အခန်း (၂၁၀၁-၂၁၀၂)
Vol. 211 Ch. 2101-2102
အခန်း (၂၁၀၁) ငါက ဘာလို့ မင်းကို မသိရတာလဲ
“လျဲ့ချန်ကျူးက မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ် ဟုတ်လား”
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း -
“အစ်ကိုကြီးလျဲ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက မဆိုးလှဘူးဗျာ၊ ငါ့ကို ခြောက်လှန့်မိတော့မလို့ပဲ”
“ဒါကတော့ သဘာဝကျတာပေါ့၊ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်ရဲ့ အဲဒီပါရမီက ငါတို့ ဖူကွမ်းကျောင်းတော်မှာလည်း ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ပဲ။ အကယ်၍ အတိတ်တုန်းက မင်းတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံခဲ့ရဘူးဆိုရင်။ အခုအချိန်ဆိုရင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်းကို တက်လှမ်းသွားခဲ့လောက်ပြီ၊ ဘယ်မှာလာပြီး မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်ပါဦးမလဲ”
လျဲ့ယွမ်လုံက ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်
“မင်းအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်နဲ့ လက်ရည်ယှဉ်ခွင့် ရတာဟာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပဲလို့ မှတ်ရမယ်၊ နောက်ထပ် မကြာခင်အချိန်ကျရင်တော့ သူက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်လတ်အဆင့်တွေနဲ့ သွားပြီး တိုက်ခိုက်ရတော့မှာ”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရောက်ရှိနေကြသော သူတော်စင်များကလည်း တိုးဝှေ့ကာ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ အချို့က လျဲ့ယွမ်လုံသည် လျဲ့ချန်ကျူး၏ မျိုးနွယ်စုအစ်ကို ဖြစ်နေခြင်းအပေါ် အံ့ဩမှင်သက်နေကြသလို၊ အချို့ကလည်း ဖန့်ချန်သည် လျဲ့ချန်ကျူး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းအပေါ် အံ့ဩနေကြပေသည်။
“ဒီက ညီအစ်ကို…… မင်းက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ အသစ်တက်လာတဲ့ အမာခံတပည့်လား”
လူတစ်ယောက်က စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလာခဲ့သည်။
“ဘာတွေ လျှောက်မေးနေတာလဲ၊ အမာခံတပည့် မဟုတ်ရင် လျဲ့ချန်ကျူးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ရည်ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”
အခြားလူတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်ကာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
မောက်မာလှသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤနေရာမှ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် နားရွက်က အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကာ မျက်ဝန်းထဲ၌ အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ယှက်သန်းလျက် -
“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှာ ဘယ်တုန်းကများ အသစ်တက်လာတဲ့ အမာခံတပည့် ရှိသွားလို့လဲ။ ဘယ်သူက ဒီနေရာမှာ လေကြီးလေကျယ် ပြောနေတာလဲ”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များက တစ်ချက်မျှ မှင်သက်သွားကြပြီး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ပိတ်သွားခဲ့ကြကာ၊ ရှေ့မှောက်က အမျိုးသမီးကို အပေါ်အောက် အကဲခတ် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက မောက်မာဝင့်ကြွားလှသော ဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ မျက်ဝန်းများဖြင့် ကွင်းပြင်ရှိ လူအများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ၊ နောက်ဆုံး၌ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။
“မင်းက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကလား”
“မှန်ပါတယ်”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။
ရှေ့မှောက်က အမျိုးသမီးသည်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ချေ၊ သို့သော်လည်း ရုပ်ရည်က လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် အလွန်တရာ ကွာခြားမှု မရှိလှဘဲ၊ ကိုယ်ထည်ကမူ အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။
ဖန့်ချန်၏ တစ်မီတာကိုးဆယ်နီးပါး ရှိသော အရပ်အမောင်းနှင့်ပင်လျှင်၊ သူမနှင့်ယှဉ်လျှင် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် နိမ့်နေသေး၏။
“မင်းကို ဘယ်သူက သတ္တိတွေ ပေးလိုက်လို့ အပြင်မှာ လျှောက်ပြီး လိမ်ညာပြောဆိုနေရတာလဲ။ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှာ အခုလက်ရှိ စုစုပေါင်း အမာခံတပည့် သုံးရာ့သုံးဆယ့်သုံးယောက် ရှိတယ်။ လူတိုင်းက အချင်းချင်း သိကြတာကို၊ ငါက ဘာလို့ မင်းကို မသိရတာလဲ”
အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်မိပြီး၊ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများထဲ၌ နှိမ့်ချဆက်ဆံလိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။
“ဘာကြီးလဲ။ သူက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် မဟုတ်ဘူးလား”
“ပုံစံရတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အမာခံတပည့်ပါလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး……”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လျဲ့ယွမ်လုံက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထိုအမျိုးသမီးကိုလည်း တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်ကာ၊ မျက်နှာအမူအရာက ထူးဆန်းနေခဲ့ပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း ပြန်လည်အောင့်အီးထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့၏။
“မင်းရဲ့ ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာ၊ ငါ သတိရသွားပြီ၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်က တပည့် မဟုတ်လား။ မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုက ဒီလိုမျိုး လေတိုက်ရင် လဲကျမယ့် ပုံစံမျိုးတွေချည်းပဲ၊ ဘယ်တုန်းကမှလည်း ပါရမီရှင်ဆိုတာမျိုး ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ဖူးဘူး”
အမျိုးသမီးက ဖန့်ချန်၏ လာရာအရင်းအမြစ်ကို မှတ်မိသွားပုံရပြီး၊ ပြောလေလေ ပို၍ အားတက်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းထဲမှာတော့ မာန်မာနတွေကို လျှော့ချထားရမယ်၊ မင်းရဲ့ အပြောအဆို အပြုအမူ တိုင်းက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ မျက်နှာကို ကိုယ်စားပြုနေတာ။ အကယ်၍ မင်းက အပြင်မှာ အမာခံတပည့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ဟန်ဆောင်လိမ်ညာနေတယ်ဆိုတာကို သူတစ်ပါး သိသွားပြီး အရှက်ကွဲခဲ့ရင်၊ အဲဒီလို အရှက်ကွဲတာက ငါတို့ အမာခံတပည့် အားလုံးရဲ့ သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေတာပဲ။
ဒီအကြောင်းအရာကို ဒီတစ်ကြိမ် ကိစ္စတွေ ပြီးသွားတာနဲ့၊ ငါ မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ဆီကို စာတစ်စောင် ရေးသားပေးပို့ပြီး၊ မင်းတို့ ကျောင်းဆောင်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပဲ မင်းကို အပြစ်ပေး အရေးယူခိုင်းလိုက်မယ်”
“ထူးဆန်းလှလား…… အကယ်၍ သူက အမာခံတပည့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ဘာဖြစ်လို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်နဲ့ လက်ရည်ယှဉ်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့ရတာလဲ”
လျဲ့ယွမ်လုံက နားထောင်လေလေ ပို၍ သံသယဝင်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံး၌ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလာခဲ့တော့သည်။
“မိန်းကလေး၊ ဒီက ညီအစ်ကိုဖန့်က တကယ်ပဲ မင်းတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် မဟုတ်ဘူးလား”
အမျိုးသမီးက လျဲ့ယွမ်လုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါကိုယ်တိုင်က အမာခံတပည့်ပဲကို၊ သူက အမာခံ ဟုတ်မဟုတ် ငါက ခွဲခြားမသိနိုင်ဘဲ နေမလား”
သူတော်စင်အပေါင်းတို့က အမျိုးသမီးကို ကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများထဲ၌ လေးနက်တည်ကြည်မှုများ ပိုမိုပါဝင်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုနေရာတွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ အမာခံတပည့် အစစ်အမှန်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု တကယ့်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။
“ဒါပေမဲ့ သူက အမာခံတပည့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ဘာဖြစ်လို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်နဲ့ လက်ရည်ယှဉ်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့ရတာလဲ”
လျဲ့ယွမ်လုံက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ကျောက်ယွီချင်သည် တစ်ချက်မျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်လား။ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်က ဘယ်သူလဲ”
“လျဲ့ချန်ကျူး”
လျဲ့ယွမ်လုံက ဆိုလိုက်၏။
ကျောက်ယွီချင်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
အကယ်၍ ကောင်းကင်ခုနစ်ပါး ကျောင်းတော်များ၌ ကျောင်းတော်သား အလွန်တရာ များပြားလှသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ အကုန်အစင် မမှတ်မိနိုင်ဟု ဆိုရပါစေဦးတော့၊ အမာခံတပည့်များကိုမူ သူမအနေဖြင့် အားလုံးနီးပါးကို သိရှိထားပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောင်းတော်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် အမာခံတပည့် ဆိုသည်မှာ ထိုမျှလောက်သော လူအရေအတွက်သာ တည်ရှိနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေရာ၊ နည်းပါးလျှင် ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိပြီး များပြားလျှင်ပင် ထောင်ဂဏန်းထက် မပိုချေ။
ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းသို့ အမြဲတမ်း လာရောက်နေသရွေ့တော့၊ မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီသည့် အမာခံတပည့်များနှင့် လက်ရည်ယှဉ် တိုက်ခိုက်ခွင့် ရရှိနိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအရာကို အခြေခံ၍လည်း အခြားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိ အမာခံတပည့်များကိုပါ သိကျွမ်းသွားနိုင်ပေသည်။
လျဲ့ချန်ကျူးကိုမူ သူမ သိရှိထားပေသည်။
သူမအနေဖြင့် အမာခံတပည့် မဖြစ်လာသေးခင် အချိန်ကတည်းက၊ လျဲ့ချန်ကျူးသည် နာမည်ကျော်ကြားလှပြီး ဖြစ်ကာ၊ ယခင်တစ်ကြိမ်တုန်းက သူမသည် လျဲ့ချန်ကျူးနှင့် တစ်ပွဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသေးပြီး၊ နောက်ဆုံး၌ လျဲ့ချန်ကျူးကို တိုက်ကွက်အနည်းငယ်မျှဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရဖူးသေးသည်။
“မင်းပြောတာ လျဲ့ချန်ကျူးရဲ့ ပြိုင်ဘက်က သူ ဟုတ်လား”
ကျောက်ယွီချင်က ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်မိရင်း လျဲ့ယွမ်လုံကို မေးမြန်းလိုက်ကာ၊ မျက်ဝန်းများထဲ၌ သံသယစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ နေပါဦး……”
လျဲ့ယွမ်လုံက ပထမဦးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် တစ်ချက် မှင်သက်သွားခဲ့ရပြန်ကာ၊ ထူးဆန်းလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း -
“နာမည်တူ နာမည်ကွဲတွေလည်း မနည်းမနော ရှိတာပဲ၊ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကတော့ သဲသဲကွဲကွဲ ခွဲခြားနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မခွဲခြားနိုင်ဘူး၊ ညီအစ်ကို…… မင်းရဲ့ နာမည်က တကယ်ပဲ ဖန့်ချန်လို့ ခေါ်တာလား”
“နာမည်က လိမ်ညာလို့ ရပါဦးမလား”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ် လျဲ့ချန်ကျူး ဟုတ်လား”
လျဲ့ယွမ်လုံက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။
“သူ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လျဲ့ချန်ကျူး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ လျဲ့ချန်ကျူးက ဖူကွမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်ပဲ၊ သူနဲ့ ယှဉ်ရမယ့် ပြိုင်ဘက်က ငါတို့လို လူမျိုးတွေပဲ ဖြစ်ရမှာ”
ကျောက်ယွီချင်က လျဲ့ယွမ်လုံကို ထပ်မံ၍ စကားပြောခွင့် မပေးတော့ဘဲ၊ ဖန့်ချန်ကို တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ် စစ်ဆေးလာခဲ့တော့သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီအကြောင်းကို မင်း ကြီးကြပ်ရေးမှူးကိုပဲ သွားပြီး မေးမြန်းသင့်တယ်၊ ငါ့ကို လာပြီး မေးနေဖို့ မဟုတ်ဘူး”
ဖန့်ချန်က ကျောက်ယွီချင်ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက်မျှ အကဲခတ် စိုက်ကြည့်လိုက်မိရာ၊ ဤအမျိုးသမီး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က တကယ့်ကို လျဲ့ချန်ကျူးထက် အများကြီး အားနည်းလှသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရတော့သည်။
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်သည် ကောင်းကင်ခုနစ်ပါး ကျောင်းတော်များထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် အောက်ဆုံး၌ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။
အမာခံတပည့်များ၏ အရည်အသွေးကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်တင် အကြောင်းအရင်းကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
“ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို သွားမေးရမယ် ဟုတ်လား။ မင်း ထင်နေတာ ငါက ကြီးကြပ်ရေးမှူးနဲ့ စကားပြောခွင့် ရနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ကျောက်ယွီချင်က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသဖြင့် အကြောဆွဲသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်မိရင်း -
“မင်းက အမာခံတပည့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အသုံးချပြီး အပြင်မှာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားနေတာကို ငါက ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်လို့၊ မင်း ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်ရမ်းရမ်းနေတာ မဟုတ်လား”
“မင်းက စိတ်ရောဂါရနေတာလား”
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်
“အားလုံးက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က လူချင်းတူတူပဲကို၊ မင်းက ငါ့ကိုပဲ ဘာဖြစ်လို့ ဖမ်းကိုက်နေရတာလဲ”
“အားလုံးက ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က လူချင်းတူတူ ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ ငါက ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက်က အမာခံတပည့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အသုံးချပြီး အပြင်မှာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားနေတာကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တာ။ မင်း ဒီလို လုပ်တာက ငါတို့ အမာခံတပည့်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
