အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂)

ဆပ်ပြာ၏ အံ့မခန်းဖွယ်ရာနှင့် အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ အံ့အားသင့်မှု

ဘားရက် ဟူသော ဤအစွမ်းထက်လက်နက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝကို သက်တောင့် သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အကြွင်းမဲ့ အင်အားကို မိမိလက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စေသော ဤလက်နက်က သူ့အား ယခင်က တစ်ကြိမ် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော လုံခြုံမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူသည် ငှားရမ်းထားသော အခန်းတွင်းရှိ သက်တောင့်သက်သာသိပ်မရှိလှသော ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်း နေခဲ့သော်လည်း ပိုင်ကျီရိုနှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များက သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာ ခဲ့လေသည်။

မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်က သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေကြသော မျက်နှာအမူအရာ များကို သူ ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိ၏။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဟော့ပေါ့စားစဉ်က အစပ်ဒဏ်ကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သော်လည်း စားနေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်များကို သူ ပြန်လည်သတိရနေမိလေသည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤမျှလောက်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

မှန်တစ်ချပ်နှင့် အရသာရှိသော အစားအစာတစ်နပ်ကပင် သူတို့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်စေနိုင်စွမ်း ရှိ လေ၏။

ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

သူသည် လိမ္မော်ရောင် ဈေးဝယ်အက်ပလီကေးရှင်းကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖွင့်လိုက်လေ၏။

အကြွင်းမဲ့ စစ်ရေးအင်အားသည်သာလျှင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် အာမခံချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဆန္ဒမှာ သူ၏အမျိုးသမီးများအား ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ပေးစွမ်းရန်ပင် ဖြစ် လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူဝယ်ယူခဲ့သော ဆပ်ပြာနှင့် ခေါင်းလျှော်ရည်များမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ထိုအရာများက သူတို့အား မည်မျှအထိ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်ကို ဖန်းဟန်က ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသေး၏။

မိန်းကလေးများဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း မွှေးပျံ့နေသင့်ပေသည်။

သူသည် ယခင်က ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော ဆိုင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လွယ်ကူစွာဖြင့်ပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

[သဘာဝအပင်များမှ ထုတ်လုပ်ထားသော အမွှေးဆီ လက်လုပ်ဆပ်ပြာများ၊ နှင်းဆီ၊ လာဗင်ဒါ၊ စံပယ် အစရှိ သည့် အနံ့တစ်မျိုးလျှင် တစ်ဒါဇင်စီ]

[ဆီလီကွန်မပါဝင်သော ဆံသားကိုသန်စွမ်းစေသည့် ဂျင်းခေါင်းလျှော်ရည်နှင့် ဆံပင်ပျော့ဆေး အစုံ (၁၀) စုံ ဝယ်ယူမည်]

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ပိုင်ရွှီကျန်းကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် အရိပ်ကလေးတစ်ခုပမာ သူ၏အနားတွင် အမြဲကပ်နေတတ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာလည်း အသစ်အဆန်းများအပေါ် သိချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ့ရှိပေသည်။

သူမအတွက် သူ မည်သည့်အရာကို ယူသွားပေးသင့်သည်ကို တွေးတောနေမိလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ လက်ချောင်းများက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့် များက အရာတစ်ခုပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

[အယ်လ်ပန်လီဘီ သကြားလုံးတုတ်ထိုး၊ သစ်သီးစုံအရသာ၊ တစ်ထုပ်လျှင် အခု (၁၀၀) ပါဝင်သည်၊ ယခုပင် မှာယူမည်]

ဤရိုးရှင်းပြီး ချိုမြိန်သော သရေစာလေးမှာ တက်ကြွလန်းဆန်းသော ထိုမိန်းကလေးအတွက် အလွန်ပင် သင့်တော်လှပေသည်။

အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ထူးခြားသော အရသာရှိသည့် ဤနတ်သမီးသကြားလုံးများကို မြင်တွေ့ရပါက သူမ အလွန်ပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ အမျိုးမျိုးသော ပါဆယ်ထုပ်များဖြင့် ထပ်မံပြည့်နှက် နေသည့် ထောင့်တစ်နေရာကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်စဉ် အတွေးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

*စနစ် ကူးပြောင်းမယ်...*

...

အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် ငှားရမ်းထားသော အခန်းတွင်းရှိ အေးစက်စက် မီးရောင်များနှင့် မြို့ပြ၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မြေကြီးအနံ့များက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မဟာကျင်းမင်းဆက် ၏ နယ်မြေပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

အချိန်မှာ နေဝင်ဆည်းဆာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်းကြီးမှာ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေလေ၏။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပလှပသော ဆည်းဆာရောင်ခြည်များဖြင့် လင်းထိန်နေလေ သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ သူ၏အိမ်ကြီးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ လေ၏။

အပြာရောင် အုတ်ချပ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခြံစည်းရိုးမှာ မြင့်မားကာ ထူထဲပြီး ခြံတစ်ခုလုံးကို မြဲမြံစွာ ဝန်းရံထားလေသည်။

၎င်းမှာ သာမန် လယ်သမားအိမ်များနှင့်မတူဘဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဓိကအဆောက်အအုံများအားလုံးမှာလည်း ခေါင်မိုးများ တပ်ဆင်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အသစ်စက်စက် အပြာရောင် အုတ်ကြွပ်များမှာ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဆီကြိတ်ထား သကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ခိုင်ခံ့ကာ လင်းလက်နေပုံပေါ်ပေသည်။

အိမ်တစ်ခုလုံး၏ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များအတွက် အချောသတ်လုပ်ငန်းအချို့ လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်ရှိနေ သေးသော်ငြားလည်း ဤနေရာလေးမှာ အိမ်တစ်လုံး၏ အငွေ့အသက်နှင့် အသွင်သဏ္ဌာန်ကို အပြည့်အဝ ပေး စွမ်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အိမ်အသစ်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် သူ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေရသော ပုံရိပ်သုံးခုက ခြံတံခါးဘေးရှိ ယာယီတဲလေးထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

“ခင်ပွန်း...။”

“ခဲအို...။”

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့မှာ ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ် ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ရွာအဝင်လမ်းလေးပေါ်တွင် ဖန်းဟန်၏ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ် ပေါ်လာသောအခါ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာသုံးခုပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးပန်းများ ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအပြုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှု အပေါ် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

၎င်းမှာ နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူတို့သုံးဦးမှာ အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ငှက်ငယ်လေးသုံးကောင်ပမာ ဖြစ်သွားကြလေ သည်။

သူတို့သည် စကတ်စကို မကာ ဖန်းဟန်ရှိရာသို့ ပြေးလာခဲ့ကြလေ၏။

“ခင်ပွန်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့...။” ဟုပြောကာ ပိုင်ကျီရိုက ရှေ့သို့ ပြေးလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့အား အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်ရှုနေကာ သူ၏ ဆံပင်တစ်ပင်မျှပင် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မရှိစေရန် စစ်ဆေး နေသည့်အလား ရှိလေ၏။

“ခဲအို ရှင်က အကြာကြီး ထွက်သွားပြန်ပြီနော် ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ...။” ဟုပြောကာ ပိုင်ရွှီကျန်းက သူ၏ အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အလိုလိုက်ခံထားရသော ကြောင်ပေါက် လေးတစ်ကောင်ပမာ သူ့အား ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေခဲ့လေသည်။

လျူရူမေကမူ သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ရည်စများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှ အကြည့်ကို ဖယ်ခွာခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့ကြင်နာမှုများနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ပြည့်လျှံနေခဲ့ပေသည်။

အလွန်တင့်တယ်လှပသော အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ ရင်းနှီးစွာ ဝန်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် လေထုထဲတွင် သူတို့၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်သင်းနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက ခံစားခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ ပြီဟု ဖန်းဟန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ကဲပါ…၊ ကဲပါ…။ မင်းတို့အားလုံးက လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီလေ...။”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုင်ရွှီကျန်း၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲညှစ်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် မှော်အတတ်ပြလိုက်သည့်အလား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ တကယ်တော့ သူ၏ သိုလှောင်နေရာ ထဲမှ အရာ အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားသော စတုရန်းပုံ ကတ်ထူဘူးအချို့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

“ကြည့်ကြပါဦး…၊ ကိုယ် မင်းတို့အတွက် အသစ်အဆန်းတွေ ယူလာခဲ့တယ်...။”

