အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) မှိုနှင့် တောကြက်ဆီပြန်ချက်

"ရဲဘော်လီဝေမင်... ခင်ဗျားမှာထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နောက်တစ်ပတ်နေရင် ကျွန်တော် ယူလာပေးပါ့မယ်..."

"လမ်းလျှောက်ပြီး လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့... ဒီမှာတင် နေခဲ့လိုက်တော့..."

ကျန်းဝေမင်နှင့် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စရပ်များကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်ပြီးနောက် လီလန်က ကျန်းဝေမင်ကို ခြံဝင်းတံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်လီတာ့ဟိုင်သည် ရေနွေးအိုး တည်ပြီးစဖြစ်၍ နှစ်ဆပျော်ရွှင်ခြင်း အဆောင်အယောင်ပါသော ကြွေခွက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာ၏။

"ဟေး... ဝေမင်... ပြန်တော့မလို့လား... ဘာလို့ နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်မနေရတာလဲ..."

ကျန်းဝေမင်က ပြန်ရန် ပြင်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် လီတာ့ဟိုင်က လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် မျိုးဆက်တူညီသော်လည်း ကျန်းဝေမင်မှာမူ သူ၏အဖေ အသက် ၄၀ ကျော်မှ မွေးဖွားလာခဲ့သည့် သားတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် လီတာ့ဟိုင်ထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ခန့် ငယ်ရွယ်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်... ကျွန်တော့်မှာ တခြားလုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ မနေသာတော့ဘူးဗျ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ကျေးလက်ဒေသများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရသူဖြစ်သဖြင့် အမြင်အာရုံ အလွန်စွဲမြဲ ထက်မြက်လှသည်။ ရွာသားတစ်ယောက်၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တစ်ချက် မျှော်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်ကဲ့သို့သော ငွေကြေးမျိုးကို ရှာဖွေနိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူ အတတ်သိနိုင်သည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ရေနွေးအိုး တည်ထားစဉ်က ရေနွေးများကို ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော တောကြက်မွှေးအနံ့များမှာ မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ယိုစီးထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လီလန်သည်လည်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ မှိုများကို ဆေးကြောနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်က ညစာအတွက် ဘာချက်ပြုတ်နေသလဲဆိုသည်ကို ဦးနှောက်ရှိသူ မည်သူမဆို သိရှိနိုင်ပေသည်။

၎င်းမှာ အရှေ့မြောက်ဒေသ၏ နာမည်ကျော် ဟင်းလျာတစ်ခုဖြစ်သော မှိုနှင့် ကြက်သားချက်ပင်ဖြစ်၏။

မဟုတ်သေး... တောကြက်နှင့် မှိုဆီပြန်ချက်ဟု ဆိုရပေမည်။

လတ်ဆတ်သော အေးခဲမှိုများကို မိုးပျံနဂါး စွပ်ပြုတ်ရည်ထဲသို့ ထည့်သွင်း၍ ဆားအနည်းငယ်ဖြင့် အရသာ သွင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် အလွန်ပင် အရသာ ထူးကဲလှပေသည်။

တောကြက်သား၏အနံ့ကို စဉ်းစားရုံမျှဖြင့် ကျန်းဝေမင်သည် ထိုမှိုနှင့် တောကြက်ဆီပြန်ချက်ဟင်းလျာသည် မည်မျှအထိ အရသာ ထူးကဲမွှေးကြိုင်နေမည်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်မိကာ ဝမ်းတွင်းရှိ သန်ကောင်များပင် ဆာလောင်လှုပ်ရှားလာတော့၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရွှမ်းရွှေရွာသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ကာလဖြစ်ရာ သူ၏ တူတစ်စုံ ထပ်မံတိုးပွားလာပါက အစ်ကိုတာ့ဟိုင်၏ မိသားစုမှာ အသားတစ်ပန်းကန်နှင့် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ကို ခွဲဝေစားသောက်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုတူမလေးနှစ်ယောက်မှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ပါးများပင် ခွက်ဝင်နေပြီး အလွန်ပင် ပိန်လှီကာ အာဟာရချို့တဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိကြသည်။

သူသည် ဦးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် တူမလေးများ၏ အသားနှင့် ဟင်းရည်ကို မည်ကဲ့သို့ ရက်ရက်စက်စက် လုယူစားသောက်နိုင်မည်နည်း။

မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုအခါ အခြေအနေများက ခက်ခဲကျပ်တည်းလှသည်။ အကယ်၍ ပြောင်းဖူးမှုန့် တစ်လုတ်၊ အသားတစ်ဖတ်နှင့် ဟင်းရည်တစ်ငုံကို ပိုမိုစားသောက်နိုင်ပါက အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးက ပိုမိုများပြားလာမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ခရိုင်အတွင်းရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၌ အလုပ်အကိုင်ရှိပြီး လစာရရှိသဖြင့် ငတ်ပြတ်မည့် ဘေးဥပဒ်မရှိပေ။

