်တာမို့၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ ”

တာအိုဆရာကြီးက အေးစက်စွာ

“စကားမများနဲ့။ အခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာတာ၊ ဆရာ့ကို ပြောစရာ စကားမရှိဘူးလား ”

စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားသည်။

“တပည့် ဂူထဲမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်။ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မရောက်မချင်း ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်ပါဘူး။”

ဤစကားမှာ သာမန်လူများအတွက်မူ အလွန် ကြီးမားလှသော ကတိသစ္စာ ဖြစ်သော်လည်း၊ တာအိုဆရာကြီးကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျလိုက်တာ”

စုန်းချွဲမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

တာအိုဆရာကြီးက မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

“မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်မှာ ကိုးဆင့် ရှိတာပဲ။ အနည်းဆုံး ဆဋ္ဌမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်မှ အပြင်ထွက်ခဲ့ ”

စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားပြီး

“ဆရာကြီး”

ခန့်ညားလှသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာက အေးစက်စွာ

“သေချာ ကျင့်ကြံစမ်း၊ ဆရာ့မျက်နှာကို လာမပျက်စေနဲ့”

စုန်းချွဲ၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ တစ်ဖက်က ကြည့်လျှင် ဆရာကြီးက မိမိအပေါ် မျှော်လင့်ချက် အလွန်ကြီးမားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ

‘ဆရာကြီးက မျှော်လင့်ချက် မြင့်မားလွန်းနေတာလား မသိဘူး။ ငါ ဒီတစ်သက် တောင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်ပါဦးမလား’ ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားရန် ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် တာအိုဆရာကြီးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်ပြန်သည်။

“မင်း ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို သူများကို ပေးလိုက်ပြီ ဟုတ်လား ”

စုန်းချွဲမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်

“ဆရာကြီးက တကယ်ကို နတ်ဘုရားလို တွက်ချက်နိုင်တာပဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လီတာအိုဆရာ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်း ငါးခု ရှိနေပြီးသားမို့၊ ကျွန်တော်ကပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပါ။ ပြီးတော့ စောစောက သူ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့လို့လည်း ပါပါတယ်”

“တကယ်တော့... မူလက ဆရာ့ဆီ ယူလာပေးမလို့ပါ”

တာအိုဆရာကြီးက သူ့ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး

“ငါကပဲ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာပေါ့”

စုန်းချွဲမှာ ကြောင်အသွားရသည်။ ဆရာကြီး၏ လေသံက ဘာဖြစ်လို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေရတာလဲ။

သို့သော် စုန်းချွဲသည် ဆရာကြီးနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့သဖြင့် အဆူခံရလွန်း၍ အရေထူနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်

“ဆရာကြီး... ကျွန်တော် စီနီယာအစ်မ သမင်ဖြူဆီ အရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ မတွေ့ရတာ ကြာလို့ သတိရနေတာ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် တာအိုဆရာကြီး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ ဦးချလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဂူဗိမာန်အတွင်း၌ မူလက အလွန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း၊ စုန်းချွဲ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် ဆူညံကာ အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

တာအိုဆရာကြီးမှာ မူလက မျက်နှာသေဖြင့် နေခဲ့သော်လည်း၊ စုန်းချွဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီကောင်စုတ်လေးက အပြင်မှာ ဒုက္ခမကြုံဖူးတော့ ကမ္ဘာပေါ်က သူရဲကောင်းတွေကို အထင်သေးနေတာ”

ထို့နောက် စုန်းချွဲက ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို အပြင်လူအား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူ၏ အပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

“ကံကောင်းလို့ မင်း ဒီကို ယူမလာတာ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မင်းကို ပါးရိုက်ပြီး မောင်းထုတ်မိမှာ သေချာတယ် ”

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

“ငါက အဲဒီ တာအိုဆရာလေး မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာကို ငါလည်း တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

စုန်းချွဲသည် စိတ်ဓာတ် ပေါ့ပါးသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခဲ့သော ဂူဗိမာန်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရင်ထဲ၌ ပိတ်လှောင်နေသော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျောက်သွားတော့သည်။

သူသည် ကျင့်ကြံနေသော သမင်ဖြူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သမင်ဖြူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် သန့်စင်ပြီး ကိုယ်ဟန်မှာလည်း လှပလှသည်။

စုန်းချွဲက သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့်—

“စီနီယာအစ်မ သမင်ဖြူ... ဒီလက်ကောက်က ကျွန်တော် တောင်အောက်ဆင်းတုန်းက မင်းအတွက် သေသေချာချာ ရွေးချယ်လာခဲ့တာ။ မင်း ဝတ်ဆင်ထားရင် တကယ့်ကို လှပနေမှာ သေချာတယ်။”

သမင်ဖြူသည် မည်သည့် ညစ်ထေးမှုမျှ မရှိသော အေးချမ်းလှသည့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ၊ စုန်းချွဲ၏ လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤလက်ကောက်တွင် မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျှ ကိန်းဝပ်မနေသော်လည်း၊ လူ့လောက၌မူ အလွန် လက်ရာမြောက်ပြီး ကြည်လင်တောက်ပလှသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သမင်ဖြူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသော အရောင်အဝါတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ပါ”

စုန်းချွဲက သူမအနားသို့ ပိုမို တိုးကပ်သွားပြီး ပြုံးလျက်—

“ကျွန်တော် ဝတ်ပေးရမလား”

သမင်ဖြူက သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့်—

“သွားစမ်း... ဖယ်စမ်း”

စုန်းချွဲက ဂရုမစိုက်ဘဲ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လူ့လောက၏ ထူးဆန်းသော ကစားစရာ ပစ္စည်းလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

သမင်ဖြူမှာ မူလက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရင်း အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... စုန်းချွဲ ယူလာသော လူ့လောက၏ ဆန်းသစ်သော ပစ္စည်းလေးများကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာသည်။

စုန်းချွဲ၏ စည်းချက်နောက်သို့ အောင်မြင်စွာ မျောပါသွားတော့သည်။

ဤစီနီယာ မောင်နှမနှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင်၊ တာအိုဆရာကြီး၏ တည်ငြိမ်သော အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ့အတွက်ကော”

စုန်းချွဲ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်သွားပြီး—

“ဆရာကြီးအတွက်လည်း အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသားပါ။ စောစောက ဆရာကြီး ကျွန်တော့်ကို ဆူမလို့ လုပ်နေတာမြင်လို့ မထုတ်ရဲသေးတာ ”

သူသည် စီနီယာအစ်မ သမင်ဖြူအား မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ အတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကာ ဆရာကြီးအတွက် ယူလာသော တာအိုဝတ်စုံအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ပါးစပ်မှလည်း တတွတ်တွတ် ပြောနေမိသည်

“တစ်ထည်ကို ငွေဆယ်ပြားတောင် ပေးရတာပါ ဆရာကြီး။ ဆရာကြီးက အမြဲတမ်း အစိမ်းနုရောင် တာအိုဝတ်စုံပဲ ဝတ်နေတော့ ဆရာကြီးရဲ့ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါကို မပေါ်လွင်စေဘူး ”

