အခန်း ၃၄၄

အခန်း (၃၄၄) - အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း (၂)

မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးသည် ထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ ယခင်ကာကွယ်ခြင်းနှင့် စူးစမ်းခြင်းများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး တမင်တကာ ပြုလုပ်ထားသော လေးစားမှုများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်‌တော်တို့ အတူတူ ပူးပေါင်းမှာမို့”

စိမ့်ညွန်နက်မြွေဘုရင်၏ လျှာနီနီကြီးက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

“အရှင်သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမလဲဆိုတာကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”

သူ၏ စကားများသည် ယဉ်ကျေးပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဝှက်ထားသော ဆူးများ ပါဝင်နေသည်။

အခြား မိစ္ဆာဘုရင် သုံးပါး တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လင်းထျန်းလုံအပေါ်သို့ စုဆုံနေကြပြီး ဤ “အရှင်သခင်”၏ အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့ချင်ကြသည်။

လင်းထျန်းလုံ ဤလှည့်ကွက်လေးကို မည်သို့ မမြင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ သူ၏ အတွေးထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ငါ နင်မြို့ စွမ်းအင်တွေရဲ့ ဆယ်ပုံငါးပုံကို လိုချင်တယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲဆိုတာကတော့ မင်းတို့အပိုင်းပဲ”

သူ စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများက မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းမှာမို့ မင်းတို့ဘက်ကလည်း ရိုးသားမှုကို ပြသရမယ်။ မင်းတို့ နင်မြို့အကြောင်း ဘယ်လောက် သိထားလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီ လူသားတွေက တကယ်ပဲ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ”

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် စိမ့်ညွန်နက် မြွေဘုရင်က စတင် စကားပြောခဲ့သည်။

“နင်မြို့က အခု ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင် အကာအကွယ်တစ်ခုရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ခံထားရတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ လူသားတွေက အခမ်းအနားတစ်ခုခုကို ပြင်ဆင်နေပုံရတယ်။ ငါတို့ စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေထဲက ဘယ်သူမှ ပြန်မလာနိုင်ကြဘူး...”

“စွမ်းအင်အကာအကွယ် ဟုတ်လား”

လင်းထျန်းလုံ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“အသေးစိတ် ရှင်းပြစမ်း”

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါး၏ ထပ်ဆင့် ရှင်းပြချက်များနှင့်အတူ လင်းထျန်းလုံသည် အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။

နင်မြို့၏ အထက်တွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရှိနေမှန်းမသိသော စွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသည့် မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲမဆို ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတတ်သည်။

ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာ မြို့အတွင်းမှနေ၍ နှလုံးခုန်ရပ်မတတ် ဖြစ်စေသည့် စွမ်းအင် အတက်အကျများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုကို ဖော်စပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ကြည့်ရတာ အဲဒီ လူသားတွေက လှုပ်ရှားမှုကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်နေတာပဲ”

လင်းထျန်းလုံ တွေးတောနေပုံရသည်။

ဤအခြေအနေများကို ရှင်းပြနေစဉ် မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲနေကြသဖြင့် အဓိက အချက်အလက် အများအပြားကို ဖုံးကွယ်ထားကြကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယွဲ့ရီ ရုတ်တရက် အဆင့်မြင့် စိတ်အာရုံဆက်သွယ်ခြင်းအားဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

“သူတို့ လိမ်နေတာ။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ခတ်မှုတွေက အလွန် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာကို ငါ ခံစားမိတယ်”

လင်းထျန်းလုံ သဘောပေါက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားဖို့ လိုအပ်တယ်။ မနက်ဖြန် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်မှာ ငါတို့ အတူတူ နင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ကြမယ်”

“မနက်ဖြန် ဟုတ်လား”

စိမ့်ညွန်နက်မြွေဘုရင် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရှာသည်။

“ဒါက အရမ်းမမြန်လွန်းနေဘူးလား။ ငါတို့ဘက်က ပြင်ဆင်မှုတွေ မပြီးသေးဘူး...”

“ပြင်ဆင်မှုတွေ ဟုတ်လား”

လင်းထျန်းလုံ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဒီမှာ စုနေကြတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ အားလပ်ရက် အပန်းဖြေနေကြတာလား။ ဒါမှမဟုတ်...”

သူ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။

“မင်းတို့က အစကတည်းက တကယ် တိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိကြတာလား”

ဤစကားလုံးများသည် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုအလားဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာဘုရင်သုံးပါးသည် အလိုအလျောက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ပူးကပ်သွားကြပြီး စိမ့်ညွန်နက် မြွေဘုရင်၏ အမြီးသည်လည်း တိတ်တဆိတ် ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ခွေလိပ်မိသွားသည်။

လေထု ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းထျန်းလုံက သူ၏ လေသံကို ရုတ်တရက် လျှော့ချလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် ခဏလောက် စောင့်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့...”

