အခန်း (၂၅၉-၂၆၀)

အခန်း ၂၅၉: အစ်ကိုစူး ပြီးသွားပြီ

မည်သည့် ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်နည်း....

သူတော်စင် နယ်ပယ်လော။

မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက် ထိုထက်မကချေ။

သူတော်စင်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင်ပင် ဤမျှထိ အစွမ်းထက်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစစ်အမှန် သူတော်စင်ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေသလော...

သို့မဟုတ်... ထို့ထက်ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်၌ ရှိနေသလော....

သို့သော် ဤရွှမ်ဟွမ်နယ်မြေတွင် ထိုအမြင့်ဆုံး စွမ်းအားသည် အချိန်မြစ်မှ ဖြတ်တောက်ခံရပြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကား၏ နှစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်မြောက်အထပ်တွင် ချိတ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဥပဒေသများ ခိုင်မာသွားကာ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ သူတော်စင် နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ပင်။

သူတော်စင် နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့နောက် သူတို့၏ နှလုံးသားနှင့် သည်းခြေကို ကွဲအက်သွားစေသော အတွေးတစ်ခုက သူတို့၏စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီလူက... ဒီကမ္ဘာက သက်ရှိ မဟုတ်တာများလား... သူတို့လိုပဲ သူက "အပြင်ဘက်" ကနေ လာတာလား...

ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျို၏ ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းခုနစ်လုံးသည်လည်း ယခင်က ရူးသွပ်မှုနှင့်ဒေါသများ လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ မြွေမျက်လုံးခုနစ်စုံက စူးချန်ကဲကို တပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များက အပ်ပေါက်များအလား ကျုံ့သွားကာ သံသယနှင့် နက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ပြတ်တောက်သွားသော သူ၏လည်ပင်းမှ သွေးများ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း စူးရှသော နာကျင်မှုမှာ ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျို၏နှလုံးသားထဲရှိ ချမ်းစိမ့်မှုထက် များစွာလျော့နည်းသည်။

အစောပိုင်းက "ထွက်သွားစမ်း" ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်းတွင် ပါဝင်သည့် မြင်နိုင်စွမ်းမရှိသော ဖိအားက သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စွမ်းအား၏ အဆင့်အတန်းအရ အကြွင်းမဲ့ ချေမှုန်းခံရခြင်းပင်။

ဟင်းလင်းပြင်အရိပ်မိစ္ဆာမှ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်သည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေပြီး သူ၏အရှိန်အဝါက ညှိုးနွမ်းကာ မှေးမှိန်နေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီ မြူများထဲသို့ ပေါင်းစပ်လုနီးပါးဖြစ်နေကာ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားလိုခဲ့သည်။

သူသည် မူလက အရိပ်များနှင့်မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါအပေါ် သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် အထက်မြက်ဆုံးပင်။

သူ၏အာရုံခံနိုင်စွမ်းအောက်တွင် ထိုအစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်သည် တည်ငြိမ်သော ပင်လယ်ပြင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် တောက်ပသော နေမင်းကြီး တစ်စင်းအလားပင်။

သူသည် နူးညံ့ညင်သာပုံရသော်လည်း သူ့ထံတွင် ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးနှင့် ကမ္ဘာအသင်္ချေကို ပြာချပစ်ရန် လုံလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ ထိုလူငယ်မှ သဘာဝအတိုင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကပင် အလွန်ယင်ဆန်ပြီး ဆိုးယုတ်သော သူ၏မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ဗီဇအရ အကြောက်တရားနှင့် ရွံရှာမှုအား ခံစားရစေပြီး သူ၏ သဘာဝရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံသွားသည့်အလားပင်။

"ဘယ်သူလဲ... ဒီလူက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ..."

ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲက နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံမှတဆင့် ဆက်သွယ်လိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် ထိန်းချုပ်၍မရသော တုန်ယင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

"သူ့ကို အရင်က မမြင်ဖူးဘူး..သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက စိမ်းသက်နေတယ်... ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဘယ် ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ် အစွမ်းထက်ကျွမ်းကျင်သူ ဒါမှမဟုတ် ပါရမီရှင်မှ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး "

ခေါင်းကိုးလုံး ရှန်လျို၏ ပင်မခေါင်းများထဲမှ တစ်ခုက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အသံပြုလိုက်ရာ ၎င်း၏ လေသံမှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

"သူ ငါ့ကို ပေးတဲ့ ခံစားချက်က... အဲ့ဒီတုန်းက ငါ ခဏလောက် မြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ သားနဲ့ အတိအကျ တူညီနေတယ် "

ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်မိစ္ဆာ၏အသံက လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပြီး အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ပြေး...မြန်မြန်ပြေး... ဒီလူကို တိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး ...လုံးဝတိုက်ခိုက်လို့ မရဘူး "

မိစ္ဆာသုံးကောင်က ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားခဲ့သည်။

မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် သူတို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သေရေးရှင်ရေးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုအရာအားလုံး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလေပြီ။

သူတို့ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်သာ အရေးကြီးဆုံးပင်။

ထိုအတွေး ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်မှာပင် မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အလင်းတန်းသုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ဦးတည်ချက်သုံးခုသို့ သူတို့၏အသက် အတွက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲ၏ အတောင်ပံများက ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ခတ်နေပြီး သွေးရောင် မိစ္ဆာလေပြင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားခဲ့ပေ၏။ သူ၏အရှိန်နှုန်းမှာ မိစ္ဆာသုံးကောင်အနက် အမြန်ဆုံးပင်။

ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျို၏ ခေါင်းခုနစ်လုံးက အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ရန် အဆိပ်ပြင်းသော မြူများနှင့် မိစ္ဆာ မီးတောက်များကို တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်က အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ အမည််မသိ အန္တရာယ်နယ်မြေတစ်ခုသို့ ဆက်သွယ်ထားသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်မိစ္ဆာသည် သေးငယ်သော အရိပ် ထောင်ပေါင်းများစွာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရာအနှံ့အပြား၌ ရှိနေသော မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီမြူများ ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ ပုန်းအောင်းရန်နှင့် ထွက်ပြေးရန်အတွက် မြေပြင်အနေအထားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့လေ၏။

သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုမျးသည် မနှေးကွေးသည့်အပြင် သူတို့၏ ထွက်ပြေးသည့် နည်းစနစ်များသည် နိမ့်ပါးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများသည် အချိတ်အဆက် ကင်းမဲ့နေခြင်း မရှိချေ။

သို့ရာတွင်...

"အို...ထွက်ပြေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

ကျီစယ်ဆော့ကစားလိုသော ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီရောင်ဆံပင်ရှိပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျန်းချီလီသည်် မည်သည့်အချိန်က စင်မြင့်၏အစွန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်ကို မသိရချေ။ သူသည် လက်ပိုက်ကာ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေပြီး ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲနှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျိုတို့ ထွက်ပြေးနိုင်ခြေအများဆုံး ဦးတည်ချက်များကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြွက်တစ်ကောင်နှင့် ကစားနေသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ကျီစယ်ဆော့ကစားလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"တောင်နဲ့ပင်လယ် မဟာနတ်ဆိုး ရှန်လျိုလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ...ဒါပေမဲ့ ပါးလွှာတဲ့ သွေးမျိုးဆက် နည်းနည်းလေးပဲရှိတဲ့ နံစော်နေတဲ့ မြွေတစ်ကောင်သက်သက် ဖြစ်နေတာကိုး...ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ...တကယ့်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

သူ၏စကား မဆုံးမီမှာပင် ကျန်းချီလီ၏နံဘေးပတ်လည်တွင် ညင်သာစွာ လှည့်ပတ်နေသော အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

ဘုန်း...

