အခန်း ၂၄၁

အခန်း (၂၄၁) ရတနာတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ

"မင်းတို့ကတော့ သေတဲ့အထိ ချကြပေါ့... ငါကတော့ ရတနာသိုက်ထဲ အရင်ဝင်နှင့်မယ်..."

ကျောက်လင်သည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရတနာသိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဤရတနာသိုက်မှာ သဘာဝကျောက်ဂူတစ်ခုဖြစ်ပြီး စတုရန်းမီတာ ငါးရာခန့် ကျယ်ဝန်းကာ သစ်သားသေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နံရံတစ်ဖက်တွင် အဂ္ဂိရတ်လက်နက် သောင်းချီရှိနေပြီး အားလုံးမှာ စံချိန်မီထုတ်လုပ်ထားသော လှံများဖြစ်ကာ ထင်ရှားစွာ ချိတ်ဆွဲပြသထား၏။

ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လည်း ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏အတွင်း၌ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်များ ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိသောကြောင့် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပြား ငါးချပ်ကိုလည်း အတူတကွ ထားရှိသည်။

ကျောက်လင်သည် ဂူထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံရန် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ရာ သစ်သားသေတ္တာများထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပစ္စည်းအားလုံးကို ထောက်လှမ်းသိရှိသွား၏။

"သေတ္တာထောင်ချီက ငွေတုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ..."

"လက်ဝတ်ရတနာ သေတ္တာတစ်ရာလည်း ရှိသေးတယ်..."

"ဟင်... အဲ့ဒီသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းက မဟာလီမင်းဆက်ရဲ့ နိုင်ငံတော်တံဆိပ်တုံး ဖြစ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်သည် ချက်ချင်းပင် အားလုံးကို အာရုံခံမိပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွား၏။

"ထားလိုက်ပါတော့... ရတနာသိုက်ထဲက နဂါးဖိနှိပ်ခြင်းကျောက်တုံးက မကြာခင် ပွင့်လာတော့မှာဆိုတော့ သူတို့ ဝင်လာတာကို ငါ စောင့်မနေနိုင်တော့ဘူး..."

ကျောက်လင်က မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းသွားသည်။

ပထမအဆင့်အနေဖြင့် ကျောက်လင်သည် သစ်သားသေတ္တာ အားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်၏။

ထိုဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်သည် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်စိမ်းသွေးကြောနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်လာမည် ဖြစ်သည်။

သိမ်းလိုက်၏။

လေးမီတာကျော်မြင့်သော ထိုကျောက်စိမ်းနံရံ ငါးခုမှ အလွန်ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျောက်လင်သည် ၎င်းတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ထားရှိကြောင်း မသိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရတနာသိုက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော မည်သည့်ရတနာမဆို သာမန်ထက် သေချာပေါက် ထူးခြားနေပေလိမ့်မည်။

သိမ်းလိုက်၏။

ထိုသောင်းနှင့်ချီသော အဂ္ဂိရတ်လက်နက် လှံများမှာလည်း သာမန်ပစ္စည်းများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မဟာလီမင်းဆက် စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်ချိန်တွင် ဤလက်နက်များကို ရွှေ့ပြောင်းရန် အချိန်မရသဖြင့် ရတနာသိုက်ထဲတွင်သာ ထားခဲ့ရခြင်းဖြစ်နိုင်၏။

ကျောက်လင်သည် သဘာဝကျကျပင် ဤအဂ္ဂိရတ်လက်နက် လှံများကို လက်ခံရယူရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

အားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ရတနာသိုက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် နဂါးဖိနှိပ်ခြင်းကျောက်တုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို ကျောက်လင် အာရုံခံမိလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဟော့နဲ့ သူ့လူတွေက သော့နဲ့ နဂါးဖိနှိပ်ကျောက်တုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီ ထင်တယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီစံအိမ်သခင်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်..."

"သူက ချီလင်အကယ်ဒမီ ပြိုင်ပွဲဆယ်ခုကို လျှို့ဝှက်ကြိုးကိုင်ပြီး လူတိုင်းကို အကွက်ဆင်ခဲ့တာဆိုတော့ သူက အမြတ်ထုတ်ဖို့သက်သက်နဲ့ အကြင်နာကင်းတဲ့သူဆိုတာ ပြနေတာပဲ..."

"ငါက ရတနာတွေ အားလုံးကို သိမ်းယူပြီးသွားပြီ... စံအိမ်သခင်သာ ရတနာသိုက်ထဲ ဝင်လာပြီး ရတနာတစ်ခုမှ မရဘူးဆိုရင် သူ အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားလိမ့်မယ်..."

