အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄)

ကျားတစ်ကောင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်း၊ လျူရူမေ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နေအိမ်အသစ်ကို မြင့်မားသော အပြာရောင်အုတ်တံတိုင်းကြီးဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဓိက အဆောက်အအုံများမှာလည်း အားလုံး ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အသစ်စက်စက် အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်ပြားများက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး ဖြတ်သန်းသွားလာ နေကြသော ရွာသားများအားလုံးကို လည်ပြန်လှည့်ကြည့်သွားစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ခမ်းနား ထည်ဝါလှပေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အမျိုးသားဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့်မှာ တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြ လေ၏။

အုတ်စီနေသူများ၊ ထုပ်တန်းတင်နေသူများနှင့် ရွှံ့စနယ်နေသူများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ လွှမ်းခြုံ ထားလေသည်။

ဖန်းမိသားစု၏ သားဖြစ်သူက လုပ်အားခကို ကောင်းစွာပေးချေရုံသာမက အစားအစာတိုင်းတွင်လည်း အသား ဟင်းများ ပါဝင်လေရာ ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို ယခင်က အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ကြပေ။

“နျူအာ...၊ နောက်ထပ် ပြာတစ်ပုံးလောက် ယူခဲ့ပါဦး...။”

“ဟုတ်ကဲ့...။”

နျူအာက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ရွှံ့နှင့်ပြာများ အပြည့်ပါသော ပုံးကို သယ်ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးလာခဲ့လေ၏။

သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ နျူမန်ထျန်းက မဝေးလှသော နေရာရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးတံကို ဖွာနေခဲ့လေသည်။

အလုပ်များနေသော သူ၏သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးအိုကြီးများထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

တစ်ရွာလုံးမှာ ဤပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော လေထုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင်...။

“အား...။”

လူတစ်ဦး၏ အသံဟုပင် မထင်ရလောက်အောင် စူးရှလှသော သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအသံက ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဤအေးချမ်းသော မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်းပင် ခုတ်ထစ်ဖျက်ဆီး လိုက်လေ၏။

ထိုအသံ၏နောက်တွင် ဆွဲခေါ်ခံရစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော သိုးတစ်ကောင်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် အော်သံ တစ်ခုက ကပ်ပါလာခဲ့လေသည်။

“ဘဲ့... ဘဲ့...။”

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော အမျိုးသားများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် နေရာ၌ ရပ် တန့်သွားကြလေ၏။ အားလုံးက သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်မှု မပြုနိုင်သေးမီမှာပင် တစ္ဆေသရဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရွာသားတစ်ဦး အော်သံက ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန် လမ်းသွယ်လေးထဲမှ ပြေးလွှားလာကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ သစ်ကိုင်းများ ချိတ်မိသဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း သွေးဆုတ် နေကာ ဆောင်းဦးလေထဲမှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“ကျား...၊ ကျားကြီး...။”

ထိုအမျိုးသားသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခြေထောက်များမှာ ခွေယိုင်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ တောင်နောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး ငိုသံများဖြင့် တစ်ဆို့နေခဲ့လေသည်။

“ကျား...၊ ကျားတစ်ကောင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတယ်...။ သားသတ်သမားဝမ် ရဲ့ သိုးအဆီစားကြီးကို သူ ကိုက်ချီသွားတယ်...။”

*ဝုန်း...။*

ထိုစကားများက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။ ၎င်းက လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် သုသာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကမှ အလုပ်များနေခဲ့ကြသော လူဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ယခုအခါ နေရာ၌ပင် အေးခဲသွားကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်လာသော အကြောက်တရား ဆိုသည့်အရာဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေ၏။

*ကျား...။*

တောင်တန်းများကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရသော လျိုရှီးရွာမှ ရွာသားများအတွက် ဤ စကားလုံးက အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ် ကြီးမားလှပေသည်။

၎င်းသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သေမင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကြီးမှာ သုံးစက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

“ပြေးကြ...။”

မည်သူက စတင်အော်ဟစ်လိုက်မှန်း မသိသော်လည်း ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ဘုတ်...။”

“ချွင်...။”

ရွာသားများသည် အရူးများကဲ့သို့ သူတို့၏ ရွှံ့သုတ်တံများ၊ တူများနှင့် ထမ်းပိုးများကို ပစ်ချခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ အိမ် များဆီသို့ လုယက်ပြေးလွှားသွားကြလေတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တူညီသော ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွန်းတိုက်၍ ပြေးလွှားနေကြပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ ဖိနပ်များကိုပင် မကောက်နိုင်တော့ဘဲ ပြေးသွားကြလေ တော့သည်။

အချို့မှာ ခလုတ်တိုက်၍ လဲကျသွားသော်လည်း နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်နှင့်ခြေထောက် များကို အသုံးပြုကာ လေးဘက်ထောက်၍ ရှေ့သို့ ဆက်ပြေးနေကြလေ၏။

