အခန်း (၂၁၀၇-၂၁၀၈)

အခန်း (၂၁၀၇) ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား

ဖန့်ချန်သည် ရှူရှန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ စိတ်အာရုံက ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရာ၊ မျက်မှောက်၌ ကြီးမားလှသော ပိတ်ကားကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ကျရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုပိတ်ကားကြီး၏ အတွင်း၌မူ၊ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပေသည်။

တစ်ဖက်တွင် တန်လင်ကျောင်းတော်မှ ရှကျီ ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဒန်းရှီကျောင်းတော်မှ တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ယောက် ဖြစ်၏။

ထိုနှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲက အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမျိုးမျိုးကို ထုတ်ဖော်သုံးစွဲနေကြရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ရှကျီက တစ်ပန်းသာသွားခဲ့ပြီး ဤတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ရှကျီ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော မျက်နှာပြင်နှင့် စိတ်အားထက်သန် တက်ကြွနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ပြုံးယောင်သန်းမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

တကယ်လို့သာ ထိုစဉ်က နယ်မြေကိုးခု အနေဖြင့် သေတွင်းထဲကနေ ရှင်လမ်းရှာပြီး မရုန်းကန်ခဲ့ရဘူးဆိုလျှင်၊ ယခုအချိန်မှာ ရှကျီသည် တစ်ပိုင်းသူတော်စင် အဆင့်အတန်းဆီသို့ အဝေးကြီး လှမ်းနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင် အဆင့်အတန်းဆီသို့ ဤမျှအဝေးကြီး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ဒါက ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ။ အဖိုးကြီးတို့ အုပ်စု ချမှတ်ပေးခဲ့တဲ့ စီစဉ်မှုတွေက၊ အခုအချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အညှောက်ပေါက် စပြုနေပြီပဲ။

“သူကလည်း ရှန်းဟုန်အကြွင်းအကျန်တွေထဲက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ချီယန်သူတော်စင်က ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး၊ ပိတ်ကားကြီးထဲက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း၊ စိတ်ထဲကနေ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

သူသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စု၏ တွက်ချက်မှုများကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု တောင်မှ ဤလူစုကို ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ချင်းဝူဆန့် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး၊ ထိုလူစုကို ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်အထိပင်……

ထိုစဉ်၊ ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ပိတ်ကားကြီး၏ အတွင်း၌မူ၊ ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲပြားထွက်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။

ချီယန်သူတော်စင်သည် အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို အကုန်အစင် မသိရှိသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်က ထိုပိတ်ကားမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များမှ နက်နဲလှသော ပြုံးယောင်သန်းမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကိုသာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ထိုပိတ်ကားကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စစ်တုရင်ခုံကြီးတစ်ခုနှင့် အလွန်တရာ တူညီနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အတွင်းရှိ လူများကမူ၊ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုက ချမှတ်ထားသည့် စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုချင်းစီကဲ့သို့ပင်။

……

……

အချိန်ရက်စွဲများက တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်၏ တိုက်ပွဲက နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရ၏။

ပိတ်ကားကြီး ကျရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ အချို့သော နာမည်များက အထက်တွင် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့ပြီး၊ အချို့သော နာမည်များကမူ မှေးမှိန်ကာ မထင်မရှား ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လူတွေအများကြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပဲ။”

ကျိုကျိတောင်မှ သူတော်စင်များ ထွက်လာကြသည်နှင့်၊ ချက်ချင်းပင် အတူတကွ စုဝေးလိုက်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲအတွင်း နားလည်သဘောပေါက်မှုများကို အသီးသီး မျှဝေနေကြပေသည်။

ကျိလင်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ တရားရရှိကာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့်၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ စွမ်းအားကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် တိုးတက်လာခဲ့ရသည်။

ဒါက သူအပျော်ဆုံး ကိစ္စတော့ မဟုတ်သေးချေ၊ အပျော်ဆုံး ကိစ္စကမူ၊ သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သည့် ထိုကောင်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်၌ သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းပင်။

“ကျိညီလေး ငါ မင်းရဲ့ တိုက်ပွဲပြန်လည်သုံးသပ်ချက်ကို ကြည့်ပြီးပြီ၊ မင်းက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ။”

ဝေရွှင်က ကျိလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း၊ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များအားလုံးကလည်း၊ ကျိလင်ကို အလွန်တရာ အားကျတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

