အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) မင်းတို့ ရှာမတွေ့တာ မင်းတို့ အသုံးမကျလို့ပဲ... တောင်ပေါ်စာ ရှာဖွေရာမှာတော့ လီလန်က အစွမ်းထက်ဆုံးပဲ

ထိုစဉ် လီဟူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက ကျန်းဝေမင်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားသော အိတ်တစ်ဝက်ခန့်ကို လှမ်းမြင်လိုက်၏။

ကျန်းဝေမင်သည် ခရိုင်မြို့ရှိ စက်ရုံတစ်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်တစ်ဝက်ထဲတွင် ယနေ့ သူဝယ်ယူခဲ့သော တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များ ရှိနေသည်မှာ အသေအချာပင်။

ထို့အပြင် ကျန်းဝေမင်သည် အလုပ်ရုံစုဘက်မှ လာခြင်းမဟုတ်သောကြောင့် ဤတောင်ပေါ်စာများကို ရွှမ်းရွှေရွာရှိ အခြားရွာသားများထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

"ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျားအိတ်ထဲက အရာက..."

"မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ကျန်းဝေမင်က လီလုံကို စိုက်ကြည့်၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထို့နောက်တွင် ကျန်းဝေမင်၏ မျက်လုံးများက လည်ပတ်သွားပြီး လီဟူကို မပြုံးမရယ် ကြည့်လိုက်၏။

"လီဟူ... ဒါက ဘယ်သူ့ပစ္စည်းလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်..."

"သူက... လီလန်ပဲ..."

"လီလန်..."

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလုံမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

*မင်းအမေ@$_&$*

ထိုအကောင်က ဖယ်ထုတ်၍မရသော သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

"ဦးလေးကျန်း... လီလန်က ခင်ဗျားကို ဒီတောင်ပေါ်စာ အိတ်တစ်ဝက် ရောင်းလိုက်တာလို့ ပြောချင်တာလား..."

လီလုံက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်၏။

လီလန်သည် မိုးပျံနဂါးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူက ဘယ်အချိန်က တောင်ပေါ်စာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြန်သနည်း။

လီလုံသည် တောင်ပေါ်စာများ ပြည့်နေသော အိတ်တစ်ဝက်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပမာဏကို ခန့်မှန်းရလျှင် အနည်းဆုံး သုံးကျင်း သို့မဟုတ် လေးကျင်းခန့် ရှိရမည်။

တောင်ပေါ်စာ သုံးလေးကျင်းဆိုသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆောင်းတွင်းကြီးတွင် နှင်းထုက တောင်တန်းများကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကိုပင် မတွေ့ရသည့်အချိန်မျိုး၌ လီလန်က ထိုကဲ့သို့အရာကို မည်သို့ စုဆောင်းနိုင်ပါမည်နည်း။

လီလန်သည် ကံကောင်းလွန်းလှသည်။ ထိုမျှ ထူထပ်သော နှင်းထုအောက်တွင် တောင်ပေါ်စာ သုံးလေးကျင်းကို ရှာဖွေနိုင်ခြင်းမှာ ကံထူးခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ရမည်။

"အင်း..."

ကျန်းဝေမင်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတစ်ပါး၏ အစားအစာကို စားသုံးမိပါက သူတစ်ပါး၏ အလိုသို့ လိုက်ရစမြဲပင်။ ကျန်းဝေမင်သည် ယနေ့တွင် လီလန်၏ မိုးပျံနဂါးအသားနှင့် ချက်ထားသော အဝါရောင်မှိုချက်ကို စားသုံးခဲ့ပြီး သူ၏အိမ်လုပ်ဝိုင်ကိုလည်း သောက်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လီလန်က သူ့ကို သံမဏိစက်ရုံမှ ဝယ်ယူရေးပမာဏ ရရှိအောင်လည်း ကူညီပေးခဲ့သေးသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော အခြေအနေတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်၏ မိသားစုအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုပြီး သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို သိမ်းဆည်းပေးလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ... သူလိုလူက တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက်အများကြီး တောင်ပေါ်စာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ..."

လီလုံ၏ အမြင်တွင်မူ လီလန်သည် တောင်ပေါ်၌ အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိချေ။ ဝက်ဝံနက်တောင်တွင် မိုးပျံနဂါးကို ဖမ်းမိခြင်းမှာ သူ၏ ကံကောင်းမှုသက်သက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