“ကျွန်တော် ငွေပြားသုံးရာတောင် တစ်ခါတည်း သုံးပစ်လိုက်တာမို့၊ ဆရာကြီးအနေနဲ့ တစ်လလုံး တစ်ထည်နဲ့တစ်ထည် မထပ်ဘဲ ဝတ်လို့ရပြီ ”

“ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေကလည်း အဆောင်အယောင် ခန့်ညားဖို့ လိုတာပေါ့ ”

တာအိုဆရာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တာအိုဝတ်စုံမှာ ရေမီးနိုင်သော အလွန် အစွမ်းထက်သည့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် စုန်းချွဲ ယူလာသော ဝတ်စုံများကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“မဆိုးဘူး၊ မင်း တပည့်ကျင့် ဝတ်သိသေးတာပဲ”

စုန်းချွဲ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ တာအိုဆရာကြီးသည် ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ ကြာပန်းသရဖူကို ဆောင်းလိုက်ရာ ပိုမို၍ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်လှသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရေစင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မှန်တစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန် ကြည်လင်လှသည်။

တာအိုဆရာကြီးသည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“ တကယ်ခန့်ညားတဲ့ ဘဲပဲ”

ထိုစဉ်က ဂိုဏ်းအတွင်း၌ စီနီယာ ဂျူနီယာ ညီအစ်ကို အများကြီး ရှိခဲ့သော်လည်း၊ မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်အစစ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ မိမိ၏ ရုပ်ရည်က ပိုမို ခန့်ညားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

ထိုအချက်ကို တာအိုဆရာကြီးက အမြဲတမ်း အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ခွန်လွန်တောင်တန်းကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ကိန်းဝပ်နေသည်။

သို့သော် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ဤနေရာ၌ နောက်ထပ် တစ်ရက်ခွဲခန့် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရှိခဲ့ကြသဖြင့်၊ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ ဝေမြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းကို ဆိုင်ရှင်မထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ကံတရားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုပဲ၊ တကယ်ကို မလွဲချော်ဘူး။”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လျက်

“ကံတရား ဟုတ်လား”

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးကာ

“ဒီပစ္စည်းရဲ့ အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာက အလွန် လေးလံလှတယ်၊ သာမန်လူတွေ တောင့်မခံနိုင်ဘူး”

“ဟို ကျိုးမျိုးနွယ် နတ်ဘုရားက ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံးကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သေဆုံး ကွယ်ပျောက်ခဲ့ရတာပဲ။ ကိုးကွယ်မှု နတ်ဘုရား သုံးပါးကလည်း တစ်ခုစီ ရရှိခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံး ပျက်စီးသွားကြပြီ။ ဒါ့အပြင် မဟာရှန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူကလည်း တစ်ခု ရရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ”

“ပြီးတော့ ရှင် ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံနက်နဲ့ လူငယ်ဆိုရင်လည်း၊ တကယ်လို့ ရှင်နဲ့ မတိုးခဲ့ရင် ဒီတစ်ကြိမ် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာတောင် မသေချာဘူး ”

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း

“ဒီပစ္စည်းက ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ ဂမ္ဘီရဆန်ပြီး မင်္ဂလာမရှိသလိုပဲ ”

ဆ်ုင်ရှင်မက ခေါင်းခါပြကာ

“ဒီပစ္စည်းကိုယ်တိုင်က မင်္ဂလာမရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာက ကြီးမားလွန်းလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာလည်း အကျိုးဆက် ကံကြမ္မာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီးသားမို့၊ ဒီတစ်ခုလောက်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

လီယန်ချူ: “.................”

ဆိုင်ရှင်မက ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည်

“ဒီသက်သေပစ္စည်း ခြောက်ခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံကို ရရှိခဲ့ရင်တောင်၊ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကပ်ဘေးမျိုး မဟုတ်ရင် အလွယ်တကူ ထုတ်မသုံးပါနဲ့ ”

ဆိုင်ရှင်မ၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

“စိတ်ချပါ”

ဆိုင်ရှင်မသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ သက်သေပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်နောက်ဖေး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထို လှပဆိတ်ငြိမ်လှသော ခြံဝင်းမှာ ယခုအခါ ဆိုင်ရှင်မ ၏ ရတနာ သွန်းလုပ်ရာနေရာ ဖြစ်နေသည်။

သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်များကို သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး၊ အစွမ်းထက်လှသော ရတနာများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ ရတနာသွန်းလုပ်ခြင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ၊ လှည့်ထွက်ကာ ချင်ယွမ်ကျောင်း တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သံစားသားရဲ မှာ ကျောင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေပြီး၊ လီယန်ချူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ရိုသေစွာဖြင့်

“လီနတ်ပညာရှိ ပြန်လာပြီလား”

နတ်ပညာရှိ... လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒီနေ့ ကျင့်ကြံတာ ဘယ်လိုလဲ”

သံစားသားရဲက ချက်ချင်းပင်

“ဒီ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ တကယ့်ကို ကိုက်ညီပါတယ်။ အခုအခါ သွေးသားစွမ်းအားတွေ ပိုမို သိပ်သည်းလာပေမဲ့၊ လူအသွင်ကိုတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရသေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။”

အစွမ်းထက်လှသော နတ်သားရဲများမှာ လူအသွင်ပြောင်းရန် ပိုမို ခက်ခဲလှသည်။

ထို့အပြင် သံစားသားရဲမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားကြီး၏ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက ပို၍ ထူးခြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ဖြေသိမ့်ပေးလိုက်သည်

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျိုရှောင်နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကနေ ကျင့်ကြံထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားက အလွန် ပြင်းထန်ပြီး သန့်စင်တာမို့၊ သေချာ ကျင့်ကြံရင် မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရှိလာမှာပါ ”

သံစားသာရဲက ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက်၊ တာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ဆက်လက်၍ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ အခန်းပတ်ပတ်လည်တွင် မူလသံလိုက်လိုက်အစီရင်ကြီး ကို ချမှတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူရှိနေသော အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဒိုချန်ပုတီး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤရတနာမှာ ကံပွင့်စေပြီး ဘေးရန်များကို ရှောင်ရှားစေနိုင်သော အလွန် ထူးခြားလှသည့် ကံတရားဆိုင်ရာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က ဤပစ္စည်းကို ကုသိုလ်မှတ် ခုနစ်သိန်းအဆင့်အထိ ကောင်းကင်အမိန့်တော် ချမှတ် မြှင့်တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဒိုချန်ပုတီး၏ သက်ရောက်မှုမှာ သူ၏အပေါ်တွင် အနည်းငယ် လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် မြင့်မားလေလေ၊ လူ့လောကအပေါ် သက်ရောက်မှုက ပိုမို လေးလံလေလေ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ သိုင်းနတ်ဘုရား အဆင့် ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ ဒုတိယအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားနှင့် အလားတူလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ ကံတရားကို ပြောင်းလဲရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ခန့်ညားလှသော မဟာတာအိုလမ်းစဉ်၏ အသံကို တုပလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကောင်းကင်အမိန့်တော် အဆင့်မြှင့်စမ်း”

