အခန်း ၄၈၃

အခန်း (၄၈၃) မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ (အပိုင်း ၄)

"အဲဒီညက ဝမ်ချန်ရှင်းအစစ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူက ငါပဲ.."

ဆုမိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြတ်သားစွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ.. အဲဒီလိုသာဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေက ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဟွာယန်ခေါင်းဆောင်ကြီးက နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရပြီး သေသွားတာ... အဲဒီကိစ္စက တော်တော်လေးကို ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့တာလေ။ ဟွာယန်ဂိုဏ်းတပည့်တွေဆိုရင် သတင်းတွေ ပိုပြန့်အောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ပြတဲ့အထိတောင် လုပ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။"

"မင်းကတော့... အဲဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး အပြစ်အားလုံးကို သေသွားပြီဖြစ်တဲ့ 'စီနီယာအစ်ကိုကြီး' ပေါ် ပုံချလိုက်တာပေါ့။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကူယန်ဂိုဏ်းက ရှုကျိုး၊ ချင်းရှန်းဂိုဏ်းက ရှီမန်ယွမ်နဲ့ ဟူတင်းမင်တို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဲဒီ 'စီနီယာအစ်ကိုကြီး' ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ အခင်းဖြစ်တိုင်းမှာ သုံးသွားတဲ့ ဓားသိုင်းက 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ပဲလို့ သတင်းလွှင့်ခဲ့တာလေ။"

(ဒီကောင်တွေ အကွက်ဆင်တာကတော့ တကယ်ကို စနစ်ကျပါပေ့။ ရှုကျိုးနဲ့ ရှီမန်ယွမ်တို့ ကိစ္စက မင်းပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ သံသယတွေကို ဆေးကြောပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဟူတင်းမင် ကိစ္စကတော့ 'စီနီယာအစ်ကိုကြီး' ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပိုပြီး ခိုင်မာသွားစေတာပဲ။ အဲဒီ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကလွဲရင် မင်းတို့ဓားသိုင်းကို တတ်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ လူတိုင်းက ထင်နေကြတာကိုး။)

ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး တစ်ခုတော့ မှားနေကြတယ်။ ဒီ ထျန်းချူမြို့ထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ကို တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့ပြင်က တောအုပ်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ ဝမ်ချန်ရှင်းကလည်း အဲဒီဓားသိုင်းကို သုံးတတ်တယ်။ အဲဒီတော့... ဒီနောက်ကွယ်မှာ တတိယမြောက်၊ ဒါမှမဟုတ် စတုတ္ထမြောက် ဝမ်ချန်ရှင်း အတုတွေ ရှိမနေဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ။"

"မင်းတို့အားလုံးသာ အဲဒီဓားသိုင်းကို သုံးတတ်နေရင်... ဇာတ်လမ်းကြီး တစ်ပုဒ်ကို အတူတူ ပူးပေါင်း ဖန်တီးလို့ ရတာပေါ့။ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည် အားလုံးကို သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ပေါ် ပုံချလိုက်ပြီး မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆေးကြောလိုက်တာပေါ့။"

"အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လူတွေကို လျှောက်သတ်မယ်၊ ပြီးတော့ သေသွားတဲ့ ငါ့စီနီယာရဲ့ နာမည်ကိုပါ ဖျက်ဆီးမယ်ဆိုရင်... ငါတော့ သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အသက်နဲ့ လဲပြီးတော့တောင် မင်းကို အပြစ်ပေးမှာပဲ။ အဲဒါက မင်း တကယ် လိုချင်နေတဲ့ အချက် မဟုတ်လား။"

"မင်းက အစကတည်းက အဲဒီလူတွေကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ အသက်ရှင်တာ၊ သေတာက မင်းအတွက် အရေးမကြီးဘူး။ မင်း လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဝမ်ချန်ရှင်း အစစ်ကို အပြင်ရောက်အောင် မျှားထုတ်ဖို့ပဲ။ ပြီးမှ လူအများရှေ့မှာ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်မှာပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းက အေးအေးဆေးဆေး ဝမ်ချန်ရှင်း ဆက်လုပ်လို့ ရပြီလေ။ ထျန်းချူဓားပြိုင်ပွဲမှာလည်း နာမည်ကြီးမယ်၊ သိုင်းလောကမှာလည်း ဆက်ပြီး စိုးမိုးလို့ ရတာပေါ့။"

ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ဆုမို၏ စကားကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီးမှ လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းကတော့ တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းတာပဲဗျာ။"

"ဒီလောက်ထိ ပြောနေတာတောင် မင်းက ဝန်မခံသေးဘူးလား" ဆုမိုက သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဝမ်ချန်ရှင်းက ဘာကို ဝန်ခံရမှာလဲ" ဝမ်ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီညက လူကလည်း သူကိုယ်သူ ဝမ်ချန်ရှင်းပါလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ အကယ်၍ သူသာ တကယ်ကြီး ဝမ်ချန်ရှင်းဆိုရင် ဘာလို့ ဝန်မခံရမှာလဲ။ ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ခင်ဗျား စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပေမဲ့... သက်သေက ဘယ်မှာလဲဗျ။ ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား မရှိဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဒီလို လာဖျက်ဆီးလို့ မရဘူးလေ။"

ဆုမိုက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်၏။ "ငါက တစ်ခါတလေကျရင် သက်သေ မလိုဘူးဆိုတာ မင်း သိလား။"

"မင်း.." ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာ ရုတ်ချည်း ပျက်သွားသည်။

(သေစမ်း... ဒီကောင့်ရဲ့ သိုင်းပညာကို ငါ မြင်ထားတာပဲ။ စောစောက ငါ့စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဓားသိုင်းတောင် သူ့ရှေ့မှာ ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်သွားတာ။ သူသာ ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရင် ငါ ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ဆွဲမှ ဖြစ်မယ်။)

ဝမ်ချန်ရှင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီည ခင်ဗျားကို အရက်ခေါ်သောက်လဲဆိုတာ မသိချင်ဘူးလား။ ခင်ဗျား သိုင်းပညာက တော်တော်လေး မြင့်တာပဲ။ စောစောက အဲဒီလူရဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တယ်လေ။ ကျွန်တော့်မှာတောင် အနိုင်ရဖို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ အထိုးခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူးဗျ။ နောက်ဆုံးမှာ ရိုက်လိုက်တဲ့ လက်ဝါးချက်ကတော့ တော်တော်လေး သိသာလွန်းတယ်နော်။ အဲဒီလူက ဝမ်ချန်ရှင်း အစစ် ဖြစ်နေမလားလို့ သံသယ ဝင်နေလို့ တမင် လွှတ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်လား။"

"နှမြောစရာပဲဗျာ... သူက ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရသွားပြီလေ။ ဘယ်နေရာမှာ သွားသေနေမလဲ မသိဘူး။ တကယ်တော့ လူအများရှေ့မှာ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဒီလို တိတ်တိတ်လေး ဖြေရှင်းလိုက်တာကလည်း နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုပါပဲ။"

"ကဲ... ခေါင်းဆောင်ဆု မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိပါတယ်။ ပထမတစ်ခုကတော့ ခင်ဗျား မထွက်သွားခင် ကျွန်တော့်ကို အခုပဲ သတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင်တော့ ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ နာမည်ကျော် ဂုဏ်သတင်းတွေကတော့ ထိခိုက်ကုန်မှာပေါ့။"

