အခန်း ၁၈၂

အခန်း (၁၈၂)

လောလောဆယ် ကာလီဖိုးနီးယားပြည်နယ်ဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး မီဒီယာတွေကလည်း ငလျင်လှုပ်ခတ်နိုင်ခြေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဆွေးနွေးဖို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဆက်တိုက် ဖိတ်ခေါ်နေကြတယ်။

တကယ်လို့ ပါမောက္ခ မိုဟန် တစ်ယောက်ထဲသာ ဒီလို ပြောဆိုခဲ့ရင် လူအများကြီးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်သူမဆို ပါးစပ်ရှိရင် ပြောနိုင်တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပေါ်မှာ ငွေပုံအောပြီး လောင်းကြေးထပ်ဖို့ကျတော့ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ကြပါဘူး။

ကျွန်တော်က လောင်းကြေးထပ်ဖို့ အသင့်ရှိနေတာကြောင့် ပါမောက္ခ မိုဟန်ရဲ့ အငြင်းပွားမှုကို ပိုပြီး ခိုင်မာသွားစေခဲ့တယ်။

တကယ်လို့ ငလျင်အကြီးအကျယ် လှုပ်တော့မှာဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သတင်းအမှားတွေ ပြန့်နှံ့နေတာကို တားဆီးရမယ်။

ဒါကြောင့် ရိုနယ် က ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ တိုက်ရိုက် ကြားနာဖို့ အိမ်ဖြူတော်ကို ခေါ်ယူခဲ့တာပါပဲ။

ကျွန်တော်က လက်ပ်တော့ကို တီဗီနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး powerpointကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

ပါမောက္ခ မိုဟန် က တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ စပြီး ရှင်းပြတယ်။

“ဟိုလေ... ဆန်ဖရန်စစ္စကို မှာ ငလျင်အန္တရာယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်”

ကျွန်တော်က ပါမောက္ခ မိုဟန် ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း powerpointဆလိုက်ကို နောက်တစ်ခု ပြောင်းပေးလိုက်တယ်။

“၁၉၀၆ ခုနှစ် ဧပြီ ၁၈ ရက်တုန်းက ပြင်းအားပမာဏ ၈.၃ ရှိတဲ့ ငလျင်လှုပ်ခတ်ခဲ့လို့ လူပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော် သေကျေပျက်စီးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီနောက် ၁၉၈၉ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၇ ရက်မှာ ၆.၉ ပြင်းအားပမာဏရှိတဲ့ ငလျင်ကြောင့် ၆၃ ယောက် သေဆုံးပြီး ၃,၇၀၀ ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလာမယ့် ငလျင်အကြီးစားကြီးကတော့ အရင်ငလျင်နှစ်ခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် ရမှာမဟုတ်ပါဘူး”

အတိုင်ပင်ခံ ခရိလ် က မေးခွန်းတစ်ခု မေးတယ်။

“အခြားကျွမ်းကျင်သူတွေက သဘောမတူကြဘူး မဟုတ်လား။ လူတိုင်းက ငလျင်လှုပ်ဖို့ အန္တရာယ် မရှိဘူးလို့ ပြောနေကြတာပဲလေ”

ပါမောက္ခ မိုဟန် က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

“ဆန်အန်ဒရီယပ်စ် ပြတ်ရွေ့ကြော တစ်ခုထဲကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲလိုပြောကြတာက မှန်ပါတယ်။ ဒီပြတ်ရွေ့ကြောက မိုင် ၈၀၀ အထိ ရှည်လျားပြီး ပြင်းအားပမာဏ ၉.၀ ရှိတဲ့ ငလျင်လှုပ်ဖို့ဆိုရင်...”