လျိုရှီးရွာ တစ်ရွာလုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ငရဲဘုံသို့ ချက်ချင်းပင် ထိုးကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်သည် ခြံဝင်း၏ အလယ်တွင် ရပ်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့် လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးအလား ထက်မြက်နေခဲ့လေ၏။

ထိုအကြည့်များက တောင်နောက်ဘက်ရှိ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော တောင်ကုန်းများဆီသို့ စူးစိုက်သွားခဲ့လေ သည်။

“ခင်ပွန်း...။”

“ခဲအို...။”

အနောက်ဘက်မှ ငိုရှိုက်သံများနှင့်အတူ တုန်ယင်နေသော အမောတကော ခေါ်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ အိမ်ထဲမှ မည်သည့်အချိန်က ပြေးထွက်လာကြမှန်း မသိရဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ အလွန် လှပသော မျက်နှာလေးများကို မြင်တွေ့နေရလေ၏။

ယခုအခါ သူတို့၏ အသားအရေမှာ သွေးရောင်မရှိတော့ဘဲ သေမတတ် ဖြူဖျော့နေကာ သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက် စီတွင် ရပ်နေကြလေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့်သာ လုံခြုံမှုကို ရရှိနိုင်မည့်အလား ပုံပေါ်နေလေ၏။

တောင်ပေါ်တွင် ကျားများ ရှိနေခြင်းဆိုသည်မှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ဤ မိန်းမပျိုလေး နှစ်ဦးအတွက် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့...၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်...။”

ဖန်းဟန်က နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရစေသော အင်အား တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ပိုင်ကျီရိုက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံပေါ်လေ၏။

ထိုနူးညံ့သော မက်မွန်ပန်းကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများထဲရှိ သူငယ်အိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သွေးရောင်များပါ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“ရူ...၊ အစ်မရူမေ...။”

သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများလည်း တုန်လှုပ်နေကာ စကားတစ်ခွန်းကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

“အစ်မရူမေက ဒီနေ့နံနက်စောစော...၊ ဒီနေ့နံနက်စောစော တောင်နောက်ဘက်ကို ထင်းကောက်သွားမယ်လို့ ပြောသွားတယ်...။ တောင်ခြေက ထင်းတွေ အကုန်ကုန်နေပြီဖြစ်လို့ ပိုဝေးတဲ့နေရာအထိ သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့ တယ်...။”

ထိုစကားများကြောင့် ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ ထိုးကျသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...။

[ဒင်...။ သတိပေးချက်...။ သတိပေးချက်...။]

[ချိတ်ဆက်ထားသော ဇာတ်ကောင် လျူရူမေ၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေ တွင် ရှိနေပါသည်...။]

[အကယ်၍ ချိတ်ဆက်ထားသော ဇာတ်ကောင် သေဆုံးသွားပါက စနစ်သည် အလိုအလျောက် အဆင့်ကျဆင်း သွားမည် ဖြစ်ပါသည်...။ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ ကိုလည်း ထာဝရ ပိတ်သိမ်းသွားမည် ဖြစ်ပါသည်...။]

အနီရောင် အာမေဍိတ်သင်္ကေတများဖြင့် မှတ်သားထားသော အရေးပေါ်စနစ် အသိပေးချက်များက အစူးရှဆုံး ဥဩသံများကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ထိုစက္ကန့်တွင်ပင် သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်သွားခဲ့လေသည်။

လူကိုပင် ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ချင်စိတ်က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွား ခဲ့လေ၏။

သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပိုင်ဆိုင်မှုကြီးပင် ဖြစ်ပေ သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အစီအစဉ်အားလုံးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ ထိုအထဲတွင် သူ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများအားလုံးနှင့် မည်သည့်အရာကမှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ဘားရက် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကြီးတို့ ရှိနေပေသည်။

အကယ်၍ လျူရူမေသာ သေဆုံးသွားပြီး စနစ်က အဆင့်ကျဆင်းကာ နေရာလွတ်ကိုပါ ပိတ်သိမ်းလိုက်မည် ဆိုပါက...၊ သူသည် မူလအခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

အကျိုးဆက်များကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပေ။

“ခဲအို...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူ့ထံမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် အရှိန်အဝါကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ လေ၏။ သူမသည် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်လေးမှာ အလိုအလျောက် လျော့ရဲသွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဗြောင်းဆန်နေမှုများကို အတင်း အကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေ၏။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြသော အလွန်တင့်တယ်လှပသည့် မိန်းမပျိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ လက်ကိုလှမ်းကာ သူ့အား တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူတို့၏ လက်လေးများကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေး လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မူလတည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“မကြောက်ကြနဲ့...၊ အထဲမှာ ကိုယ့်ကို စောင့်နေကြ...။”

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

“ကိုယ် သူမကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်...။”