ကျောက်ယွီချင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်၏။
အသံက အလွန်တရာ မကျယ်လှသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင် ရာဂဏန်းမျှကမူ အတိုင်းသား သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရကြပေသည်။
“အမာခံတပည့် တဲ့လား……”
“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ ငါတို့လို လူမျိုးတွေထက်စာရင်တော့၊ အများကြီး အားကောင်းလွန်းပါသေးတယ်……”
ထိုသူတော်စင်များ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ အများအားဖြင့် အားကျခြင်း၊ မနာလိုခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရကြတော့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးက သာမန် ကျောင်းတော်သားများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အမာခံတပည့်များ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အဝေးကြီး ကွာဝေးလွန်းလှသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ထောင်သောင်းမကသော လူများထဲမှ ရွေးချယ်ခံထားရသည့် လူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ အမာခံတပည့်များနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက၊ ချက်ချင်းပင် မဆိုစလောက်လေး ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ကျောက်ယွီချင်သည် ဤကဲ့သို့သော အားကျခြင်း၊ မနာလိုခြင်း မျက်ဝန်းများကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသောအခါ၊ မျက်ဝန်းထဲ၌ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ဝမ်းမြောက်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရပြီး၊ ဖန့်ချန်ကို ရင်ဆိုင်သည့် အမူအရာက ပိုမို၍ ဝင့်ကြွားမောက်မာလာခဲ့ရတော့သည်။
“နောက်နောင်ကျရင်၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ထပ်ပြီး မလုပ်မိစေနဲ့”
ကျောက်ယွီချင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်၊ ပိတ်ကားချပ်ကြီးက ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခုနက တိုက်ပွဲ၏ အနိုင်အရှုံး ရလဒ်များကို တွက်ချက်ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မည်သူက အနိုင်ရရှိပြီး မည်သူက ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ် မည်သူက တိုက်ပွဲအတွင်း၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
လျဲ့ယွမ်လုံက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားခဲ့ရကာ၊ အံ့ဩမှင်သက်လျက် ဆိုလိုက်မိသည်။
“ငါ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုညီငယ်က ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာလား”
ကျောက်ယွီချင်ကလည်း ပိတ်ကားချပ်ကြီးထက်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် လျဲ့ချန်ကျူး၏ နာမည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ရပြီး၊ ဖန့်ချန်၏ နာမည်က တောက်ပလှစွာဖြင့် ဝင်းလတ်နေခဲ့ကာ၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံထားခဲ့ပေသည်။
လျဲ့ချန်ကျူး၏ နာမည်ကမူ အနည်းငယ်မျှ မှေးမှိန်နေခဲ့ရပေရာ၊ ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည့် အရိပ်အယောင် ဖြစ်ပေသည်။
“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ဖန့်ချန်လား”
ကျောက်ယွီချင်၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ တစ်ပတ်မျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သော်လည်း၊ ဤနာမည်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ၊ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ရှေ့မှောက်က လူသည် ဤပိတ်ကားချပ်ကြီးထက်က လူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိသေးချေ။
“မြင်တယ်မလား၊ ဒီက ဖန့်ချန်က လျဲ့ချန်ကျူးကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တာ၊ မင်းမှာ ဒီလို စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ကျောက်ယွီချင်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်မိရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့်၊ သူမက ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်း၍ ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ ဖန့်ချန်နဲ့ လျဲ့ချန်ကျူးတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲပုံရိပ်တွေကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးချင်တယ်”
သူမ တစ်ယောက်တည်းတင်မကဘဲ၊ အခြားလူများကလည်း မိမိတို့ စိတ်ဝင်စားသည့် တိုက်ပွဲပုံရိပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြပေသည်။