ထိုစကား အဆုံးတွင် မဟာတာအိုလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဒိုချန်ပုတီးမှ ဆန်းကြယ်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားရာ၊ အလွန်တရာ လှပဆန်းကြယ်လှသည်။

ဒိုချန်ပုတီးမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ထက်မြက်ခြင်း မရှိပေ။

ဤအကြိမ်တွင် တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကုသိုလ်မှတ် ရှစ်သိန်းခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက မရပ်တန့်ဘဲ ဆက်လက်၍ အမိန့်တော် ချမှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဤအကြိမ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းခြောက်သိန်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

တစ်ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

ဒိုချန်ပုတီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ခန့်ညားလှသော စကြာဝဠာ ကောင်းကင်အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး အားလုံးကို ထင်ဟပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယခုအခါ ဤပုတီးစေ့မှာ အလွန်တရာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး၊ အတွင်း၌ ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့တစ်ခု ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အလွန် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ အတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိသည်။

“ကံကောင်းစေတဲ့ ရတနာမျိုးထဲမှာ၊ ဒိုချန်ပုတီးကလွဲရင် အခြားပစ္စည်းမျိုး ရှိတယ်လို့ ငါ မကြားဖူးသေးဘူး ”

လူတစ်ဦး၏ ကံတရားသည် အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းနှင့် ဘေးအန္တရာယ်၊ လာဘ်လာဘ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံတရား ကြီးမားသူများသည် အရာရာတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့ပြီး နတ်ဘုရား စောင်မသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သော်လည်း၊ ကံတရား မကောင်းသူများသည် အရာရာတွင် အဟန့်အတားများပြားပြီး ကြိုးစားသလောက် ခရီးမတွင် ဖြစ်တတ်ကြသည်။

ဒိုချန်ပုတီးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဒုတိယမြောက် တစ်ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက် အမိန့်တော်ချမှတ်ခြင်း ခံထားရသော ရတနာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ နတ်ဘုရားလက်နက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ကုသိုလ်မှတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ တစ်သန်းရှစ်သိန်းငါးသောင်းခန့် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အစီရင်ဝတ်စုံနှင့် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား တို့မှာမူ တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မြောက် အမိန့်တော်ချမှတ်ခြင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

“စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား က ဝိညာဉ်အာရုံကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ရတနာ ဖြစ်သလို၊ အဆောင်တွေကိုလည်း စွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တာမို့၊ အဲဒါကို အရင်ဆုံး မြှင့်တင်ရမယ် ”

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် စိတ်အေးကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ ကုသိုလ်မှတ် ရှစ်သိန်းကို အသုံးပြု၍ အမိန့်တော် ချမှတ်လိုက်သည်။

ဤစိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြားမှာ လုံဟူရှန်းတောင်မှ ဆရာကြီးက ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူနှင့်အတူ တစ်လျှောက်လုံး ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အဆင့်မြှင့်ပြီးနောက်တွင် ပိုမို၍ ရှေးဟောင်းဆန်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဤကျောက်စိမ်းပြားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဖြင့်၊ သူ၏ မြင့်မားလှသော ဝိညာဉ်အာရုံ စွမ်းအားကိုပင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာစေနိုင်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာ ဒီလိုရတနာမျိုးကို ရရင်၊ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အောင်မြင်သွားမှာ သေချာတယ်” ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲ၌ တွေးမိလိုက်သည်။

ရေရှည် ဝတ်ဆင်ထားမည်ဆိုလျှင် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ အတိုင်းအဆမရှိလှပေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်အေးကျောက်စိမ်းပြားနှင့် ဒိုချန်ပုတီးတို့ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ၊ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းခွဲခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရင် ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်သိန်းခန့် ရရှိနိုင်တာပဲ ”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း အဝင်ဝတွင် ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ထားသည်။

“မော်ရှန်းတောင်ရဲ့ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်လူက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကနေ လူ့လောကထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်နေဆဲပဲ ”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောနေသော အရောင်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်မြေပြင် ယင်ယန်ပုလင်း ကို ထုတ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် ပုလင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။ အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင် မှာ အလွန် ကျယ်ပြောလှပြီး၊ လီယန်ချူသည် မော်ရှန်းတောင်၏ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ပြင်မှာ ပုလင်းဝကဲ့သို့ အလွန် သေးငယ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နဂါးချိတ််ပိတ်တွင်း၏ အပေါ်တွင် သူစီရင် ထားသော နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်စာလုံးများမှာ ထူထပ်လှပြီး အလွန် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေကာ ဤနေရာ၏ အဝင်ဝကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးနှစ်လုံးတွင် နတ်ဘုရားအလင်းများကို တွန်းအားပေးလျက် ကောင်းကင်ဖောက်မြင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုကာ၊ အောက်ခြေတွင် ရှိနေသော ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ အစီရင်မှာ မူလကပင် သူကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုအခါ မန္တန်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ နဂါးချိတ်ပိတ်တွင်း၏ အောက်ခြေတွင် မူလက ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီး လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟင်းလင်းပြင် ဖောက်မြင်ခြင်း အတတ်မှာလည်း အရာရာကို အစွမ်းပြနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယခုအခါ နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်များကို ဖြတ်ကျော်လျက် လူ့လောကမှနေ၍ မိစ္ဆာနယ်ပယ်ကို လှမ်းကြည့်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သေချာပြတ်သားစွာ မမြင်ရခြင်း ဖြစ်ကာ၊ လောလောဆယ်တွင်မူ မည်သည့် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမနေပေ။

လီယန်ချူသည် ဟင်းလင်းပြင် ဖောက်မြင်ခြင်း အတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လက်ကွက်တစ်ခုကို ...... ထုတ်လျှက် နတ်ဘုရား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်များကို နောက်ထပ် တစ်ထပ် ထပ်မံ၍ ထပ်ဆင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ယင်ယန်ပုလင်း အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

“အောက်ခြေက သတ္တဝါကြီးရဲ့ အစွမ်းက ဘယ်လောက်ရှိမှန်း မသိရသေးဘဲ စွန့်စားဝင်ရောက်သွားရင်၊ ပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့ရပြီး ရလဒ်ထက် အရှုံးက ပိုများသွားနိုင်တယ်။”

လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် မြင့်မားလာလေလေ၊ ရှေ့ခရီးလမ်းမှာ ပိုမို ကျယ်ပြောနက်ရှိုင်းလှကြောင်း ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနယ်ပယ် ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်လောက ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာများအားလုံးမှာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်ထက် ပိုမို အန္တရာယ်ကြီးမားလှသဖြင့် သာမန်အတိုင်း သဘောမထားဘဲ၊ လူသားလောကကြီး ဒုက္ခမကြုံစေရန် သေချာစွာ ဂရုစိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ရှန်ရှန်းနန်းတော်

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများ၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ထားသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌

ယခုအခါ ရှန်ရှန်းနန်းတော်သခင် ဖြစ်သော၊ နဖူးတွင် အမာရွတ်ကြီး ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထွန်းညှိထားပြီး၊ နတ်ကွန်းအတွင်း၌ မည်သည့် နတ်ဘုရားရုပ်တုမျှ ရှိမနေသော်လည်း ဆန်းကြယ်လှသော ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရွှေရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို သေသေချာချာ ခေါက်ကာ၊ နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်း၍ မီးရှို့လိုက်သည်။

နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ ထိုရွှေရောင်စက္ကူမှာ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ အမွှေးတိုင် အခိုးအငွေ့များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုများအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ဘုန်းးး ဘုန်းးးးး

ထိုအထဲမှ နတ်ဘုရားရုပ်တု နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်လာပြီး၊ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာကြသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှု အခိုးငွေ့ကြိုးများ ဝန်းရံထားပြီး၊ လက်ထဲတွင် ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်လူသား ဖြစ်ကာ၊ ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျဆန်းကြယ်လှသည်။

လူပေါင်းများစွာ၏ ကိုးကွယ်မှုကို ခံထားရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားတို့သည် လူ့လောကတစ်ခုတည်းတွင်သာ ကိုးကွယ်မှုကို ခံရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ စကြာဝဠာ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကင်လူသား မျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် နတ်ဘုရားလောကအတွက် အမှုထမ်းခြင်းကြောင့် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် သံချွန်ခက်ရင်းကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရုပ်ရည်မှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီထဲက ရာကူး သရဲမကြီးနှင့် တူလှသည်။

ကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါးမှာ ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် မူလက ကိုးကွယ်ထားသော ရုပ်တုနှစ်ခုမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က ရိုသေစွာဖြင့်

“ကောင်းကင်လူသား အရှင်မြတ်တို့ လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာခြင်းကို ခရီးဦးကြိုပြုပါတယ်ဗျာ ”

လက်ထဲတွင် ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှု အခ်ုးငွေ့ကြိုးများ ဝန်းရံနေသော ကောင်းကင်လူသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကြောင်းက မကြာခင် ချိတ်ဆက်တော့မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နတ်ဘုရားတံခါးကြီး ပွင့်လာပြီး မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိလာမှာပါ”

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ အမူအရာမှာ ပိုမို ရိုသေသွားတော့သည်။

လက်ထဲတွင် သံချွန်ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားကမူ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အနောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ

“နတ်ဘုရားတံခါး ပွင့်တော့မယ်ဆိုရုံနဲ့ မင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို ပေါ့ဆလို့ရမယ် မထင်နဲ့။ ပိုင်ချူဟန် ရဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့ မင်းအပေါ် အပြစ်မရှာရသေးဘူး ”

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် လူ့လောက၏ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဆိုသည့် ကြီးမားလှသော အင်အားစုကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲမှုကို မည်သည့်အခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော်ငြားလည်း နဖူးတွင် အမာရွတ်ရှိသော ထိုသက်လတ်ပိုင် အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ရိုသေစွာဖြင့်

“ဒါက တပည့် အသုံးမကျလို့ပါ။ အရှင်မြတ်တို့ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ ”

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”

လက်ထဲတွင် ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားက တည်ငြိမ်စွာ

“စကားအများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ အရင်ဆုံး သိုင်းနတ်ဘုရားကို သွားသတ်ကြရအောင်”

နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းမှာ မကြာခင် ချိတ်ဆက်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤလူနှစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ခန်းမကို အသုံးပြု၍ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်ကာ နည်းလမ်းအကွက်ရွှေ့ပြီး ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါး၏ အစွမ်းမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆင်းသက်ခဲ့သော ကောင်းကင်လူသားများထက် အဆမတန် မြင့်မားလှသည်။

ဤလူ့လောကက သာမန်လူသားများသည် ကောင်းကင်လူသားများကို မရိုသေကြသဖြင့်၊ စောစောစီးစီးကပင် သန့်စင်း သုတ်သင်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အရင်ဆုံး ခေါင်းဆောင်နေသော လူကို သတ်ပစ်လိုက်လျှင်၊ နောက်ပိုင်း ကိစ္စရပ်များမှာ အလွန် လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

လူနှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကမ္ဘာမြေကြီးကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

အခန်း ၁၀၅၄ - လူ့လောကကို သန့်စင်သုတ်သင်ခြင်း

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါး၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ရှန်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေကြသည့် ကျွမ်းကျင်သူအများအပြား တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းမှ နိုးထလာကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အာရုံများကို ဖြန့်ကျက်၍ စူးစမ်းလိုက်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို လူအများအပြား သတိပြုမိသွားကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေပြီး၊ တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေကြသော ဝိညာဉ်အာရုံများမှာလည်း ဒုက္ခမီး မိမိတို့အပေါ် ကူးစက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားကြတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုကောင်းကင်လူသား နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ၌ အံကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲမိလိုက်သည်။

‘ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းပြီးလို့ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့ရင်... မင်းတို့နှစ်ကောင်လုံးကို သတ်ပြီး ဒီရင်ထဲက အမုန်းတရားတွေကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်။’

နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်း ပြန်မပွင့်မီ ဤလူနှစ်ဦး စောစီးစွာ ဆင်းသက်လာခြင်းမှာ ရှန်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အစီအစဉ်များကို အနည်းငယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ကျန်းမြို့တော်

ဤနေရာသည် ချန်နိုင်ငံ ၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ မြေကောင်းမွန်ကာ တစ်ပြည်လုံးရှိ ပါရမီရှင်များနှင့် သူရဲကောင်းများအားလုံး စုဝေးနေထိုင်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ထီးနန်းကို အသစ်စိုးစံခဲ့သော လုံချင်းဧကရာဇ် သည် သူ၏ ခမည်းတော်လက်ထက်က ပုံစံဟောင်းများကို အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများကို နှိမ်နင်းကာ တရားရုံးတော် ကို အထူးအလေးပေး အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံရေး မိသားစုကြီးများ၊ ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် သဘောတူညီချက် ရယူကာ လောကအနှံ့ရှိ မိစ္ဆာဆိုးများကို လိုက်လံနှိမ်နင်း သုတ်သင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ လူ့လောက၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာပြီး၊ ချန်နိုင်ငံ၏ အမျိုးသားကံကြမ္မာမှာလည်း မကြုံစဖူး ထူးကဲစွာ အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထီးနန်းစတင် တည်ထောင်စအချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်တရာ ကွာခြားနေသေးသော်လည်း၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ အမြော်အမြင်ရှိသော ပညာရှိများကမူ ကန်နိုင်ငံ၏ ပြန်လည်ဦးမော့လာမှုမှာ ဤနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

နန်းတော်အတွင်း၌

ရွှေရောင်နန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်မှာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပြီး အရှိန်အဝါမှာ ထူးခြားလှကာ၊ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အေးချမ်းလွတ်လပ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသဖြင့် လူ့လောကတွင် ရှားမှရှားသည့် မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှပြီး၊ မကြာမီမှာပင် ထိုလူငယ်လေး ရှုံးနိမ့်သွားတော့သည်။

သူသည် စစ်တုရင်ရုပ်များကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းရင်း နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက်—

