အခန်း ၂၅၀

အခန်း (၂၅၀) အဲ့ရောဂါကို ငါကုသနိုင်တယ်

လျန်ရှီးခရိုင်ဝန် မုရင်ကဲက အစည်းအဝေး ကျင်းပနေ၏။

စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုရင်ကဲက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခြားအရာရှိများကို နှုတ်မဆက်တော့ဘဲ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကာ ဘေးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဘေးဘက်ရှိ စံအိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားလေ၏။

ဤစံအိမ်မှာ ခရိုင်ဝန်၏ နေအိမ်ပင်ဖြစ်သည်။

မုရင်ကဲသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ သူ အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသော မုကျန့်ဖေး အမည်ရသည့် သားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိ၏။

သို့သော်လည်း မုကျန့်ဖေးသည် အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် အပြင်ထွက်လည်စဉ် ထူးဆန်းသော ရောဂါတစ်မျိုး ကူးစက်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးကာ အားအင်ဆုတ်ယုတ်လာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်ရာထဲ လဲနေခဲ့ရ၏။

သူ၏သား မုကျန့်ဖေး၏ ကျန်းမာရေး ယိုယွင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် မုရင်ကဲသည် အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးကွဲကြေနေခဲ့ရပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

နှစ်များတစ်လျှောက် မုရင်ကဲသည် သမားတော်များစွာနှင့် တိုင်ပင်ပြသခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ထိုရောဂါကို အမြစ်ပြတ်အောင် မကုသနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြီးခဲ့သည့်လက လာရောက်ကြည့်ရှုပေးသော သမားတော်က မုကျန့်ဖေး၏ အဆုတ်နာရောဂါသည် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အလွန်ဆုံး နှစ်လခန့်သာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်ဟု ကောက်ချက်ချသွားခဲ့၏။

မကြာသေးမီက မုကျန့်ဖေးသည် အိပ်ရာထဲတွင် လုံးဝ လဲနေခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းများလည်း အားနည်းလာခဲ့ရာ ၎င်းသည် သေချာပေါက် ကုသ၍မရသော ရောဂါဆိုးပင် ဖြစ်သည်။

အစေခံ၏ အော်ဟစ်သံများက မုရင်ကဲအား ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏သား မုကျန့်ဖေး သေဆုံးသွားမည်ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့၏။

"ဖေးအာ... ဖေးအာ..."

မုရင်ကဲသည် မုကျန့်ဖေး၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး လမ်းပိတ်နေသော အစေခံမလေးကို တွန်းဖယ်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ရောဂါဘယထူပြောပြီး ပိန်ချုံးနေသော သူ၏သား အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးနေသည်ကိုကြည့်ရင်း သူသည် သားဖြစ်သူ မသေဆုံးမီ နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် သား၏လက်ကိုသာ အားနည်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့၏။

"မြန်မြန်... သမားတော်လျိုကို သွားခေါ်ချေ..."

ရုတ်တရက် မုရင်ကဲက ဒေါသသံစွက်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလျန်ရှီးခရိုင်မြို့လေးတွင် သမားတော်လျိုကို သက်ရှိအင်မော်တယ်တစ်ဦးအဖြစ် လူသိများပြီး အလွန်မြင့်မားသော ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

နှစ်များတစ်လျှောက် အချိန်အများစုတွင် မုကျန့်ဖေးအား ကုသပေးနေခဲ့သူမှာ သမားတော်လျိုပင်ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး... ရဲမက်ခေါင်းဆောင်ကျောက်က အင်မော်တယ်လျိုကို သွားပင့်နေပါပြီ..."

အစေခံမလေးတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တောင့်တင်းသန်စွမ်းပုံရသော ရဲမက်တစ်ဦးသည် အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ် သမားတော်တစ်ဦးနှင့်အတူ အိပ်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သည်။

"သမားတော်လျို... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး... ငါ့သားက အဆက်မပြတ် ချောင်းတွေဆိုးနေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး..."

သမားတော်လျို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မုရင်ကဲက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်၍ စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်လိုက်၏။

သမားတော်လျိုက သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ လာကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်၍ လူနာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို အကဲခတ်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်း... သခင်လေးရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပါပြီ... ကျွန်တော်မျိုးလည်း ကူညီဖို့ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါဘူး..."

သမားတော်လျိုက ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပြီး သူ၏ ကောက်ချက်ကို ပြောပြလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... သမားတော်လျို... ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားနည်းလမ်းလေး စဉ်းစားပေးပါဦး... ခင်ဗျား ဖေးအာကို ကယ်ကိုကယ်ရမယ်..."

မုရင်ကဲက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သမားတော်လျိုအား ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်နေပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ငါ့သားလေး..."

အခန်းအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သတင်းကြားကြားချင်း ပြေးလာခဲ့သော မုရင်ကဲ၏ ဇနီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် မုကျန့်ဖေး၏ မိခင်ပင် ဖြစ်၏။

သမားတော်လျိုက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်း... စွမ်းရည်မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး ရယူပေးနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ရင် သခင်လေးကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး..."

"သာမန်ဆေးဝါးတွေကလည်း အလုပ်မဖြစ်တော့ပါဘူး..."

သမားတော်လျိုက မုရင်ကဲ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ဤနောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကိုသာ အကြံပြုနိုင်ခဲ့၏။

ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သိုင်းပညာစွမ်းရည် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများသည် အရာရှိများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို အထင်အမြင်သေးတတ်ကြပြီး ထိုသို့သော ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားမည် (သို့မဟုတ်) ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများအတွက် အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် လဲလှယ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့က သေမျိုးများကို မည်သို့လုပ် ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။

"အား..."

ထိုထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မုရင်ကဲ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားကာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှန်တကယ် ထိုင်ကျသွားခဲ့၏။

ထိုအခိုက်တွင် မုရင်ကဲ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာလည်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သမားတော်လျို ပြောလိုက်သည့် စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်ရှိ မုကျန့်ဖေးအပေါ်သို့ မှောက်ချကာ အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးနေတော့၏။

အခန်းထဲရှိ အစေခံမများနှင့် အစေခံများသည် သူတို့၏ သခင်နှင့် သခင်မတို့ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးပင် ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

ယင်းကိုမြင်လျှင် သမားတော်လျိုက သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ယူ၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် တွေးလိုက်၏။

တံခါးဝတွင် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါက မင်းရဲ့သားကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ကောင်း ကယ်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ကျောက်လင်သည် စင်္ကြံတွင်းရှိ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ခရိုင်ဝန်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီးနောက် အစိုးရရုံးတော်မှ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် စွမ်းအားဖြင့် ကျောက်လင်သည် ခရိုင်ဝန်၏ စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလွန်းနေခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်လေးတွင် ကျောက်လင်သည် အမိုးပေါ်မှနေ၍ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။

သမားတော်လျိုတွင် ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ကျောက်လင် ယခု ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

"ဟင်..."

ကျောက်လင်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မုရင်ကဲသည် ဤသူစိမ်းဖြစ်သူ ကျောက်လင်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်က မည်သူဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် ခရိုင်ဝန်၏ စံအိမ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာသည်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမဆို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုရုံသာဖြစ်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မုရင်ကဲသည် တိမ်တိုက်ကျားသစ်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျောက်လင်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ သူ့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ငါ့သားကို တကယ်ပဲ အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား..."

မုရင်ကဲက ကျောက်လင်အား စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

"သေချာတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သမားတော်လျိုက သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ချက်ချင်း ချလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... မင်းက တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ..."

"ငါ ဆေးပညာကို လေ့လာလိုက်စားလာတာ အနှစ်သုံးဆယ်ရှိပြီ... သေလုမြောပါး ဖြစ်နေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်အောင်၊ အရိုးနဲ့ အသားတွေကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့တော့ ငါ မပြောရဲဘူး... ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရောဂါများစွာကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အဲဒီအထဲက အများစုကို ငါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ငါက သခင်လေးကျန့်ဖေးရဲ့ အဆုတ်နာရောဂါကို ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ အသက်က နောက်ထပ် ငါးနှစ်လောက် သက်တမ်းရှည်လာခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ အခု သခင်လေးကျန့်ဖေးရဲ့ အဆုတ်နာရောဂါက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လူသားတွေ ကုသနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ..."

"ငါက သမားတော်တစ်ယောက်ပါ..."

သမားတော်လျိုက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ယင်းကို ကြားသောအခါ သမားတော်လျို မည်သို့ တွေးနေသည်ကို ကျောက်လင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ကျောက်လင်သာ မုကျန့်ဖေးကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေပြီး လျန်ရှီးခရိုင်တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်၍ မရတော့မည်ကို သူက အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"ခင်ဗျား မကယ်နိုင်တာနဲ့ပဲ ငါ မကယ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူးလေ..."

ကျောက်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်ပြီး သမားတော်လျိုနှင့် ငြင်းခုံရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် မျက်ခွံပင် မပင့်ခဲ့ပေ။

သမားတော်လျို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ခရိုင်ဝန် မုရင်ကဲမှာ ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်၏ စွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်သွားသည်။

အကယ်၍ ကျောက်လင်၌ စစ်မှန်သော စွမ်းရည်များမရှိဘဲ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ကုသပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ၏သား မုကျန့်ဖေး သေဆုံးမသွားမီ နာကျင်မှုကို ခံစားရစေမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အတော်လေး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"မိတ်ဆွေလေး... မင်းက ငါ့သားကို တကယ်ပဲ အသက်ပြန်ရှင်အောင် တကယ်ပဲလုပ်ပေးနိုင်တာလား..."

မုရင်ကဲက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

"ခရိုင်ဝန်က ငါ့ကို မယုံကြည်မှတော့ တခြားလူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါ ဝင်မစွက်ဖက်ချင်တော့ဘူး..."

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အပြင်သို့ လှည့်ထွက်သွား၏။

"ဟင်..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး..."

မုရင်ကဲသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာပြီး သူ၏ ခရိုင်ဝန် အဆင့်အတန်းနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်ကာ သားဖြစ်သူကို ကယ်တင်လိုသော ဖခင်တစ်ဦး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ကျောက်လင်အား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ငါ ယုံပါတယ်... ငါ ယုံကြည်ပါတယ်..."

"မိတ်ဆွေလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့သားကို ကုသပေးပါဦး..."

မုရင်ကဲတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်ကိုမျှ လက်မလွှတ်လိုခဲ့ပေ။

"ခရိုင်ဝန်မင်း..."

ကျောက်လင်အပေါ် မုရင်ကဲ၏ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ သမားတော်လျိုမှာ စိုးရိမ်လာပြီး စကားပြောကာ ဖျောင်းဖျလိုခဲ့၏။

"ဧည့်သည်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်..."

မုရင်ကဲသည် သမားတော်လျိုအား စကားဆုံးအောင် ပြောခွင့်မပေးဘဲ အလွန် ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ကျောက်က လျှောက်လာပြီး သူ၏ ညာလက်ကို ဖြန့်ကာ သမားတော်လျိုအား အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားရန် အမူအရာပြလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ..."

သမားတော်လျိုမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထပ်ပြောနေလည်း အကျိုးရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူက ဆေးသေတ္တာကို ဒေါသတကြီး ကောက်ကိုင်ကာ ထွက်သွားတော့၏။

ကျောက်လင်က ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ ညာလက်ကို နှိုက်ကာ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။