သူတို့က ကျိလင်ထက် တစ်ဆင့်၊ သို့မဟုတ် မျိုးဆက်အနည်းငယ်မျှ ပိုပြီး မြင့်မားကြသည် ဆိုပေမဲ့။

သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြီးထွားမှုအပိုင်းတွင်၊ ကျိလင်၏ ပါရမီအရည်အသွေးကို အဝေးကြီး လိုက်မမီနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဖြစ်၏။

မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ၊ သာမန်နောက်ခံရှိသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က၊ ဤမျှတိုတောင်းလှသော နှစ်ပေါင်းရာချီအတွင်းမှာပင်၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အသွင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု။

ကျိလင် ကျောင်းတော်သို့ ပထမဆုံးနေ့တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိကြရာ၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ အလွန်တရာ သက်ပြင်းချမိကြတော့သည်။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကြောင့်သာ၊ ကျိလင်ကို အရှက်ကို အရင်းပြုပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြိုးစားလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဝူချုံး…… နင် ဒီတစ်ကြိမ် ရှာဖွေလိုက်တဲ့ ယောက်ျားကတော့၊ တကယ်ပဲ မှားမသွားဘူး။ ဒီလူက ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုဆီကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိနေပြီပဲ”

ရွှီဇီယွမ်တို့ သုံးယောက်က ဝူချုံး၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ သိသာထင်ရှားစွာပင် ကျိလင်၏ ယခုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်အတွင်းက စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အတော်လေး အသိအမှတ်ပြုနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိလင်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ၊ လက်သီးကို အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး၊ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ထူးခြားသော ပြုံးယောင်သန်းမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

အချို့က ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း၊ အချို့ကမူ ပူဆွေးသောက ရောက်နေကြရပေသည်။

သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည်၊ ရုတ်တရက် ရွှေစင်ကျောင်းတော်မှ ထိုကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းသူတော်စင်များ၏ စိတ်ခံစားမှုက အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းသူတော်စင်များ အားလုံးက အတူတကွ မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး၊ ပိတ်ကားကြီးကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာလိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

နာမည်တစ်ခုက၊ မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်၊ ရွှေကျောက်တောင်၊ ရှန်းသောက်ယူ။

“သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်မှာ သေဆုံးသွားရတာလဲ"

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရင်း၊ မှင်သက်သွားခဲ့ရတော့၏။

ရွှေကျောက်တောင်တွင် စုစုပေါင်း ကျော်ကြားလှသော မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် ခုနစ်မျိုး ရှိပြီး၊ အမျိုးအစားတိုင်းက ခံစစ်နှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့ထဲက ရွှေကျောက်စစ်သိုင်းကိုယ်ထည် ဖြစ်ပြီး၊ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသူက၊ တခြားလူကို ရိုက်နှက်ရာတွင် ဘယ်လောက်အထိ ပြင်းထန်သလဲဆိုတာကို ခဏထားဦး၊ အနည်းဆုံးတော့ တခြားလူရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရတဲ့အချိန်မှာ၊ အလွန်တရာ ကြံ့ခိုင်ဗလတောင့်တင်းလှသဖြင့်၊ သေအောင်ရိုက်ဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ရှန်းသောက်ယူက ရွှေကျောက်တောင်၏ တပည့် ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်လတ်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် ရွှေရှင်းတို့အုပ်စုကို မမီနိုင်သော်လည်း၊ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်အတွင်း၌ ဟိုးဟိုးကျော်လှသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ၊ အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာအကြီးအကျယ် မရှိချေ။

ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်မှာ ပျက်စီးသွားရတာလဲ။

ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ သေဆုံးမှုအများဆုံးကတော့၊ အမှန်တကယ်ပဲ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်နဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်တွေပဲ။

အသက်စွမ်းအင် အဆင့်၊ ထို့ပြင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်မူ၊ အများဆုံးရှိလှ နိုင်ရှုံးကိုသာ ခွဲခြားနိုင်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်သားကို သေအောင်ရိုက်နှက်ဖို့ဆိုတာ၊ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသူတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကလည်း ပြဇာတ်ကြည့်ဖို့မှ မဟုတ်တာ၊ သူတို့ ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးလိုက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက၊ စွမ်းအားကွာဟချက်ကြီးက ဤမျှအထိ ကြီးမားနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

“တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်……”

ချိုင်စစ်ရှို့က မိမိဘာသာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း -

“ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်လတ်အဆင့်အထိ ရောက်နေတာတောင်၊ ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် စစ်မြေပြင်မှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား။”

“တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်တောင်၊ သာမန်လူအုပ်ကြီးထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာပဲ……”

ဒီဂျွန်းတောင်မှ သူတော်စင်များကလည်း၊ ဤစကားအပေါ် အတော်လေး သဘောတူလက်ခံကြပေသည်။

လောကကြီးတွင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုနှင့် ယင်လောက တို့၏ တည်ရှိမှုများ ရှိနေသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုကြောင့်၊ သာမန်လူများအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ဤဘဝတွင် ထိပ်သီးအစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဘဝတွင်မူ၊ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေသော မျိုးနွယ်စုငယ်လေးထဲသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းသွားနိုင်ပြီး၊ သာမန်ဘဝတစ်ခုကိုပဲ ဖြတ်သန်းသွားရနိုင်ပေသည်။

ကံကောင်းရင်တော့၊ သူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်ဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကံမကောင်းရင်တော့၊ သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာမဟုတ်တော့ချေ။

တစ်ဘဝပြီးတစ်ဘဝအတွင်းမှာ၊ အလွန်တရာ ရှားပါးလှတဲ့ သေးငယ်လွန်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို လိုက်လံရှာဖွေနေရဦးမှာပါ။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြစဉ်အတွင်း၊ စူးရှတောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက နာမည်တစ်ခုထက်မှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

၎င်းက အခင်းအကျင်းအတွင်းရှိ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသော အခြေအနေကို၊ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသက်သာသွားစေခဲ့၏။

ထိုနာမည်ကို လူတိုင်းက အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ရွှေရှင်းတို့အုပ်စု အပါအဝင်၊ ထိုနေရာရှိ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များအားလုံး၏ အကြည့်များက၊ စည်းချက်ညီစွာဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသော တုန်းဖန်းဟို့ ဟုခေါ်သည့် ထိုသူတော်စင်၏ ကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ယခုအခါတွင် သူ၏ နာမည်ကပင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ပို၍ပို၍ ပေါက်ကွဲအားကောင်းလာခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

“ဒါက……”

များပြားလှသော စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရင်း၊ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိရှိကြချေ။

ဒါပေမဲ့ ကျောင်းတော်မှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းသိန်းချီအထိ ကျင့်ကြံခဲ့ကြတဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်တွေကတော့၊ ဤရွှေရောင်အလင်းတန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မရင်းနှီးဘူးဆိုရင်လည်း မရင်းနှီးသလို၊ ရင်းနှီးတယ်ဆိုရင်လည်း ရင်းနှီးနေကြတာပဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့ တုန်းဖန်းဟို့ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်များက၊ လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

နောက်တစ်ခဏ၌၊ ဟင်းလင်းပြင်အာကာသအတွင်း၌ ရုတ်တရက် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မုခ်ဦးတံခါးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မရေမရာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရတော့သည်။

ရွှေရှင်း တို့အုပ်စုက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မိကြပြီး၊ ထို့နောက်တွင် အသက်စွမ်းအင် နှင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်များ ဖြစ်ကြ၏။

သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည်၊ ထိုခမ်းနားထည်ဝါလှသော မုခ်ဦးတံခါးကြီးများ တည်ရှိရာ ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ဦးညွှတ်လျက် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်ကြပေသည်။

ရောက်ရှိလာသူများကမူ၊ တောင်ကုန်းအသီးသီးမှ ဆရာများပင် ဖြစ်ကြတော့သည်။

ချင်းဝူဆန့်က အောက်ခြေရှိ တုန်းဖန်းဟို့ကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိ၏။

မိမိထက် အသက်အရွယ် အများကြီး အများကြီး ငယ်ရွယ်လှသော်လည်း၊ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်အတွင်း၌ အလွန်တရာ ထူးခြားထက်မြက်လှသော အောင်မြင်မှုများကို ရယူနိုင်ခဲ့သည့် ဤနောက်ပိုးကောင်လေးအပေါ်၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရုတ်တရက် သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှသော မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။

“ဟားဟားဟား”

ကျယ်လောင်လှသော ရယ်မောသံကြီးတစ်ခုက ဝေးကွာလှသော နေရာမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

အောက်ဝူဖားက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်လျက် လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ စူးရှတောက်ပလွန်းလှသော တုန်းဖန်းဟို့၏ နာမည်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ မအောင့်နိုင်ဘဲ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်တော့သည်။

