အခန်း ၄၀

အခန်း (၄၀) ရွှမ်းရွှေလူထုကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး

ပိုင်ကျဲ့တစ်ယောက် လီလန်တို့မိသားစုအတွက် ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ပေးနေစဉ် ထိုအချိန်၌ပင် လီရှန်းဟွာသည် ရွှမ်းရွှေလူထုကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရုံးရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရုံးဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ပြီးနောက် ညာဘက်သို့ကွေ့လိုက်လျှင် အတန်ငယ်ကျယ်ဝန်းသော အိမ်ဝိုင်းတစ်ခုကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာကား ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချန်ဖူကွေ့၏ နေအိမ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ရှန်းဝူ... နင်အိမ်မှာရှိလား..."

လီရှန်းဟွာက အိမ်ဝင်းထဲသို့ လှမ်း၍အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

အိမ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်က ပြန်လည်ထူးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ဖူကွေ့သည် ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲဖွင့်ကာ အိမ်ဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လီရှန်းဟွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်မရှည်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုပဲ ပြန်တော့... ရှန်းဝူ အိမ်မှာမရှိဘူး... သူ တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်ထွက်သွားတယ်..."

ရှန်းဝူ အိမ်မှာမရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီရှန်းဟွာက အတန်ငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ထိုစဉ် သူမ၏နောက်ကျောဘက်မှ "အား... နာလိုက်တာ..." ဟု ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီရှန်းဟွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်းဝူသည် သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို နာကျင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွန်ပင် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အခြေအနေဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ရှန်းဝူ... နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ..."

လီရှန်းဟွာက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းဝူ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရင်း ဝက်ဝံ သို့မဟုတ် တောဝက်ကဲ့သို့သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် တိုးမိ၍ တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရလာခြင်းဖြစ်မည်ဟု လီရှန်းဟွာက ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

"ရှန်းဟွာ... နင် ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကိုလာတာလဲ..."

ညည်းတွားနေဆဲဖြစ်သော ရှန်းဝူက လီရှန်းဟွာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယနေ့တွင် ရှန်းဟွာက သူ့အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်တွေ့ဆုံသည် မဟုတ်ပါလော။

ရှန်းဝူသည် နာကျင်နေသည့်ကြားမှပင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို အမြန်ဖုန်းခါလိုက်ပြီး လူလုံးသူလုံးလှပစေရန်အတွက် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှန်းဝူ... ဒီဒဏ်ရာတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် သူ၏သားဖြစ်သူ ညည်းတွားသံကို ကြားလျှင်ကြားချင်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အဖေ..."

သူ၏အဖေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရှန်းဝူသည် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ငိုယိုပါတော့သည်။

လီရှန်းဟွာသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို အောင့်အီးထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ရှန်းဝူ၏ ချဉ်းကပ်မှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူမကို သဘောမကျခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှန်းဝူ၌ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ် မရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် အိမ်တွင်မွေးထားသော သိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သာဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်လောက်ပင် အသုံးမကျပေ။

"မင်းရဲ့လက်က..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူ၏သားဖြစ်သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဒါဘယ်သူလုပ်တာလဲ... သား... မင်းကို ဘယ်သူအနိုင်ကျင့်တာလဲ..."

သူသည်လည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာမှာ ချော်လဲခြင်း သို့မဟုတ် ကျား သို့မဟုတ် သစ်ကျား ကိုက်ခဲခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အဆစ်ဖြုတ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်လေသည် အဆစ်လွဲသွားခြင်းပင်ဖြစ်၏။

"လီတာ့ဟိုင် အိမ်က အသုံးမကျတဲ့ကောင် လုပ်တာ..."

"အဲဒီသေချင်းဆိုး လူမိုက်ကောင်..."

"လီလန်လား..."