သူသည် မိမိ၏ တူမလေးများနှင့် ရိက္ခာကို မလုယက်နိုင်ပေ။ သူသည် အမြတ်ကြီးစား ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသော လူသားချင်းစာနာစိတ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် သုံးကျင်းကျော်ခန့်ရှိသော လတ်ဆတ်သည့် အဝါရောင်မှိုများကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခုကိုလည်း အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်နောင်တွင်လည်း လီလန်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်မျိုး ထားရှိစေရမည် ဖြစ်၏။

"အမလေးကွာ…အိုးထဲမှာ ဟင်းတွေချက်ထားတာရှိပါတယ်ကွ... ဝေမင်... ပြန်လာခဲ့စမ်းပါ... ငါတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်သည် ခရိုင်အတွင်းရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသော အလုပ်အကိုင် ရှိသည်။ တောင်နှင့် မြစ်ကို မှီခို၍ အသက်မွေးရသော ဤမုဆိုးဟောင်းကြီးများမှာ သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ လီတာ့ဟိုင်သည် ကျန်းဝေမင်ကို မျက်နှာသာပေးလိုပြီး ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်မျိုး ချန်ထားရစ်လိုသည်။

သူ၏သား လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ မဝင်ရောက်လိုသဖြင့် ကျန်းဝေမင်ကို အကူအညီတောင်း၍ မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေပေးကာ အနာဂတ်ကို အာမခံချက် ရှိစေရန် ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

အတိတ်နှစ်ဘဝတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှင်သန်ခဲ့ဖူးသော လီလန်သည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စေတနာကောင်းကို မည်ကဲ့သို့ သတိမပြုမိဘဲ နေမည်နည်း။

"ဦးလေးဝေမင်... ညစာအတွက် နေခဲ့ပါဦးဗျ... ကျွန်တော့်အဖေ ချက်တဲ့ မှိုနှင့် တောကြက်ဆီပြန်ချက်က ရွှမ်းရွှေရွာမှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်သည် ဖရဲသီးရောင်းသူက မိမိဖရဲသီးကို ချီးမွမ်းသကဲ့သို့ မိမိ၏ လက်ရာကို ချီးမွမ်းကာ ကျန်းဝေမင်ကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ခရိုင်အတွင်းရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှာ အလုပ်သမား ရာဂဏန်းရှိသော နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံကြီးဖြစ်ပြီး ထမင်းစားဆောင်တွင် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးရာ နေ့စဉ် ပေါက်စီနှင့် ဂျုံမှုန့်မုန့်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို ပြုလုပ်ရသည်။

တခြားသော ဟင်းလျာကြီးများဖြစ်သည့် ဂေါ်ဖီထုပ်၊ ပဲပြားနှင့် အာလူးတို့မှာ တစ်နပ်လျှင် ကျင်းရာဂဏန်းခန့် ကုန်ကျသည်။

ဤဟင်းသီးဟင်းရွက် အားလုံးကို ကျန်းဝေမင်နှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များက ခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့နယ်နှင့် ကျေးရွာအသီးသီးမှ လိုက်လံဝယ်ယူကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းဝေမင်က လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်ဖြစ်၏။

လီလန်သည် သားကောင်အချို့ကို အမဲလိုက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်စာအချို့ကို စုဆောင်းကာ မိမိ၏ လေးယောက်မိသားစုအတွက် ရိက္ခာကို ဖယ်ချန်ထားပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ကျန်းဝေမင်ထံသို့ ရောင်းချခဲ့သည်။ ကျန်းဝေမင်က ထိုအရာအားလုံးကို ဝယ်ယူ၍ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်အတွက် ငွေတွင်းကြီးဖြစ်လာပြီး အဓိက ဖောက်သည်ကြီးလည်း ဖြစ်လာတော့၏။

အဓိက ဖောက်သည်ကြီးကို ထမင်းကျွေးခြင်းမှာ အဘယ်မှာ မှားယွင်းပါမည်နည်း။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေမင်သည် ရဲဘော်လီလန်က မိမိကို ဦးလေးဝေမင်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

၎င်းက အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ခေါ်ဝေါ်မှု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးခြင်းဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူက ထပ်မံငြင်းပယ်နေပါက လူမှုဆက်ဆံရေးမရှိသူဟု အထင်ခံရပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်... ကျွန်တော်လည်း အားနာမနေတော့ဘူးနော်..."