သူ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်က တော်တော်လေး ရှည်လျားပေမဲ့ အနှစ်ချုပ်ကတော့ ပြတ်ရွေ့ကြောအလျားက ငလျင်အကြီးကြီး လှုပ်ဖို့အတွက် တိုလွန်းနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူက ဟေးဝါ့ဒ် ပြတ်ရွေ့ကြော ရှည်လျားလာမှုအကြောင်းကို ဆက်ပြောပြီး ပြတ်ရွေ့ကြော နှစ်ခုစလုံးမှာ ငလျင်တွေ ပြိုင်တူ လှုပ်ခတ်နိုင်ခြေ ရှိနေကြောင်း ထောက်ပြခဲ့တယ်။

ပြတ်ရွေ့ကြော အမျိုးအစားတွေ၊ ပြတ်ရွေ့မျက်နှာပြင်တွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ နည်းပညာဆန်ဆန် ရှင်းပြချက်တွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလို့ နားလည်ရ ခက်ခဲပေမဲ့ နိဂုံးချုပ်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငလျင်အကြီးစားကြီးက လာတော့မယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က မေးတယ်။

“ဘယ်လောက်အထိ ပြင်းအားရှိမယ့် ငလျင်ကို ပြောနေတာလဲ”

“ဒီကိုမလာခင်အထိ ကျွန်တော် ဆက်တိုက် ကွန်ပျူတာနဲ့ တွက်ချက်ပုံဖော်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ ပြင်းအား ၉.၅ အထက်မှာ ရှိပါလိမ့်မယ်”

ဗဟုသုတအနေနဲ့ ပြောရရင် ဂျပန်ငလျင်အကြီးကြီးတုန်းက ပြင်းအား ၉.၁ ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ဆိုလိုတာက ဆန်ဖရန်စစ္စကို ဒေသကို အဲဒီထက်ပိုပြင်းထန်တဲ့ ငလျင်တစ်ခု ရိုက်ခတ်တော့မယ်ပေါ့။

“ပြတ်ရွေ့ကြော နှစ်ခုရဲ့ သက်တမ်းစက်ဝန်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် စက်တင်ဘာလကုန်ပိုင်းမှာ အဖြစ်နိုင်ဆုံးပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ငလျင်အကြီးကြီး ရိုက်ခတ်ခဲ့ရင် သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက်က တစ်သန်းကျော်သွားလိမ့်မယ်”

အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ခဏအကြာမှာတော့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး အန်ဒါဆန် က မယုံကြည်နိုင်သလိုနဲ့ မေးတယ်။

“သေဆုံးသူ တစ်သန်းကျော်အထိ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကော ဖြစ်နိုင်လို့လား”

ပါမောက္ခ မိုဟန် က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။

“၁၉၂၃ ခုနှစ် ဂျပန်နိုင်ငံ ကန်တိုငလျင်တုန်းက လူပေါင်း ၁၄၀,၀၀၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့တယ်။ ၂၀၁၀ ဟေတီငလျင်မှာ ၃၀၀,၀၀၀ ဝန်းကျင်၊ ၂၀၁၁ ဂျပန်ငလျင်မှာ ၂၀,၀၀၀ ကျော်၊ ၂၀၁၅ နီပေါငလျင်မှာ ၃၀,၀၀၀ ဝန်းကျင် သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ဆန်ဖရန်စစ္စကို ထက် မိုးမျှော်တိုက်တွေ ပိုများပြီး လူဦးရေသိပ်သည်းဆ ပိုမြင့်တဲ့နေရာ ရှိသေးလို့လား”

ကာလီဖိုးနီးယားရဲ့ မြို့တော်က ဆက်ခရာမန်တို ပါ။

ဒါပေမဲ့ အမေရိကန်တွေ ကိုယ်တိုင်တောင် ကာလီဖိုးနီးယားမြို့ကြီးတွေအကြောင်း ပြောရင် အယ်လ်အေ၊ ဆန်ဖရန်စစ္စကို နဲ့ Silicon Valley ကိုပဲ အရင်ဆုံး ပြေးမြင်ကြတာလေ။

တကယ်လို့ အဲဒီဒေသမှာ စနစ်တကျ ဒီဇိုင်းဆွဲဆောက်ထားတဲ့ မိုးမျှော်တိုက်တွေကိုတောင် ပြိုကျပျက်စီးစေနိုင်လောက်တဲ့ ပြင်းအားရှိ ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရင် သေဆုံးသူ တစ်သန်းဆိုတာ ချဲ့ကားပြောတာမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ”

ပါမောက္ခ မိုဟန် က အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဇုန်တွေကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားပြတယ်။