ဤသည်မှာ သူ၏နောက်တွင် စစ်မှန်သော နေမင်းကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အလားပင်။

ပူလောင်ပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ကာ အရာအားလုံးကို သန့်စင်ပေးနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်က စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်သိပ်သည်းသော မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီမြူခိုးများပင်လျှင် ဤအလွန်ယန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြောင့် တရှဲရှဲအသံများ ထွက်လာပြီး လျှင်မြန်စွာ အရည်ပျော်ကျသွားသည်။

အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ဤတားမြစ်နယ်မြေ အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော အေးစက်ပြီး ဆွေးမြေ့နေသည့် အရှိန်အဝါသည် ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ထိုအရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းအလား တောက်ပပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အညစ်အကြေး အားလုံးကို ဆေးကြောပေးသည့် ခမ်းနားသော ဖြောင့်မတ်သည့် ချီစွမ်းအားပင်။

"အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်...မင်းက နေမင်း နတ်ဘုရား ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ပဲ...နေမင်းမီးတောက် အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်လား"

ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်က ကောင်းကင်နှင့်ပင်လယ်များကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပုံရသည့် ရွှေရောင် မီးတောက်များကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ့ထံတွင် ဤအလွန်ယန်ဆန်သော စွမ်းအားအပေါ် ဗီဇအရ အကြောက်တရားတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ နဂါးကျားသွေးမျိုးဆက်တွင် သတ္တုနှင့်မိစ္ဆာ ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်ပြီး ဤကဲ့သို့ သန့်စင်သည့် ယန်နတ်ဘုရား မီးတောက်ကို အကြောက်ဆုံးပင်။

ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အဆိပ်ပြင်းသောမြူများနှင့် မိစ္ဆာ မီးတောက်များသည် အစစ်အမှန် နေမင်း မီးတောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သဘာဝရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံသွားသည့်အလား လျှင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းပြီး သန့်စင်ခံလိုက်ရကာ မည်သည့်အကာအကွယ်မှ မပေးနိုင်တော့ချေ။

မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီမြူများထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပုန်းအောင်းကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်အရိပ်မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပွားများမှာ ပို၍ပင် ကံဆိုးကြ၏။

အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်သည် အလွန်ယန်ဆန်ကာ ပြင်းထန်ပြီး အမှောင်နှင့် ဆိုးညစ်သော အရာ များအားလုံးကို အထူးတန်ပြန်သည်။ မီးတောက်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အရိပ်များသည် ပုန်းအောင်းစရာ နေရာမရှိတော့ဘဲ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်မိစ္ဆာ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ က ချိုင့်ဝှမ်းတလျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာရန် အတင်းအကြပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံလိုက်ရပေ၏။ သူသည် ဝေဝါးသော အနားသတ်များရှိပြီး အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်ပြောင်းလဲနေသော မည်းနက်သည့် အရိပ်အစုအဝေးတစ်ခုပင်။ အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် သူသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ကျုံ့ဝင်ပြီး မှေးမှိန်သွားသည်။

"ကျွတ်...အရိပ်မိစ္ဆာလား... ပြီးတော့ ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ်မျိုးစိတ်လား.... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

ကျန်းချီလီက ရုန်းကန်နေရသော ပုံရိပ်ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ပါပဲ..."

သူက သူ၏ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဖြန့်ပြီး မိစ္ဆာသုံးကောင်ဆီသို့ ဦးတည်၍ ညင်သာစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

"လောင်ကျွမ်းစမ်း...."

သူ၏ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံအပြည့် ရှိနေသော အစစ်အမှန် နေမင်း မီးတောက်က ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်ပြီး စုစည်းသွားသည်။ ထိုအရာသည် သန့်စင်သော ရွှေရောင်မီးတောက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ဧရာမလက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်ကြီးသုံးခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲ၊ ခေါင်းကိုးလုံး ရှန်လျိုနှင့် ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်မိစ္ဆာတို့ဆီသို့ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မီးတောက်လက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်များသည် မြန်ဆန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ရပ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် သူတို့၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ လွတ်မြောက်နည်းစနစ်များ ကျရှုံးသွားကာ သူတို့၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားလည်ပတ်မှု က နှေးကွေးသွားပေ၏။ ထို့နောက် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်မည့် မီးတောက်လက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်များ ကျဆင်းလာသည်ကို သူတို့ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဒီဘုရင်က လက်မခံနိုင်ဘူး..."

