အခန်း ၄၈၈

အခန်း (၄၈၈) ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း (အပိုင်း ၂)

ဆုမို၏ မျက်ခုံးများမှာ 'သရဲငါးပါး နတ်ဆိုးချီ' ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သိသိသာသာ ပင့်တက်သွားသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်လူသားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ စွဲကပ်နေတဲ့ အဲဒီနတ်ဆိုးချီတွေက ဒီကောင်တွေရဲ့ လက်ချက်ပေါ့"

(ကြည့်ရတာတော့ ဒီသရဲငါးပါးဆိုတဲ့ကောင်တွေက လူကို ဒုက္ခပေးရုံတင်မကဘူး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ရာမှာလည်း တကယ့်ကို ဆရာကြီးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဒီလောက်ထိ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာဆိုတော့... နည်းနည်းတော့ ပညာပေးမှ ဖြစ်မယ်။)

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားမှာ ဆုမို၏ အမေးကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်မိသည်။ ဆုမိုက သူ၏ အရှက်ရဆုံးသော အချက်ကို တည့်တည့်ကြီး လာထောက်ပြနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူသည် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်းမှပင် အမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အင်း... သူတို့ပဲ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် 'သရဲငါးပါး ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်' အဖွဲ့ဝင်များထံမှ အရူးတစ်ဦး၏ ရယ်သံကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအသံများသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေစက်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေကာ လူတို့၏ နားစည်ကို ထိုးဖောက်တော့မည့်အလား ရှိနေပေသည်။

ဆုမိုက မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်ငါးခုမှာ ရုတ်တရက် အသွင်ပြောင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ကြီးမားထွားကြိုင်းလာပြီး တစ်ဦးစီတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် လက်လေးဖက်စီ ပေါက်လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအရိပ်များသည် ဆုမို၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာ ငါးခုမှနေ၍ ဆုမိုအား တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ လက်မောင်းဆယ်ဖက်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော လက်ဝါးရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆုမို၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေတော့၏။

ဆုမိုသည် သူ၏ လက်များကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ လှပသာယာလှသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရွှေရောင်ဝင်းလက်သော ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခု ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာပြီး၊ ရန်သူတို့၏ လက်ဝါးများမှာ ထိုခေါင်းလောင်းပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့၏။

ဟိန်းထွက်လာသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုခဏ၌ ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်တွန်းကန်အား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရန်သူတို့၏ လက်မောင်းဆယ်ဖက်လုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်လေတော့သည်။

ရန်သူတို့၏ အရိပ်များသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသော်လည်း၊ လေထဲမှာပင် အရိပ်တစ်ခုစီမှာ နှစ်ခုစီအဖြစ် ပြန်လည် ကွဲထွက်သွားပြန်သည်။ ၎င်းမှာ 'သရဲငါးပါး ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်' အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကိုယ်ပွားအတတ် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများကြားမှ သေဆုံးနေသော ဝမ်ချန်ရှင်း အတုများ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ဆွဲယူကာ၊ 'ဖူကု၏အရိပ်' သိုင်းကွက်ဖြင့် ထိုအလောင်းများ၏ အနောက်တွင် ကပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့ လှုပ်ရှားနေစဉ်၌ ခေါင်းနှစ်လုံး၊ လက်လေးဖက် ပေါက်နေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့နေရခြင်း ပင်တည်း။ သူတို့သည် ထိုအလောင်းများကို အကာအကွယ်ယူကာ 'သရဲငါးပါး နတ်ဆိုးချီ' ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ဆုမို၏ (၁၂) ဆင့်ရှိသော 'ရွှေခေါင်းလောင်းသိုင်း' ၏ တန်ပြန်တွန်းကန်မှုကြောင့် အလောင်းများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားရသလို၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြ၏။

ဆုမို၏ သိုင်းပညာ မည်မျှ မြင့်မားသည်ကို သိသွားကြသဖြင့်၊ သူတို့သည် ရှေ့ဆက်၍ မတိုက်ခိုက်ရဲကြတော့ချေ။ ဝမ်ချန်ရှင်း အတုများ၏ အလောင်းများကို စွန့်ပစ်ကာ အရပ်မျက်နှာ ငါးခုသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ မောက်မာသော စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထပ်မဆိုရဲကြတော့ချေ။

ဆုမိုက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ 'နဂါးဟိန်းဓား' ကို လွှတ်လိုက်ကာ၊ လက်ချောင်းများကို အဆက်မပြတ် တောက်လိုက်သည်။

(ပြေးလို့ လွတ်မယ် ထင်နေတာလား။ ငါက ဒီည ငါးဖမ်းထွက်တာလေ။ ငါးအသေးလေးတွေကိုတောင် လွှတ်မပေးနိုင်ပါဘူး။)