ပထမဆုံး ဆန်ဖရန်စစ္စကို နဲ့ Silicon Valley ဝန်းကျင်က အပိုင်း ၁ပါ။ ဆန်ဖရန်စစ္စကို ပင်လယ်ကွေ့ကို ဖြတ်ပြီး ဟေးဝါ့ဒ် ပြတ်ရွေ့ကြောတစ်လျှောက်မှာ ရှိတဲ့ အော့ကလန်၊ ဆန်လီယန်ဒရို နဲ့ ဖရီးမောင့် တို့က အပိုင်း ၂ ဖြစ်ပြီး၊ အပြင်ဘက်က မြို့တွေနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ကမ်းရိုးတန်းတွေကတော့ အပိုင်း ၃ ဖြစ်ပါတယ်။

“ကျွန်တော်တို့ ဆန်ဖရန်စစ္စကို နဲ့ Silicon Valley ကို ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်ရာဇုန်အဖြစ် ကြေညာပြီး နေထိုင်သူ အားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရပါမယ်”

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က မယုံနိုင်သလိုမျိုး ထပ်မေးတယ်။

“နေထိုင်သူတွေကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားဖို့ ပြောနေတာလား”

သူတို့အိမ်တွေကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးပါလို့ ပြောရင် ဘယ်နှစ်ယောက်က နာခံမှာလဲ။

သူ့ရဲ့လေသံက လှောင်ပြောင်သလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ပါမောက္ခ မိုဟန် က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ရှင်းပြတယ်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ အစိုးရရုံးတွေနဲ့ ကျောင်းတွေအားလုံးကို ပိတ်ပစ်ရမယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ဆိုင်တွေကို လုပ်ငန်းတွေ ရပ်ဆိုင်းခိုင်းပြီး ပြည်သူတွေကို ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းတွေကို ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းရမယ်”

ဘယ်လောက်ပဲ ရွှေ့ပြောင်းပေးပါစေ မြို့တစ်ခုလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ပြည်သူတွေ ရွှေ့ပြောင်းတာက အပိုင်း ၁ အတွက်ပဲ ကန့်သတ်ထားတာပါ။

“ဘေးအန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ အပိုင်း ၂ နဲ့ ၃ အတွက် ချက်ချင်း ကယ်ဆယ်ရေး အစီအမံတွေကို ချမှတ်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အရပ်ဘက်၊ စစ်ဘက်နဲ့ ပုဂ္ဂလိက ကဏ္ဍတွေ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ပြင်ဆင်ရမယ်။ ရရှိနိုင်တဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးဝန်ထမ်းတွေ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ကာလီဖိုးနီးယားကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရမှာဖြစ်ပြီး ဖက်ဒရယ်နဲ့ ပြည်နယ် အမျိုးသားအစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေကို ဖြန့်ကြက်ချထားရပါမယ်”

စစ်တပ်ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အကြံပြုချက်ကြောင့် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါတင် မကသေးပါဘူး။

“ဒါတင် မလုံလောက်သေးပါဘူး။ အရပ်ဘက် ကယ်ဆယ်ရေးသမားတွေကိုလည်း အရန်သင့် ပြင်ထားရမှာဖြစ်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အားလုံးကို တောင်းခံရပါမယ်”

ပြောတာကတော့ လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ဖို့က ဘယ်လိုမှ မလွယ်ကူပါဘူး။

အတိုင်ပင်ခံ ခရိလ် က မေးတယ်။

“ဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် စီးပွားရေးအရ ဘယ်လောက်အထိ ဆုံးရှုံးသွားမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကော သိရဲ့လား”

သူတို့ ဒီလိုအဆိုပြုချက်ကို တင်ပြကတည်းက သိလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အမှန်တရားကတော့ မိုဟန် က စီးပွားရေးပညာရှင် မဟုတ်ဘဲ ငလျင်ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့သာ ဒီနည်းလမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းဆိုရဲတာပါ။

သူက ရွှေ့ပြောင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ စီးပွားရေးဆုံးရှုံးမှုတွေကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ တစ်ခုထဲသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ငလျင်ကြောင့် ဆုံးရှုံးရမယ့် လူ့အသက်တွေပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံကို စီမံခန့်ခွဲနေရသူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ရွှေ့ပြောင်းမှုကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် စီးပွားရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို အရင်ဆုံး ထည့်သွင်းစဉ်းစားရပါတယ်။

