အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇)

ရွာသားများ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြပြီး မုဆိုးမလေး၏ ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်မှု

ဖန်းဟန် တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲလာသော ကျားသေကောင်၏ ခေါင်းမရှိသည့် အလောင်းကြီးဆီသို့ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

ထိုဧရာမခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစင်းကြောင်းများ။

သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း တောဘုရင်ကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်မှာ လွင့်ပျောက် သွားခြင်းမရှိသေးဘဲ ယခုမူ စုတ်ပြတ်နေသော အိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် မဆင်မခြင် ဆွဲခေါ် ခံနေရလေသည်။ အားလုံးထက် ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ၎င်း၏ ခေါင်းပျောက်ဆုံးနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင် ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုခန့်ရှိသော သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ဓားဖြင့် ခုတ်ထားခြင်းလည်း မဟုတ်၊ လှံဖြင့် ထိုးထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုသော နတ်ဘုရား၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကြောင့် အထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေလေသည်။

ရွာသားများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အချိန်တိုအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသည့် ဝမ်းမြောက်မှုမှသည် ကျားအလောင်းကို မြင်ရသည့် အံ့အားသင့်မှု၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများကို မြင်ရသည့် ထိတ်လန့်မှု၊ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်နေသည့် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၌မူ စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားကြလေတော့သည်။

မုဆိုး မာပေါ်ကော့မှာမူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒူးများခွေကျသွားကာ “ဒုတ်” ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။ သူ သည် ကျားသေကောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဒဏ်ရာကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သစ်ရွက် တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေတော့၏။ သူသည် တစ်သက်လုံး တောကောင်များနှင့် ထိတွေ့လာခဲ့သူဖြစ်ရာ မည်သည့်ဒဏ်ရာမျိုးကိုမျှ မမြင်ဖူးဘဲ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုသူ မြင်နေရသည်မှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။

“ဒါ... ဒါက လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး...။”

မာပေါ်ကော့မှာ ရှိုက်ငိုသံများဖြင့် တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်၏၊

“ဒါက တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ ဒေါသပဲ...၊ ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးပဲ...။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးပဲ…။”

သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ လူသားအရေခြုံ ထားသည့် နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မာပေါ်ကော့၏ စကားကြောင့် ထိန်းချုပ်ထားသမျှ စိတ်ခံစားမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ရွာသား အားလုံး၏ အာရုံကြောများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြလေသည်။ ရွာဝင်ပေါက် တစ်ခုလုံးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

“ဖန်းမိသားစုက သခင်လေးက...၊ ကမ္ဘာမြေကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားလား...။”

“လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ မိုးကြိုးတွေ ပစ်ချပြီး ကျားကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား...။”

“အို ဘုရားသခင်...၊ ငါတို့ရွာမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး အသက်ရှင်နေထိုင်နေတာပဲ...။”

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများမှာ ထိုအချိန်တွင် စူးစိုက်ဝတ်ပြုမှုများအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ လေသည်။ ရွာသားများသည် ဖန်းဟန်ကို သိလိုစိတ်၊ တွေးတောစိတ်ဖြင့် မကြည့်တော့ဘဲ လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့ ရိုသေသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

“ခင်ပွန်းသည်...။”

“အစ်ကိုဟန်...။”

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်မှုမှ လွတ်မြောက်လာကြပြီး စကတ်များကို မကာ အပြေး သွားလိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ငိုရှိုက်ရင်း ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းများကို တစ်ဖက်စီ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ် ထားလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဖန်းဟန်ကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းလှလှများတွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ် တောက်ပသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့ ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ လက်ကလေးများကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော

ရွာသားများဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နျူအာနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူ နျူမန်ထျန်းတို့ထံ အကြည့်ရောက်သွားခဲ့၏။

“ဦးလေးနျူ...၊ လူနည်းနည်းလောက်ခေါ်ပြီး ဒီတိရစ္ဆာန်ကို အရေခွံခွာဖို့နဲ့ အမဲဖြတ်ဖို့ သယ်သွားလိုက်ကြ...။”

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ငြင်းဆို၍မရနိုင်သော အာဏာရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဒီည...၊ ဒီအိမ်ကို ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ဒီကို လာခဲ့ကြ...။ ကျားသားစားပြီး ဝိုင်သောက်ကြမယ်…။”

...

ညဉ့်ဦးယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ဖန်းဟန်၏ မပြီးသေးသော ခြံဝင်းထဲတွင် မီးပုံကြီးများမှာ တောက် လောင်နေကြလေသည်။ ကြီးမားသော ကျားအသားတုံးများကို သံအိုးအချို့တွင် ချက်ပြုတ်နေကြပြီး ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်များ ရောစပ်ထားသည့် ရနံ့များမှာ လျိုရှီးရွာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

အိမ်ဆောက်ရန် ကူညီပေးသော လက်သမားနှင့် ရွာသားအားလုံးမှာ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့သည် အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသော ကျားအရိုးပြုတ်ရည်နှင့် ကျားသားများကို ပန်းကန်ကြီးများဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထား ကြပြီး သူတို့ဘေးတွင် ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းက မြေအောက်ခန်းမှ အထူးထုတ်လာသော ဒေသခံအရက် များ ရှိနေလေသည်။