ကျောက်ယွီချင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေအနည်းငယ်မျှ ကျယ်ဝန်းသော အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ဖန့်ချန်နှင့် လျဲ့ချန်ကျူးတို့ လက်ရည်ယှဉ် တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ပုံရိပ်များ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထင်ဟပ်လာခဲ့တော့သည်။
လျဲ့ယွမ်လုံက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အလင်းမျက်နှာပြင်ထက်က ထိုပုံရိပ်ကိုလည်း တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်မိကာ၊ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကျောက်ယွီချင်ကလည်း အထဲကလူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုလူက အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့မှောက်၌ သူမ၏ အပြစ်တင် ဆူပူခြင်းကို တစ်နင့်တစ်ပိုး ခံလိုက်ရသည့် ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။
ထိုခဏ၌၊ သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်နှာဆီသို့ အပူရှိန်တစ်ခု တက်မောင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရမိပြီး၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသဖြင့် နားရွက်များအထိ နီမြန်းသွားခဲ့ရတော့သည်။
“မင်းက တကယ်ပဲ ကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ”
ကျောက်ယွီချင်က ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး၊ လေသံက အနည်းငယ်မျှ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ အမူအရာကမူ အနည်းငယ်မျှ တောင့်တင်းနေခဲ့ကာ အနေရခက်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်မိသည်။
“ငါကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်ပါလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်လည်၍ ဆိုလိုက်သည်။
အခန်း (၂၁၀၂) တန်လင်ကျောင်းတော်မှ ရှကျီ
“မင်းက ကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့် မဟုတ်ဘူးလား”
ကျောက်ယွီချင်သည် ပိုမို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
အကယ်၍ ကျောင်းတော်၏ အမာခံတပည့် မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ဘာဖြစ်လို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက လျဲ့ချန်ကျူးနှင့် လက်ရည်ယှဉ် တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ရသနည်း။
ထိုသို့ဆိုလျှင် အကြောင်းအရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်……
“မင်း စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို သုံးစွဲဖူးတာလား”
ကျောက်ယွီချင်က မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး၊ မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ထက်မြက်စူးရှလာခဲ့သော်လည်း၊ ရှေ့မှောက်က လူသည် လျဲ့ချန်ကျူးကို အနိုင်ယူခဲ့ပုံရသည်ကို တွေးတောမိလိုက်သောအခါ၊ ထိုထက်မြက်စူးရှမှု အလင်းတန်းကို သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြန်လည်နှိပ်ကွပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ရပေသည်။
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး ဟုတ်လား”
“ဒီလိုကိုး……”
“ဒါက ရတနာတွေထဲကမှ ရတနာအစစ်ပဲအစဉ်အဆက်ကတည်းက အမာခံတပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရဖို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့သူတွေပဲ သုံးစွဲပိုင်ခွင့် ရှိတာ”
“ဒါကြောင့်လည်း ဒီလူက ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံရပြီး၊ လျဲ့ချန်ကျူးနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ရတာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့”
“ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ အမြင်က တကယ့်ကိုကောင်းတယ် သူက သာမန်အသာစီးရမှုလေးနဲ့တင် လျဲ့ချန်ကျူးထက် တစ်ပန်းသာသွားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကလည်း သိပ်ပြီးတော့ ပြင်းထန်လှတာ မဟုတ်ဘူး”
သူတော်စင်အပေါင်းတို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။
“မင်း တကယ်ပဲ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို သုံးစွဲဖူးတာလား”
ကျောက်ယွီချင်သည် ဖန့်ချန်က နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထပ်မံ၍ အနီးကပ် မေးမြန်းလာခဲ့ပြန်သည်။
“အမာခံတပည့်တွေ အားလုံးက မင်းလိုပဲ ဒီလောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတတ်ကြတာလား”
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -
“ငါက မင်းတို့အိမ်က စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးကို ခိုးပြီး သုံးစွဲမိလို့လား”
“ဟမ်…… မဟုတ်ပါဘူး…… ငါက အဲဒီလို သဘောမျိုးနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျောက်ယွီချင်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး -
“ကျောင်းတော်ထဲက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေကို အမာခံတပည့်တွေပဲ သုံးစွဲခွင့် ရှိတယ်လို့ စည်းကမ်းချက် သတ်မှတ်ထားလို့ပါ၊ ငါက မင်း ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲဆိုတာကို သိချင်ရုံသက်သက်……”
“ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင် ပေးတာ”
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ဆရာသခင်လား။ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်…… မင်းက ကရုဏာတောင်က တပည့်လား”
ကျောက်ယွီချင်က ရုတ်တရက် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ကြားဖူးခဲ့သည့် ကောလာဟလတစ်ခုကို တွေးတောမိသွားပုံရပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲ၌ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩမှင်သက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
“မင်းလည်း ကရုဏာတောင်အကြောင်းကို သိတာပဲလား”
ဖန့်ချန်က အနည်းငယ်မျှ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရ၏။
ပုံစံရတော့ ကရုဏာတောင်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းအတွင်း၌ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်ထက်ပင် ပိုမို၍ ကြီးမားကျယ်ပြန့်နေပုံရပေသည်။
“မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ဆရာတွေက တကယ့်ကို နည်းလမ်း ရှိကြတာပဲ၊ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးလို အရာမျိုးကိုတောင် ရှာဖွေနိုင်ကြတယ်ပေါ့”
ကျောက်ယွီချင်က ဆန်းပြားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် -
“ငါ့ရဲ့ ဆရာက ဒီအကြောင်းအရာကို ပြောပြဖူးတယ်၊ သူနဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာက မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ခုနက ကိစ္စက နဂါးမင်းဘုရားကျောင်းကို ရေကြီးသလိုမျိုး ကိုယ့်လူချင်း မှားသွားကြတာပေါ့”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးက အနည်းငယ်မျှ ပိုမို၍ စစ်မှန်သွားခဲ့ရသည်။
ကျောက်ယွီချင်၏ သဘောထားကလည်း ခုနကထက်စာလျှင် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး၊ သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် သုံးခုက တကယ်တမ်းကျတော့ စွမ်းအားက……”
သူမသည် ခုနက ဖန့်ချန်နှင့် လျဲ့ချန်ကျူးတို့ လက်ရည်ယှဉ် တိုက်ခိုက်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ အခြားသော ဂိုဏ်းစနစ်၏ နတ်ဘုရားအစွမ်း ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ကရုဏာတောင်နှင့် မသက်ဆိုင်သည်ကို တွေးတောမိလိုက်သဖြင့်၊ နှလုံးသားထဲ၌ အဖြေကို သိရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“ဆရာက ပြောဖူးတယ်၊ ငါတို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားအစွမ်းတွေက အဓိကအားဖြင့် လူသားတွေကို ကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးဖို့ပဲ၊ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာတော့ မကျွမ်းကျင်ဘူးတဲ့”
ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘာဖြစ်လို့ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းဆီကို ရောက်လာရတာလဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က သူတော်စင်တွေက ဒီလို လမ်းကြောင်းမျိုးကို စိတ်မဝင်စားကြဘူး၊ အပြင်ပန်း သူတော်စင်၊ အတွင်းပိုင်း ဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ ကျင့်စဉ်လမ်းကိုပဲ လျှောက်လှမ်းကြတာ မဟုတ်လား”
ကျောက်ယွီချင်က ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလာခဲ့ပြန်သည်။
ဖန့်ချန်သည် ဤအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး၊ အရာရာကို စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားလုံးကို လိုက်လံမေးမြန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရ၏။
ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ပွဲအတွက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အလှည့်မချရသေးသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ သူမကို တာအိုဆွေးနွေးပွဲ အခမ်းအနား အကြောင်းအရာများကို အလွယ်တကူပင် ပြောပြလိုက်တော့သည်။
ထို့ပြင် ထို နင်အကြီးကဲ အကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်၏။
သူက ထျန်းလန်တပည့်ကို လွှတ်၍ စကားပါးခိုင်းခဲ့သောကြောင့်သာ၊ ကရုဏာတောင်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းဆီသို့ တပည့်တစ်ယောက် စေလွှတ်ကာ၊ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့်မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် အကျိုးပြုရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီလိုကိုး…… ကျောင်းဆောင်ရဲ့ အကြီးကဲ ရဲ့ စကားကိုတော့ တကယ့်ကို လျစ်လျူရှုလို့ မရနိုင်ဘူးပေါ့”
ကျောက်ယွီချင်က သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များကို သူမအနေဖြင့် မျက်စိထဲ မထည့်လိုခြင်းကြောင့်လည်ကောင်း၊
ဖန့်ချန်တွင် လျဲ့ချန်ကျူးကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိခြင်းကြောင့်လည်ကောင်း၊