တောင်ပေါ်စာများကို ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ အထူးသဖြင့် မျောက်ခေါင်းမှိုနှင့် သစ်ခေါက်မှိုကဲ့သို့သော မှိုများကို ရှာဖွေခြင်းမှာ အတွေ့အကြုံ လိုအပ်လှသည်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ တောင်တန်းများမှာ နှင်းထုကြီးဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် မျောက်ခေါင်းမှိုကဲ့သို့ ရှားပါးသော တောင်ပေါ်စာများကို ထားဘိ။ အတွေ့အကြုံရှိသော တောင်လိုက်မုဆိုးများပင်လျှင် အေးခဲမှိုကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ အမဲလိုက်ရန် သွားတတ်ကြသော အတွေ့အကြုံရှိ မုဆိုးများပင်လျှင် မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ ပြင်းထန်သော နှင်းထုက တောင်တန်းများကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လမ်းခရီးများ သွားလာရန် ခက်ခဲလှသည်။ တောင်ပေါ်တွင် သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှတ်အသားများမှာ နှင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားရုံသာမက နှင်းဖုံးတောင်တန်းကြီးထဲတွင် လမ်းပျောက်ရန်လည်း လွယ်ကူလှသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တို့တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ရှိကြသည်။ အမဲလိုက်သေနတ်ကို လက်ဝယ်ကိုင်ဆောင်ထားသော အတွေ့အကြုံရှိ မုဆိုးများပင်လျှင် မြင့်မားသော အရပ်ဒေသများသို့ မတက်ရဲကြချေ။ မုဆိုးဆယ်ယောက်ကျော် ပါဝင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့များပင် ထိုကဲ့သို့ သတ္တိမရှိကြပါ။

ထို့အပြင် ဝက်ဝံနက်တောင်၏ အပြင်ဘက် ဧရိယာဖြစ်သော တောင်ခြေတွင် သစ်ပင်များ၏ အခေါက်များနှင့် မြက်မြစ်များမှာ ဆာလောင်မှုကို မခံစားနိုင်ကြတော့သော ရွာသားများကြောင့် ပြောင်သလင်းခါနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီလန်က တောင်ပေါ်စာများကို ဘယ်နေရာက ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။

တောင်ပေါ်ရှိ မုဆိုးအိုကြီးများ အားလုံး သိကြသည်မှာ ဆောင်းတွင်း၌ တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းထုမှာ ထူထပ်လှပြီး တောင်ပေါ်အရသာများမှာ ထိုထူထပ်သော နှင်းများအောက်တွင် မြုပ်နှံနေတတ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် တောင်တန်းများမှာ ဖြူဖွေးသောအသွင်သာရှိပြီး အရွက်ကြွေနေသော သစ်ပင်များနှင့် ဆီးနှင်းဖြူများသာ ရှိသည်။ တောရိုင်းမှိုတစ်ပွင့်ကိုမျှ မမြင်ရချေ။ တောင်ပေါ်အရသာများကို ဘယ်နေရာ၌ ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။

ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် နှင်းပိတ်နေတတ်ပြီး ရာသီဥတုကလည်း အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေကြမ်းများက နားရွက်များ ပြုတ်ထွက်မတတ် တိုက်ခတ်နေတတ်၏။ တောင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ ခါးလောက်အထိ နက်ရှိုင်းလှပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်လျှင်ပင် စိမ့်ထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ နှင်းပုံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတတ်သည်။ မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် တကယ့်ကို ခက်ခဲလှ၏။

တောင်ပေါ်အရသာများရှိနေလျှင်ပင် ၎င်းတို့မှာ မီတာဝက်ခန့် ထူသော ဆီးနှင်းများအောက်တွင် ဖုံးအုပ်နေသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ချေ။ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။

လီလုံသည် လီလန်က ဤအေးခဲမှိုအိတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင်ချေ။ လီလန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည် မည်သို့ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အမင်း မာနကြီးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် လမ်းမပျောက်ခြင်းမှာပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပြီး သူ၌ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်သည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိပါဘဲနှင့် တောင်ပေါ်စာများကို မည်သို့ ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လီလုံက ခေါင်းကို ရမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား..."

ကျန်းဝေမင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းက ခေါင်းတလားကို မမြင်ရရင် မျက်ရည်မကျတတ်တဲ့လူပဲ... ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း..."

ကျန်းဝေမင်သည် ပုခုံးပေါ်ရှိ ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး အပေါ်မှ ကြိုးကို ဖြည်ကာ အိတ်ကို ဖွင့်ပြ၍ လီလုံကို အတွင်းရှိ တောင်ပေါ်စာများကို ပြသလိုက်သည်။

လီလုံက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် လတ်ဆတ်ပြီး ဝါကြင်ကြင်ညိုသော အေးခဲမှိုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအေးခဲမှိုများမှာ ကြီးမားပြီး လတ်ဆတ်ကာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှားပါးသော အရသာများ မဟုတ်သော်လည်း အကောင်းဆုံး အစုအဝေးထဲမှ ဖြစ်ကြသည်။

လီလုံသည် ကြောင်အသွားပြီး "ဒီလောက် အများကြီး... အေးခဲမှိုတွေ..."

