အခန်း ၄၈၉

အခန်း (၄၈၉) ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း (အပိုင်း ၃)

ကုသမှုအပြီးတွင် ဆုမိုသည် အသက်ကို ဝဝရှူထုတ်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ အတွင်းအားများမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်လူသားမှာမူ အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဆုမိုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်လူသားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းရော၊ ငါရော ကံကောင်းသွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ အင်အားတွေ အကုန်ခမ်းခြောက်ပြီး ဒဏ်ရာတွေကလည်း အသည်းအသန် ဖြစ်မသွားလို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်လို့ကတော့ စစ်ထူလေးလည်း ဘေးမှာမရှိ၊ ဆရာကြီးတွေရဲ့ အစွမ်းလည်း မပါဘဲနဲ့ မင်းကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ တကယ့်ကို မဖြစ်နိုင်တဲ့ အလုပ်ပဲ"

"အခုတော့ အဲဒီမျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လို့ ရပါပြီ။"

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားသည် ဆုမိုကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏မျက်နှာမှ အနက်ရောင်ပိတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုအခါ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆုမိုမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဆွံ့အသွားရသည်။

"ဒီလူတွေက မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းနေကြလို့ ဒီလောက်အထိ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးထားကြတာလဲ"

"သူတို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အနက်ရောင်ဝတ်လူသားက တိုးညှင်းစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒါ...ငါ့ဘာသာ ငါ လုပ်ခဲ့တာပါ။"

ဆုမိုက အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ပြတ်သားတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲပေါ့.."

"သရဲငါးပါး နတ်ဆိုးချီ မိနေတာတောင် ငါ မသေချင်သေးဘူး။ ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ 'သေမိန့်' ကြောင့် ငါ့ရဲ့ မျက်နှာက လူအများကြီးအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အနောက်ဘက် နယ်စပ်က လူယုတ်မာတွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်တာကို ခံရပြီးနောက်မှာတော့ ငါ သိလိုက်ရတယ်။ အကယ်၍ ငါက ဝမ်ချန်ရှင်း ရဲ့ မျက်နှာကို ဆက်ပြီး ယူထားမယ်ဆိုရင်... သေရမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့မှာ ဒီမျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ဝမ်ချန်ရှင်းပါလို့ မသိစေရဘူးလေ။"

ယခုအခါတွင်မူ ဝမ်ချန်ရှင်းသည် သူ၏ အထောက်အထားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ဆုမိုသည် အနီးနားရှိ ထင်းစအချို့ကို စုစည်းကာ မီးမွှေးလိုက်ရာ၊ လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာလေတော့၏။

"စစ်ထူက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အတွင်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောကတည်းက ငါ မင်းကို သံသယ ဝင်နေခဲ့တာပါ။ ဝေဇီယီက ပြောဖူးတယ်လေ... 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ဆိုတာ နှလုံးသားကနေ မြစ်ဖျားခံတာ၊ စိတ်အခြေအနေ အပြောင်းအလဲကို အဓိကထားတာလို့ပေါ့။ စိတ်ထဲမှာ ဟာကွက်တစ်ခု ရှိတာနဲ့ တစ်ချက်လေး တွေးမှားတာနဲ့တင် မိစ္ဆာဖြစ်သွားနိုင်တာလေ။ ဒီတော့ ဒီသိုင်းပညာက နှလုံးသားနဲ့ ဆိုင်နေတာပေါ့။"

"ငါ သိသမျှထဲမှာ နှလုံးသားနဲ့ ဆိုင်တဲ့ သိုင်းပညာဆိုလို့ နှစ်မျိုးပဲ ရှိတာ။ တစ်ခုက ယွီလျိုအိမ်တော်က လျူဆွေ့ဖုန်း ရဲ့ 'နတ်ဘုရား သက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်း'၊ နောက်တစ်ခုကတော့ အကြီးအကဲ ထျန်းချွမ် ရဲ့ 'ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း' ပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါ စပြီး သံသယ ဝင်ခဲ့တာပေါ့။"

ဆုမိုသည် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကို ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး တကယ့်ကို ဖြူစင်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ငါ ပိုပြီး စဉ်းစားမိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းကတော့... ငါ မသေချာသေးဘူးလေ။"

"လန်ယွဲ့နန်းတော် ရောက်မှ ငါက ဝမ်ချန်ရှင်း ဆိုတာကို မင်း အတည်ပြုလိုက်တာလား။"

ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ ဆုမိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီနေ့က မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါ တွေ့လိုက်လို့ပဲ။ အဲဒီနေ့က ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ဆုမိုက ဝမ်ချန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လျူဆွေ့ဖုန်းက 'နတ်ဘုရား သက်တန့် နှလုံးသားရှာ ဓားသိုင်း' ကို သုံးပြီး တတိယ နန်းတော်သခင်ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တာလေ။ အဲဒီ ဓားသိုင်းက နှလုံးသားရဲ့ တံခါးကို ခေါက်တဲ့ သိုင်းကွက် မဟုတ်လား။ အကယ်၍ မင်းက တကယ်ပဲ ဝမ်ချန်ရှင်း ဖြစ်နေပြီး၊ 'ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားသိုင်း' ကို ကျင့်လို့ အတိတ်တွေကို မေ့နေခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်... အဲဒီ နှလုံးသားခေါက်တဲ့ သိုင်းကွက်က မင်းကို တစ်ခုခု သတိရစေခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

ဝမ်ချန်ရှင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

"အဲဒါက တကယ့်ကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပါပဲ။ ငါက သေဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အချိန်မှာ ဟူဆန်းတောက်ကသာ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ စစ်ထူလေးနဲ့သာ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင်... ငါ သေနေတာ ကြာလှပါပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့သာ မကူညီခဲ့ရင် ငါ အခုလို ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒီနေ့က လန်ယွဲ့နန်းတော်မှာ လျူဆွေ့ဖုန်း က ဓားသိုင်း ထုတ်ပြတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တကယ့်ကို ကြည်လင်နေတာလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က လျူဆွေ့ဖုန်း ရဲ့ ဓားကွက်တွေကို အလိုလို လိုက်တုမိသွားတယ်။ အဲဒီ ဓားကွက်တွေက ကျွန်တော့် နှလုံးသားတံခါးကို လာခေါက်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ငါ အတိတ်တွေကို ပြန်သတိရသွားတာပဲ"

"တကယ်တော့ လျူဆွေ့ဖုန်း ရဲ့ ဒုတိယ ဓားကွက်ကို ထုတ်ပြလိုက်တဲ့ အချိန်မှာမှ ငါ အကုန်လုံးကို ရိပ်မိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ တကယ့်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။"

ထို့ကြောင့်လည်း မနေ့ညက ခြံဝင်းအတွင်းမှာ သူက ဝမ်ချန်ရှင်း အတုကို သတ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဆုမိုက ရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်သညါ့ အခါမှာတော့ သူက သူ၏ အစွမ်းတွေကို ရုတ်ချည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါက ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို အရှုံးမပေးသေးဘူး ဝမ်ချန်ရှင်း.."

သို့သော် ဝမ်ချန်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ သိပ်မတွေ့ရချေ။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ငါ့မှာ ပေးဆပ်ရမယ့် အပြစ်တွေ ရှိနေသေးလို့ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို အသေမခံသေးတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း အသက်ပြန်ရှင်ခွင့်ပေးပြီး အပြစ်တွေကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းနေတာပေါ့။"

ဆုမို၏ မျက်ခုံးများမှာ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်သွားရသည်။

"အပြစ်တွေ ဟုတ်လား"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ..."

ဝမ်ချန်ရှင်းက စကားပြောရန် ဟန်ပြင်စဉ်မှာပင်၊ ဆုမိုက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်ချန်ရှင်းအား စကားမပြောရန် တားဆီးလိုက်ပြီးနောက်၊ အင်္ကျီလက်စကို ခါယမ်းကာ မီးတောက်ကို ငြှိမ်းသတ်ပစ်လိုက်၏။

တိတ်ဆိတ်မှုများကြားတွင် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခြေသံများအရ လူအတော်များများ ရှိနေပုံရပေသည်။ ထိုခြေသံများကြား၌ 'ကျွီ... ကျွီ' ဟူသော အသံများကိုလည်း ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရ၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အကဲခတ်နေကြစဉ်၊ အရိပ်အချို့သည် လိုဏ်ဂူတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝေါယာဉ် တစ်ခုကို ထမ်းထားသော မိန်းကလေး လေးဦး ဖြစ်ပေသည်။ 'ကျွီ' ဟူသော အသံမှာ ဝေါယာဉ် လှုပ်ခါရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံပင် ဖြစ်၏။

ဆုမိုနှင့် ဝမ်ချန်ရှင်းတို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် စစ်ထူ နှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူတို့နှစ်ဦး ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ အကဲခတ်နေစဉ်မှာပင် မိန်းကလေး တစ်ဦး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"သခင်လေး... လောလောဆယ်တော့ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ခိုလှုံကြရအောင်"

"အစ်မတို့ရယ်... ငါ့အတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့။"

စစ်ထူ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေပြီး အသည်းအသန် သည်းခံနေရဟန် ရှိပေသည်။

"ငါ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး မင်းတို့ဘာသာ လွတ်အောင် ပြေးကြပါတော့။"

"မဖြစ်ဘူး.."

မိန်းကလေး လေးဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ငါတို့နောက်မှာ ရန်သူတွေ လိုက်လာနေပြီလေ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေကလည်း... ကုလို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေပဲ။ ငါ့အတွက်နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို အချည်းနှီး အကုန်မခံကြပါနဲ့တော့။"

--