ဖန့်ချန်သည်လည်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်ကောင်း၊
နှစ်ဖက်စလုံး၏ ဆရာများက အချင်းချင်း သိကျွမ်းနေကြခြင်းကြောင့်လည်ကောင်း၊
ကျောက်ယွီချင်သည် ဖန့်ချန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ အရပ်ရပ် အကြောင်းအရာများကို လျှောက်ပြောလျက် စကားစမြည် အများကြီး ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ အမာခံတပည့်များနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာ အများအပြားကိုပါ ပြောပြလာခဲ့တော့သည်။
“တကယ်တော့လေ…… နင့်ရဲ့ ဒီပါရမီအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အမာခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ သေချာပေါက် အခွင့်အရေး ရှိတယ်၊ နင့်အနေနဲ့ နောက်လာမယ့် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းရဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ပိုပြီး တောက်ပတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ပြသနိုင်ရုံနဲ့၊ ကျောင်းတော်ရဲ့ ကြီးကြပ်စစ်ဆေးရေးမှူးက နင့်ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို အထက်ကို တင်ပြပေးလိမ့်မယ်။
စိစစ်အတည်ပြုချက် ရသွားတာနဲ့၊ နင် အမာခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရပြီပဲ”
ကျောက်ယွီချင်က ဆိုလိုက်သည်။
“လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်မှာ အမာခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတဲ့သူ ရှိတာကတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကရုဏာတောင်က သူတော်စင်တွေတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ရုတ်တရက်၊ လူရိပ်တစ်ခုက ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကျောက်ယွီချင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
ကျောက်ယွီချင်က ရောက်ရှိလာသူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မသိကျွမ်းသဖြင့်၊ မောက်မာအေးစက်လှသော အမူအရာဖြင့် -
“နင်ကလည်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကပဲလား”
“ကျောက်အစ်မကြီး…… ဂျန်ဝမ် လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကလည်း ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ အရန်အမာခံတပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ၊ စိစစ်အတည်ပြုချက် ရတာနဲ့၊ ကျွန်တော် အမာခံတပည့် အဆင့်အတန်းကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာပါ”
ဂျန်ဝမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောနေစဉ်အတွင်း၊ သူက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်မျှ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး၊ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
သူသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ကျောက်ယွီချင်နှင့် ဖန့်ချန်တို့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ ပြသခြင်း မရှိချေ။
ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ရဲရင့်လှသော ပုံစံနှင့်တကွ ဂျန်ဝမ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားကို ကြည့်ရုံဖြင့်၊ သူသည် ဧရာမဘီလူးမျိုးနွယ်စုနှင့် အနည်းငယ်မျှ ဆင်တူနေပုံရပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် ပြောဆိုခဲ့သည့် အရန်အမာခံတပည့် အဆင့်အတန်းကြောင့်လည်း၊ ကျောက်ယွီချင်၏ သဘောထားက အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုကောင်းမွန်သွားခဲ့ရကာ -
“နင် ခုနက ပြောတာ ကရုဏာတောင်က သူတော်စင်တွေက အမာခံတပည့် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး ဟုတ်လား ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာ့ဆီကနေ ကြားသိခဲ့ရတာပါ၊ ကြည့်ရတာ ကရုဏာတောင်က အဆင့်မြင့် တည်ရှိမှုတစ်ခုခုက ကျောင်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ကို သွားပြီး ပြစ်မှားမိခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်ဗျ။
အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ကရုဏာတောင်ရဲ့ တပည့်တွေဟာ အမာခံတပည့်အဖြစ် တက်လှမ်းခွင့် လုံးဝ မရှိစေရဘူးလို့ အမိန့်စကား ပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ”
ဂျန်ဝမ်က ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်ကမူ ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။
“ဒီလို အကြောင်းအရာမျိုးလည်း ရှိသေးတာလား”
ကျောက်ယွီချင်က တွေးတောဆင်ခြင်လိုက်မိပြီးနောက်၊ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါကလည်း ကောလာဟလတစ်ခု သက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဖန့်ချန်က ဖူကွမ်းကျောင်းတော်ရဲ့ သစ်သားနဂါးကျောင်းဆောင်က လျဲ့ချန်ကျူးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာဟာ၊ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”