“မင်ဟော်...မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ၊ ငါ့အတွက် မျက်နှာသာ နည်းနည်းလေးမှ မချန်ပေးဘူး။”

ဤလူငယ်မှာ အလွန်အမင်း ခန့်ညားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ရှည်လျားသော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်ထက်မြက်လှသည်။ သူကား ချန်နိုင်ငံ၏ လက်ရှိဘုရင် ‘ချန်ကျန်း’ ပင် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးမှာမူ မင်ဝမ်စံအိမ်၏ သမီးတော် ‘မင်ဟော်’ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ တရားရုံးတော်၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် အဆင့်သုံး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မင်ဟော်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မဆီမှာ စစ်တုရင်လာကစားတာက ကျွန်မက လက်လျှော့ပေးမှာ မဟုတ်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။”

ချန်ကျန်းက ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ပြုံးလျက်—

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တအား ဖိတိုက်လွန်းတော့ ငါ တော်တော် ခေါင်းကိုက်ရတယ် ”

မင်ဟော်က အေးအေးဆေးဆေးပင်

“ဒါက ကျွန်မရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအနည်းဆုံး စစ်တုရင်ကစားကွက် ရှိပါသေးတယ် အရှင်မင်းကြီး။”

ချန်ကျန်းက ဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ သို့သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်က မင်ဟော်မှာမူ လိုက်လံရယ်မောခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့်၊ ချန်ကျန်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ ရယ်သံကို ချက်ချင်း လျှော့ချလိုက်ရသည်။

မင်ဟော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် နိုင်ငံကျော် ပညာရှိကြီးများနှင့် စစ်တုရင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပညာရှိကြီးကပင် သူမအား မယှဉ်နိုင်သဖြင့် စစ်တုရင်ရုပ်အချို့ကို ခိုးယူခဲ့ရဖူးသည်။ ယခုအခါ သူမ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ စစ်တုရင်စွမ်းရည်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းခက်ခဲလာခဲ့ရာ၊ ချန်ကျန်းအနေဖြင့် သူမနှင့် ဤမျှအထိ ယှဉ်ကစားနိုင်ခြင်းမှာပင် စစ်တုရင်ဆရာကြီးအများအပြားကို အရှက်ရစေသည်အထိ တော်လှန်လှပေသည်။

လက်နက်နိုင်ငံကို ပြတ်ပြတ်သားသား အုပ်ချုပ်နေသော လုံချင်းဧကရာဇ်မှာ ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါမျှ ရှိမနေဘဲ သာမန်လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက်

ချန်ကျန်းသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကြုံစဖူး လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။

မင်ဟော်လည်း တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချလိုက်ပြီး၊ ချန်ကျန်း၏ အကြည့်အတိုင်း ကောင်းကင်ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အရှင်မင်းကြီး”

ချန်ကျန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး

“ငါလည်း မသိဘူး... ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ငါတို့နိုင်ငံကြီးက လေပြင်းမုန်တိုင်းထဲက လှေတစ်စင်းလို ဖြစ်သွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။”

ဤစကားကြောင့် မင်ဟော်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လုံချင်းဧကရာဇ်သည် ချန်နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါနှင့် ဆက်နွှယ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော အာရုံခံစားမှုမျိုး ဘယ်တော့မှ ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ သိန်းနဲ့ချီသော ပြည်သူပြည်သားများသည် ကောင်းကင်ထက်တွင် ဒဏ္ဍာရီထဲက ကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဦးမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ရဲရင့်လှကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့ကြိုးများ ဝန်းရံနေပြီး လက်ထဲတွင် ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် သံချွန်ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များကို နင်းထားသည်။

ထိုကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါးသည် မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးကို ပေးစွမ်းလိုက်တော့သည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိကြပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာကြသည်။ သူတို့က နတ်ဘုရားများ ဆင်းသက်လာကာ ကောင်းချီးပေးသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြစဉ်မှာပင်—

ထိုအရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော၊ ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ငယ်ရွယ်သော ကောင်းကင်လူသားက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလောကက သက်ရှိတွေက ကောင်းကင်လူသားတို့ကို မရိုသေလုပ်ကြတယ် သန့်စင်သုတ်သင်ခြင်းကို ခံရမယ်။ သူတို့ရဲ့ အပြစ်က သေဒဏ်သာပဲ”

ထိုစကားသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ဤကောင်းကင်လူသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤနေရာ၌ လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများ အလွန် ပြင်းထန်စွာ စုဝေးနေကြောင်း မြင်တွေ့နေရသည်။ တကယ်လို့ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဆင်းသက်ခဲ့သော ကောင်းကင်လူသားသာ ဤနေရာ၌ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ထိုကံကြမ္မာ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤဓားကိုင် ကောင်းကင်လူသားမှာမူ မတူညီချေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အဆင့်လေး မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်နှင့် အလားတူလှပြီး၊ လက်ထဲက နတ်ဘုရားဓားမှာလည်း အလွန် ထက်မြက်လှသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့တွင် မိမိတစ်ဦးတည်းဖြင့် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ချေမှုန်းပြီး လူ့လောကကို သန့်စင်သုတ်သင်ပစ်နိုင်သည့် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ မည်သူမျှ ကောင်းကင်လူသားကို မကိုးကွယ်လျှင် ဤလောကရှိ သက်ရှိအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်မည်။

ဤစကားကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံတက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူကား ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသော အဘိုးအိုကြီး ဖြစ်ကာ၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် အေးစက်လှသည်။

“ဘယ်ကလာတဲ့ ခွေးတွေက ဒီမှာ လာဟောင်နေတာလဲ”

သိုင်းနတ်ဘုရားက မည်သို့မျှ အားနာဟန်မပြဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းကင်လူသားများ ဆင်းသက်လာမှုမှာ သူထင်ထားခဲ့သည်ထက် ပိုမို စောစီးနေခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ နတ်ဘုရားလောကသို့ တက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ ပေါ်ထွက်လာရမည် ဖြစ်သည်။

ငယ်ရွယ်ပြီး ရဲရင့်သော ကောင်းကင်လူသားသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးနှစ်စုံကို ပင့်လျက် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ခဏနေရင် ငါ မင်းရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို ဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်ပြီး သေစေရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ကျောရိုးကို ငါ့လက်နဲ့ပဲ ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။”

သိုင်းနတ်ဘုရားက မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ—

“ဘယ်သူ အရင်သေမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့”

ထိုအချိန်တွင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထပ်မံ၍ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ဦးမှာ လက်ထဲတွင် သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော်မှ ဆရာတော်လေး ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်

“ဘာကောင် ကောင်းကင်လူသားလဲ၊ ချချင်ရင်လည်း လာခဲ့စမ်း ”

ဆရာတော်လေးကလည်း လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ထိကပ်လျက်—

“အမိတ္တာဗုဒ္ဓါ... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးကလည်း ဒီအတိုင်းပဲ သဘောရပါတယ်”

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့များ ဝန်းရံနေသော၊ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည့် ထိုငယ်ရွယ်သော ကောင်းကင်လူသားသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူသားများ၏ ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့်၊ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရှိန်အဝါများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့်—

“မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးက ငါ့မျက်စိထဲ ထည့်စရာ မလိုပါဘူး”