ရွှေတောင်ပံ နဂါးကျားသားရဲက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချည်နှောင်ထားမှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သွေးအနှစ်သာရများကို ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းလိုက်သည်။

"သနားပါ... သနားပါအုံး သခင်... ဒီမိစ္ဆာလေးက သခင့်ရဲ့ အစေခံအဖြစ် နေဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ် "

ခေါင်းကိုးလုံးရှန်လျိုက ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းခုနစ်လုံးက သနားကရုဏာထားရန် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် အသည်းအသန် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အရိပ်မိစ္ဆာသည် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်မျှပင် မထုတ်လွှတ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏အရိပ်က ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်နေသော်လည်း မီးတောက် လက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်၏အောက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ၏ တောင်းပန်မှုများနှင့် ရုန်းကန်မှုများ အားလုံးက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေ၏။

တရှဲရှဲအသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ မီးတောက်လက်ဝါးပုံရိပ်ယောင်များ ပိတ်သွားခဲ့သည်။

တိုတောင်းပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံသုံးသံက တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရွှေရောင်မီးတောက်များက တခဏကြာမျှ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

သူတို့၏နေရာတွင် မတူညီသော အရောင်များ ရှိသည့် ပြာပုံသေးသေးလေး သုံးပုံသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး လေထဲရှိ နောက်ဆုံး မိစ္ဆာချီအစအနလေးမှာလည်း အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်ကြောင့် လျှင်မြန်စွာ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်းချိုင့်ဝှမ်းကို လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး ရွှမ်ဟွမ်နယ်မြေကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေခဲ့ကာ နင်ဖူယောင်ကို သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်များအထိ တွန်းပို့ခဲ့သော ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ်များ ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေ၏။

ကျန်းချီလီသည် အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ပြီးသည့်အလား သူ၏လက်များကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်က ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူက စူးချန်ကဲဆီသို့ လှည့်ကာ အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုစူး ပြီးသွားပြီ...ဒီသားရဲသုံးကောင်က အရမ်းပျော့ညံ့လွန်းတယ်...ငါ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းတောင် မလုပ်ရသေးဘူး..."

နင်ဖူယောင်က ဤမြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏နီမြန်းသောနှုတ်ခမ်းအနီရောင်လေးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်။

အခန်း ၂၆၀: ခေါင်းဆောင်က အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူပဲ

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို ခေါ်လာသော သူငယ်ချင်းများသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း သူတို့သည် ဤအတိုင်းအတာအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ထိုအနီရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်သည် အမှန်တကယ်ကို ဒဏ္ဍာရီလာ နေမင်းနတ်ဘုရား ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ပင်။

ထို့ပြင် အစစ်အမှန် နေမင်းမီးတောက်အပေါ် သူ၏ထိန်းချုပ်နိုင်မှုက ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

သူတော်စင်နယ်ပယ်ရှိ ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက်သူသုံးဦးကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာအလားပင်။

တခြား အေးစက်သော လူငယ်သည် လှုပ်ရှားမှု မလုပ်သေးသော်လည်း သူ့ထံတွင် ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိပြီး အနီရောင်ဆံပင်နှင့်လူငယ်ထက် အနည်းငယ်မျှ မညံ့ဖျင်းပေ၊။ သူ့ထံတွင်လည်း လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် အမွေအနှစ်တစ်ခု ရှိနေနိုင်ချေ မြင့်မားသည်။

သူမ၏ စီနီယာ အစ်ကို...

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာလဲ...

သူ့ရဲ့ပတ်လည်မှာ ဒီလို လူမျိုးတွေ စုဝေးနေတာလား...

ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက အခု ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလဲ...

