အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆)

ဘားရက်သေနတ်အောက်တွင် အားလုံးသည် တန်းတူပင် ဖြစ်သည်

တောအုပ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားမတတ် ကွဲအက်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည့် တောနက်ကြီးထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအသံမှာ လောကီနယ်ပယ်တွင် ရှိနေသင့်သည့် အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ စစ်တပ်စည်ကို ဒေါသတကြီး တီးခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

တောအုပ်ထဲရှိ ငှက်များအားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ ချက်ချင်းပျံတက်သွားကြပြီး ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းစွာ ငိုညည်းသံများဖြင့် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေကြကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရန်ပင် မရဲဝံ့ကြပေ။

ထိုကျယ်လောင်သော အသံကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုသတ္တဝါမှာ လေထဲသို့ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး သွေးရောက်လွှမ်းနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်လေသည်။

အစာစားရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ထိုကြီးမားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားခေါင်းကြီးမှာ။

အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် အားပြင်းစွာ ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသည့် ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် “ဒိုင်း” ဟူသော အသံကြီးနှင့် အတူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

အနီရောင်သွေးများနှင့် အဖြူရောင် ဦးနှောက်အမြှေးပါးများမှာ ဦးခေါင်းခွံအပိုင်းအစများနှင့် ရောထွေးကာ သွေးစက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။

စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွေ့လျားစွမ်းအင်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ပါး သွားခြင်းမရှိပေ။

၎င်းတို့သည် ကြီးမားလေးလံသော ကျားသေကောင်ကြီးကို ဆက်လက်တွန်းပို့လိုက်ရာ လေထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လူးလှိမ့်သွားခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် “ဘုန်း” ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပါးတရ ပစ်ကျ သွားကာ ခပ်တိမ်တိမ် ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ကြိမ်ခန့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ သန်မာလှသော ခြေလက်များမှာ ရမ်းခါသွားပြီးနောက် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကာ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။

တစ်ခါက ခန့်ညားပြီး အနိုင်မရှိသော တောအုပ်၏ ဘုရင်မှာ ယခုအခါတွင် ပူနွေးနေဆဲဖြစ်သည့် အသားစိုင်များ သာ ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီဖြစ်လေ၏။

ထိုကျယ်လောင်သော အသံကြီး ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ သည်။ လေတိုက်ခတ်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး ငှက်များမှာလည်း အသံတိတ်သွားခဲ့ကာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံ၏ ပဲ့တင်ထပ်သံများသာ ကျန်ရှိနေခဲ့လေသည်။

လျူရူမေမှာ ဝိညာဉ်အနုတ်ခံလိုက်ရသူကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေ၏။

သူမသည် ဝေးလံသောနေရာတွင် ကျားဟုပင် ခေါ်ဆို၍မရတော့သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အသေ ကောင်ကြီးကို ယုံကြည်နိုင်ခြင်းမရှိသည့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

စီးကျလာသော သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်များကို အနီရောင်ရဲရဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ကြိုးတန်းဖြင့် ဆွဲထားသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို တောင့်တောင့် ကြီးဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် မိမိအား သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သူ အမျိုးသားထံသို့ ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်မှာ ပစ်ခတ်သည့်အနေအထားဖြင့်သာ ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တောက်ပသည့် အနက်ရောင် “သံပိုက်လုံး” ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

သေနတ်ပြောင်းဝမှ အခိုးငွေ့များနှင့်အတူ ယမ်းနံ့များ တလူလူ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပေသည်။

*ဒါက ဘာလဲ…။*

*နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ မှော်လက်နက်များလား…။*

*မဟုတ်ရင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကျားကြီးကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားအောင် ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ…။*

လျူရူမေ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားပြီး ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရလေသည်။

သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များမှာ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သိရှိခဲ့ရသည်များနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေခဲ့ပေသည်။ ထူးဆန်းသော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထက်ပင် ပို၍ ထူးဆန်းပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေ ခဲ့ပေသည်။

ဖန်းဟန်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အလွန်အစွမ်းထက်လှသည့် ဘားရက်သေနတ်မှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင် နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် လျူရူမေထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး အကြောက်လွန်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခွေကျသွားသော သူမ၏ နူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ် လေးကို အေးစက်နေသော မြေပြင်ပေါ်မှ ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

“အခု ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးနော်...။”

နွေးထွေးသော လက်ဖဝါး၊ ခိုင်မာသော အထိအတွေ့နှင့် ရင်းနှီးနေသော အသံ။

နောက်ဆုံးတွင် လျူရူမေမှာ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထလာခဲ့ရလေသည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးသော အသက်ကယ်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖန်းဟန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ် လိုက်လေ၏။

သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေများနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

“ဝါး...။”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်ခိုင်မာသော သူ၏ ကျောပြင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ကာ ရင်ဘတ်ထဲသို့ မျက်နှာအပ်၍ ငိုကြွေးလိုက်လေတော့သည်။

သူမ၏ ငိုညည်းသံများမှာ စူးရှနေပြီး မကျေနပ်မှုများနှင့် အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ သူမကို ဖက်ခွင့်ပေးထားလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က တုန်ယင်နေသော သူမ၏ ပခုံးပြင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်ခတ်ပေးလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက် လေသည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲရှိ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မွှေးရနံ့သင်းပျံ့နေသော်လည်း လေတိုက်ရာသို့ ယိုင်လဲ နေသော အရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်။

