အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀)

မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းမှုကြောင့် ပိုင်ရွှီကျန်းက သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို ခိုးယူသွားလေပြီ။

အိမ်နံဘေးတွင် ရန်ဟုန်မေ၏ ပျက်စီးနေသော တံခါးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ပွင့်လျက်ရှိပြီး လေညင်းလေး တစ်ချက်က ဝင်လာရန် ကြိုးစားနေပေ၏။

သို့သော် ဝင်ရောက်လာသည်မှာမူ မွန်းကျပ်လှသော ပူပြင်းသည့် လေပူလှိုင်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရန်ဟုန်မေသည် တံခါးခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ရေထဲမှ ဆယ်ယူထားရသကဲ့သို့ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။

သူမ၏ ဖာထေးထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူမ၏ ပိန်ချုံး နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရာ အရိုးအဆစ်များကိုပင် အထင်းသား မြင်နေရပေသည်။

သူမသည် လက်ထဲတွင် အိုဟောင်းနေသည့် ပေရွက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ တစ်ချက်ချင်း ယပ်ခတ်နေလေ၏။

ယပ်တောင်မှ လေမှာလည်း ပူနွေးနေပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ ထိမှန်လာသည့်အခါ မီးလျှံများဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံ နေရသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။ သူမမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းလှသဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေသည့် ခွေးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ လျှာကို ထုတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရ၏။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် သူမ အလွန်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ပျိုးထားသည့် ဟင်းရွက်ပင် အတန်းအနည်းငယ် ရှိနေ၏။ ယခုအခါတွင်မူ အရွက်များအားလုံးမှာ ညှိုးနွမ်းနေပြီး နေပူဒဏ်ကြောင့် အစွန်းများ လိပ်တက်ကာ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ရန်ဟုန်မေ၏ နှလုံးသားမှာ ထိုဟင်းရွက်ရွက်များထက်ပင် ပိုမိုခြောက်သွေ့နေခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နံရံထက်မှတစ်ဆင့် သင်းပျံ့အေးမြသော အနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု ဝေ့ဝဲလာခဲ့သည်။

*ဖရဲသီးအနံ့ပါလား…။*

ထိုအရသာမှာ ချိုမြိန်ပြီး လန်းဆန်းကာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားမည့် အေးမြမှုမျိုး ဖြစ်နေပေ၏။ ရန်ဟုန်မေ သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ အနံ့မှာ ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်နံဘေးမှ ကျယ်ဝန်းအေးမြသော အိမ်ဝင်းကို စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိ၏။ ဖန်းဟန်သည် အေးစက်နေသည့် ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းကို ကိုင်ကာ အလယ်ဗဟိုမှ အချိုဆုံးအပိုင်းကို ဇွန်းဖြင့် ခပ်စားနေလိမ့်မည်။

သူမမှာတော့ ရေပြင်ညီမြင်နိုင်သည့်အထိ ပါးလွှာနေသော ဟင်းရွက်ပြုတ်ရည် တစ်ဝက်ကို သောက်ရင်း အပူ လွန်ကဲ၍ မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေရသည်။

*ဘာကြောင့်လဲ...။*

*အား...။*

*ဘာကြောင့် ဖန်းဟန်တို့အိမ်မှာပဲ ဒီလောက်ကောင်းကောင်း စားသောက်နေရတာလဲ…။*

သူမသည် ထူထဲသောနံရံကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေရင်း မျက်လုံးဖြင့်ပင် အပေါက်ရာတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖောက်လို နေမိတော့၏။

...