နင်ဖူယောင်၏စိတ်နှလုံးသား ရှုပ်ထွေးနေပြီး စူးချန်ကဲကို သူမ ကြည့်သည့် အကြည့်က ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲက ကျန်းချီလီကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သူက နင်ဖူယောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်က သူမ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာ နှင့် သွေးစွန်းနေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူက မသိမသာ မျက်မှောင်တွန့်ကွေးသွားပေ၏။

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ..."

စူးချန်ကဲက မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံက နူးညံ့ညင်သာနေသည်။

နင်ဖူယောင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လျှင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လိုက်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်..."

သူမ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ဓားခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်ကို အစွမ်းထက်ပြီး အားကောင်းသော သက်စောင့်စွမ်းအားရှိကာ သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုသနိုင်စွမ်းက သူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူမ ရရှိခဲ့ဖူးသမျှ အပြင်းထန်ဆုံး ဒဏ်ရာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေဖြင့် ထိုအရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

သူတို့၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော ဝမ်တန်က သူ၏ သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးကို အသက်သွင်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ပြင်ပဒဏ်ရာတွေက ပြဿနာ မရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေက နည်းနည်းတုန်ခါနေတယ်...သူ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ကုန်ခမ်းနေပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဓားခန္ဓာကိုယ် မူလအစက နည်းနည်းအားနည်းနေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံက ထူးခြားပြီးတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကုစားနေတယ်...ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာတွေ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ စူးချန်ကဲ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူသည် သူ၏လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ ဖရိုဖရဲ အလင်းရောင် အစက်လေးတစ်ခုက နင်ဖူယောင်၏နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပေ၏။

နင်ဖူယောင်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အေးမြပြီး နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ပါဝင်သည့် စွမ်းအားတစ်ရပ် စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လျှင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး ထိုစွမ်းအား ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သူမ၏ဒဏ်ရာများက သာမန် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ခမ်းခြောက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လျှင်မြန်စွာ ပြည့်တင်းလာပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် အားနည်းနေသော မပျက်စီးနိုင်သော ဓားန္ဓာကိုယ်၏ မူလအစပင်လျှင် စွမ်းအားများပြည့်ဝကာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူမ အံ့အားသင့်သွားပေ၏။ ဤစွမ်းအား၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ကုစားနိုင်စွမ်းမှာ စိတ်ကူးယဥ်တွေးတော၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချီလီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုရှိနေကာ အနီးသို့ ချဥ်းကပ်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကျယ်လောင်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ဟီးဟီး....ညီမလေး ငါက ကျန်းချီလီ... မင်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်း တစ်ယောက်ပဲ...အနာဂတ်ကျရင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ... အို မဟုတ်သေးဘူး... ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်... အဲ့ဒါက အလုပ်ဖြစ်တယ် "

သူ၏ ရင်းနှီးသော အမူအရာက နင်ဖူယောင်ကို တခဏကြာမျှ မှင်တက်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူမက စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ လက်ပူးဆုပ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီးကျန်း..."

ဒီလူက ငါ့ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာလား...

ဒါဆိုရင် သူက စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေက လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...

သူသည် သူမနှင့် အသက်အရွယ် တူညီပုံ ရသော်လည်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ် ပို၍ငယ်ရွယ်ပုံ ရသော်လည်း သူသည် သူမ စီနီယာအစ်ကို၏ ညီအစ်ကို ဖြစ်ပြီး သူ၏စွမ်းအားက အလွန်နက်နဲသဖြင့် သူမက ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံရပေမည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းပြီး အေးစက်သော ဝမ်တန် ပင်လျှင် နင်ဖူယောင်ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့နာမည်က ဝမ်တန်ပါ..."