ကျန်းဝေမင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားတော့သည်။

လူစုသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး လီတာ့ဟိုင်က မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေတော့၏။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော မှိုနှင့် တောကြက်ဆီပြန် အိုးကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

တောကြက်သားမှာ ဆူဖြိုး၍ အရသာရှိလှပြီး မှိုများမှာလည်း လတ်ဆတ်နူးညံ့ကာ ဟင်းရည်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆီအလွှာတစ်ခု မျောပါနေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များကို နမ်းရှူလိုက်သည်။

"အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေတော့၏။

"ကောင်းကင်ဘုံက နဂါးသားဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ့်ကို ကိုက်ညီတာပဲ..."

ကျန်းဝေမင်က ဤအရှေ့မြောက်ဒေသ၏ နာမည်ကျော် ဟင်းလျာကို ချီးမွမ်းရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် နေရာအနှံ့ ငတ်ပြတ်နေသော ခက်ခဲကျပ်တည်းသည့် ကာလအတွင်း တောကြက်သားတစ်ဖတ်၊ အဝါရောင်မှိုတစ်ပွင့်ကို စားသောက်နိုင်ပြီး မှိုနံ့သင်းပျံ့သော တောကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်တစ်ငုံကို သောက်သုံးနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာ ထူးကဲမွှေးကြိုင်လှသဖြင့် ကျန်းဝေမင်သည် မိမိ၏ ဘဝမှာ တန်ဖိုးရှိလှပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝေမင်... ဒီကိုလာပါ... ဟင်းရည် သောက်ပါဦး... အားမနာတမ်း ပိုစားစမ်းပါ..."

လီတာ့ဟိုင်က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တွင်ထိုင်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုံး၍ ကြည့်နေ၏။

အိမ်တွင် ဧည့်သည် ရောက်ရှိနေသဖြင့် ညီမငယ်နှစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့သည် စားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း မိမိတို့၏ ခွက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တူများကို မကိုင်ရဲကြဘဲ ခေါင်းကို မော့၍ မွှေးကြိုင်လှသော မှိုနှင့် တောကြက်ဆီပြန်ချက်အိုးကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးများကို မျိုချနေကြသည်။

လီလန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကြက်ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲဖဲ့ကာ သူတို့ရှေ့ရှိ ကြွေခွက်များထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယညီမနှင့် အငယ်ဆုံးညီမတို့က ကြက်ပေါင်ကြီး တစ်ချောင်းစီ ရရှိသွားကြ၏။

"စားကြစမ်း..."

လီလန်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ညီမငယ်နှစ်ယောက်ကို မြတ်နိုးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုကြီး..."

"အစ်ကိုကြီးက အကောင်းဆုံးပဲ..."

"မြောင်..."

"မြောင်..."

ထိုစဉ် စားပွဲအောက်ခြေ အပြင်ဘက်မှ သတ္တဝါငယ်လေးတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုး... မင်းကို ငါ မေ့တော့မလို့ပဲ..."

လီလန်သည် ကြက်ခေါင်းနှင့် ကြက်မြီးပိုင်းကို ဆွဲဖဲ့၍ တောကြောင်ရိုင်းလေးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်၏ ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်များမှာ အဖြူရောင် အငွေ့အသက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီလန်၏ သစ်သားအိမ်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

"အိုး... ဒါက ဘယ်သူ့အိမ်က ကြက်စွပ်ပြုတ်နံ့လဲ... အလွန်မွှေးတာပဲ..."

"တောကြက်လား... အဝါရောင်မှိုလား... ဒီည ဘယ်သူက မှိုနဲ့ ကြက်သားချက် စားနေတာလဲ... ငါတော့ တံတွေးတွေ ယိုနေပြီ..."

"အဲ့ဒါ လီလန်တို့အိမ်ကလာတာပဲ... လီလန် တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ရမယ်... သေစမ်း... သူ ဘာလို့ တောကြက်ကို ထပ်စားနေပြန်တာလဲ..."

"ငါကတော့ အိမ်မှာ တောရိုင်းဟင်းရွက်နဲ့ ပြောင်းဖူးမုန့်ကို စားနေရတာ... လီလန်ကတော့ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးနဲ့ အသားစားပွဲကြီး လုပ်နေတယ်..."

"အသုံးမကျတဲ့လူ... ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ဦး... ဆယ်နှစ်လုံးလုံး မုဆိုးလုပ်လာတာတောင် တောကြက်တစ်ကောင်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး... ရှင်က အသုံးမကျတဲ့ လီလန်လောက်တောင် မကောင်းဘူး..."

"ဘာလဲ... လီလန်က ဒီနေ့လည်း အသားထပ်စားနေပြန်ပြီလား... အိုး... ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ဒုတိယအနပ်ထင်တယ်..."

"အဟက်... လီလန်ရဲ့ ဘဝက ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာတာပဲ... လီရှန်းဟွာတစ်ယောက် နောင်တရနေမလား မသိဘူး..."

"..."