ဆုံးရှုံးမှုတွေကို လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုဆိုပြီး အုပ်စုခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။

လူတွေက လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအပေါ်မှာ ပိုပြီး အာရုံခံစားလွယ်ကြတယ်။

ဒါကြောင့်မလို့လည်း လူတွေက ထိုးဆင်းနေတဲ့ ရှယ်ယာတွေကို မရောင်းရဲကြတာပေါ့။ လူတွေက မရောင်းဘဲ ထားလိုက်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုတော့ သည်းခံနိုင်ကြပေမဲ့ ရှယ်ယာကို ရောင်းလိုက်ပြီးမှ အဲဒီရှယ်ယာက ပြန်တက်သွားလို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုကျတော့ ဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်ကြဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း တကယ်လို့ ငလျင်လှုပ်ဖို့ သေချာနေတယ်ဆိုရင်တော့ ရွှေ့ပြောင်းတာက ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာက ငလျင်လှုပ်နေတုန်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတာထက်စာရင် ဆုံးရှုံးမှုကို ပိုပြီး လျှော့ချနိုင်ခြေ ရှိတာလေ။

ဒါပေမဲ့လည်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ဆုံးရှုံးမှုက ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေပေမဲ့ ငလျင်လှုပ်ခတ်နိုင်ခြေကတော့ မသေချာသေးပါဘူး။

ဒါက မသေချာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ရှောင်လွှဲဖို့အတွက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမယ့် ဆုံးရှုံးမှုကို အရင်းအနှီး ပြုရမယ့် သဘောပါပဲ။

ဆန်ဖရန်စစ္စကို နဲ့ Silicon Valley ဒေသတွေက Wall Street နဲ့အတူ အမေရိကန်မှာ ကုန်ထုတ်စွမ်းအား အမြင့်မားဆုံး နေရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီဒေသကို ပိတ်ပစ်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာက အမေရိကန် စီးပွားရေးကို ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်စေမှာပါ။

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောတယ်။

“မြောက်ကိုရီးယားမှာ ဆိုးလ်မြို့ကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ နျူကလီးယားထိပ်ဖူးတွေနဲ့ ဒုံးကျည်တွေ ရှိနေတယ်၊ အဲဒါတွေကို ပစ်ခတ်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်နေတာ။ အဲဒီတော့ မင်းက ဘာလို့ တောင်ကိုရီးယားသမ္မတကို ဆိုးလ်မြို့သူမြို့သားတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ အကြံမပေးဘဲ ဒီနိုင်ငံကျမှ ဒီလိုလာလုပ်နေရတာလဲ”

သူပြောသလိုပဲ မြောက်ကိုရီးယားက နျူကလီးယားတိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတဲ့ နေ့စဉ်ခြိမ်းခြောက်မှုတွေနဲ့ တင်းမာမှုတွေကို မြှင့်တင်နေခဲ့တာပါ။

တောင်ကိုရီးယားလူမျိုး အများစုကတော့ ဒီလိုခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ယဉ်ပါးနေကြပြီမို့ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေကတော့ အဲဒီလို သဘောမထားပါဘူး။ ကိုရီးယားကို လာရောက်မယ့် အနုပညာရှင်တချို့ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတွေ အဖျက်သိမ်းခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ရွှေ့ဆိုင်းခံရတာတွေ ရှိခဲ့ပြီး နိုင်ငံအတော်များများကလည်း ကိုရီးယားကို ခရီးမသွားဖို့ သတိပေးချက်တွေ ထုတ်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။

ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးလာပေမဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

“ကျွန်တော်တို့က မြောက်ကိုရီးယားဆီကနေ နျူကလီးယားဒုံးကျည် ပစ်ခတ်တာကို တားဆီးနိုင်ကောင်း တားဆီးနိုင်လောက်ပေမဲ့ ငလျင်လှုပ်တာကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။ တစ်ခုထဲသော ဖြေရှင်းချက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ပါပဲ”

