အခန်း ၃၄၉

အခန်း (၃၄၉) - မြောက်ဘက်တံခါးရှိ သွေးစွန်းသောတိုက်ပွဲ (၁)

အရုဏ်မတက်မီ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အမှောင်ထုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နင်မြို့ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သော လေထုတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ငွေဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် ကမ်းပါးထိပ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများသည် ညဉ့်နက်ယံကို ထိုးဖောက်လျက် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအင်အကာအကွယ်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည့် ဧရာမမြို့တံခါးကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေသည်။

အဆင့်မြင့်စိတ်အာရုံဆက်သွယ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရန့်မြဲ့ စေလွှတ်လိုက်သော တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုများဖြစ်ကြသည့် ကင်းလှည့်အမဲလိုက်တပ်ရင်းမှ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၊ ရေပြာကြေးခွံအစောင့်အရှောက် လေးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့် မဟာနှင်းအစောင့်အရှောက်သုံးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တို့သည် ညအမှောင်တွင် တစ္ဆေများအလား လှုပ်ရှားနေကြသည်။

သတ်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မည့် တည်နေရာများဆီသို့ ရောက်ရှိရန် ရှုပ်ထွေးလှသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အသံတိတ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်နှင့် အနောက်ဘက်တို့တွင် လျှို့ဝှက်စွာ စုဝေးပြီးသွားခဲ့ကြပြီ။

တပ်ဖွဲ့အားလုံး၏ ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက်မှုများသည် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွန်ရက်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားကြပြီး သူ့အမိန့်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မြို့တံတိုင်းထက်တွင်မူ ဟုန့်ကျိသည်လည်း အာရုံစူးစိုက်လျက် အသက်ရှူအောင့်ထားရှာသည်။

သူသည် လင်းထျန်းလုံကဲ့သို့ အရာရာကို တိကျစွာ ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မြေပြင်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများအရ သူ၏ မသိစိတ်၌ အမှောင်ထုထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အံကြိတ်နေသည့် အသံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲသို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“တပ်ဖွဲ့အားလုံး၊ အမြင့်ဆုံးသတိပေးချက်ကို အသုံးပြု၊ ငါ့အမိန့်ကို စောင့်”

မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ပထမဆုံး အလင်းတန်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အမှောင်ထုအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။

မြို့အပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဝေဝါးဝါးပုံရိပ်များ ပေါ်လာချိန်၌ ဟုန့်ကျိ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ပစ်စမ်း”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နင်မြို့၏ မြောက်ဘက်တံခါးသည် သံမဏိမီးတောင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

‘မီးတောင်’ စက်သေနတ်ကြီး သုံးလက်၏ ပြောင်းဝခြောက်ခုမှာ ရူးသွပ်စွာ စတင်လည်ပတ်လာပြီး မီတာအနည်းငယ်ခန့် ရှည်လျားသော ပူပြင်းသည့် မီးလျှံများကို ပစ်ထုတ်တော့သည်။

လေးလံသော ကျည်ခွံများသည် တဖွဲဖွဲကျလာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ချလွမ်ချလွမ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သိပ်သည်းလှသော ကျည်ဆန်မိုးများသည် သံမဏိမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး မြို့တံခါးရှေ့ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကာ ရှေ့ဆုံးက မိစ္ဆာသားရဲ ခေါင်းဆောင်အချို့နှင့် သူတို့၏ အစောင့်အရှောက်များကို တစ်ခဏအတွင်း အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်ကိုယ်ရေသုံး ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်ကိရိယာများမှ ကျယ်လောင်သော မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးတောက်များ ပါဝင်နေသည့် ဒုံးကျည်များသည် သားရဲအုပ်စုကြားသို့ ကျရောက်ကာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် မီးတောက်များ၊ ပြတ်တောက်သွားသော ခြေလက်များနှင့် အကြွင်းအကျန်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ခေတ်သစ် အပူစွမ်းအင်သုံးလက်နက်များသည် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ပြသခဲ့ကြသည်။

ခုန်အုပ်လာကြသည့် သားရဲအုပ်စုများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လဲကျကုန်ကြပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ဤဖျက်ဆီးနိုင်သော မီး‌တောက်ကျည်ဆံများက ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