"စံအိမ်သခင်သာ ဒေါသထွက်သွားရင် သူက ယွီချီတောင်ထွတ်ကို ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းကို သေချာပေါက် သံသယဝင်ပြီး ရတနာတွေကို ဘယ်သူကြိုခိုးသွားလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးဖို့ အားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်..."

"စံအိမ်သခင်မှာသာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်သည် အပူချိန်မြင့် ဖိအားသုံး ဗုံးဆယ်လုံးလုံးကို ထုတ်ယူကာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောက်နံရံများတွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"အပူချိန်မြင့် ဖိအားသုံး ဗုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ကျောက်စိမ်းဝမ်းတွင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ လုံလောက်တယ်..."

"အပူချိန်မြင့် ဖိအားသုံး ဗုံးဆယ်လုံးဆိုရင်တော့ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူကိုများ သတ်နိုင်မလား မသိဘူး..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်၏ အသိစိတ်က စနစ်ဈေးဆိုင်ပေါ်သို့ အာရုံရောက်သွားသည်။

[ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်များ - အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀,၀၀၀]

သောက်ကျိုးနည်း... ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် တစ်ခုတည်းကတင် အမှတ် သန်းတစ်ရာတောင် ပေးရသည်။

ကျောက်လင်လည်း အံ့သြသွား၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်သည် ယခု ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို အသုံးပြုချင်နေသဖြင့် အမှတ်သန်းတစ်ရာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကျောက်လင်သည် စနစ်အမှတ် သန်းတစ်ရာကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။

စနစ်အမှတ် - ၇၈၅,၀၉၈,၀၀၀

သူ ခုနလေးတင် သိမ်းဆည်းထားသော ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် ဆဋ္ဌဂံပုံစံ ဝိညာဉ်သလင်းကျောက်ကို ရုပ်သေးရုပ်၏ ကျောဘက်သို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ သွေးတစ်စက်ကို ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်၏ ဦးနှောက်သလင်းကျောက်ပေါ်သို့ ချလိုက်၏။

မကြာမီတွင် သူ၏ အသိစိတ်သည် ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ချိတ်ဆက်သွားကာ ထိုရုပ်သေးရုပ်ကို အမိန့်ပေးနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင် တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် နဂါးဖိနှိပ်ခြင်းကျောက်တံခါးမှာ ပို၍ပွင့်ဟလာကာ လူတစ်ကိုယ်စာ၏ ထက်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"ကောင်းပြီ... အခုတော့ ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကို ရတနာသိုက်ထဲမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်မယ်... အဲ့ဒီစံအိမ်သခင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."

"သူက တကယ်ပဲ ရူးသွပ်သွားပြီး လူမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်လာမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဖောက်ခွဲပစ်ဖို့ ငါ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

သူသည် သူတူးထားသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းအဝကို ပိတ်ဆို့ရန် ကျောက်တုံးများကို ချက်ချင်း ပစ်ချလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ခေါင်းဆောင်ဟော့က ပထမဆုံး လျှောဝင်လာခဲ့သည်။

နဂါးဖိနှိပ်ကျောက်တုံး၏ အပြင်ဘက်တွင် စံအိမ်သခင်က ပျံသန်းချဉ်းကပ်လာပြီး ရွှေလက် အပါအဝင် လူကိုးယောက်က ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ဖော်ကာ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အဆမတန် ထုတ်လွှတ်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်ရေး အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။

"အသေးအဖွဲ စွမ်းရည်လေးပါ..."

လူကိုးယောက်က သူ့ကို တားဆီးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စံအိမ်သခင်မှာ မတုန်မလှုပ်နှင့် လုံးဝ အပန်းဖြေနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံးက ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် စံအိမ်သခင်က သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချလိုက်၏။

ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် မယိမ်းယိုင်သော ဆန္ဒစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် လူကိုးယောက်ထံမှ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်၏။

ထို့အပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လက်ဝါး၏ ကျန်ရစ်သော စွမ်းအားများမှာ လျော့ကျသွားခြင်းမရှိဘဲ လူကိုးယောက်အပေါ်သို့ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။

ရွှေလက်မှာ နဂါးဖိနှိပ်ခြင်းကျောက်တံခါး၏ အက်ကွဲကြောင်းနေရာတွင် အတိအကျ ရှိနေ၏။ သူက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်ကာ အခြားရှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသော တွန်းကန်အားကို အသုံးပြု၍ သူက ရတနာသိုက်ထဲသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ရွှေလက်..."

"ခွေးကောင်..."

"မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့တာကိုး..."

