အခန်း ၄၉၃

အခန်း (၄၉၃) မိုးအေးအေးနှင့် တောင်ကြားလိုဏ်ဂူ

ချာယွမ်ကျွင်း လေ့ကျင့်ထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပေါင်းစည်းခြင်းကျမ်း သည် ယင်ယန်ချီ နှစ်သွယ်ကို အခြေခံ၍ အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် ပေါင်းစပ်ထိန်းချုပ်ရသည့် ပညာရပ်ဖြစ်ပေသည်။ ဤသိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံရာတွင် သာမန်လူတို့ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ထူးခြားသည့် ယင်ယန်စွမ်းအင် သဘာဝရှိရန် လိုအပ်သည်သာမက ကိုယ်တွင်းရှိ အင်အားစုနှစ်ရပ်ကိုလည်း အစဉ်အမြဲ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိထားရသည်။ ၎င်းမှာ ချောက်ကမ်းပါးထက်၌ ကြိုးတန်းလမ်းလျှောက်ရသကဲ့သို့ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလှပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံမျှဖြင့် ကိုယ်တွင်းချီစွမ်းအင်များ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းကာ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤသိုင်းပညာအတွက် အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ပြင်ပမှ ပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားများ ကိုယ်တွင်းသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လာပြီး ဟန်ချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း ပင်ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ကြိုးတန်းပေါ် လျှောက်နေသူအား ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှိပေတော့သည်။ သို့သော် ချာယွမ်ကျွင်း ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်မျိုးမှာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။ ရန်သူ့အတွင်းအားက မိမိ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသလို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုသူ၏ အတွင်းအားမှာ အားနည်းနေပါက မိမိကို အန္တရာယ်မပေးနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် သူသည် ဆုမို နှင့် လာတွေ့ခဲ့ရ၏။ ဆုမို၏ ခုနစ်ချက်ဒဏ်လက်သီး သည် ယင်ယန်နှင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို အခြေခံထားရာ သာမန်အားဖြင့် ချာယွမ်ကျွင်း၏ ယင်ယန်ဟန်ချက်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်သော်လည်း ဆုမို၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ ဇီယန် နတ်ဘုရား လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ချာယွမ်ကျွင်းမှာ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ထပ်မံဝင်ရောက်လာသော ခုနစ်ချက်ဒဏ်လက်သီး ၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်မှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားစေတော့၏။

ထိုခဏ၌ ကိုယ်တွင်းရှိ ယင်ယန်ချီများမှာ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ချာယွမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမိုးများအဖြစ် လွင့်စင်ပျက်စီးသွားကာ အရိုးပင်မကျန်အောင် ဖုန်မှုန့်ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဆုမိုသည် ချာယွမ်ကျွင်း၏ သိုင်းပညာနိယာမကို အသေးစိတ် မသိသော်လည်း ရန်သူ့ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေးမနေတော့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် သခင်လေးစစ်ထူ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ရနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လိုဏ်ဂူအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဂူဝသို့ ရောက်သောအခါ မိန်းကလေး (၄) ဦးမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်မတို့ သခင်လေးကို ကယ်တင်ပေးပါဦးရှင်”

မိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး ဆုမိုအား အနူးအညွတ် တောင်းပန်နေကြသည်။ ဆုမိုမှာမူ အခက်တွေ့နေရချေပြီ။ ချာယွမ်ကျွင်း ပြောသွားသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ သခင်လေးစစ်ထူ မိထားသော အဆိပ်မှာ သာမန်အဆိပ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ‘တစ်ညတာ ရှောင်လောင်လေညှင်း’ ဟူသော တဏှာစိတ်ကို နှိုးဆွသည့် အောက်တန်းစား နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း ပင်တည်း။

‘'အမ်... ငါကတော့ သူ့ကို ညီလေး၊ ညီလေးနဲ့ ခေါ်နေတာ။ အခုတော့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီပေါ့။'

ဆုမိုသည် မျက်မှောင်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြုတ်ထားရင်း တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ရွှမ်ဟူမျှော်စင် က လာတာဆိုတော့ ဆေးပညာမှာ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ကြမှာပဲ။ သခင်လေးစစ်ထူ ရဲ့ အခြေအနေကို ကုသဖို့ တခြားနည်းလမ်း တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား”

“ရှိပါတယ်ရှင်”

မိန်းကလေး တစ်ဦးက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မတို့ ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ အကူအညီကို တောင်းနေရတာပေါ့”

“နေဦး... ငါပြောတာက အဲဒီလို ကုသတဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်”

ဆုမိုက ကပျာကယာပင် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ မိန်းကလေး (၄) ဦးမှာလည်း ဆုမို၏ စကားကြောင့် မျက်နှာလေးများ နီမြန်းသွားကြတော့၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်စက် နေတတ်ကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရှက်တရားနှင့် ဆိုင်သည့် ကိစ္စများကို ပြောဆိုရာတွင်မူ သူမတို့လည်း ခေါင်းမဖော်နိုင် ဖြစ်နေကြရရှာသည်။