ဟုန့်ကျိ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု စတင်ပေါ်လာခါနီး အချိန်မှာပင် ငွေဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သိပ်သည်းလှသော ကျည်ဆန်မိုးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြို့တံတိုင်းထက်တွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအလား ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ဗလာလေပြင်းထွက်ပြေးခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် လင်းထျန်းလုံပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရိပ်မည်းကြီးက ဟုန့်ကျိကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်‌ရှေ့ခြေသည်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ခြေသည်းထိပ်ဖျားများပေါ်တွင် ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ အေးစက်စက် အလင်းတန်းနှင့် အမည်းရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားများ တလက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝိညာဉ်များကို အေးခဲစေကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နက်နဲရေခဲကောင်းကင်ဆုတ်ဖြဲလက်သည်းသည် ဟုန့်ကျိ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ မည်သည့်ညှာတာမှုမျှမရှိဘဲ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

အမြန်နှုန်းမှာ အစွန်းရောက်နေပြီး လူအများစု၏ အာရုံကြောတုံ့ပြန်မှု အမြန်နှုန်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။

“ဘာလဲ”

ဟုန့်ကျိ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အစွန်းရောက်ထိတ်လန့်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရှာသည်။

ပြိုင်ဘက်က မည်သို့ ပေါ်လာသည်ကို သူ လုံးဝမမြင်လိုက်ရပေ။ အေးစက်သော သေခြင်းတရားက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးအန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် သူ၏ တိုက်ပွဲဝင် အလိုအလျောက်သိစိတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ လောင်ကျွမ်းမီးလျှံခန္ဓာကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်သည်။

အနီရင့်ရင့်မီးတောက်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဆူပွက်ထွက်လာပြီး ဤထိုးနှက်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဝုန်း…

ငွေရောင်ဖျော့ဖျော့ အေးစက်စက် အလင်းတန်းနှင့် အနီရင့်ရင့်မီးတောက်များ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားကြသည်။

အစွန်းရောက်အအေးဓာတ်နှင့် အစွန်းရောက်အပူဓာတ်စွမ်းအင်တို့ကြားရှိ ပြင်းထန်သော ပွတ်တိုက်မှုက အသေးစား ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရိုက်ခတ်လှိုင်းသည် အနီးနားတွင် စက်သေနတ်ကြီးများကို ကိုင်တွယ်နေကြသည့် စစ်သည်အချို့ကို ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားစေသည်။ လေးလံသော ‘မီးတောင်’ စက်သေနတ်ကြီးမှာလည်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

ဟုန့်ကျိ တိုးညင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်မိပြီး သူ့ပတ်လည်ရှိ မီးတောက်များမှာ ထက်ဝက်နီးပါး မှေးမှိန်သွားသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသည် သံမဏိတုံးကြီးတစ်ခုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး သူ့အနောက်က ခိုင်ခံ့လှသော ကင်းမျှော်စင် တံတိုင်းကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူသည် သွေးတစ်လုပ်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ အန်ထုတ်လိုက်ရရှာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများနှင့် အသက်စွမ်းအင်များ ဆူပွက်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှုပင်လျှင် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

သူ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် အတင်းအဓမ္မ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူ၏ ပုံစံအမှန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ငွေဖြူရောင် ဝံပုလွေခန္ဓာကိုယ်၊ ထင်ရှားလှသော ရေခဲမျက်ဝန်းပြာများကို ယခင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများဖြင့် လှည့်ပတ်နေသည့် လက်သည်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း... မင်းလား”

“ထျန်းစန်းတောအုပ်က နှင်းဝံပုလွေဘုရင်”

ဟုန့်ကျိ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး တုန်လှုပ်မှုများနှင့် အတွင်းဒဏ်ရာများကြောင့် သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေကာ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ”

“ မင်းက...”

သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့‌လေပြီ။

မြို့အပြင်ဘက်က ထိုကြီးမားလှသော မိစ္ဆာသားရဲ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး၊ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှင်းဝံပုလွေဘုရင်သည် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ထဲက တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

၎င်းက ခေါင်းဆောင်များထဲက တစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

အတိတ်က လင်းထျန်းလုံ၏ လက်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရဖူးသည့် မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ယခုအခါ အကြွင်းမဲ့ ခွန်အားရှေ့တွင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည့် လက်တွေ့အခြေအနေတို့က သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အေးစက်သော ဒီရေတစ်ခုအလား စီးဝင်လာတော့သည်။