ထိုစဉ်၊ ချင်းဂွေ့နှင့် နာလန်ချိုးဟုန် တို့ကလည်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်လျက် ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့နှင့်အတူ ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့ကြသည်ကမူ၊ အလားတူပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ဆယ်ခုကျော်ပင် ဖြစ်၏။

လူတိုင်းက ထိုကမ္ဘာကြီးအဆင့် ဆရာများ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေက၊ မိမိတို့ကို အလွန်တရာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ဖိအားများကို ပေးဆောင်လာသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း၊ ဤလူစုကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်မူ၊ ကမ္ဘာကြီးအဆင့် ဆရာများ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကလည်း ထူးခြားထက်မြက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ နောက်ထပ် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ပြီပေါ့ ”

အောက်ဝူဖားက ချင်းဂွေ့တို့ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင်များဆီသို့ လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်လျက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်ကြောင်း ဆိုလိုက်၏။

နောက်ထပ်တစ်ယောက်

မည်သူကမျှ သူ၏ စကားလုံးထဲက ထိုသေးငယ်လှသော အသေးစိတ်အချက်အလက်ကို သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။

ကာကွယ်ရေး ဆရာအပေါင်းတို့ကလည်း၊ ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဂါရဝပြုလိုက်ကြပေသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“အရင်ကတည်းက တုန်းဖန်းဟို့ မှာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းရဲ့ ပါရမီအရည်အသွေး ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားမိခဲ့တာ၊ ကံဆိုးတာက လက်လှမ်းတာ မမြန်ဆန်ခဲ့လို့၊ ဖန့်ချွန်နတ်တောင်က အဖိုးကြီးရွှီရဲ့ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ၊ တကယ့်ကို နှမြောစရာကောင်းတယ်”

အခန်း (၂၁၀၈) ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ခတ်နှိပ်တံဆိပ်

ဖန့်ချွန်နတ်တောင်

ဤအခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ၊ များပြားလှသော သူတော်စင်များသည် တုန်းဖန်းဟို့က နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့် ကာကွယ်ရေး ဆရာ၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို သိရှိလိုက်ကြရတော့သည်။

“ဒါက ရွှီကာကွယ်ရေးဆရာ ဖြစ်နေတာကိုး…… သူက နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ တပည့်လို့ ကြားဖူးတယ်……”

“မဆန်းပါဘူးလေ၊ တုန်းဖန်းဟို့ရဲ့ ပါရမီအရည်အသွေးက ဒီလောက်အထိ ထူးခြားထက်မြက်နေပြီး၊ နောက်ခံအမွေအနှစ်ကလည်း ဒီလောက်အထိ စနစ်တကျ ရှိနေတာပဲ၊ သူက အမာခံတပည့် ဖြစ်လာပြီး၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်လာတာ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်”

“ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက၊ ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်တွေထက် အများကြီး ပိုပြီး မြင့်မားတာပဲနော်……”

“စီနီယာတို့…… နင်တို့ ပြောနေတာက ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမကို ပြောတာလား။ စီနီယာ တုန်းဖန်းဟို့က…… ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ တပည့် ဖြစ်သွားတာလား”

“ပေါက်ကရတွေ၊ မင်း ကျောင်းတော်စောင့်ရှောက်ရေးမှူးနဲ့ ကာကွယ်ရေး ဆရာကြီးတွေ အားလုံး ရောက်လာတာကို မမြင်ဘူးလား”

“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်က၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားအဖြစ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူ မရှိခဲ့တာ တကယ့်ကို အကြာကြီး ရှိနေခဲ့ပြီ။ တုန်းဖန်းဟို့က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တွေ အားလုံးအတွက် တကယ့်ကို မျက်နှာပန်းလှစေတာပဲ”

“ဒါတင် ဘယ်ကမလဲဟ၊ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမဆီကို အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်တိုင်း၊ ကျောင်းတော်ရဲ့ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်တွေက ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ချမှတ်ပေးလေ့ရှိတာ၊ ဒီအထဲမှာ၊ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးတွေပါ ပါဝင်နိုင်သေးတယ် ”

“ရှူး”

“ဒီလို အယူအဆမျိုး ရှိနေတာလား”

“ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ၊ ကာကွယ်ရေး ဆရာ၊ တောင်ကုန်းအသီးသီးက ဆရာတွေ၊ ဒါ့ပြင် ကျောင်းတော်စောင့်ရှောက်ရေးမှူးအထိပါ၊ အကျိုးအမြတ်တွေ ရရှိနိုင်တာ၊ အသေးစိတ် ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုတော့ ငါတို့လည်း သိပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး”