လျူရူမေ၏ ငိုသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေသည်။

သူမသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လုံခြုံမှုပေးစွမ်းနိုင်သော ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသော သူမ၏ လှပသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်ကြောင့် ရဲတွတ်နေသော မျက်ဝန်း များမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် တောက်ပလျက်ရှိနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာကို စူးစိုက် ကြည့်နေမိလေသည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများနှင့် ထက်မြက်သော နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမကို အရှက်တရား တို့၏ ရွှံ့နွံများထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးပြီး ကျားလက်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သော အမျိုးသားကို ကြည့်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအမျိုးသားမှာ သူမ၏ အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏ ကမ္ဘာမြေ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏ ဘဝထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏... နတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။

ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ လေးစားခြင်း၊ ချစ်မြတ်နိုးခြင်း၊ မှီခိုခြင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တို့ ရောထွေးနေသော မကြုံဖူး သေး သည့် ခံစားချက်များက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ ရေလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ခုခံအားများကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် လျူရူမေမှာ တုန်ယင်လျက် ခြေဖျားထောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လိုက်လေ၏။

သူမသည် မျက်ရည်၏ ငန်သောအရသာ ကျန်ရှိနေသေးသော နွေးထွေးသည့် နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော်လည်း အလွန်ပင် ပြတ်သားလှပေသည်။

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (၂၀၀) တိုးလာပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားကာ ဖန်းဟန်အား အပြည့်အဝ ချစ်မြတ်နိုးသွားပါပြီ...။]

[ဒင်...။ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါး စွမ်းအင် (+၂၀၀)...။]

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော စနစ်၏ အသိပေးချက်ကြောင့် ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှား သွားခဲ့ရလေသည်။

မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ သူသည် ပိန်ပါးသော သူမ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တန်ပြန် တိုက်စစ်ဆင်ကာ ဦးဆောင်လိုက်လေတော့သည်။

............

တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများ၏ အပြင်ဘက်၊ လျိုရှီးရွာ၏ ဝင်ပေါက်တွင်။

ရွာသား ရာပေါင်းများစွာမှာ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး တောင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့် ကာ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ လူအုပ်၏ ရှေ့တွင် လက်နောက်ပစ်ကာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လျှောက်သွားနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ သခွားခါးသီးကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေခဲ့ပေသည်။

မုဆိုး မာပေါ်ကော့မှာ သူ၏ လှံတံကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားပြီး လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့၏ လှပသော မျက်နှာလေးများမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် တစ်ဦး ကိုတစ်ဦး အားပြုကာ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေလျက် တောအုပ်၏ ဝင်ပေါက် ဆီသို့ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မမှိတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ရွာထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ထူးဆန်းပြီး လောကီပြင်ပမှ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ထိုအသံမှာ ကောင်းကင် ဘုံ၏ ဒေါသကဲ့သို့ပင် လူတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ တောင်ပေါ်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုအရာက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို အောက် ခြေအထိ ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။

ပြီးဆုံးသွားချေပြီ။ ဖန်းမိသားစုမှ ကောင်လေးမှာ... အန္တရာယ်ကြီးမားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရွာထဲရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် ဖိစီးနေပြီး အမျိုးသမီးအချို့မှာလည်း တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေကြသည့်အချိန်တွင်။

“ကြည့်စမ်း...၊ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာနေပြီ...။”

မျက်စိကြည်လင်သူ တစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မျက်လုံးများအားလုံးမှာ အမှောင်ဖုံးနေသော တောင်တောအုပ်၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။

ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ သစ်တောထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသူမှာ ဖန်းဟန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ တောင် ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေသည်။ သူ၏ နောက်တွင်မူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လျူရူမေက လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။

“ပြန်လာကြပြီ...၊ သူတို့ ပြန်လာကြပြီ...။”

“ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...၊ သူ ဘာမှမဖြစ်ဘူး...၊ သူ ဘာမှမဖြစ်တာကို အရမ်း ဝမ်းသာ ပါတယ်...။”

နှစ်ဦးစလုံး ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာဝင်ပေါက်တွင် စောင့်ဆိုင်း နေကြသော ရွာသားများမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းမှာလည်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျလာကာ သူတို့၏ စကတ်များကို မကာ ရှေ့သို့ ပြေးသွားရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...၊

လူတိုင်း၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ထိုနေရာတွင် ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းမြောက်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး တစ္ဆေ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးခံလိုက် ရလေတော့သည်။

သူတို့ ဘာကို မြင်လိုက်ရသနည်း…။

ဖန်းဟန်၏ နောက်ကွယ်တွင် လျူရူမေအပြင်... ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထိုအရာမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အဝါရောင်နှင့် အနက်ရောင် အစင်းကျားများ ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာသော နွားသိုးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားလှပေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ် တိုက်ဆွဲထားသော်လည်း တောဘုရင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များက လူတို့အား အသက် ရှူရပင် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ထိုကျားကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်...၊ သို့သော် ထိုကျားကြီးမှာ ခေါင်းမရှိပေ။

ကြီးမားသော ခေါင်းရှိရမည့် လည်ပင်းနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက် နေသည့် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရာဝတ္ထုဖြင့် ပစ်ခတ်ခံ လိုက်ရသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ကျားခြေထောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သေအံ့ဆဲဆဲ ခွေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲသကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင် ထားကာ မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ကြောင်အသွားသည့် ရွာသားများဘေးမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွား ခဲ့လေသည်။

လျိုရှီးရွာတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရလေသည်။