သူ၏ လက်သည်းထိပ်ဖျားဖြင့် မြေကြီးကို ညင်သာစွာ တောက်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နင်မြို့အတွင်းက စွမ်းအင်တွေက နေ့တိုင်း တိုးပွားနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ငါတို့ ထပ်ပြီး စောင့်နေရင် ဆယ်ပုံငါးပုံ နေနေသာသာ တစ်ပုံတောင် မင်းတို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤသို့သော ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းက မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စိမ့်ညွန်နက် မြွေဘုရင်က ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်သခင်ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ငါတို့ တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်မှာ အချိန်မှန် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ကြမယ်”

“ကောင်းပြီ”

လင်းထျန်းလုံ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ဒီအတိုင်း သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်ကနေ အဓိက ထိုးစစ်ဆင်မယ်။ မင်းတို့ကတော့...”

သူ မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ကြဘူးလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ”

ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်ခဲ့ရာ ယွဲ့ရီနှင့် ယင်းဖုန်းတို့က ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ စခန်းနှင့် အဝေးကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်မှ ယွဲ့ရီက အသံတိုးတိုး‌လေးဖြင့် မေးရှာသည်။

“သူတို့ သဘောတူညီချက်အတိုင်း လုပ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ရှင် ထင်လား”

“သေချာပေါက် မလုပ်ဘူးပေါ့”

လင်းထျန်းလုံ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါတို့နဲ့ နင်မြို့ ကာကွယ်ရေး အင်အားစုတွေ နှစ်ဖက်လုံး အထိနာသွားကြတာကိုပဲ သူတို့ အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့...”

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“အဲဒါက ငါ အလိုချင်ဆုံး ရလဒ် အတိအကျပဲ”

ယင်းဖုန်း အရိပ်များထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်လား”

“မလိုဘူး”

လင်းထျန်းလုံ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အောင်မြင်နေတယ်လို့ သူတို့ကို ထင်မှတ်ခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မင်းမှာ အခု ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိသေးတယ်...”

သူ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးလိုက်ရာ ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး အရိပ်များထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွဲ့ရီ တွေးတောနေပုံရသည်။

“ရှင် ကြံစည်ထားတာက...”

“ကစားမှတော့ အကြီးကြီး ကစားရမှာပေါ့”

လင်းထျန်းလုံသည် နင်မြို့ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများတွင် အကြံစည်များပြည့်နှက်နေသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

“စွမ်းအင်တွေကို ရယူရုံတင် မကဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးကိုပါ ပေးဆပ်စေရမယ်”

တစ်ချိန်တည်းတွင် မိစ္ဆာသားရဲ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့၏ ပင်မစခန်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးသည်လည်း လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ဒီ ဝံပုလွေက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်”

စိမ့်ညွန်နက် မြွေဘုရင်က ရှူးရှူးမြည်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ငါတို့ သူ့ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်”

အရိုးဖြူ မိစ္ဆာဘုရင် တစ်ပါးက ဩရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊။

“မနက်ဖြန်က အခွင့်အရေးပဲ။ သူတို့ကို လူသားတွေနဲ့ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး အထိနာအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်...”

“ပြီးရင် သူတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်တာပေါ့”

အခြား အရိုးစုမိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါး တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ကြရာ အောင်ပွဲ၏ အရုဏ်ဦးကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူတို့ မသိကြသည်မှာ တဲ၏ အရိပ်များထဲတွင် လုံးဝနီးပါး ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော ပင့်ကူလေးတစ်ကောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်နေပြီး အရာအားလုံးကို ကြားနေခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင် လင်းထျန်းလုံ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...”

ယွဲ့ရီ သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရှာသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

လင်းထျန်းလုံ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သံသယတချို့ကို အတည်ပြုလိုက်ရုံသက်သက်ပါ။ သွားကြစို့…”

“ ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ရအောင်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကြည့်ကောင်းမယ့် ပြဇာတ်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်”

သူ၏ ပုံရိပ်သည် လရောင်အောက်တွင် ထည်ဝါစွာရှိနေပြီး ငွေဖြူရောင် အမွေးအမျှင်များက တောက်ပနေသည်။

ဤညတွင် မည်သူမျှ အိပ်ပျော်နိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နင်မြို့ရှိ လူသားများဖြစ်စေ၊ မဟာမိတ်စခန်းမှ မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဝံပုလွေအသိုက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော လင်းထျန်းလုံဖြစ်စေ အားလုံးက လာမည့် အရုဏ်ဦးအတွက် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ဤရိုးရှင်းပုံရသည့် မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် အလွှာပေါင်းများစွာရှိသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အမဲလိုက်သူဟု ထင်မှတ်နေကြပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အခြားသူတစ်ဦး၏ သားကောင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်ကို မသိကြရှာပေ။

အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ကို လင်းထိန်စေသည့် အချိန်၌သာ ဤ အလွှာပေါင်းစုံ ကစားပွဲ၏ ရလဒ်က စတင် ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။