လူတိုင်း တုန်းဖန်းဟို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်များက၊ ရိုသေလေးစားခြင်း ဖြစ်သလို၊ အလွန်တရာလည်း အားကျနေကြပေသည်။

ချိုင်စစ်ရှို့နှင့် လုကျိုဝမ်တို့သည်လည်း စိတ်ထဲကနေ တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချမိကြပြီး၊ သူတို့တစ်ဘဝလုံးမှာ၊ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ရရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြရ၏။

လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်အတွက် ဤမျှကြီးမားလှသော ဂုဏ်ဒြပ်ကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သည့် တုန်းဖန်းဟို့သည်၊ နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ပြုစုပျိုးထောင်မှုတွေကို ရရှိလိမ့်မည်ဆိုတာ၊ တကယ့်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။

ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နောက်ထပ် မကြာခင်မှာပင်၊ ဤသူက အသက်စွမ်းအင်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်က၊ တကယ့်ကို အဟန့်အတားမရှိ ချောမွေ့လွန်းလှပါတယ်။

ကျိလင်၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်တရာ အားကျတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ စိတ်ထဲကနေလည်း အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်သား၏ အဆင့်အတန်းက၊ သူ့ထက် တကယ့်ကို အဝေးကြီး မြင့်မားလွန်းနေသဖြင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤမနာလိုစိတ်လေးကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လုံးဝကို မနာလို မဖြစ်နိုင်တော့တာပဲ။

သူသည် ယခုအခါတွင် မိမိဘာသာ ကျေနပ်မိသည်မှာ၊ မိမိနှင့် တုန်းဖန်းဟို့သည် ကျောင်းတော်သို့ မဝင်ရောက်ခင်ကတည်းက၊ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကြောင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

နောင်လာမယ့် အနာဂတ်မှာ၊ သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံက ဝေလျန်ရွမ်နှင့် ဝေကွမ်ရှောင် ဟုခေါ်သည့် ထိုကမ္ဘာကြီးအဆင့် သူတော်စင် နှစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။

ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

တုန်းဖန်းဟို့သာ ဖြစ်တော့မည် တုန်းဖန်းဟို့၏ အနာဂတ်က၊ အလွန်တရာ တောက်ပလင်းလက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေပေသည်။

“တုန်းဖန်းဟို့…… ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”

“ကာကွယ်ရေး ဆရာအပေါင်းတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“စောင့်ရှောက်ရေးမှူးအောက်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

တုန်းဖန်းဟို့သည် မလောဘဲ၊ ပထမဦးဆုံး ကွန်ရက်တစ်ခုသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေဆီသို့ ဦးညွှတ်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက်မှသာ အခြားသော ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် သူတော်စင်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

“မာန်မာနလည်း မရှိဘူး၊ နှိမ့်ချမှုလည်း ရှိတယ်၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်လာတာတောင်မှ၊ စိုးစဉ်းမျှ စိတ်ကြီးဝင်ခြင်း မရှိဘူး။ အဖိုးကြီးရွှီ…… မင်း ဒီတပည့်ကို လက်ခံလိုက်တာက၊ မင်းရဲ့ ဒီဘဝအတွင်းမှာ အချီးမွမ်းခံရဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ချင်းဂွေ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ ကွန်ရက်တစ်ခုသော အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင်း၊လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

သူ၏ တပည့်များကမူ၊ သူ၏ စကားလုံးထဲက မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်ကို ကြားသိလိုက်ကြရပေသည်။

ကျောက်ကျိသည် ချင်းဂွေ့၏ နောက်ကွယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ အောက်ခြေရှိ ထိုပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှုရင်း၊ ဝေဝေဝါးဝါးအတွင်း၌၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ သက်ပြင်းချမိခြင်းများ ရှိနေခဲ့သလို၊ သတိပြုမိရန် ခက်ခဲလှသော အားကျမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုလည်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်မှာ ရှိစဉ်တုန်းက၊ တုန်းဖန်းဟို့လိုမျိုး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပါရမီအရည်အသွေးကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“ဒါပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း ဒီကောင်လေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာပဲ၊ ကံဆိုးတာက အဖိုးကြီးရွှီရဲ့ ဆရာက နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပဲ ။ နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် စကားပြောလာခဲ့တာ ဖြစ်လို့၊ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်နှာသာ မပေးဘဲ နေလို့ရမှာလဲ”