လီရှန်းဟွာက ရှန်းဝူ၏ စွပ်စွဲစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လန့်ဖျတ်သွားမိသည်။

ရှန်းဝူ၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာမှာ လီလန် လက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်နေရသည်လော။

သူ့၏ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အခြေအနေအားလုံးမှာ လီလန်ကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"လီလန်..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားပြီးနောက် တစ်ချက်စဉ်းစားမိကာ လီရှန်းဟွာကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်ဆိုသည်မှာ လီရှန်းဟွာနှင့် စေ့စပ်ထားခြင်းကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည့် အသုံးမကျသောကောင် မဟုတ်ပါလော။

"အဖေ... အဖေ ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှုရှာပေးရမယ်..."

"ကျွန်တော် တောင်ပေါ်မှာ သားကောင်အချို့ကို ခက်ခက်ခဲခဲ အမဲလိုက်လာခဲ့တာကို လီလန်က လုယူသွားရုံတင်မကဘူး ကျွန်တော့်လက်မောင်းကိုပါ အနာတရဖြစ်အောင် လုပ်သွားတာ..."

"အဖေ ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်ပေးထားတဲ့ သေနတ်ကိုတောင် လီလန်က လုသွားသေးတယ်..."

ရှန်းဝူက လီလန်၏ ပြစ်မှုများကို တိုင်တန်းစွပ်စွဲလေတော့သည်။

"ဘာကွ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ဒီလီလန်က တကယ်ပဲ သတ္တိကောင်းလှချည်လား... မင်းရဲ့သားကောင်ကိုလည်း လုတယ်... မင်းကိုလည်း ဒဏ်ရာရစေတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျားခေါင်းတံဆိပ် သေနတ်ကိုပါ လုသွားတယ် ဟုတ်လား..."

ချန်ဖူကွေ့က အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

သူ၏သားဖြစ်သူ ဒဏ်ရာရခြင်းကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားဦးတော့ ထို ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်မှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ ဒါရိုက်တာကျန်းကို အကူအညီတောင်း၍ တောင်ပေါ်မြို့ပြမှ အထူးဝယ်ယူခိုင်းရန်အတွက် သူသည် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းမျှ အကုန်အကျခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်းအန်းစက်မှုကုန်ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံမှ ထုတ်လုပ်ထားသော ထိုသေနတ်မှာ လက်ရှိအချိန်တွင် အရှေ့မြောက်ဒေသ၌ ဒီဇိုင်းအကောင်းဆုံး အမဲလိုက်သေနတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီရှန်းဟွာသည် ဘေးမှနားထောင်ရင်း သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဒေါသထွက်လိုက်၊ ဝေခွဲမရဖြစ်လိုက်ဖြင့် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။

လီလန်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှအထိ သန်မာသွားရသနည်း။

သူတို့က ရှန်းဝူ၏ သားကောင်ကို လုယူရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေပြီး တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ဝယ်ပေးထားသည့် အမဲလိုက်သေနတ်ကိုပါ လုယူသွားခဲ့သည်တကား။

သူသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက သူ့ကို ပြဿနာရှာမည်ကို မကြောက်ဘူးလော။

"လီလန်... လီလန်... နင်ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ...ဟမ့်"

လီရှန်းဟွာသည် စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်မိသည်။

သူမသည် ရွှမ်းရွှေလူထုကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရုံးသို့ ရှန်းဝူကို လာရောက်ရှာဖွေခြင်းမှာ ရှန်းဝူ၏ သူမအပေါ်ထားရှိသော သံယောဇဉ်ကို အသုံးချကာ သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး လီလန်က သူမကို အနိုင်ကျင့်ပါသည်ဟု စွပ်စွဲရန်ဖြစ်သည် ထိုသို့ဖြင့် ရှန်းဝူအား လီလန်နှင့် စာရင်းရှင်းခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် လီလန်သည် ရှန်းဝူ၏အိမ်တံခါးဝသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှန်းဝူကို ပြစ်မှားမိလိုက်သဖြင့် လီရှန်းဟွာအတွက် ရှန်းဝူ၏ရှေ့တွင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသော သနားစရာဟန်ဆောင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေရသည့် အလုပ်ရှုပ်မှုကို သက်သာစေခဲ့သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... အဲဒီလီလန်က လူယုတ်မာပဲ... သူက ကျွန်မတို့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းရုံတင်မကဘူး ကျွန်မမောင်လေး လီဟူကိုလည်း ရိုက်နှက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လုသွားသေးတယ်... သူက ဓားပြပဲ..."

