အခန်း ၃၃

အခန်း (၃၃) ကြက်မတစ်ကောင်က ဇနီးတစ်ယောက်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်ပါ့မလား

"ဦးလေးဝေမင်... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ..."

"ရှောင်လန်... မင်းအလိုရှိတဲ့အရာကို ဦးလေးဆီမှာရှိတယ်..."

"နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဦးလေး မင်းဆီ ယူဆောင်လာခဲ့မယ်..."

မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်ပန်းကန်လုံး အချို့နှင့် ပြောင်းဖူးအရက်တစ်ကျင်းခန့် သောက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ကျန်းဝေမင်၏ မျက်နှာမှာ မူးဝေရွှင်လန်းမှုကြောင့် နီမြန်းနေတော့သည်။

ဤတစ်ခေါက် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည့် ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ သူသည် လတ်ဆတ်သော အဝါရောင်မှို သုံးကျင်းကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက ပုံမှန်ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရာ နေရာတစ်ခုကိုလည်း အခိုင်အမာ ရရှိခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ စက်ရုံတွင် အသားများ ပြတ်လပ်သွားပါက သူတို့သည် ရွှမ်းရွှေရွာသို့ လာရောက်၍ လီလန်အား ခိုင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်၏ တောယုန်များကို ကျော့ကွင်းဆင်ဖမ်းနိုင်စွမ်းနှင့် မိုးပျံနဂါးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည့် စွမ်းရည်အပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

အစွမ်းအစကသာ အရာရာကို သက်သေပြနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ယနေ့စားသုံးခဲ့ရသည့် အဝါရောင်မှိုနှင့် မိုးပျံနဂါးစွပ်ပြုတ်မှာ အကောင်းဆုံးသော သက်သေပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ဦးလေးဝေမင်... အိတ်ယူဖို့ မေ့သွားတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်၏ အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးသောအခါ လီလန်သည် ဂုန်နီအိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်၍ မိမိဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုး... ငါ့ဦးနှောက်ကို ကြည့်စမ်း... ဒါကိုတောင် မေ့တော့မလို့..."

ကျန်းဝေမင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လီလန်၏ လက်ထဲမှ အထည်အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်တော့... ပြီးတော့ မင်းရဲ့အဖေကိုလည်း ဦးလေးကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါဦး... ဒီနေ့ စားသောက်ရတာ အရမ်းအရသာရှိတယ်လို့..."

"အစ်ကိုကြီတာ့ဟိုင်ရဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့ လက်ရာကတော့ ရွှမ်းရွှေရွာမှာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရယ်မောမိသွားပြီး ၎င်းကို အပိုစကားအဖြစ်သာ သဘောထားကာ စိတ်ထဲတွင် သိပ်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဦးလေးဝေမင်နှင့် သူ၏အဖေတို့သည် ယနေ့ အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ အရက်သောက်ခဲ့ကြပြီး မိုးပျံနဂါးအသားကို မြိန်ရှက်စွာ စားသုံးခဲ့ကြသည်ကို သူ သိမြင်နိုင်လေသည်။

"မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်နဲ့ အေးခဲမှိုခွဲတမ်းတစ်ဝက်လောက်ကို ခရိုင်ထဲက အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာ၊ ပြီးတော့ ငွေကြေးနဲ့ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေအတွက် တောလိုက်သားကောင်တွေကို ရောင်းချနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းနောက်တစ်ခု ရလိုက်တာဆိုတော့... ဒီအရောင်းအဝယ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာပဲ..."

"မှားတယ်... ဒါက အမြတ်အစွန်း အဆမတန် ရရှိတာလို့ ခေါ်ရမယ်..."

တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားသုံးရပြီး သစ်ခေါက်များကို ဝါးမြိုခဲ့ရသည့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော ကာလ၌ လူရှစ်ယောက်ရှိသော မိသားစုတစ်ခုသည် ပြောင်းဖူးမှုန့်နှစ်ကျင်းကိုပင် မဝယ်ယူနိုင်သည့်အချိန်တွင် မိုးပျံနဂါး ခေါင်းတစ်လုံးနှင့် အဝါရောင်မှို အနည်းငယ်မျှသည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ယောက်ကို မိမိ၏ မာန်မာနများကို ဘေးဖယ်ထားစေပြီး တောင်ပေါ်တွင် တစ်သက်လုံး အမဲလိုက်လာခဲ့ကာ ခရိုင်မြို့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော မုဆိုးအိုကြီးတစ်ဦးကို အရက်ခွက်မြှောက်၍ ဂါရဝပြုစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူသည် သောက်သုံးနေစဉ်အတွင်း မိမိ၏ ဖန်ခွက်ကို အောက်သို့ နိမ့်ချကာ "အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်" ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုရင်း အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်မှု ပြသခဲ့သည်။

၎င်းကို မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို တက်ကြွစွာ နှိမ့်ချခြင်းဟု ခေါ်ဆိုရပေမည်။

"ငါ သိချင်တာက ဒီမိုးပျံနဂါးက... ဇနီးအသစ်တစ်ယောက်များ ရနိုင်ပါ့မလား..."

အမှန်တကယ်တွင်မူ လီလန်သည် လက်ရှိအချိန်၌ အိမ်ထောင်ပြုရန် အစီအစဉ် မရှိသေးသော်လည်း ပူပြင်းသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို စားသောက်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် မကြာခဏ ပြေးလွှားနေရသည့်အပြင် လီလန်သည် အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ဟော်မုန်းပမာဏမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အရွယ်ပင်ဖြစ်သည်။

လူတို့သည် အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာ ပြည့်စုံလာသည့်အခါ ကာမရာဂစိတ်များ စတင်တွေးတော လာတတ်ကြစမြဲပင်၊ မိမိကြောင့်နှင့် မိမိ၏ ညီငယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်စေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့တွေးတောမိသည့်အခါ မြို့ပြမှ ရွာသို့ မုဆိုးမအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ပိုင်ကျဲ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ အမှတ်ရသွားမိသည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ဖြတ်ခနဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် နွေဦးကာလ၏ အလှတရားကြောင့် ထိုအချိန်မှစ၍ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများကို မြင်ရတိုင်း သတိလက်လွတ် ငေးမောမိတတ်ပြီး တောင်တန်းများသည် စိမ်းလန်းမနေဘဲ စိမ်းလန်းသော ပိတ်ပါးစအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည့် ဖြူစင်တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားနေရတတ်သည်။

ထိုစိမ်းလန်းသော ပိတ်ပါးစကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် ကြီးမားပြီး ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတို့ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

"အကယ်၍ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လီလန်ရဲ့ သားကောင်တွေကို ရရှိခဲ့ရင် ဒီလအတွက် ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီသွားပြီ ဖြစ်တယ်..."

ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ရွှံ့ဗွက်ထူထပ်သော ရွာလမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် သူ၏ ခွေးသားရေဖိနပ်များသည် ထူထပ်သော နှင်းတောကို နင်းမိသဖြင့် တဂျွတ်ဂျွတ် အသံများ မြည်ဟီးနေတော့သည်၊ အိတ်တစ်ဝက်ကို သယ်ဆောင်ထားသော ကျန်းဝေမင်သည် အောင်ပွဲရ စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးရွှင်နေလေသည်။

အကယ်၍ စက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်မီသွားပါက သူ၏ လစာငွေ ဖြတ်တောက်ခံရမည် မဟုတ်သည့်အပြင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံရမည့် အခွင့်အရေးပင် ရှိနေသည်။

"အဲ့လီလန်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့် အစစ်အမှန်ပဲ၊ ငါ သူ့ဆီမှာ အချိန်ပိုပေးပြီး အကျိုးခံစားခွင့်တချို့ ယူဆောင်ပေးရမယ်..."