ညဉ့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း နေ့ခင်းက ပူပြင်းမှုမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။

လေထုမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး လေတစ်ချက်မျှ တိုက်ခတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အိမ်ဝင်းထဲမှ ပိုးကောင်များ၏ အသံမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် စူးရှလှပြီး အသံတိုင်းမှာ စိတ်ကို ငြိမ်းချမ်း မှု မပေးနိုင်ပေ။

ဖန်းဟန်၏ အိမ်သစ်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ထွင်းထုထားသည့် အိပ်ရာကြီးမှာ အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို သိမ်းပိုက်ထား၏။

အဆင်ပြေစေရန်အတွက် အိပ်ရာ၏ နှစ်ဖက်ကို ပိုင်းခြားထားရန် ပါးလွှာသော ပိုက်ဆန်လျှော်ကာကိုသာ အသုံး ပြုထားပြီး ဖန်းဟန်မှာ တစ်ဖက်တွင် ရှိနေကာ ပိုင်ညီအစ်မများနှင့် လျူရူမေတို့မှာမူ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေကြလေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ လူးလှိမ့်နေခဲ့ပေ၏။ သူမသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲ အတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ပိုးထည်ညအိပ်ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုပစ္စည်းမှာ အလွန်ပင် အေးမြလန်းဆန်းစေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ချွေးစိုနေသော အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေပြီး စေးကပ်နေသဖြင့် ဖော်ပြ ၍မရနိုင်အောင်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလေသည်။

သူမသည် သူမဘေးရှိ အစ်မတော် ပိုင်ကျီရိုနှင့် မေအာတို့၏ ပုံမှန်ရှူရှိုက်သံများကို ကြားနေရ၏။ သူတို့မှာ အိပ်ပျော်နေပုံရသော်လည်း သူမမှာမူ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှ အပူဓာတ်များ တက်လာနေ သဖြင့် ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်ကာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် စောင်တစ်ထောင့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော လမင်း၏ အရိပ် အယောင်အောက်တွင် အကာ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် သူမ နေ့ရောညပါ တမ်းတနေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေပေသည်။

*အစ်ကိုဟန်...၊ ခင်ပွန်းသည်...။*

ဖန်းဟန်၏ ပုံမှန်ရှူရှိုက်သံမှာ မှော်ဆန်သည့် အစွမ်းတစ်ခုခု ရှိနေသည့်အလားပင်။ အသံတိုင်းမှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေ၏။

နေ့ခင်းတွင် သူ လှည့်ပတ်လိုက်သော ထူးဆန်းသည့် “မှော်ကိရိယာ”၊ ထိုမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လေအေးများ။ ထို့နောက် အလွန်အေးမြချိုမြိန်သည့် ပဲစိမ်းရည်နှင့် ဖရဲသီးတို့မှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေ၏။

ဤယောက်ျား...။

သူသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းများကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး သူမကို အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် နေထိုင်စေ နိုင်သည်။

သေမင်း၏ လက်မှ သူမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည့် ပုံရိပ်မှာလည်း ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာများမှာ သူမ၏ အရိုးအဆစ်များနှင့် သွေးကြောများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမြဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပါးပြင်များမှာ ပူနွေးနေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ခုန်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခုမှာ သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်ရှိ လာခဲ့တော့လေ၏။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်သည်းများဖြင့် လက်ဖဝါးကို စိုက်ထားကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူဓာတ်နှင့် နှလုံးသားထဲမှ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင် မြတ်နိုးမှုတို့က သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် တွေဝေမှုများကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်တော့မည်။

သူမသည် ငါးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အသံပင် မထွက်ခဲ့ပေ။

သူမသည် အိပ်ရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တွားသွား၍ ထွက်လာခဲ့၏။

ဖိနပ်မပါသော သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ခြေဖဝါးလေးများသည် အေးမြသော အုတ်ပြားများပေါ်သို့ ထိတွေ့ လိုက်လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် နားစည်ပင် အုံ့ဆိုင်းသွားတော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

သူမသည် ပါးလွှာသော ပိုက်ဆန်လျှော်ကာကို ပတ်၍ ဖန်းဟန်၏ အိပ်ရာဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသော သူ၏ အိပ်ပျော်နေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ရွှီကျန်း ၏ အသက်ရှူသံပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော ရဲစွမ်းသတ္တိကို မွေး ထုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်စွာဖြင့်...။