ထိုလူရှစ်ယောက်သည် ရွှေလက်က ယခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လာပြီး ၎င်းတို့ကို လွင့်စင်သွားစေရန်နှင့် စံအိမ်သခင်ကို နှောင့်နှေးစေရန် အားလုံးကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

"သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့..."

စံအိမ်သခင်သည် ဤလူရှစ်ယောက်အပေါ် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုမျှ မပြခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ သူ့ထံသို့ လွင့်စင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လက်ဝါးသည် လူရှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မရှိတဲ့ လူရမ်းကားအုပ်စုကများ ငါ့ကို လာတားရဲသေးတယ်..."

စံအိမ်သခင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရတနာသိုက်ထဲသို့ ချက်ချင်း လျှောဝင်သွား၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဘယ်လိုလုပ် ရတနာတွေ တစ်ခုမှ မရှိရတာလဲ..."

ခေါင်းဆောင်ဟော့က ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် ရတနာကိုမှ မတွေ့ရဘဲ ဂူအလယ်တွင် ရပ်နေသည့် ရုပ်တုသဖွယ် ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေလက်သည်လည်း ရတနာသိုက်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ဆစ် ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်မှလွဲ၍ ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

"အဲ့တာမဖြစ်နိုင်ဘူး... အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ငါတို့ကိုလိမ်ပြီး ဒီကိုလာခိုင်းစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."

ရွှေလက်ကလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စံအိမ်သခင် ဖန်းတောက်လင်း လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်ရောက်လာ၏။ သူက ခေါင်းဆောင်ဟော့နှင့် ရွှေလက်တို့ကို ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ ရတနာသိုက်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဘယ်သူက ရတနာသိုက်ကို ကြိုရောက်နေတာလဲ..."

စံအိမ်သခင်က အလွန်အမင်း ပဟေဠိဖြစ်သွား၏။ ဤအခိုက်တွင် သူက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ဟော့နှင့် ရွှေလက်တို့အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"ရတနာတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

စံအိမ်သခင်က ထိုနှစ်ယောက်ကို သေမင်းတမန်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

"ငါ မသိဘူး... ငါ ဝင်လာတုန်းက ဒီဂူထဲမှာ အဲ့ဒီဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ပဲရှိတာ..."

ခေါင်းဆောင်ဟော့က ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

စံအိမ်သခင်သည် ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"မဟာလီမင်းဆက် စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်ချိန်တုန်းက ရွှေ့ပြောင်းလို့မရတဲ့ လမ်းစဉ်မေးမြန်းခြင်း ကျောက်စာတိုင်ငါးတိုင်ကို ရတနာသိုက်ထဲမှာ ထားခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"ငါ့ရဲ့ သေသေချာချာ အကွက်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်က ဒီလမ်းစဉ်မေးမြန်းခြင်း ကျောက်စာတိုင်ငါးတိုင်ကို ရဖို့အတွက်ပဲ..."

"အဲ့တာတွေက ဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်ပေါ့..."

"တစ်ယောက်ယောက်က ရတနာသိုက်ထဲက ရတနာတွေကို ကြိုတင်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းသွားတဲ့ပုံပဲ..."

စံအိမ်သခင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ရုတ်တရက် စံအိမ်သခင်က အခြားအရာတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"မှားနေပြီ..."

"ငါ မင်းတို့ကို လမ်းကြောင်းထဲကနေ တိုက်ခိုက်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို စိတ်စွမ်းအားနဲ့ စူးစမ်းသွားတယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရတနာသိုက်ထဲကို အရင်ဝင်ကာ ရတနာတွေ အားလုံးကို ယူသွားတဲ့ပုံပဲ..."

စေ့စပ်သေချာသော စံအိမ်သခင်က ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။

"ဟွန့်... ဒီချီလင်အကယ်ဒမီပြိုင်ပွဲက ကျောင်းဆယ်ကျောင်းရဲ့ အဖွဲ့တွေထဲကို တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်လာတဲ့ပုံပဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ရတနာကို ခိုးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းမှာ စွမ်းအားရှိမရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကို ခိုးဖို့ အဲ့ဒီလောက် မလွယ်ဘူး..."

စံအိမ်သခင်သည် ချက်ချင်း အကြံရသွားသည်။ သူက ရတနာသိုက်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာပြီး ယွီချီတောင်ထွတ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကို စုဆောင်းချင်နေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ရုပ်တုသဖွယ် ဆရာသခင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်က စကားပြောလာသည်။

"ငါက ရတနာကို ယူသွားပြီးပြီ... မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးပါနဲ့... အိမ်သာ ပြန်သွားလိုက်တော့..."