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က ပြုံးစိစိနဲ့ လုပ်တယ်။

“ဪ... ဒါကြောင့်မလို့လည်း မင်းက ကုန်ကြမ်းတွေကို လိုက်စုနေတာပေါ့လေ”

“ကျွန်တော်တို့က ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေကိုပါ သိုလှောင်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျား မကြားမိသေးဘူး ထင်တယ်။ တကယ်လို့ ဘာမှမဖြစ်လာခဲ့ရင် အဲဒီပစ္စည်းတွေက အမှိုက်တွေပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ”

ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ လေသံကတော့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဖြစ်သွားတယ်။ ဘောင်ဝါ က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်စကားကို မချေပနိုင်ခဲ့ဘူး။

လတ်တလောမှာ ကုန်ကြမ်းဈေးနှုန်းတွေ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော် လိုက်ဝယ်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော် ပြန်ရောင်းတဲ့အခါကျရင် ဈေးနှုန်းတွေက သေချာပေါက် ပြန်ကျသွားမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလကုန်ကျစရိတ်တွေကိုတောင် ပြန်ရဖို့ ရုန်းကန်ရနိုင်ပါတယ်။ ဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် သုံးစွဲခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို နှုတ်လိုက်ရင် ဆုံးရှုံးမှုကတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ မီဒီယာတွေကတော့ အဲဒါတွေကို ထည့်မပြောဘဲ စျေးကစားတာလို့ပဲ သမုတ်ကြတယ်။ စာရေးဆရာတွေကော စာဖတ်သူတွေအတွက်ပါ အဲဒီလိုတွေးတာက ပိုပြီး လွယ်ကူတာကိုး။

တစ်နာရီကြာ ရှင်းလင်းပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တယ်။

အစကတည်းက လက်ပိုက်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေခဲ့တဲ့ ရိုနယ် က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောတယ်။

“ငါ သေချာ ကြားသိရပါပြီ။ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ”

ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။

အစည်းအဝေးခန်းမတံခါး ပိတ်သွားတာနဲ့ ပါမောက္ခ မိုဟန် က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။

“ဟူး...”

အဲဒီနောက် တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။

“ငါ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားတာလား”

“ဆရာ အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ”

ဖက်ဒရယ်အစိုးရကို ငလျင်အကြီးစားကြီးရဲ့ အန္တရာယ်အကြောင်း အသိပေးနိုင်ခဲ့တာတင်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။

ကျွန်တော်တို့ နားနေခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တက်ဂယူ က သမ်းဝေရင်း မေးတယ်။

“သူတို့ ဘာပြောလဲ”

“ငါလည်း အခုထိ သေချာ မသိသေးဘူး”

ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့ရလဲ မသိဘူး။

အရာရှိတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ”

“ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲလား”

ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထဲ အစည်းအဝေးခန်းမထဲကို ပြန်ခေါ်ခံရတယ်။

အခြားလူတွေက သူတို့နေရာတွေကို ပြန်သွားကြပြီ ထင်တယ်။ ရိုနယ် နဲ့ ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မကောင်းကြဘူး။

ရိုနယ် က စပြီး ပြောတယ်။

“ငါတို့ ငလျင်အတွက် သတိပေးချက်အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်”

ကျွန်တော်က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

“ဒါတင် မလုံလောက်ပါဘူး။ ပိုပြီး သေချာတဲ့ အစီအမံတွေကို ချမှတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်”

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တယ်။

“မင်းက အမေရိကန်အစိုးရကို အရေးမပါဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ အဆင့်ကို မင်း အဟုတ်ကြီးထင်ပုံပဲ။ ဒီအတိုင်း အေးဆေးနေတာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အခုထိ သည်းခံပေးထားတာက တော်တော်လေး စိတ်ရှည်ပေးခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်သင့်တယ်။ ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ အရေးယူမှုတွေကို လုပ်ဆောင်သွားမှာမလို့ မင်း အခု ကိုရီးယားကို ပြန်လို့ရပါပြီ”

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ က အရင်ဆုံး ထရပ်တယ်။ သူ ထွက်သွားရင်း ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပြီး ပြောခဲ့သေးတယ်။