လက်ထဲတွင် သံချွန်ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ စောစောကတည်းက ပြောသားပဲ၊ တိုက်ရိုက် သန့်စင်သုတ်သင်ပစ်ရမယ်လို့ ဒီလောက လူသားတွေဟာ ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ပျောက်ကွယ်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ”

ထိုစကားအဆုံးတွင် သူမသည် လက်ထဲက သံချွန်ခက်ရင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် မူလက နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာ့စည်းမျဉ်းများ တင်းကျပ်လှသည့် အချိန်၌ ဤသေးငယ်လှသော ချန်ယွမ်ကမ္ဘာတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦး ထပ်မံ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ဤသရဲမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားမှာ အဆင့်သုံး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှကာ၊ တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုနိမိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာကြီးမှာမူ မည်သို့မျှ ကြောက်ရွံ့ဟန်မပြဘဲ၊ မိမိ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော သံဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်ပြီး တိုက်ရိုက် တားဆီးလိုက်တော့သည်။

ဒေါင်းးးးး

ကြီးမားလှသော မောင်းသံကြီးကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တာအိုဆရာကြီးမှာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် စွမ်းအားလှိုင်းများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ ဤအမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း၊ ပါးစပ်ကမူ အရှုံးမပေးဘဲ—

“ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးလှတာ... ကြည့်ရတာ ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မားတာက ရုပ်အလှအပအတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးပဲ ”

သူက တိုက်ရိုက် ဆဲဆိုလိုက်သဖြင့် အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ထက်၌ အလင်းပေါက် ကျောက်စိမ်းခွက်ကြီးတစ်ခု မှောက်ခုံကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဤကျောက်စိမ်းခွက်ကြီးမှာ ကြည်လင်တောက်ပလှပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံ ကာကွယ်လိုက်သဖြင့်၊ တိုက်ပွဲ၏ စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် အောက်ခြေရှိ ပြည်သူများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ မဟုတ်ရင်တော့ မြေပြင်နတ်ဘုရား ငါးဦး တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ကြရာတွင် ရလဒ်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤသိန်းနဲ့ချီသော လူသားအားလုံးမှာ အသက်ရှင်နိုင်ခွင့် မရှိဘဲ ပြာအတိ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။ မြေပြင်နတ်ဘုရားတိုင်းတွင် ပင်လယ်ကို တိမ်းမှောက်စေနိုင်ပြီး တောင်တန်းများကို ဖြိုဖျက်နိုင်သော စွမ်းအားများ ရှိကြသည်မဟုတ်ပါလား။

တာအိုဆရာကြီးသည် ဓားကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလျက် သံချွန်ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးထံသို့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဆရာတော်လေးကလည်း ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်ကို ရွတ်ဆိုသည်။

“အမိတ္တာဗုဒ္ဓါ... ဆင်းရဲသား ဘုန်းကြီးက တစ်သက်လုံး အမျိုးသမီးတွေကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီနေ့တော့ မင်းအတွက်နဲ့ စည်းကမ်းဖျက်ရတော့မယ်။”

ထို့နောက် သူသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို စည်တီးသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလျက် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား တက်လှမ်းကာ အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သံချွန်ခက်ရင်းကို ကောင်းကင်ထက်၌ အားပြင်းစွာ လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမက လက်သီးတစ်ချက် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ဆရာတော်လေးမှာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ တာအိုဆရာကြီးကမူ ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုနှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဤအမျိုးသမီးထက် နိမ့်ပါးသော်လည်း၊ လျင်မြန်စွာ အကွက်ရွှေ့ တိုက်ခိုက်ကြရာတွင်မူ အသာစီး ရရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရုပ်ရည် ဆိုးဝါးလှသော ဤအမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသားမှာ စိတ်ဆတ်သူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ယနေ့တွင် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ပြသရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း အစပိုင်းမှာတင် အနှိမ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သံချွန်ခက်ရင်းကို ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုနှစ်ဦးနှင့် အပြင်းအထန် စတင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့များ ဝန်းရံနေသော ငယ်ရွယ်သည့် ကောင်းကင်လူသား၏ လက်ထဲက ရတနာဓားမှာမူ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်နေသည်။ အေးစက်လှသော ဓားဦးချွန်မှာ သိုင်းနတ်ဘုရားထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားပြီး—

“လာစမ်း... မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ကွာခြားချက်ကို သိစေရမယ်။”

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်နေပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား နှင့် အပြင်းအထန် စတင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး သွေးသားစွမ်းအားများမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှကာ၊ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်တိုင်း ကမ္ဘာမြေကြီးကို တိမ်းမှောက်စေနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်နေသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေ ကျူးကျော်စဉ်က သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ရဲရင့်စွာဖြင့် မိစ္ဆာနယ်မြေအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာစစ်စစ် ဖြစ်သော ပေဖုန်း မှာ သူ၏ လက်အောက်တွင် မည်သို့မျှ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပညာများမှာ ထိုငယ်ရွယ်သော ကောင်းကင်လူသား၏ လက်အောက်တွင် အလွယ်တကူပင် ချေမှုန်းခြင်း ခံနေရသည်။ ဤကောင်းကင်လူသား၏ ဓားတစ်ချက်စီတိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသဖြင့် ဝူစိန့်အနေဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ကာ ကာကွယ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ တကယ်လို့ သူသာ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ် နတ်လူသား မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ဤကဲ့သို့ နယ်ပယ်ကျော် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘဲ... အကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ဤကောင်းကင်လူသား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် လီကျီ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘုန်းးးးး

မြေပြင်ပေါ်မှ ရာနဲ့ချီသော နဂါးငွေ့တန်းများ ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထိုကောင်းကင်လူသားထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ဝင်သွားတော့သည်။

ဤလက်သီးချက်ကို ကောင်းကင်လူသားလည်း ထင်မှတ်မထားခဲ့သဖြင့်၊ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ထိုနဂါးငွေ့တန်းများမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

ဗုံးးးး ဗုံးးးးဗုံးးးး

ကောင်းကင်ထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှိုပွင့်ပုံစံ စွမ်းအားပေါက်ကွဲမှုကြီးများ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ မီးလျှံများနှင့် လျှပ်စီးလှိုင်းများမှာ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ကူးစက်သွားရာ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ မြို့တော်အတွင်းရှိ ပြည်သူများနှင့် ကျင့်ကြံသူများအားလုံးမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြရသည်။

နန်းတော်၏ ဥယျာဉ်အတွင်း၌

ထီးနန်းတက်ပြီးနောက် အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော ငယ်ရွယ်သည့် ဧကရာဇ်မင်းကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ

“ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စောနေရတာလဲ... နောက်ထပ် အချိန်နည်းနည်းလေးပဲ ရရင်ကို အဆင်ပြေပါပြီကွာ” သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