နင်ဖူယောင်က ဝမ်တန်ဘက်သို့ လျှင်မြန်စွာလှည့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီး ဝမ်"

သူမက မသိစိတ်မှ စူးချန်ကဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို နူးညံ့သော အကြည့်ဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချီလီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြောဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ...အဲ့ဒီ 'အစ်ကိုကြီး' ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို မင်း ရောက်တာနဲ့ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်...တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ငါ ရှင်းပစ်မယ် "

သူ၏သူရဲကောင်းဆန်သော အမူအရာက သူ၏လူးလွန့်နေသော အနီရောင်ဆံပင် တောက်လောင်နေသော အရှိန်အဝါတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ စကားများကို အမှန်တကယ်ပင် တည်တည်တံ့တံ့ လုပ်နိုင်ပုံရသည်။

သို့သော် ဝမ်တန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

"သူက မင်းရဲ့ အကာအကွယ် လိုလို့လား..."

ဤစကား၏အဓိပ္ပာယ်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ စူးချန်ကဲ ရှိနေလျက်နှင့် ကျန်းချီလီက သူမကို အကာအကွယ်ပေးရန် မည်သို့ အလှည့်ကျမည်နည်း။

ကျန်းချီလီ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး သူက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက အမှန်ပဲ... အစ်ကိုစူး ရှိနေတော့ ငါ ဝင်ပြီးစွက်ဖက်ဖို့ မလိုပါဘူး ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့သဘောထားပါ...သဘောထားက အရေးကြီးပါတယ်"

သူ၏အားလျော့သွားသော ပုံစံက အစောပိုင်းက မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို ပြာချစဉ် သူ ပြသခဲ့သော လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ဖျော့တော့သွားစေပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် ချစ်စရာကောင်းပုံ ပေါက်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အပြန်အလှန် ပြောဆိုမှုကို ကြည့်ရင်း နင်ဖူယောင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေသည်။

အစ်ကိုကြီးကျန်းနှင့် အစ်ကိုကြီးဝမ်တို့တွင် အလွန် ကွဲပြားခြားနားသော အရည်အချင်းများရှိကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက လောကကြီးကို အထင်သေးသော မွေးရာပါ မာန်မာနနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သာမန်ပါရမီရှင်များ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်ထက် များစွာကျော်လွန်နေကြောင်း သူမ ခံစားနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏စကားများတွင် သူမ၏ စီနီယာ အစ်ကိုအပေါ် ပြသသော သဘာဝကျသည့် လေးစားမှု နှင့် သူတို့ကြားရှိ ချောမွေ့သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတို့အရ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး မှာ ထူးခြားကြောင်း ညွှန်ပြနေပေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နင်ဖူယောင်သည် ဤငယ်ရွယ်ပြီး ထူးခြားပုံရသော လူငယ်နှစ်ဦးသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာအသင်္ချေတစ်ခုလုံးတွင် မည်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နောက်ခံများနှင့် အဆင့်အတန်းများ ရှိသည်ကို မသိသေးချေ။

ကျန်းမိသားစု၏ လက်ရှိမျိုးဆက်မှ နေမင်းနတ်ဘုရား ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ကျန်းချီလီသည် ကျန်း မိသားစုကို ဦးဆောင်ရန်နှင့် ကမ္ဘာအသင်္ချေကို တုန်လှုပ်စေရန် ကံကြမ္မာ ပါလာသူ ဖြစ်ပြီး သူသည် စစ်မှန်သော လူငယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင်။

ဥပဒေသများအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်တွေ့နိုင်သော သိုင်းပညာတာအို ကောင်းကင်ဘုံမျက်လုံးရှိသည့် ဝမ်တန်သည် သူ၏မျိုးဆက်တူများကြား၌ ပြိုင်ဘက် နည်းပါးပြီး အနာဂတ်တွင် အကြွင်းမဲ့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ကံကြမ္မာ ပါလာသည့် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံးက စူးချန်ကဲ၏နောက်မှ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိကြပြီး သူ့ကို သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သဘောထားကြသည်။

သို့သော် ဤအရာများ အားလုံးက လက်ရှိ နင်ဖူယောင်အတွက် အလှမ်းကွာဟနေဆဲပင်။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုတွင် ဤမျှထိ အစွမ်းထက်သော သူငယ်ချင်းများနှင့် ညီအစ်ကိုများ ရှိသည့်အတွက် သူမက စိတ်ရင်းဖြင့် ဝမ်းသာနေရုံသာ တတ်နိုင်လေ၏။