ဆုမို၏ လက်ချောင်းများမှနေ၍ သေးငယ်သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းများ ပွင့်ထွက်သွားတော့၏။ ဆုမို၏ 'လက်ချောင်းတောက်သိုင်း' သည် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော အတွင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ ခဲတံ သို့မဟုတ် သစ်ကိုင်းစများကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကို ပြသနိုင်သည်။

လေလှိုင်းများသည် မိုးရေကာကာကို ဖြတ်သန်းကာ အပေါက်ငယ်လေးများ ဖန်တီးလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အရပ်ငါးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးနေကြသော သရဲငါးပါးနောက်သို့ အမှီလိုက်သွားတော့၏။ ထိုလေလှိုင်းများသည် ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် ဖောက်ဝင်ကာ ရင်ဘတ်မှ နီစွေးသော သွေးများ ပန်းထွက်သွားစေသည်။

အရိပ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့၏။ အချို့မှာ လှည့်စားရန်အတွက် ကိုယ်ပွားရန် ကြိုးပမ်းနေသေးသော်လည်း၊ ဆုမိုသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် ဤကဲ့သို့သော သိုင်းကွက်မျိုးကို တစ်ခါ ကြုံဖူးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခါ ခံထားရဖူးသည့် လှည့်ကွက်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ် ပြသနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဆုမို၏ လက်ချောင်းချက်များအောက်တွင် ထိုမျက်လှည့်သိုင်းကွက်များမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်များကိုသာ တည့်တည့်မှန်ကန်သွားတော့သည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် သရဲငါးပါးလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြပြီး မည်သည့်နေရာသို့မျှ မပြေးနိုင်ကြတော့ချေ။ လေးဦးမှာ မြေပြင်နှင့် ထိသည်နှင့် အသက်ပျောက်သွားကြပြီ ဖြစ်ကာ၊ တစ်ဦးတည်းသာ အသည်းအသန် ရှေ့သို့ တိုးဖက်နေသေး၏။

သို့သော် သူ တိုးဖက်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ထားသော ခြေထောက်တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုမိုက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းက ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲ"

"...ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါဗျာ... တောင်းပန်ပါတယ်... လွှတ်ပေးပါ...."

ယခုအခါ သရဲငါးပါးထဲမှ ထိုကျွမ်းကျင်သူမှာ မောက်မာမှုများ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ၊ ဆုမို၏ လက်ထဲမှ အသက်ရှင်ရက် လွတ်မြောက်ဖို့ကိုသာ အသည်းအသန် တောင်းပန်နေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ဆုမိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ငါက ဒီလောက်အထိ သည်းခံပြီး စောင့်နေခဲ့တာက နောက်ကွယ်က လူတွေ အကုန်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းချင်လို့လေ။ အခု မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ကဲ... လာစမ်းပါ။ မင်းကို ငါ လမ်းပို့ပေးပါ့မယ်"

"ညသခင်က မင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ် ...."

သေခါနီးအချိန်တွင် ထိုလူမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အသံမှာ ရုတ်ချည်း ပြတ်တောက်သွားတော့၏။ ဆုမို၏ ဓားအလင်းတန်းသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး အလောင်းကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုသည် ဓားပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်၏။

"ညသခင် က ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့လား။ ဒါပေမဲ့ ငါကော ညသခင် ကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားဖူးလို့လား"

ဆုမို ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် 'နဂါးဟိန်းဓား' ကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်လိုက်ရာ 'ချလွင်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါးမှာ ပိတ်သွားသည်။ သူက အနက်ရောင်ဝတ်လူသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ဒီလောက် သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စလေးကိုမှ ဒီလောက်အထိ ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်နေရသလား..."

"..."

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက မချိတင်ကဲဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူတွေလေကွာ..."

ဆုမိုက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို သံသယရှိဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဟုတ်လား။ ဘယ်မှာလဲ"

"သရဲငါးပါး ဆိုတာက... ထားလိုက်ပါတော့"

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားမှာ သူ၏ စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သရဲငါးပါး ဆိုသည်မှာ သိုင်းလောကတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ မည်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်သလဲ ဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။ ဆုမိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူကား ၎င်းတို့မှာ ထည့်တွက်စရာပင် မရှိချေ။

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သားရေလက်အိတ်များကို ဝတ်ကာ အလောင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

"ထာဝရညတောင်ကြားက အခြေအနေတွေက ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေတာလား"

"...ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ"

"ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက်အထိ မွဲတေတဲ့ လူဆိုးတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့လေ"

ဆုမိုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူသား၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ကော... ငါ မေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့။ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောလို့ ရမလား"

"ရတာပေါ့"

---

တောင်ပေါ် လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌...

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားသည် သူ၏ လက်မနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားသည်။ သူ၏ ရှောင်ရှန်း သွေးကြောကွက်မှာ ဖွင့်ထားသော ဘားတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး၊ 'ဝူး' ဟူသော အသံနှင့်အတူ အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

နောက်ဆုံး အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ၊ ဆုမိုသည် သူ၏ လက်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အတွင်းအားများကို 'ဒန်တျန်' အတွင်းသို့ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်လေတော့၏။

--