ဂျန်ဝမ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ၊ အခွင့်အရေး ရှာကာ ကျောက်ယွီချင်နှင့် စကားလက်ဆုံ ပြောဆိုလာခဲ့တော့သည်။
ဖန့်ချန်အနေဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သည်မှာ၊ သူသည် ကျောက်ယွီချင်နှင့် ရင်းနှီးမှု ရရှိရန် အလွန်တရာ ကြိုးပမ်းနေပုံရပေသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျောက်ယွီချင်က သိပ်ပြီးတော့ တက်ကြွလှသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဖန့်ချန်နှင့် စကားပြောဆိုရန်သာ ပိုမို၍ ဆန္ဒရှိနေခဲ့၏။
ထို့ကြောင့် ဂျန်ဝမ်သည် ဖန့်ချန်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်သည့် မျက်ဝန်းများထဲ၌ မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု စတင်ထည့်သွင်းလာခဲ့ရသော်လည်း၊ အလွန်အကျွံ ပြသခြင်း မရှိဘဲ၊ စကားပြောဆိုမှု ကြားညှပ်ရာတွင်မူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရန်လိုသည့် သဘောထားတစ်ခု ပြသနေခဲ့ပေသည်။
“ဒီဂျန်ဝမ်က ကြည့်ရတာ လူအ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပုံပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဒီရန်လိုမှုက ဘာကြောင့် ဖြစ်ရတာလဲ……”
ဖန့်ချန်က ကျောက်ယွီချင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဒီအမျိုးသမီးက၊ နောက်ခံအမျိုးအစားက မသေးလှဘူး ထင်တယ်။
ထိုအချိန်တွင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ပိတ်ကားချပ်ကြီးက ထပ်မံ၍ အစားထိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်၏။
နာမည်အသီးသီးက အထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပေသည်။
“ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ပွဲက စတော့မှာပဲ”
ကျောက်ယွီချင်၏ မျက်နှာထက်၌ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး -
“ငါ့ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူ ဖြစ်လာမလဲ မသိဘူး”
သူတော်စင်အပေါင်းတို့က မိမိတို့၏ နာမည်များကို အသီးသီး လိုက်လံရှာဖွေလိုက်ကြရာ၊ အချို့လူများက ဟားဟားဟားဟားဖြင့် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး၊ အချို့လူများ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ရကြတော့သည်။
ဖန့်ချန်သည်လည်း ပိတ်ကားချပ်ကြီးထက်တွင် မိမိ၏ နောက်ထပ်တစ်ပွဲ ပြိုင်ဘက်၏ နာမည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။
ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ဖန့်ချန် ဒန်ရှီးကျောင်းတော် ဖေရန်ထူ
“ကျောင်းတော်သားဖန့်…… မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဒန်ရှီးကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်ပဲ”
ကျောက်ယွီချင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါတို့ မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့က အခုလက်ရှိ စစ်ပွဲတွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ ရှိနေတာ၊ နှစ်ဖက်စလုံး တွေ့ကြပြီဆိုရင်တော့ မသေမချင်း တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ”
“ဖေရန်ထူ…… သူကလည်း အတွေ့အကြုံရင့် အမာခံတပည့်ဟောင်း တစ်ယောက်ပဲ၊ သူက ဆယ့်ကိုးပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရထားပြီးပြီ ထင်တယ်……”
ဂျန်ဝမ်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးဖန့်…… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းအနေနဲ့ သေချာလေး သတိထားရလိမ့်မယ်၊ ဖေရန်ထူကတော့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကြောင့် ညှာတာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ဖန့်ချန်ကမူ ဂျန်ဝမ်ကို အဖတ်လုပ်၍ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ၊ အခြားသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိတော့သည်။
တန်လင်ကျောင်းတော် ရှကျီ ဖူကွမ်းကျောင်းတော် ရွှီဟုန်ချိုး
သူသည် ဤစာကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း စိတ်အာရုံ နစ်မြောသွားခဲ့ရတော့၏။
ဂျန်ဝမ်သည် မိမိကိုယ်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဒေါသမီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ၊ ကျောက်ယွီချင်နှင့် ထပ်မံ၍ စကားလက်ဆုံ ပြောဆိုနေခဲ့ပြန်သည်။
“ရှကျီ…… တန်လင်ကျောင်းတော်…… ဟဲ”
ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှံထွက်လာခဲ့ရတော့သည်။
အဘိုးကြီးတို့ ချမှတ်ထားခဲ့တဲ့ စတုရန်းကွက်တွေက၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြန့်ကျက်လာခဲ့ပြီ ထင်တယ်။
နောက်ခဏ အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
စင်မြင့်ထက်က သူတော်စင်များသည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တရွေ့ရွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရတော့ပေသတည်း။