မင်ဟော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။ သူမသည် ‘ယန်ဝိညာဉ်’ အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤတိုက်ပွဲမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ တိုက်ပွဲ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ကောင်းကင်ထက်၌ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရား စွမ်းအားမြစ်ကြီးများမှာလည်း အပြန်အလှန် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ မင်ဟယ်သည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ခဏခဏ ဝင်ထွက်ဖူးသလို၊ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးမှာလည်း သိုင်းနတ်ဘုရား အလေးပေးခြင်း ခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းကို သူမ အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ကိုးဆင့် ခွဲခြားထားပြီး၊ တစ်ဆင့်ချင်းစီမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်လူသား နှစ်ပါး၏ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်မှာ အလွန် မြင့်မားလှသဖြင့် လီကျီ၊ လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာကြီးနှင့် တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော်က ဆရာတော်ကြီးတို့ထက် အဆမတန် သာလွန်လှသည်။

“ဒီနေ့ ငါတို့ မြို့တော်ကြီး တကယ့် ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ကြုံရတော့မှာလား။”

မင်ဟော်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤကောင်းကင်လူသားများ၏ စကားအရ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်နိုင်ငံ မြို့တော်တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိသမျှ လူ့လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ချက်ချော်သွားသည်နှင့် တစ်လောကလုံး အကြီးအကျယ် သန့်စင်သုတ်သင်ခြင်း ခံရမည့် ကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မင်ဟော်နှင့် မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ ဤအတွေးမျိုး ပေါ်ပေါက်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ထက်၌ ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့များ ဝန်းရံနေသော ကောင်းကင်လူသားသည် ရတနာဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဤဓားချက်မှာ အလွန်တရာ တောက်ပလှပြီး အတိုင်းအဆမရှိ ထက်မြက်လှသဖြင့်၊ ရာနဲ့ချီသော နဂါးငွေ့တန်းများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကာ၊ နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား မှာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီး ရင်ဘတ်တွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“သိုင်းနတ်ဘုရား ရှုံးတော့မယ်”

မင်ဝမ်စံအိမ်အတွင်း၌ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများနှင့် အသက်ရှည်လှသော အရှိန်အဝါ ရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရားသည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မည်သည့်အခါမျှ မရှုံးနိမ့်နိုင်သော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ချန်နိုင်ငံနှင့် လူ့လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ထိုရှေးဟောင်း မိစ္ဆာအိုကြီးများပင် အလွယ်တကူ မလှုပ်ရှားရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် အလွန် မြင့်မားလှပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းမည့် အခွင့်အရေး ပေါ်ထွက်လာလျှင် တက်လှမ်းနိုင်မည့် လူနည်းစုထဲက တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို အကဲခတ်မိသဖြင့် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ

“မဖြစ်နိုင်တာ...” သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။

တရားရုံးတော် ၏ မြင့်မားလှသော မျှော်စင်ပေါ်တွင်—

ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော ဝမ်လော်အာ နှင့် ဝတ်စုံနီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှီထျန်းနန် တို့ နှစ်ဦးသားသည် မျှော်စင်ထိပ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ ဤတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်လော်အာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

“လူ့လောကရဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာပြီပဲ၊ ရှေ့ခရီးလမ်းက ဝေဝါးလွန်းလှတယ်။”

ရွှီထျန်းနန်က ဘေးမှနေ၍ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“တောက်... ကောင်းကင်လူသား မေဘေးတွေ။ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ လူ့လောကထဲ လာပြီး မုန်တိုင်းထန်အောင် လုပ်နေကြတယ် ”

ရွှီထျန်းနန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ ပြသမှုပုံစံမှာ ပါးစပ်ကနေ အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တရားရုံးတော်အတွင်း၌ ငယ်ရွယ်သော ဓားကျင့်ကြံသူ ဝေဟန် တစ်ဦးတည်းသာ ဆဲဆိုခြင်း အတတ်ပညာတွင် သူနှင့် အလားတူလှပြီး၊ ယခုအခါ ဝေဟန်သာ စွမ်းအားအပြည့် သုံးလိုက်မည်ဆိုလျှင် တရားရုံးတ်ော၏ နံပါတ်တစ် ဆဲဆရာကြီး ရွှီထျန်းနန်ပင်လျှင် အရှုံးပေးရပေလိမ့်မည်။

ကောင်းကင်ထက်၌

ကိုးကွယ်မှု အခိုးအငွေ့များ ဝန်းရံနေသော ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှသော သိုင်းနတ်ဘုရာမှာ အနောက်သို့ ထပ်မံ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ရှေးဟောင်း လေးမြားကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုလေးကြိုးကို လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ အားကုန် ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ရှူးးးးး

တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားမြားတစ်စင်း ကောင်းကင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျက် ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်လူသားသည် အဆင့်လေး မြေပြင်နတ်ဘုရားနှင့် အလားတူလှသော်လည်း၊ ဤမြားတစ်စင်းကြောင့် အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သူက မျက်ခုံးပင့်လျက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါကို မြားအဖြစ် သုံးတာလား”

သိုင်းနတ်ဘုရားက လေးကြိုးကို ထပ်မံ ဆွဲတင်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ရှေးဟောင်း လေးမြားကြီးမှာ လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ ထပ်မံ ပြည့်နှက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါလျက် မြားတစ်စင်း ထပ်မံ၍ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်းးးးး

ကောင်းကင်လူသားမှာ အနောက်သို့ ထပ်မံ လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ လက်ထဲက ရတနာဓားမှာလည်း တုန်ခါလျက် ရှိနေသည်။

နန်းတော် ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ဧကရာဇ် ချန်ကျန်းသည် စစ်တုရင်ခုံကို အသာအယာ ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။

မင်ဟော်က မေးလိုက်သည်

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အရှင်မင်းကြီး”

ချန်ကျန်းက မျက်နှာဖြူလျော်စွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သိုင်းနတ်ဘုရားက နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာကို စုပ်ယူတာ နည်းနည်း ပြင်းထန်သွားလို့ပါ”

ဤမျိုးဆက်၏ ချန်နိုင်ငံ ဧကရာဇ်မှာ မိမိ၏ အသက်ကို ကောင်းကင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နိုင်ငံတော်၏ ကံကြမ္မာကို ထမ်းပိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ စောစောက သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မြားချက်မှာ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်လူသားကို ဆုတ်ခွာစေနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ချန်ကျန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သာမန်ဘုရင်တစ်ပါး နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွှယ်နေရုံမျှဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် တုံ့ပြန်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော မင်ဟော်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးထားတာလား”

သူမသည် ချန်ကျန်း၏ ထူးခြားလှသော ကံကြမ္မာ ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ချန်ကျန်းက ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ—

“ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ အထက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး၊ အောက်မှာ ပြည်သူပြည်သားတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ။ ငါကလည်း ဒီတိုက်ပွဲမှာ အားလုံးကို အပြီးအပြတ် ပုံအောလိုက်ချင်တာ။”

မင်ဟော်၏ အေးချမ်းလှသော မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရင်ထဲ၌ ရေရွတ်မိသည်။

‘ဒါက ချန်မိသားစု နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတိုင်တိုင် ထီးနန်းတည်မြဲအောင် သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချန်ကျန်း တစ်ယောက်တည်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်လား။’