“တကယ်လို့ မင်းက ပြဿနာတွေကို ပိုကြီးထွားအောင် လုပ်ရပ်တွေ ထပ်လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ဒုတိယသမ္မတ ဘောင်ဝါ ရဲ့ သတိပေးချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရိုနယ် က ဘာမှ သိပ်မပြောဘူး။ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကလည်း တူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။

ကျွန်တော်က ရိုနယ် ကို ပြောလိုက်တယ်။

“တကယ်လို့ ငလျင်အကြီးကြီး တကယ် လှုပ်ခတ်သွားရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မှာလဲ”

သူက ပြန်ချေပတယ်။

“တကယ်လို့ မလှုပ်ခတ်ခဲ့ရင်ကော။ မင်းကတော့ ပိုက်ဆံတချို့ ဆုံးရှုံးရုံနဲ့ ပြီးသွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးနဲ့ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူရမှာလေ”

အဲဒီတာဝန်ကတော့ သမ္မတဖြစ်တဲ့ သူ့အပေါ်ကို သေချာပေါက် ကျရောက်မှာပါပဲ။

ရိုနယ် ရဲ့ ပုံစံက လုံးဝ စိတ်ကုန်နွမ်းနယ်နေပုံ ရတယ်။

“မင်း သတင်းတွေကို ကြည့်နေရင် လက်ရှိ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သိမှာပါ”

သူက အရင်သမ္မတဟောင်းတွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဝေဖန်ပြီး သန်မာတဲ့ ခေါင်းဆောင်ပုံစံကို ပြသကာ ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံခဲ့ရတာပါ။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။

မြောက်ကိုရီးယားက တောင်ကိုရီးယားနဲ့ အမေရိကန်ကို နျူကလီးယားဒုံးကျည်တွေနဲ့ ပစ်ခတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ အမေရိကန်-တရုတ် ကုန်သွယ်ရေး ပဋိပက္ခက ပိုမိုပြင်းထန်လာနေပြီး ဆီးရီးယား အကြပ်အတည်းအတွက်လည်း ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် လမ်းစ မမြင်ရသေးပါဘူး။

သူ တွန်းအားပေးခဲ့တဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားတဲ့ မူဝါဒတွေကလည်း လွှတ်တော်မှာ အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ကြဘူး။

သူ့သက်တမ်း အစောပိုင်းမှာ ထွက်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ရုရှားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရှုပ်တော်ပုံကလည်း သူ့နောက်ကို ဆက်တိုက် လိုက်လံခြောက်လှန့်နေခဲ့ပြီး လတ်တလောမှာတော့ လိင်အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုပါ ပေါ်လာခဲ့သေးတယ်။

သူနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက သတင်းစာတွေဆီ အမှန်တရားကို ဖွင့်ချခဲ့ကြတာပါ။

လူဝင်စကီး အရှုပ်တော်ပုံမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်း အမေရိကန်တွေက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တွေအပေါ် ခွင့်လွှတ်တတ်ကြပါတယ်။ (သမ္မတ ကလင်တန် အတွက် လူထုထောက်ခံမှု ကျဆင်းခြင်းနဲ့ စွပ်စွဲပြစ်တင်ခံရမယ့် အန္တရာယ်က လိမ်လည်ထွက်ဆိုခြင်းနဲ့ တရားစီရင်ရေးကို နှောင့်ယှက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး အရှုပ်တော်ပုံကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး)

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းက ကျဆင်းနေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ လိင်အရှုပ်တော်ပုံ ထွက်ပေါ်လာတာကတော့ သေချာပေါက် မကောင်းပါဘူး။

ရိုနယ် နဲ့ ဆက်ဆံရေး မပြေလည်တဲ့ CNN နဲ့ NBC တို့က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့ကြတယ်။ လိင်အရှုတ်တော်ပုံ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိတာက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီအမျိုးသမီးတွေကို ငွေပေးပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့တာကို ပိုပြီး အလေးပေး ဖော်ပြခဲ့ကြတယ်။

“……”