လေထဲမှနေ၍ ရှားပါးရတနာမျိုးစုံကို ဖန်တီးထုတ်ယူနိုင်သော ဖန်းဟန်၏ အံ့မခန်းစွမ်းရည်မှာ။ အမျိုးသမီး သုံးဦးအတွက် ရိုးအီနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိချင်စိတ်ကြောင့် အနားသို့ တိုးလာခဲ့ကြလေသည်။

“ခဲအို ဒါက ဘယ်လို မှော်ရတနာမျိုးလဲ...။” ဟုပြောကာ ပိုင်ရွှီကျန်းက သူမ၏ သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်က မည်သို့မျှ ပြန်မပြောဘဲ လှပသော နှင်းဆီပန်းပုံ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ဘူးတစ်ဘူးကိုသာ ဖွင့်လိုက်လေ သည်။

ပန်းရနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသော ပန်းရောင် အတုံးလေးတစ်ခုကို သူ ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

“ဒါက ဆပ်ပြာအမွှေးတုံး အမျိုးအစားသစ်တစ်ခုပဲ...။”

သူသည် အမျိုးသမီးသုံးဦးကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေအိုးကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ပန်းရောင်ဆပ်ပြာတုံးလေးကို ရေထဲသို့ နှစ်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သံသယနှင့် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးသုံးစုံ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် သူသည် စိုစွတ်နေသော ဆပ်ပြာကို သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်လိုက်လေသည်။

အံ့မခန်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နှင်းဆီရနံ့များ ပါဝင်သည့် ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အမြှုပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအမြှုပ်များမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များပမာ ထူထပ်နေပြီး ဆောင်းရာသီ၏ ပထမဆုံးနှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်လိုက်လေလေ အမြှုပ်များက ပိုမိုများပြားလာ လေလေ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှပင် လျှံကျလာခဲ့လေ၏။

“အို...။”

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့မှာ။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိကြလေသည်။ သူတို့၏ သေးငယ်သော ပါးစပ်လေးများမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားကြပြီး လှပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာလည်း ပြူးကျယ်သွားကြလေတော့၏။

သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မှန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မှုများ နှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူတို့သည် တောဆပ်ပြာသီးများကို အသုံးပြုဖူးကြပြီး ချမ်းသာသော မိသားစုများသာ ဝယ်ယူသုံးစွဲနိုင်သည့် ဆပ်ပြာများကိုလည်း သိရှိကြပေသည်။ သို့သော် ထိုအရာများက ဤကဲ့သို့ အိပ်မက်ဆန်သော အရာမျိုးကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သူတို့ရှေ့ရှိ အမြှုပ်များမှာ ဖြူဖွေးကာ ထူထပ်ပြီး မွှေးပျံ့နေသဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ရာတွင် အသုံးပြုရသည့် အရာနှင့်ပင် မတူတော့ပေ။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံရတနာတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေလေတော့သည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ သတ္တိအရှိဆုံးနှင့် သိချင်စိတ်အပြင်းပြဆုံး ဖြစ်လေရာ သူမသည် ဆက်လက်၍ မအောင့်အည်း နိုင်တော့ဘဲ သေးသွယ်သော လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အမြှုပ်များကို သတိထားကာ ထိုးဆွကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဝါး...။”

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ နူးညံ့ပြီး ပေါ့ပါးကာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ထိတွေ့ မှုမျိုးဖြစ်ပြီး ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းနှင့်ပင် မတူပေ။

အမြှုပ်များက သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ကပ်တွယ်နေပြီး အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲ သွားကာ မွှေးပျံ့ပြီး စိုစွတ်သော အစက်အပြောက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

တိုက်ကြီးတစ်ခုကို အသစ်ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား သူမသည် ကစားချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမ ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် အမြှုပ်အချို့ကို ဆုပ်ကိုင်၍ သူမ၏ လက်ဖဝါးတွင် ပွတ်တိုက်လိုက်ရင်း ကြည်လင်သော ရယ်မောသံ များကို ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အစ်မ…၊ အစ်မမေအာ…၊ ကြည့်ကြပါဦး ဒါက အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာပဲ...။”