သူမသည် အသံမထွက်စေဘဲ သူ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လျှောကျသွားသည့် ငါးက လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

ထိုယောက်ျား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အမျိုးသားတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ သူမကို ငြိမ်းချမ်းမှုများစွာ ပေးစွမ်းနိုင်၏။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူမကို တုန်ယင်သွားစေလောက်အောင် ပူပြင်းသည့် မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ပူနွေးသော မျက်နှာကို သူ၏ သန်မာသော ရင်အုပ်ပေါ်တွင် အားပါးတရ ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူမ ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်၏။

ဖန်းဟန်မှာ အိပ်စက်ခြင်းမှ လန့်နိုးသွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် မိန်းကလေးငယ်၏ ထူးခြားသော ရနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ ပူနွေးပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ တိုးညင်း ပြီး တုန်ယင်နေသည့် တမ်းတမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုက သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“ခင်ပွန်းသည်...၊ ကျွန်မ ပူတယ်...။”

ဖန်းဟန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် မိန်းကလေး၏ “ပူတယ်” ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ မှိုင်းပြပြ လရောင်အောက်တွင် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ရဲတွတ်နေသော မိန်းကလေး၏ လှပလွန်းသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထို့အပြင် တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်ဝန်းများ။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဖိတ်ခေါ်နေချိန်တွင် သူ မည်သို့ တုံ့ဆိုင်းနိုင်ပါမည်နည်း။

ဖန်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏သွေးကို ဆူပွက်စေသော ထိုနူးညံ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ အောက်သို့ အားပါးတရ ဖိကပ်လိုက်လေတော့သည်။

...

အကာ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်။

အမှန်တကယ်တွင် ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့မှာ ပိုင်ရွှီကျန်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထလိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက နိုးနေ ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် အသက်ကိုပင် မရှူရဲဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး လှဲနေရင်း နံဘေးမှ တိုးညင်းသည့် အသံများကို နားထောင်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူမ၏ ညီမလေး၏ မျက်ရည်သံနှင့်အတူ “ကျွန်မ ပူတယ်” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ။ ပိုင်ကျီရို၏ နှလုံးသားမှာ တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချဉ်သောအရသာနှင့် ခါးသက် သောအရသာတို့ ရောထွေးနေသော်လည်း ထူးဆန်းသော သက်သာရာရမှုတစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်ထားသော မောဟိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အိပ်ရာဘောင်၏ ညည်းညူသံများမှာမူ မည်သို့မျှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့၏ မျက်နှာများမှာ မီးလောင်နေ သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ရဲတွတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် စောင်များကို ခေါင်းမြီးခြုံကာ ရှက်လွန်းသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ပင် ဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်နေကြ သည်။

သို့သော် ထိုအသံမှာ မှော်ဆန်သည့် အစွမ်းတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား သူတို့၏ နားထဲသို့ နေရာအနှံ့မှ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူနွေးလာပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားချက်များက နှလုံးသား မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာတိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

[ဒင်...။ ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ အရာအားလုံးကို အပ်နှင်းလိုက်သဖြင့် ချစ်ခင်မှုအဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိ သွားပြီး ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (၂၀၀) တိုးလာပါသည်...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ကျီရို၏ အချစ်ကို မျှဝေခံစားမှုကြောင့် တံခါးစွမ်းအင် (၂၀) တိုးလာပါသည်...။]

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ အချစ်ကို မျှဝေခံစားမှုကြောင့် တံခါးစွမ်းအင် (၂၀) တိုးလာပါသည်...။]

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော စနစ်၏ အသိပေးချက်များကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ အောက်ရှိ မိန်းကလေးမှာလည်း ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် တုံ့ပြန်နေသည်ကို သူ ခံစား လိုက်ရ၏။

ဖန်းဟန်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးတစ်လုံးသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

*သိပ်ကောင်းတာပဲ...။*