သူ ဘာလို့ ဖောက်ပြန်ခဲ့ရတာလဲ။

သူ့ရဲ့ သက်တမ်း တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးခင်မှာတင် ထောက်ခံမှုနှုန်းက ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါက သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး မဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် အဆိုးရွားဆုံး မှတ်တမ်းပါပဲ။ သစ္စာရှိတဲ့ ထောက်ခံသူတချို့ ကျန်ရှိနေသေးပေမဲ့ အဲဒါက ဘယ်လောက်အထိ ခံမလဲဆိုတာ မသေချာပါဘူး။

လက်ရှိအချိန်မှာ ရိုနယ် က ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းကိုပါ ထိခိုက်စေနေပါတယ်။ ပါတီတွင်းမှာ ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲတွေ လုပ်ကောင်းလုပ်ရနိုင်တယ်လို့ တီးတိုးပြောနေကြပြီး စုပေါင်းနုတ်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေတောင် ရှိနေပါပြီ။

သူကတော့ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ကံဆိုးမှုမျိုးစုံကို တကယ် ခံစားနေရတာပါ။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး။ မင်း ဒါကို လုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အတိအကျ ဘာလဲ။ အကျိုးအမြတ်အတွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း တကယ်ပဲ ငလျင်လှုပ်တာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ရူးသွားတာလား”

ကျွန်တော် တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အမှန်တရားမလို့ပါ”

“လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အမှန်တရားဟုတ်လား...”

ရိုနယ် က ခါးခါးသီးသီး ပြုံးတယ်။

“မင်း ငါ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းက ချက်လက်မှတ်အလွတ်တစ်ခုကို ငွေသားနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား”

“ဟုတ်ကဲ့။ မှတ်မိပါတယ်”

ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ကတိကဝတ်ကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ သူ သမ္မတ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

“အေး... ဒါဆို မင်း နားလည်မှာပါ။ နိုင်ငံရေးမှာ ချက်လက်မှတ်အလွတ်က အသုံးမဝင်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငွေသား ယူလာခဲ့ပါ”

“……”

ခိုင်မာတဲ့ သက်သေကို တောင်းနေတာလား။

ကျွန်တော့်မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုထဲသော သက်သေက ပါမောက္ခ မိုဟန် ရဲ့ အငြင်းပွားမှုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်မှုတွေအကြောင်း ပြောလို့မရဘူးလေ။ (ပြောခဲ့ရင်တောင် သူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး)

ကျွန်တော် ဒါကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။

ကျွန်တော် ရင်ထဲကနေ သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

“ခင်ဗျား ပြောတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”

ကျွန်တော်တို့ နားနေခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ပါမောက္ခ မိုဟန် က ထရပ်ပြီး မေးတယ်။

“သမ္မတ က ဘာပြောလဲ”

ကျွန်တော်က ရိုနယ် ပြောတဲ့စကားတွေကို ပြန်ပြောပြလိုက်တယ်။

ပါမောက္ခ မိုဟန် က စိတ်ပျက်သွားပုံရပြီး ကာရီ က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။

“ဒါပေမဲ့လည်း သူက ဘေးအန္တရာယ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်လို့ ပြောတာပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ပြောလို့ရပါတယ်”

ပါမောက္ခ မိုဟန် နဲ့ ကာရီ က ကာလီဖိုးနီးယား နည်းပညာတက္ကသိုလ်ကို ပြန်သွားကြပြီး ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဆန်ဖရန်စစ္စကို ကို ဆက်သွားခဲ့ကြတယ်။

ကျွန်တော်တို့အပေါ် လူထုရဲ့ အမြင်က မကောင်းတာကြောင့် လေဆိပ်ကနေ ထွက်လာတာနဲ့ လုံခြုံရေးကားတွေထဲကို ချက်ချင်းဝင်ပြီး ဟိုတယ်ကို တန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို လုံးဝ မထွက်ခဲ့ကြဘူး။

တက်ဂယူ က မေးတယ်။

“မင်း တကယ်ပဲ လုပ်တော့မှာလား”

ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဆန်ဖရန်စစ္စကို ဒေသကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေတုန်းပဲ။ ကားလမ်းပေါ်မှာ ကားတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတွေကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။

“အင်း။ ရိုနယ် လှုပ်ရှားလာအောင် ငါတို့ လုပ်ရမယ်”