လီရှန်းဟွာသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ ဒေါသထွက်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှန်းဝူနှင့်အတူ စွပ်စွဲပြစ်တင်လိုက်လေသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် လီရှန်းဟွာကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှန်းဟွာ၏ အမှန်တစ်ဝက် အလိမ်တစ်ဝက် စကားများကိုမူ ချင့်ချိန်၍သာ နားထောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လီရှန်းဟွာဖြစ်သူသည် လီလန်နှင့် လူတွေ့နှုတ်ဆက်စဉ်အခါက တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာ တောင်းခဲ့သည်ကို မည်သူက မသိဘဲနေမည်နည်း ပြီးတော့ အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးလည်း တောင်းခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"အဖေ... အဲဒီလီလန်က တိရစ္ဆာန်ပဲ... အဖေက ကျွန်တော့်အတွက်ရော ရှန်းဟွာအတွက်ပါ မတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးရမယ်..."

လီရှန်းဟွာသည် လီလန်၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ခံခဲ့ရသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှန်းဝူသည် သူ၏အဖေရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ ရွှမ်းရွှေလူထုကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရုံးဝင်းအနီးသို့ ရွာသားအများအပြား တဖြည်းဖြည်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... ဒါက ရှန်းဝူမဟုတ်လား... သူ ဘာဖြစ်တာလဲ... သူ့လက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"လီရှန်းဟွာကော ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ... သူက မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့... ပြီးတော့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကိုတောင် လာရှာနေသေးတယ်..."

"ငါ ဘာလို့ လီလန်ရဲ့ အမည်ကို ကြားနေရတာလဲ... အဲဒီကောင်လေးက တစ်ခုခု ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာပြန်ပြီလား..."

"ရှန်းဝူက လီလန်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံလိုက်ရတာလား..."

"..."

လူအပေါင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေမှုအောက်တွင် သူက ပါးစပ်ဟရုံသာရှိသေးသည်။ သို့သော် ဤမျှလောက်များပြားသော လူအုပ်ကြီး၏ရှေ့တွင် သူသည် သူ၏ရှေ့၌ ဒူးထောက်လျက် လီလန်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေတော့သည်။

ဤသားဖြစ်သူကား တကယ့်ကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် မျက်စိကွယ်နေပြီဖြစ်၏။

ချန်ဖူကွေ့က အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ဦးနှောက်မရှိသော သားဖြစ်သူကို ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူသည် အောင့်အီးသည်းခံလိုက်ရသည်။ သူ၌ သမီးငါးယောက်ရှိပြီး သူ၏ဇနီးသည် အသက်လေးဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်သို့ ရောက်မှသာ ဤသားရတနာကို ဖွားမြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အသက်ကြီးမှ ရလာသော သားဖြစ်သဖြင့် သူ၏ဇနီးက ရှန်းဝူကို အလိုလိုက်ထားသဖြင့် သူ သည်းခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

"ထစမ်း... မင်းအဖေက မင်းအတွက် ဖြေရှင်းပေးမှာပေါ့..."

ချန်ဖူကွေ့က လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရွှမ်းရွှေလူထုကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သဖြင့် သူ၏လေသံတွင် ဩဇာအာဏာအရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အဖေ... အဖေက အကောင်းဆုံးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့..."

"အား... အဖေ... ကျွန်တော့်လက်က အရမ်းနာနေတယ်..."