နင်ဖူယောင်၏ မျက်နှာအသွေးအရောင် များစွာကောင်းမွန်လာပြီး ဖရိုဖရဲ သန့်စင်သော ချီ ကြိုးမျှင်လေးက ဆက်လက်၍ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စူးချန်ကဲက ပြောလိုက်သည်။

"အခု ဒီက ကိစ္စတွေ ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ မဟာချန်တော်ဝင်မြို့တော်ကို အရင် ပြန်ကြတာပေါ့... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့နဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ သက်သာလာဖို့ အချိန်လိုတယ်... ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကားရဲ့ ဒီအဆင့် အတွက် တံခါးဝက ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငါတို့ ရှာဖွေရမယ်..."

ဒီကောင်မလေးက ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရောက်လာလဲ...

ပြီးတော့ ထုယိုယိုကို သူမ တွေ့ခဲ့လား...

ထိုကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြန်ရောက်ပြီးသည့်နောက် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးမြန်းရပေမည်။

ကံကြမ္မာပါလာသော ဂျူနီယာညီမလေးများ ဤနေရာ၌ စုဝေးနေကြလေပြီ။

ထုယိုယိုလည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာရန် အခွင့်အလမ်းများသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ အစ်ကို..."

နင်ဖူယောင်ထံတွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

ဝမ်တန်နှင့်ကျန်းချီလီတို့သည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့လေးဦးသား ထပ်မံ၍ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အင်မော်တယ်သင်္ချိုင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

အင်မော်တယ်သင်္ချိုင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အဝင်ဝတွင်...

ကျောက်ဖုန်း ဦးဆောင်သော လူတစ်ရာ အဖွဲ့မှာ နေရာတွင် စိတ်မွန်းကြပ်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။

အချိန်များစွာ မကြာခဲ့သော်လည်း ဤသေမျိုး စစ်သားများအတွက်မူ စက္ကန့်တိုင်းက အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆွဲဆန့်ခံထားရသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းထံမှ တစ်ခါတစ်ရံ ပျံ့လွင့်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ၊ မိစ္ဆာဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ဓားမြည်သံများကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ်မှ လာပုံရသော 'ထွက်သွားစမ်း' ဟူသည့် နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံနှင့် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းသွားသော တောက်ပသည့် နေမင်းအလား အရှိန်အဝါ...

ထိုအရာအားလုံးက သူတို့၏ အာရုံကြောများကို တင်းမာနေစေပြီး စိတ်နှလုံးသားများကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီး... ဘာလို့ ဆူညံသံတွေထပ်မကြားရတော့တာလဲ... ဒါ... ဒါက..."

လက်ထောက်အရာရှိတစ်ဦးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏လေသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်ဖုန်းက သူ၏ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်ဆစ်များ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ချိုင့်ဝှမ်းအဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်နေကာ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်..."

သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အလားတူ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ရှိနေသည်။

ထိုအင်မော်တယ်သုံးဦး၏စွမ်းအားကို သူ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော်လည်း ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများ၊ အထူးသဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် မိစ္ဆာများသည် ကိုင်တွယ်ရန် မလွယ်ကူလောက်ပေ။

လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်မှာပင် ချိုင့်ဝှမ်းအဝင်ဝရှိ ထူထပ်သိပ်သည်းသော မိစ္ဆာနတ်ဆိုးချီမြူများ ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းထလာသည်။

"အသင့်ပြင်ထား..."

ကျောက်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စစ်သားများအားလုံးက သူတို့၏လက်နက်များကို ချက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းအဝင်ဝသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသော နတ်ဆိုးသားရဲများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းက ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ပုံရိပ်လေးခုသည် ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသည့်အလား မြူများထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် သူ၏အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ရုံတွင် ဖုန်တစက်မျှမကပ်သော လူငယ်ပင်။