ချန်မိသားစုမှာ ယခင်က အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်ကြံရေး မိသားစုကြီး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့်၊ လောကကြီးကို စိုးမိုးကာ ချန်နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် မင်ဟယ်အနေဖြင့် အလုံးစုံ မသိရှိနိုင်ချေ။ သို့သော် ချန်ကျန်း၏ ပြုမူပုံကြောင့် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အတွေးများစွာ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။ တကယ်လို့ ယနေ့တွင် ချန်နိုင်ငံ ပျက်စီးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာကို ထမ်းပိုးထားသော ချန်ကျန်းသည်လည်း ဧကန်မုချ သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ ချန်ကျန်းက ညည်းတွားသံတစ်ချက် ပြုလုပ်လျက် ရင်ဘတ်ကို ထပ်မံ ဖိလိုက်ပြန်သည်။ ထိုပြတ်သားလှသော ဧကရာဇ်မင်းကြီးမှာ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်နေရပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲနေသည်။

မင်ဟော်က လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လျက် ကုသော်လည်း၊ ချန်ကျန်း၏ အားနည်းလှသော ခံစားချက်မှာ မည်သို့မျှ လျော့နည်းမသွားခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်ထက်၌ သိုင်းနတ်ဘုရားသည် မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း အဆက်မပြတ် တစ်ဆယ့်နှစ်စင်းတိုင်တိုင် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်လူသားကို ပေရာနဲ့ချီ၍ ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး မြားတစ်စင်းမှာမူ ကောင်းကင်ထက်၌ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်လူသားကို တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်သွင်းပစ်လိုက်တော့သည်။

မြားတစ်စင်း၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း

နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုငယ်ရွယ်ပြီး ရဲရင့်လှသော၊ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသည့် ကောင်းကင်လူသားသည် တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကို ခွဲထွက်လျက် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။ ထိုတစ်စင်းထက်တစ်စင်း ပိုမို အားပြင်းလှသော တစ်ဆယ့်နှစ်စင်းမြောက် မြားချက်၊ နောက်ဆုံး မြားတစ်စင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ဆုတ်ဖြဲနိုင်သော်လည်း ဤကောင်းကင်လူသားကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်လူသားက အေးစက်စွာဖြင့်

“သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ် နတ်လူသားဆိုတာလည်း ဒီလောက်ပါပဲ ”

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပြင်မှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လှသော မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းအမေယိုး စကားကိို လျှောက်ပြောမနေနဲ့ ”

ကောင်းကင်လူသားသည် ဓားကို ရင်ဘတ်တွင် ကာကွယ်လျက် အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာတစ်ဦး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လျက် ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော လက်သီးချက်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုကောင်းကင်လူသားက လက်ဝါးတစ်ချက် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ နတ်ဘုရား မန္တန်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤလက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လှသော အတတ်ပညာများ ဖြစ်ပါစေ၊ အားလုံး ချေမှုန်းခြင်း ခံရမည့် ရလဒ်သာ ရှိသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးမှာ တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာ၏ လက်သီးချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်းးးးး

ကောင်းကင်လူသားမှာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ပြည့်နှက်လျက် ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ပြင်မှ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသော ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာသည် အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ရုပ်ရည်မှာ ခန့်ညားကြည်လင်ကာ မျက်ခုံးနှစ်စုံမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသဖြင့် အလွန်တရာ ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ သူ၏ ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်း ဓားရှည်ကြီးတစ်စင်းကို ဆွဲချိတ်ထားပြီး၊ ဓားအိမ်အတွင်းမှ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေသည်။

သူကား... ဝေမြို့တော် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းမှ လီယန်ချူ ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး

‘ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်သီးချက်က အရင်က ငါမြင်ခဲ့တာထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါလား။’ သိုင်းနတ်ဘုရားက စိတ်ထဲ၌ တွေးမိလိုက်သည်။

‘ဒီကောင်လေး တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး တိုးတက်သွားပြန်ပြီလား။’

လီယန်ချူက ကောင်းကင်လူသားကို စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း၊ လက်မကို အောက်သို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ပြလိုက်သည်။

“အမှိုက်”

ဤစကားတစ်လုံးကြောင့် ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ လီယန်ချူကို သိကြသော မင်ဟော်၊ ဝမ်လောင်အာနှင့် ရွှီထျန်းနန်တို့ အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာမှာ အလွန်တရာ မောက်မာလှသဖြင့် သူ့အား အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

“သေစမ်း”

ထိုစကားအဆုံးတွင် သူသည် ဓားတစ်ချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤဓားချက်မှာ ကြီးမားလှသော မြို့တော်ကြီးကိုပင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာချပစ်နိုင်ပြီး၊ သိန်းနဲ့ချီသော သက်ရှိများကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဤသူ၏ ဓားပညာ နယ်ပယ်နှင့် နတ်ဘုရား စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားလည်း ဤပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသဖြင့်၊ လီယန်ချူနှင့်အတူ ပူးပေါင်း၍ ရန်သူကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူကမူ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချလွင်

အလွန်တရာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော နဂါးဟိန်းသံကြီးတစ်ခု တစ်လောကလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ ဤဓားအလင်းမှာ အလွန်တရာ အာဏာပြင်းလှသဖြင့် ပေရာနဲ့ချီသော ဓားအရှိန်အဝါကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်လူသားသည် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ကြောင်အသွားရသည်။

“ငါ... ဒဏ်ရာရသွားတာလား”

ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားမှာ ယခုအခါ အလွန် အံ့အားသင့်နေရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်လှပြီး၊ ကောင်းကင်ထက်၌ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ဘုန်းးးးး

ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ ကျောပြင်တွင် ဖြူဖွေးသော အခိုးအငွေ့ကွင်းကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ၊ လျှပ်စီးမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားထံသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဆင်း သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“နောက်ထပ် သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ် နတ်လူသားတစ်ယောက်ပဲ ”

ကောင်းကင်လူသားသည် မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် လက်ထဲက ရတနာဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခုခံလိုက်သည်။

ဒေါင်းးးးး

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ကြီးမားလှသော မောင်းသံကြီး ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကောင်းကင်လူသားမှာ ပေသုံးရာခန့် အနောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲက ရတနာဓားမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါလျက် ရှိနေသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဆောင်းဦးရာသီက ကြည်လင်လှသော ရေပြင်ကဲ့သို့ လှပလှသော နတ်ဘုရားဓားပေါ်တွင် သိပ်သည်းလှသော အက်ကြောင်းများ ပေါ်ထွက်နေပြီး... နောက်တစ်ခဏ၌မူ ဝုန်းကနဲ နေအောင် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ကောင်းကင်လူသားဆိုတာ... ဒီလောက်ပါပဲ”

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သေဆုံးခြင်းကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင် သွေးသားစွမ်းအားများ လင်းလက်နေသော သိုင်းန်တဘုရား

သံချွန်ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသမီး ကောင်းကင်လူသား၊

လုံဟူရှန်းတောင်က တာအိုဆရာကြီးနှင့် တာ့ရှန့်ကော်ကျောင်းတော်က ဆရာတော်လေးတို့ အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားကြရတော့သည်။