ဝမ်ချန်ရှင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒုတိယ တစ်ခုကတော့... ခင်ဗျား တကယ့် ဝမ်ချန်ရှင်း အစစ်လို့ ထင်နေတဲ့ လူကို သွားကယ်ဖို့ပေါ့။ အဲဒီလူကို လူအများရှေ့မှာ ထုတ်ပြပြီး သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခိုင်းပေါ့။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အလိမ်အညာတွေက အလိုလို ပေါ်သွားမှာ မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်နိုင်ဖို့က အချက်နှစ်ချက် လိုအပ်တယ်ဗျ။ တစ်ခုကတော့ ခင်ဗျား စိတ်ထဲက ဝမ်ချန်ရှင်း အစစ်က အခုထိ အသက်ရှင်နေဖို့ လိုမယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ သူ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိနေဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့... ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ အရက်သောက်ပြီး စကားပြောနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ အဲဒီလူရဲ့ အလောင်းကတော့ အေးစက်နေလောက်ပြီ ထင်တယ်ဗျာ။"

(ဟားဟား... ဘယ်လိုလဲ ခေါင်းဆောင်ဆုရယ်။ မင်းကတော့ သိုင်းပညာ တော်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လှည့်ကွက်အောက်မှာတော့ မင်းက ကလေးကစားစရာလို ဖြစ်နေပြီ။ မင်း ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို သိချင်နေပြီ။)

ဆုမိုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချန်ရှင်းအား နောက်ဆုံးတစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"လှည့်ကွက်ကောင်းပဲ။ ငါ တကယ်ပဲ တွက်ချက်မှု မှားသွားခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ခေါင်းကိုတော့ ခဏလောက် မင်းပုခုံးပေါ်မှာ ထားထားပေးဦးမယ်။ ငါ ပြန်လာပြီးမှ အဲဒီခေါင်းကို ဖြတ်ယူမှာမို့လို့... စောင့်နေပေတော့.."

ဆုမိုက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခြေဖျားကို အသာအယာ ထောက်ကာ အရက်ဆိုင်အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ဆုမို ထွက်သွားသည်နှင့် ဝမ်ချန်ရှင်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည်လည်း တည်းခိုခန်းဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်ခဲ့၏။ အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် စုတ်တံကို မှင်နှစ်ကာ စာတစ်စောင်ကို အမြန် ရေးသားလိုက်သည်။

စာထဲတွင် - *'ဝမ်ချန်ရှင်းရဲ့ ကိစ္စကို ဆုမို သိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဓိက အကွက်တွေကိုတော့ သူ ဘာမှ မသိသေးဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ သူက စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓား ဆယ့်နှစ်လက်ကိုတော့ စွန့်လွှတ်ရမယ့်ပုံပဲ။ အရှင် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပေးပါ..'* ဟု ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် စာကို ဝါးလုံးအသေးလေးထဲ ထည့်ကာ အနက်ရောင် ချိုးငှက်တစ်ကောင်၏ ခြေထောက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ကာ ငှက်ကို လွှတ်လိုက်တော့၏။ ထိုအနက်ရောင်ငှက်မှာ ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သို့သော် ထိုငှက်သည် ထျန်းချူမြို့၏ အိမ်မီးရောင်များကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင်၊ လေထုအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်တစ်ခုက ၎င်းထံသို့ ဦးတည်လာတော့၏။ ချိုးငှက်မှာ တုန်ခါသွားပြီး လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာရာ၊ လူတစ်ယောက်၏ လက်အတွင်းသို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုသူက စာကို တစ်ချက်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်မိ၏။

"အခုချိန်မှာ စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား... ကြည့်ရတာ ငါ သရုပ်ဆောင်တာ တော်တော်လေး ပီပြင်သွားပုံရတယ်"

ဆုမိုက ငှက်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ၊ ငှက်မှာ ဆုမို၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် ဝဲပျံနေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေဟန် ရှိပေသည်။ ဆုမိုက လက်ချောင်းကို တောက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သောအခါမှ ထိုငှက်သည် အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားပြီး အဝေးသို့ အသည်းအသန် ပျံထွက်သွားတော့၏။

"ထာဝရညတောင်ကြားက ချိုးငှက်တွေကလည်း ဒီလောက်တောင် စိတ်ကောက်တတ်သလား မသိဘူး"

ဆုမိုသည် ဖန်လိုင်တည်းခိုခန်းရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မဆိုင်းမတွပင် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက် အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးထွက်ခဲ့လေတော့၏။

--