အခန်း ၃၅

အခန်း (၃၅)

တိရစ္ဆာန်ရိုင်း... မင်းက ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းစိုင်းရဲရတာလဲ...

ဖန်းဟန်သည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် အကြောက်လွန်ကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေ သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရွာအနောက်ဘက်ရှိ ခြောက်ကပ်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော တောင်တန်းကြီးများဆီသို့သာ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့လေတော့၏။

ဤမြင်ကွင်းက တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများအနောက်မှ ပုန်းကွယ်ကာ တိတ်တဆိတ် ချောင်း ကြည့်နေကြသော ရွာသားအားလုံးကို လုံးဝ ကြောင်အသွားစေခဲ့ပေသည်။

လျိုရှီးရွာတစ်ရွာလုံးမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်မှု ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေ၏။

လူတိုင်းသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မိမိတို့၏ နေအိမ်များဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားကြပြီး သူတို့၏ အိမ်ရှေ့တံခါးများတွင် နောက်ထပ် သော့သုံးလုံးခန့် ထပ်ခတ်ထားလိုက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။

ဖန်းမိသားစုမှ ဤကောင်လေးမှာ သူ လုပ်နေကျအရာများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပေသည်။ သူ သည် တစ်ကိုယ်တည်း လက်ဗလာဖြင့် ကျားများရှိရာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူ ရူးသွားပြီလား ဟုသာ တွေးစရာဖြစ်လေ၏။

“ဖန်းဟန်...၊ ဖန်းမိသားစုက ကောင်လေး...။ ပြန်လာခဲ့စမ်း...။”

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုကြီးထဲတွင် ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ သူ၏ ခြံဝင်းတံခါးအနောက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာအိုကြီးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထွက်ခွာသွားသော ဖန်းဟန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်လေ၏။

“တောင်ပေါ်မှာ ကျား ရှိတယ်...။ တစ်ယောက်တည်း သွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ...။ အခု ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့...။”

ရွာ၏ အနောက်ဘက်အစွန်တွင် မုဆိုး မာပေါ်ကော့မှာ သူ၏ ခြံဝင်းနံရံကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့ လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ခိုင်မာပြတ်သားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ နေပြီ ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း ရေခဲဂူထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးစက် နေခဲ့လေ၏။

တောင်ပေါ်မှ ထို သတ္တဝါကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို ရွာထဲရှိ အခြားသူများထက် သူက ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်း ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါဦး၊ အမဲလိုက်ခက်ရင်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျွမ်းကျင် သော မုဆိုးဆယ်ဂဏန်းခန့်ပင်လျှင် ထိုတောင်ဘုရင်ကြီးနှင့် ဆုံတွေ့ပါက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဗိုက်ခွဲ ခံရကာ သရေစာအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်ပေ၏။

*လက်ဗလာနဲ့ ကျားကို ရှာဖို့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားတယ် ဟုတ်လား...။ဒါက သူတို့ကို သွားရှာ တာမဟုတ်ဘဲ သွားပြီး ပို့ဆောင်ပေးတာပဲလေ…။ ဒီတိရစ္ဆာန်ရိုင်းရဲ့ ဗိုက်ကို ဖြည့်ပေးဖို့ အပြေးအလွှား သွားနေတာပဲ…။*

*ဒီ ဖန်းမိသားစုက ကောင်လေးက...၊ သူ ရူးသွားပြီ...။ လုံးဝကို ရူးသွပ်သွားပြီ…။*

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်သည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တစ်ခဏမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမသွားခဲ့ဘဲ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ခိုင်မာပြတ်သားကာ အထီးကျန်ဆန် နေခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်စိမ်းကြီး၏ ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများအတွင်းတွင် အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့လေ၏။ ဆွေးမြည့် နေသော သစ်ရွက်များနှင့် စိုစွတ်နေသော မြေကြီးအနံ့မှာ သွေးနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခုနှင့် ရောနှောကာ လေထဲ တွင် လွင့်ပျံလာခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး သူသည် တောအုပ်အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများက ဖြစ်တန်စွမ်းရှိသည့် ခြေရာလက်ရာများကို ရှာဖွေရန် အတွက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စနစ်၏ အေးစက်နေသော အနီရောင် သတိပေးသံမှာ သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း အောက်ခြေအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

လျူရူမေကဲ့သို့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ထိုတိရစ္ဆာန်ရိုင်းနှင့် တကယ်တမ်း ဆုံတွေ့သွားပါ က မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲခဲ့ချေ။