ပြောင်းဖူးအရက်တစ်ကျင်းခန့် သောက်ထားသော်လည်း ကျန်းဝေမင်၏ စိတ်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သည်။

အိမ်တွင်းဖြစ် ပြောင်းဖူးအရက်သည် အယ်လ်ကိုဟောပမာဏ နည်းပါးလှသည်။ ကျန်းဝေမင်သည် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံရမှုများနှင့် အရက်သောက်ရသည့် ပွဲလမ်းသဘင်များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ဤပြင်းထန်သော အရက်တစ်ကျင်းဆိုသည်မှာ သူ၏အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ အရက်အာသီသကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံနှင့် အနည်းငယ်မျှ မူးယစ်ရုံသာဖြစ်သည်။

လီလန်တွင် သားကောင်များကို ပိုမိုအမဲလိုက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်။ အကယ်၍ သူနှင့် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်နိုင်ပါက နောင်အနာဂတ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် ကျေးလက်သို့ ဆင်းသည့်အခါ ဝယ်ယူမည့်စာရင်းတွင် လိုအပ်နေသော တောလိုက်သားကောင်များနှင့် အရသာရှိသောအရာများကို ရှာဖွေရန် ကျန်းဝေမင်အတွက် ပြဿနာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

စက်ရုံခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိတို့၏ ခံတွင်းကို ပြောင်းလဲရန် တောလိုက်သားကောင်များကို စားသုံးပြီး အရသာရှိသော မှိုစွပ်ပြုတ်များကို သောက်သုံးလိုကြသည်။

ဤအရာများသည် ကျန်းဝေမင်၏ သစ္စာခံခြင်း ကတိပြုချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ပြီး သူတို့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရှိခြင်းဖြင့် ခေါင်းဆောင်များ၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် သူသည် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ရာထူးကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ကျန်းဝေမင်နှင့် လီလန်တို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူသည် အဝါရောင်မှို သုံးကျင်းပါရှိသော အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းသို့ ဦးတည်သော လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာမှ ရွာသားများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ခရိုင်မြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ခိုင်မာသော အလုပ်အကိုင်ရှိပြီး လစဉ်လတိုင်း လစာငွေ ရရှိသူဖြစ်သည်။ ရွှမ်းရွှေရွာတွင်မူ သူသည် အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးအာဏာရှိသော လူကုံထံတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ကျန်းဝေမင်သည် တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများနှင့် တောလိုက်သားကောင်များကို ဝယ်ယူသူလည်း ဖြစ်သဖြင့် တောင်ပေါ်ကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသော ဤဝါရင့်မုဆိုးများသည် သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ရန် သဘာဝအတိုင်း ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

ကျန်းဝေမင် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း ရွာသားများသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

"မင်္ဂလာပါ...ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ခရိုင်မြို့ကနေ အခုတင် ပြန်လာတာလား..."

သူ့ကို "တာဝန်ခံကျန်း" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ရွာသားများအကြား ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်လိုသော သဘောကို ဆောင်နေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည်လည်း ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားရသည်ကို နှစ်သက်လှပေသည်။ မြောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်း ခံရသဖြင့် သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး မိမိ၏ မာနကို တင်းတိမ်စေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းဟု စောစီးစွာ ခေါ်ဆိုခြင်းက ဘာမှားယွင်းနေပါသနည်း။

ကျန်းဝေမင်သည် ဘာယီသံမဏိစက်ရုံတွင် အငယ်တန်း ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှမ်းရွှေရွာတွင်မူ သူက ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း ဖြစ်ပေသည်။

*အကယ်၍ မင်းတို့က ငါ့ကို ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှာ ရှောင်ကျန်းလို့ ခေါ်ရင် ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရွှမ်းရွှေရွာကို လာတဲ့အခါ ငါ့ကို ဘာခေါ်လဲ…*

*ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း…*

"မင်္ဂလာပါ... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း..."

