အခန်း (၄၅၃)
Vol. 46 Ch. 453
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ တပည့်များမှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ စစ်ဗျူဟာ ခင်းကျင်းလိုက်ကြ၏။
မှောင်မိုက်နေသော ညဥ့်မှောင်ထုထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော မြန်နှုန်းမျိုးဖြင့် ခြင်္သေ့ရူးနိုင်ငံတော် တည်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
ထိုသူမှာ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းပင်။
သူနှင့် ချီထုံတို့သည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးထဲတွင် အားအနည်းဆုံး နှစ်ဦးအဖြစ် အတူတူ လူသိများကြလေ၏။
မဟာပဏ္ဍိတ ငါးဦး လမ်းခွဲ၍ ထွက်ပြေးကြစဉ် ကျန်ရှိသော လေးဦးစလုံးမှာ အနောက်ဘက် အဝေးဆုံးဆီသို့သာ ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ မြင့်မြတ်သားတော်မှာ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ စစ်တပ်နှင့်အတူ ခြင်္သေ့ရူးနိုင်ငံတော် ဘက်မှ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခြင်္သေ့ရူးနိုင်ငံတော်ဘက်သို့ နောက်ဆုတ်ပြေးခြင်းသည် သေတွင်းထဲသို့ သက်သက်တိုးဝင်ခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။
သို့သော်လည်း မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ အမြင်တွင် ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အများစုသည် မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ ခြင်္သေ့ရူးနိုင်ငံတော် ဘက်သည်သာလျှင် ပိုမိုဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေပေသည်။
ခြင်္သေ့ရူးနိုင်ငံတော်၏ နယ်စပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သရွေ့ သူ ဘေးကင်းနိုင်ပေမည်။
ထိုသို့ တွေးရင်း သူ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားလေ၏။
“ဟင်...”
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို ထောက်လှမ်းမိလိုက်သည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုသူတို့မှာ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ စစ်တပ်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“တောက်... သေစမ်း...”
“ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ စစ်တပ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ”
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းမှာ သူတို့ထဲတွင် အခြားမဟာပဏ္ဍိတတစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မလောင်းကြေးထပ်ဝံ့ပေ။
သူ အောက်သို့ အမြန်ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လောလောဆယ် ပုန်းကွယ်နေမည့်နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။
မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အင်အားစုများ အတင်းဝင်ရောက်လာပြီး နှစ်ဖက်စလုံး စစ်ပွဲစတင်သည်နှင့် သူသည် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ခိုးထွက်သွားနိုင်ပေမည်။
အသက်ရှင်သန်နေသရွေ့ အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ် ဂိုဏ်းတစ်ခုကို အချိန်မရွေး ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်၏။
ထိုအခိုက်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်သံမှာ သူ၏ နားစည်အတွင်း မြည်ဟည်းသွားသည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ... ရောက်မှတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားဖို့ စိတ်စောနေရတာလဲ”
ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် တောင့်ခဲသွားသည်။
မဟာပဏ္ဍိတအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြရာတွင် အကယ်၍ အင်အားချင်း မတိမ်းမယိမ်း ရှိနေပါက သတိမမူမိသော အချိန်တွင် ဦးအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သူက အသာစီးအဆုံးကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း အသံလာရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ မင်းအနေနဲ့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မြင့်မြတ်သားတော်ရဲ့ အမိန့်ကိုတော့ ဆန့်ကျင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“မြင့်မြတ်သားတော်က ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဒေသက ကျောင်းတော်တွေရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်ခေါင်းဆောင်ပဲ။ သူ့အမိန့်ကို မဆန့်ကျင်ရဲပါဘူး”
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် စုစည်းကာ ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်သားတော် ပြောခဲ့တာက မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ် မကျဆုံးခင်မှာ ငါတို့ ယွင်ဝူတောင် ကနေ ထွက်ခွာသွားသရွေ့ ငါတို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ”
“ဆက်ပြောဦးလေ”
မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ မဟာပဏ္ဍိတများကို ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားစေရန် မြင့်မြတ်သားတော်မှာ ဌာနချုပ်တွင် ဘာတွေလုပ်ဆောင်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းလည်း သိချင်နေမိ၏။
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းက ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီက မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ်ဟာ မဟာပဏ္ဍိတကျန်းယန်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီတိုက်ပွဲက အခုထိ မပြီးသေးလောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း တားဆီးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယူဆတယ်”
“မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်က မြင့်မြတ်သားတော်ကိုယ်တိုင် ပေးပို့တဲ့ အမိန့်ကို ငါ လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မဟာပဏ္ဍိတ သုံးဦးကို နှိမ်နင်းပြီးပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်မှ မဟာပဏ္ဍိတကျန်းယန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ”
“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း လိမ်နေတာ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်က သူတော်စင်အဆင့် ရောက်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ မဟာပဏ္ဍိတကျန်းယန်က အားကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ည မတိုက်ဘဲ အနိုင်အရှုံးကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းသားတွေကို အသက်ရှင် မရှင် ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်လို ရတနာမျိုး ရှိရမယ်။ မယုံရင် မင်းဘာမင်း စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရတယ်။”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ လက်လှမ်းကာ မီးလျှံရှစ်ခုကြာပန်း မီးအိမ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုမီးအိမ်၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် မီးလျှံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့လေပြီ။
ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေနိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။
တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း ထိုခဏတာ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားမှုကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ထိုလက်သီးမှာ လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အလောတကြီး ပြန်လည်ခုခံလိုက်သော်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ရှုံးနိမ့်သွားလေ၏။
ဘုန်း
မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်သက်သာလာခွင့် ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။
သူ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များဖြင့် ဆက်တိုက် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်လေတော့၏။ မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းမှာ အလွန်ခက်ခဲစွာ ကာကွယ်နေရတော့သည်။
ဘုန်း
မဟာပဏ္ဍိတ နှစ်ဦးအကြား တိုက်ပွဲ၏ ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေ၏။ မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုသူတို့ တိုက်ပွဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖျက်ဆီးအားပြင်းထန်သည့် စွမ်းအင်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ထွက်ပြေးနေကြသော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြ၏။
သူတို့ အခြားအရပ်သို့ လှည့်၍ ထွက်ပြေးရမလား သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်ရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ ကင်းထောက်များသည် အချက်ပြမီးကို လွှတ်တင်လိုက်ကြ၏။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏မြို့စားက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူ့လက်ကို ပြတ်သားစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အားလုံးကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်ဖြတ်ပစ်ကြစမ်း”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ တပည့်များမှာ ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဒလဟော စီးဆင်းသွားပြီး ထွက်ပြေးနေသော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
အသိဉာဏ်မဲ့မတတ် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီဖြစ်သော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြန်လည်ခုခံလိုစိတ် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တော့၏။
မြို့စားအနည်းငယ် ဟန်ပြခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော် စစ်တပ်၏ ဟန်ချက်ညီညီ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့၏ ခုခံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။
အထက်ကောင်းကင်ယံ မြင့်မားသော အရပ်တွင် မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းနှင့် မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းတို့မှာ တစ်နာရီကြာအောင် တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ကြ၏။
ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းက မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်းအား တစ်ဖက်သတ် ရိုက်နှက်နေခြင်းသာ။
ယခုအခါ မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်သို့ ယိုင်ထိုး၍ ဆုတ်ခွာရင်း နာကျင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“မင်းက သိက္ခာရှိတဲ့ မဟာပဏ္ဍိတတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ငါ လုံးဝမကျေနပ်ဘူး”
“ဟမ့်...”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“မင်းလို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ သေစမ်း”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်သီးချက်ကို မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ နဖူးတည့်တည့်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်၍ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း
ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူ၏ ကြေမွသွားသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လွတ်မြောက်သွားပြီး မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့၏။
သို့သော်လည်း မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းက သူ၏ မျက်စိအောက်မှ မည်သူ့ကိုမျှ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
သူသည် မှောင်မိုက်နေသော ညဥ့်ကောင်းကင်ဆီသို့ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော လက်ကြီးတစ်ဖက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ ထွက်ပြေးနေသော ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ဂျွတ်
ညှစ်ပစ်လိုက်သည်နှင့် မဟာပဏ္ဍိတကွေ့ကျွမ်း၏ ဝိညာဉ်သည် လုံးဝကြေမွသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အောက်ခြေရှိ တိုက်ပွဲသည်လည်း ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းမှာ ဆက်လက်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ပေ။ ထို့အစား သူ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိစေရန်အတွက် တစ်စစ်မြေပြင်လုံးကို သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ မြို့စားတစ်ဦးက အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။
“ဦးလေး မြင့်မြတ်သားတော်ဆီက သတင်းစကားကို တကယ်ရခဲ့တာလား”
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ အဲဒီလူအကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြင့်မြတ်သားတော်ဟာ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းချုပ်ကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ အခိုင်အမာ ယုံကြည်တယ်”
“…”
ဘုရင်ကျင်းရှီမှာ ဆွံ့အသွား၏။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မည်သည့်စကားလုံးမျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။
မဟာပဏ္ဍိတရွှမ်ကျင်းသည် ထိုအိုးတိုးအမ်းတမ်း အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုကာ ပြောကြားလိုက်သည်။
“ငါ့အမိန့်ကို အောက်ကို လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်။ မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ မဟာပဏ္ဍိတကို ငါ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီ။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်မှ လွတ်မြောက်မသွားစေနဲ့။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါတို့ ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်ဟာ အခြားသော မြင့်မြတ်နယ်မြေနှစ်ခုကို ကျော်လွန်ပြီး လူရိုင်းဒေသတစ်ခွင်မှာ ငါတို့ရဲ့ အမည်နာမကို လူတိုင်းသိသွားစေရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဘုရင်ကျန်းရှီး ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အမိန့်ကို မဆိုင်းမတွ လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်တော့၏။
ထိုအမိန့်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ ပိုမိုတက်ကြွလာသော ဘီလူးနတ်ဘုရားကျောင်းတော်၏ တပည့်များမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများဖြင့် ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားကြပြီး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အကြွင်းအကျန်များကို မြောက်ဘက်အထိ မရပ်မနား လိုက်လံချေမှုန်းကြလေတော့သည်။