ထိုစဉ်မှာပင် အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စူးရှပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ရုတ်တရက် ထိုအသံမှာ အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်နက်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

“အား...။”

ဤသည်မှာ လျူရူမေ၏ အသံပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက် ရပြီး သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အမြန်နှုန်းကို အစွမ်း ကုန် ချက်ချင်းပင် မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်များမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အံ့မခန်း စွမ်းအားများနှင့်အတူ အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ် ဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးလွှားသွားခဲ့လေတော့၏။

လမ်းပိတ်နေသော နောက်ဆုံး ချုံပုတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လင်းထိန်ပြီး ကျယ်ဝန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

တောအုပ်အတွင်းရှိ ရှင်းလင်းနေသော နေရာတစ်ခုတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ် သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လျူရူမေမှာ လူတစ်ဖက်စာမျှ တုတ်ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေခဲ့လေ သည်။

သူမ၏ အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ကျားကြီးတစ်ကောင်က သူမကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ရိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဝါရောင်နှင့် အနက်ရောင် အစင်းကျားများ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဝပ်နေခဲ့လေ၏။ ၎င်းမှာ သန်မာသော နွားသိုးတစ်ကောင်ထက် ပင် ပို၍ ကြီးမားလှပေသည်။ ကြီးမားလှသော ကျားခေါင်းကြီးမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှလေသည်။

ခေါင်းလောင်းကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ထိုမျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။ ကျောကုန်းမှာ ကွေးညွှတ်နေပြီး သန်မာလှသော ခြေလက်များရှိ ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွနေကာ သံမဏိအရိုးများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေတော့သည်။

ရှည်လျားသော အစွယ်များမှာ ပျစ်ချွဲကာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော တံတွေးများ ကျဆင်းလျက် ရှိနေလေသည်။ အစွယ်ဖျားမှ တံတွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'တောက်... တောက်...' ဟူသော အသံဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့ရာ ဆွေး မြည့်နေသော သစ်ရွက်များကို လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး အပေါက်ငယ်လေးများပင် ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့လေ၏။

ငရဲဘုံမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ထိုတိ ရစ္ဆာန်ရိုင်း၏ လည်ချောင်းနက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လူတို့၏ နားစည်များကိုပင် အူသွားစေခဲ့လေ၏။

သူမ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသော ဓားမကြီးမှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မလှမ်း မကမ်းရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေခဲ့လေပြီ။ လျူရူမေသည် သစ်ပင်စည်ကို မှီကာ ခွေကျနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ပြည့်စုံလှပလွန်းသော မျက်နှာလေးမှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ယခုအခါတွင် သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး မည်သည့် သွေးရောင်မျှ မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

အတိတ်က နူးညံ့မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့မှာ သူမ၏ တစ်ခါက တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆုံးမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေပြီ။

သူမ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သားကောင်၏ သေအံ့ဆဲဆဲ ကြောက်ရွံ့မှုကို လုံလောက်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ကျားကြီးမှာ စိတ်မရှည်တော့ ပုံ ပေါ်လေသည်။

၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် အားပါပါ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဖော်ပြနေ ခဲ့လေ၏။

သွေးနံ့များနှင့်အတူ အဝါရောင်နှင့် အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လျူရူမေ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်မှာပင်...၊

“တိရစ္ဆာန်ရိုင်း...။”

“မင်းက ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းစိုင်းရဲရတာလဲ...။”

အဆုံးမဲ့ ဒေါသများနှင့် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မာန်မဲသံ တစ်ခုမှာ ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

လေထဲတွင် ခုန်အုပ်နေသည့် တားဆီး၍မရနိုင်သော ကျားကြီးမှာ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် အနည်းငယ် လန့်ဖြတ်သွားခဲ့ရလေသည်။

၎င်းသည် ကြီးမားလှသော ကျားခေါင်းကြီးကို လှည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိရစ္ဆာန် မျက်လုံးများက တောအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည့် ဖန်းဟန်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေးဟောင်း ရေခဲများကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့ပေသည်။

အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော အနုပညာ ရသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပုံကြီးချဲ့ ဖန်တီးထားသော လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော အမြောက်တစ်ခုနှင့် တူသည့် ဘားရက်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။ အေးစက်ပြီး မာကျောသော သတ္တု၏ အထိအတွေ့မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်တစ်မျိုး ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပုံ ပေါ်လေ၏။

သေနတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်...၊ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်...၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားကြီး၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေခဲ့ပေသည်။

“ဒိုင်း...။”