“သခင်လေးက အခုထိတော့ သတိရှိနေပါသေးတယ်။ ဘယ်လိုကယ်ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောပြပါလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းလမ်းက ခေါင်းဆောင်ဆု ရဲ့ အစစ်အမှန်ယန်အတွင်းအား အကူအညီ လိုအပ်တာမို့လို့ တခြားလူကော၊ ကျွန်မတို့ကော ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်လို့ပါရှင်။ ခေါင်းဆောင်ဆု အနေနဲ့ ကရုဏာ ရှေ့ထားပြီး ကူညီပေးပါဦး”

ထိုစကားကို ကြားမှပင် ဆုမိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့၏။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ကူညီလို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိရင်တော့ ငါလည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေပါဘူး”

“ဒါဆိုရင် လိုဏ်ဂူထဲကို ကြွပါတော့ ခေါင်းဆောင်ဆု”

မိန်းကလေးများမှာ ဂူဝမှ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသဖြင့် ဆုမိုသည် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ ဆုမိုသည် လူနာကို ကယ်တင်ရန်သာ စိတ်စောနေသဖြင့် အခြား အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို ထည့်မတွက်တော့ဘဲ ဂူအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။ မိန်းကလေး (၄) ဦးမှာမူ ဂူပြင်ပ၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝမ်ချန်ရှင်း နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်။

“ဂူထဲက ကိစ္စတွေကတော့...”

ဝမ်ချန်ရှင်းက စကားစလိုက်သော်လည်း မိန်းကလေးများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ပြောလိုက်ကြ၏။

“ဒါက ပြင်ပလူတွေနဲ့ ဆွေးနွေးရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ သူရဲကောင်းဝမ် အနေနဲ့လည်း စိတ်မရှိပါနဲ့ရှင်”

“မပြောဝံ့ပါဘူးဗျာ”

ဝမ်ချန်ရှင်းက လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ဂူပြင်ပ၌ပင် မိုးရေထဲတွင် သူတို့နှင့်အတူ ရပ်တန့်ကာ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် တာဝန်ယူလိုက်လေတော့သည်။

---

လိုဏ်ဂူအတွင်း၌မူ မည်သူက မွှေးထားမှန်း မသိသော မီးပုံလေးမှာ ပြန်လည် တောက်လောင်နေပေသည်။ သခင်လေးစစ်ထူ သည် ဝေါယာဉ်ပေါ်တွင်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ခြေသံကြားသည်နှင့် သူမသည် ဆုမိုရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆု...”

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းလှသော နတ်ဆိုးပန်းရောင်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး အဆိပ်၏ အစွမ်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ဆုမိုသည် ဤအဆိပ်၏ အစွမ်းကို ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော်မှ လူယုတ်မာများသည်ပင် ဤအဆိပ်မိပါက ခံစားချက်ကို မထုတ်ဖော်နိုင်လျှင် ခေတ္တအတွင်း သေဆုံးသွားကြရသည် မဟုတ်ပါလော။ သခင်လေးစစ်ထူ မိထားသော ‘တစ်ညတာ ရှောင်လောင်လေညှင်း’ မှာမူ ထိုထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်လှပေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးပညာဖြင့် အသည်းအသန် မထိန်းထားခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် အသက်ပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဆုမိုသည် သူမ၏အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ငါ... ငါ မင်းကို ဘယ်လိုကယ်ရမလဲ”

“ဒါကတော့... အရင်ဆုံး... အဝတ်အစားတွေကို...”

သခင်လေးစစ်ထူ သည် စကားပြောနေရင်းမှ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်မရဲ့... အဝတ်တွေကို... ချွတ်ပေးပါ...”

“ဗျာ....”

'ဒါ... ဒါက ဘာထူးလို့လဲ။ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ ထင်တယ်။'

ဆုမိုမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ အခုမှပင် မိန်းကလေး (၄) ဦးက ဘာလို့ အထဲကို မဝင်လာကြတာလဲ၊ ဝမ်ချန်ရှင်း ကော ဘာလို့ အပြင်မှာ မိုးရေထဲ ရပ်နေရတာလဲ ဆိုသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားတော့၏။ ယခုအခါ ဤလိုဏ်ဂူအမှောင်ထဲတွင် သူနှင့် သခင်လေးစစ်ထူ (၂) ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'ဒါ... ဒါက ဘယ်လို စည်းချက်ကြီးလဲ။ ငါက တစ်ဖက်သားရဲ့ အခက်အခဲကို အခွင့်ကောင်းယူရတော့မှာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ မကယ်ရင်လည်း သူ့အသက်က မြက်ဖျားက နှင်းစက်လို ဖြစ်နေပြီ။'

အတွင်းစိတ်ထဲ၌ တွန့်ဆုတ်မှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေရင်းမှ ဆုမိုသည် သခင်လေးစစ်ထူ အား ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရန်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲနေပါတော့သည်။

--