ထိုအေးခဲမှို သုံးလေးကျင်းလုံးကို လီလန်က တောင်ပေါ်သို့ သွားစဉ် ကောက်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

*သူက ဘာမို့လို့လဲ... သူ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကံကောင်းနေရတာလဲ…*

"မင်း အခု ယုံပြီလား..."

ကျန်းဝေမင်က ကြောင်အနေသော လီလုံကို ကြည့်၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးကို ပြန်လည်ချည်နှောင်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“မင်း တောင်ပေါ်စာ ရှာမတွေ့တာနဲ့ပဲ အခြားလူတွေလည်း ရှာမတွေ့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး..."

"မင်းက အသုံးမကျတဲ့လူပဲ..."

ကျန်းဝေမင်က အထင်သေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ တောင်းဆိုခြင်းမှာ တစ်မိသားစုလုံး သမက်ဖြစ်သူအပေါ် ကပ်ပါးရပ်ပါး လုပ်လိုခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ လူမိုက်တစ်စု ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

လီလုံသည် ဦးလေးကျန်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ တစ်ဖက်လူက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် ဖြစ်သဖြင့် သူက မချေပရဲဘဲ မကျေမနပ်ဖြင့်သာ အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ရ၏။

"ဦးလေးကျန်း... လီလန်က တကယ်ပဲ ဒီအဝါရောင်မှို လေးကျင်းကို ခူးခဲ့တာလား..."

လီလုံက အနည်းငယ် မကျေနပ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်က သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း အသုံးမကျတာနဲ့ပဲ လီလန်ကလည်း မင်းလို အသုံးမကျဘူးလို့ မထင်နဲ့..."

"မိန်းမတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်မနေနဲ့တော့..."

အခြားလူတစ်ယောက်က မိမိထက် ပို၍ တော်သည်ကို ဝန်ခံရခြင်းက ရှက်စရာကောင်းလှပါသလား။

ကျန်းဝေမင်က ခေါင်းကို ရမ်းရင်း အိတ်ကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီလုံက သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်ဝက်ခန့်ကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်၏။

လီလုံသည် ယခုအချိန်တွင် လီလန်၏အကြောင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် မိမိအိမ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကို ကျန်းဝေမင်ထံ အရင်ဆုံး ရောင်းချလိုနေသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်ပေါ်စာတွေကို ယူသွားပေးပါ... ဒါတွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလဟဿဖြစ်မယ့်အစား အဆင်ပြေတာပေါ့..."

တောင်ပေါ်စာများသည် လီလုံ၏ မိခင်နှင့် သူ၏ အစ်မကြီးအတွက် အဓိက ဝင်ငွေရင်းမြစ် ဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ရရှိသော အလုပ်မှတ်များအပြင် သူတို့၏ အခြားဝင်ငွေမှာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် တောင်ပေါ်စာများကို စုဆောင်းခြင်းဖြစ်၏။

ကျန်းဝေမင်က မေးစေ့ကို သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။

လီလုံ၏ ထက်သန်သော မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ မိသားစုမှာ စားစရာပင် မရှိလောက်အောင် ဆင်းရဲနေသည်မဟုတ်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ဒီနေ့ လီလန်ရဲ့ အိမ်မှာ အသားစားခဲ့ရလို့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်..."

"မင်း ကံကောင်းတာပဲ ကောင်လေး... ဒီလအတွက် ငါ့ရဲ့ အရောင်းပစ်မှတ်က နည်းနည်းလိုနေသေးတာနဲ့ မင်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို ငါ လက်ခံပေးလိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီလုံက လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး ကျန်းဝေမင်၏ စကားနောက်ပိုင်းကို မကြားတော့ချေ။

သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ ကျန်းဝေမင်က လီလန်၏ အိမ်တွင် အသားစားခဲ့သည်ဟု ပြောခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဘာ... လီလန်က အသား ထပ်စားပြန်ပြီလား..."

လီလုံက မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"တာ့လုံ... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဝင်းထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေရတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာသည် တံခါးဝမှ အသံကို ကြားသဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ဝင်းထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်မကြီး... လီလန်... လီလန်က အသား ထပ်စားပြန်ပြီ..."

လီလုံက သူ၏ အစ်မကြီးကို မြင်သည်နှင့် အော်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ဆီမှာ တောကြက်သားနဲ့ ချက်ထားတဲ့ အဝါရောင်မှိုဟင်းရှိသေးတယ်... အဲ့ဒါက တကယ့်ကို အရသာရှိပြီး လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးကြိုင်နေတာပဲ..."

ကျန်းဝေမင်က လီရှန်းဟွာကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်၏။

လီလန်က အသား၊ အထူးသဖြင့် မှိုနှင့် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကို ထပ်မံစားသုံးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာမှာ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်ပြယ်သွားစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

"အဲ့သေသင့်တဲ့အကောင်စုတ်က ဘာလို့ အသား ထပ်စားနေရပြန်တာလဲ..."