သူတို့သည် အသားများကို စိတ်ကြိုက်စားပြီး အရက်များကို ပန်းကန်ကြီးများဖြင့် သောက်သုံးကြရာ အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုညစာစားပွဲတွင် မည်သူမျှ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် စကားမပြောရဲ ကြပေ။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် မရှိရှိ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် လူငယ် လေး ဖန်းဟန်ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပေသည်။

ဖန်းဟန်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ဝတ်ပြုမှုနှင့် လွန်စွာ ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ကျားတစ်ကောင်ကို တစ်ကိုယ်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော အစွမ်းထက်သူမှာ နတ်ဘုရားနှင့် မခြားနားပေ။ သူပေးသော ကျားသားတစ်ကိုက်ကို စားရခြင်းသည်ပင် တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာစေပေလိမ့်မည်။

နျူအာမှာ အရက်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာနီရဲနေလျက် ဖန်းဟန်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး “ဘုန်း” ခနဲ ဒူးထောက် လိုက်လေသည်။

“သခင်လေးဖန်း...၊ သင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရွာတစ်ခုလုံးရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ...။ ကျွန်တော်က စကားပြော မတတ်ပေမယ့် ဒီအရက်ပန်းကန်နဲ့ ဂုဏ်ပြုပါတယ်…။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ဒေသခံ အရက်ပြင်းများကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက် လေသည်။ သူနောက်တွင် အခြားရွာသားများလည်း လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြပြီး လူတိုင်းက ဖန်းဟန်ကို မနာလိုမှု များနှင့် ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် နတ်ဘုရားကို ကြည့်နေကြသော သက်ဝင်ယုံကြည်သူ များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။ ဖန်းဟန်သည် မည်သူ့ကိုမဆို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ခံနေခဲ့လေသည်။

...

ညဉ့်နက်လာပြီး ဆူညံသံများ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင်။

ဖန်းဟန်၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေ၏။ သူသည် ရေချိုးပြီးနောက် အနားယူ ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် တံခါးမှာ “ကျွီ” ခနဲ ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

လျူရူမေ၏ ပုံရိပ်မှာ အသံမထွက်ဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သူမသည် ရေချိုးပြီးနောက် လမင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အိပ်ရာဝင် အင်္ကျီပါးလေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များမှာ စိုစွတ်နေကာ သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ပခုံးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး ဆံဖျားမှ ရေစက်များမှာ သူမ၏ လှပသော လည်ပင်းသားပေါ်သို့ ကျဆင်းနေလေသည်။

ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် သူမ၏ တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ နီရဲနေပြီး စိုစွတ် နေသော မျက်ဝန်းများမှာ စမ်းရေတွင်းလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူမ၏ အကြည့်များမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း နေလေတော့သည်။ သူမသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သော့ခတ်လိုက်လေသည်။

“ကလစ်” ဟူသော အသံအေးအေးလေးမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။

ဖန်းဟန်၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် လျူရူမေသည် ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် အိပ်ရာဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဒူးများခွေကျသွားပြီး ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်ကို အိပ်မက်ဆန်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရာအား လုံးကို စွန့်လွှတ်ရဲသည့် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထိုအကြည့်တွင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူ၏ မှီခိုလိုစိတ်၊ နက်ရှိုင်းသော ဝတ်ပြုမှုနှင့် ခွဲခွာ၍မရသော နူးညံ့မှုတို့ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“သခင်လေး...။”

သူမ၏ အသံမှာ နူးညံ့ပြီး မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေသော်လည်း အကောင်းဆုံး အရက်တစ်ခွက်ကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်းပင် မူးဝေသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိနေလေသည်။

“ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ အပိုင်ပါ...။”

သူမ စကားမဆုံးမီနှင့် ဖန်းဟန် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လျူရူမေသည် တုန်ယင်နေသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ် လိုက်လေသည်။ သူမသည် ခါးတွင်စည်းထားသော ခါးပတ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြေလျှော့လိုက်၏။ ထိုအင်္ကျီပါးလေး မှာ နောက်ဆုံးသော အားပြုရာကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောကျသွားခဲ့လေသည်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အချိုးအစားပြေပြစ်သော သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် မည်သည့် အရာမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး နွေးထွေးသော မီးရောင်အောက်တွင် ပျားရည်ရောင် အလင်းတန်းလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နူးညံ့မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသော အကောင်းဆုံး အနုပညာလက်ရာတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။

[ဒင်...။ လျူရူမေသည် သူမကိုယ်သူမ ဖန်းဟန်ထံသို့ အပြည့်အဝ အပ်နှံလိုက်ပါပြီ၊ သူမ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စနစ်စွမ်းအင် (+၂၀၀) တိုးလာပါသည်...။]

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အေးစက်သောအသံမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန် တွင် ဖန်းဟန်မှာ သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်မှုမရှိတော့ဘဲ သူ့ရှေ့ရှိ နူးညံ့မွှေးပျံ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေး ကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်လေတော့သည်။

*ကျေနပ်စရာကောင်းလိုက်တာ…။*

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်ကျေနပ်မှုများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရ လေတော့သည်။