ရွာသားများသည် ပြုံးရွှင်စွက်ဖက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာတွင် ဖားယားလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေသည်။

ကျန်းဝေမင်သည် ဤရွာသားများကို မြင်သောအခါ မျက်နှာကို တည်တင်းထားပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ လျစ်လျူရှုသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

ဤပြုမူပုံသည် လီလန်၏ အိမ်တွင်ရှိစဉ်က "အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်" ဟု ထပ်တလဲလဲ ခေါ်ဆိုကာ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ပုံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ မြေကြီးပင်ဖြစ်တော့သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ခရိုင်မြို့ကနေ အခုတင် ပြန်လာတာလား..."

ကျန်းဝေမင်သည် လီရှန်းဟွာ၏ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လီလုံက သူ့ကို လှမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက မိမိကို ခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေမင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီလုံကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

လီရှန်းဟွာ၏မောင် ဖြစ်နေပါသလား။

ထမင်းစားပွဲ၌ သူ၏ အစ်ကိုကြီးတာ့ဟိုင်က လီလန်နှင့် လီရှန်းဟွာတို့၏ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပယ်ဖျက်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကို သတိရမိသဖြင့် ကျန်းဝေမင်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လီရှန်းဟွာ၏ မောင်ဖြစ်သူကို မည်သို့မျှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။

*မင်းတို့ လီရှန်းဟွာတို့ မိသားစုက ရွာထဲမှာ ငတ်မွတ်နေပြီး သစ်ခေါက်တွေကို စားနေရတာကို ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့ ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ် တောင်းဆိုရဲတာလဲ..ပြီးတော့ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးကိုပါ အလိုရှိနေသေးတယ် ဟုတ်စ…*

ကျန်းဝေမင်က ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အကယ်၍ လီရှန်းဟွာလိုမျိုး မာနကြီးပြီး ပစ္စည်းမက်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်သာ စက်ရုံဝန်ထမ်းအဖြစ်လာလုပ်ရင် ငါတို့က သူ့ကို တံခါးအတွင်းထဲတောင် ပေးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီလုံသည် ချက်ချင်းပင် ရေရွတ်မိသွားသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

"ငါ သူ့ကိုမပြစ်မှားမိပါဘူး..."

လီလုံသည် လီဟူထက် အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုဖျတ်လတ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိဆဲဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာ မုဆိုးအဖွဲ့တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

ကျန်းဝေမင်က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... ကျွန်တော့်အမေနဲ့ အစ်မက မကြာသေးမီက တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်း အချို့ကို ခူးဆွတ်ထားပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အထဲကိုဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရှုပေးနိုင်မလား..."

လီလုံသည် တက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတို့သည် တောင်နှင့် မြစ်ရေကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြရသော ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး ထိရောက်လှပေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်ခြေတွင် တည်ရှိပြီး အနီးဆုံးမြို့နယ်ဖြစ်သော ပိုင်ရွှေနှင့် ၃၀ ကီလိုမီတာ ကွာဝေးသည်။ ရွာသားများသည် တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို ရရှိသည့်အခါ ၎င်းတို့ကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံသို့ အပ်နှံလေ့ရှိပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ရောင်းချရန်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်နှင့် ဆက်သွယ်ရသည်။

သို့သော်လည်း အချို့သော ရွာသားများသည် တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းပြီးနောက် အိမ်တွင် သိမ်းဆည်းထားကာ ပြန်လည်ရောင်းချရန်အတွက် ခရိုင်မြို့မှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်များ လာရောက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းတတ်ကြသည်။

"တောင်အနီးတွင် နေထိုင်သူများသည် တောင်ကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးကြပြီး၊ ရေအနီးတွင် နေထိုင်သူများသည် ရေကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးကြသည်" ဆိုသည်မှာ ထိုသဘောတရားပင် ဖြစ်တော့သည်။