ရှန်းဝူသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

" ဘာလို့အော်ငိုနေတာလဲ..."

ချန်ဖူကွေ့က ပြင်းထန်စွာ ဆူပူလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် သားဖြစ်သူ ရှန်းဝူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အားအနည်းငယ်စိုက်၍ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တွန်းတင်လိုက်၏။

လွဲသွားသော အဆစ်မှာ ပြန်လည်ဝင်ရိုးကျသွားတော့သည်။

"ဟေး... ကျွန်တော် သက်သာသွားပြီ... မနာတော့ဘူး..."

ရှန်းဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားကြည့်လေသည်။

သားဖြစ်သူ၏ အသုံးမကျသော အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း ချန်ဖူကွေ့သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က ရွာထဲမှ ခြေဗလာဆရာဝန်ထံမှ အကြောပြင်နှိပ်နယ်နည်း အချို့ကို သင်ယူဖူးပြီး ဒဏ်ရာများနှင့် အကြောလွဲခြင်းများအတွက် ဆေးဝါးများကိုလည်း ပြင်ဆင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ရွာသားများ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းမှ အမဲလိုက်ပြန်လာသည့်အခါ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် သို့မဟုတ် အရှိုက်ထိခြင်းများရှိပါက သူ့ထံသို့ လာရောက်၍ ဆေးဝါးများ တောင်းခံလေ့ရှိကြသည်။

ချန်ဖူကွေ့အတွက်မူ လွဲနေသော လက်မောင်းအဆစ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးခြင်းမှာ ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"ရှန်းဝူ... မင်းပြောတာတော့ မင်းရဲ့လက်မောင်းကို လီလန်က ဒီလိုလုပ်သွားတာပေါ့ ဟုတ်လား..."

ချန်ဖူကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူပဲ..."

ရှန်းဝူက အံကြိတ်လျက် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ချန်ဖူကွေ့က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဒီလိုမျိုး လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အားနဲ့..."

ရှန်းဝူသည် ဝက်ဝံနက်တောင်ခြေရှိ ကျိုင်းပင်အိုကြီးအနီး သစ်တောအုပ်အတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ သူ၏အဖေကို ပြန်လည်သရုပ်ပြလေသည်။

ချန်ဖူကွေ့သည် ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း နားထောင်လေလေ စိတ်ထဲမှ ပို၍ အံ့ဩတုန်လှုပ်လေလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

"အဲဒီကောင်လေး လီလန်က ရှန်းဝူရဲ့ လက်မောင်းအဆစ်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြုတ်ပစ်နိုင်တယ်ပေါ့..."

"ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျိုးလျဲ့ရှန်ပြောတာ မဆန်းတော့ဘူး... သူက ကိုယ်ခံပညာ တတ်မြောက်ထားတာပဲ... သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ့်ကို ထူးခြားလှတယ်..."

ရှန်းဝူသည် ဇာတ်လမ်းကို ပိုမိုဆန်းသစ်အောင် လုပ်ဆောင်လျက် လီလန်က ဝက်ဝံနက်တောင်၏ နှင်းဖုံးတောအုပ်အတွင်း၌ မိမိ၏ သားကောင်ကို လုယူပုံ၊ မိမိကို ဒဏ်ရာရစေပုံနှင့် မိမိ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို လုယူသွားပုံတို့ကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။

ချန်ဖူကွေ့သည် သူ၏သားအကြောင်းကို အသိဆုံးဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်းကို ပိုမိုဆန်းသစ်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ဤမျှလောက်များပြားသော လူအုပ်ကြီး စောင့်ကြည့်နေသည့်အတွက် သူ့ကို ဖော်ကောင်လုပ်ရန် စိတ်မကူးမိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အဖေဖြစ်ပြီး သူ၏သားက အနိုင်ကျင့်ခံရသဖြင့် သားဖြစ်သူဘက်မှ ရပ်တည်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... လီလန်ကို သွားရှာပြီး မင်းရဲ့ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပြန်တောင်းရမယ်..."