တစ်စုံတစ်ယောက်သော ကာကွယ်ရေး ဆရာကလေးနက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ရာ၊ လေသံထဲ၌ ရွဲ့တဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်းက စိတ်ထဲကနေ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချမိကြပြန်ပြီး၊ ဤမျှများပြားလှသော ကာကွယ်ရေး ဆရာကြီးများကို၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်တစ်ယောက်အတွက် စိတ်ခံစားမှုများ လှုပ်ခတ်သွားစေရန်နှင့် စကားလုံးများကို ရွဲ့စောင်းပြောဆိုလာစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းက၊ တုန်းဖန်းဟို့၏ ယခုအခါ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မားနေသလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် အစွမ်းထက်နေသလဲဆိုတာကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“စကားပြောရင် ကောင်းကောင်းပြောစမ်းပါ၊ ရွဲ့တဲ့တဲ့ လုပ်မနေနဲ့။ ငါ့ရဲ့ တပည့်က ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်လာတာ၊ မင်းတို့အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ်တွေ ရှိတာပဲ၊ အရည်အချင်း ရှိရင်၊ မယူဘဲ နေလိုက်လေ”

ဖန့်ချွန်နတ်တောင်မှ ထိုရွှီကာကွယ်ရေးဆရာက စွာ ဆိုလိုက်သညာ။

သူ၏ တုံ့ပြန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ကာကွယ်ရေး ဆရာသည်လည်း၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အကျိုးအမြတ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မယူဘဲ နေမှာလဲ။

“ကဲပါ တော်ကြပါတော့၊ သူကလည်း မင်းတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းသားပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းနဲ့ငါ ဘာလို့ ခွဲခြားနေကြဦးမှာလဲ”

အောက်ဝူဖားက ပြုံးလျက် စကားဝိုင်းကို ဖြန်ဖြေပေးလိုက်ရင်း -

“ငါ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တုန်းဖန်းဟို့က တူညီသောအဆင့်တွေထက် အများကြီး သာလွန်လွန်းနေလို့၊ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသူက သူ့အတွက် တူညီသောအဆင့်ရှိတဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူက၊ တစ်ကွက်တည်း အသာစီးနဲ့၊ တစ်ဖက်လူကို အနိုင်ယူခဲ့တာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမဆီကို အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကဲ…… နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ခတ်နှိပ်တံဆိပ်ကို လက်ခံလိုက်ပါတော့”

တုန်းဖန်းဟို့၏ နာမည်ထက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တောက်လောင်နေသော နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ပင် လောကအလယ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကာ၊ တုန်းဖန်းဟို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

တုန်းဖန်းဟို့က ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုရုံတင်မကဘဲ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ မုခ်ဦးတံခါးကိုပါ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး၊ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကို မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ကျရောက်ခွင့် ပြုလိုက်ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်၌၊ သူနှင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေသည် မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သကဲ့သို့ ရှိနေတော့ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ဖြစ်စဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်နောက်တွင်မူ၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မုခ်ဦးတံခါးထက်၌ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ ခတ်နှိပ်တံဆိပ်အပြင်၊ နောက်ထပ် တောက်လောင်နေသော နေမင်းခတ်နှိပ်တံဆိပ်တစ်ခု ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ရလေပြီ။

၎င်းက ဝေဝေဝါးဝါး စိတ်ကူးမှားခြင်းလား မသိသော်လည်း၊ လူတိုင်းက တုန်းဖန်းဟို့၏ ကိုယ်ထက်က အငွေ့အသက် အခြေခံအုတ်မြစ်က၊ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

“ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲဟ”

“ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုတာလား”

“နင်တို့ နားမလည်တော့ဘူး မဟုတ်လား၊ ဒီပစ္စည်းက ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ခတ်နှိပ်တံဆိပ်လို့ ခေါ်တာ၊ ပထမအချက်က ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အားလုံးရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပုံတစ်ပုံအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တာကွ ”

“သုံးပုံတစ်ပုံ စွမ်းအား ဟုတ်လား”

“ဒီလို ကိစ္စမျိုးလည်း ရှိနေတာလား”

အခင်းအကျင်းအတွင်းရှိ လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များအားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရင်း၊ စိတ်နှလုံးထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်မူ သုံးပုံတစ်ပုံ တိုးတက်ဖို့ ခဏထားဦး၊ တစ်ပုံမျှ တိုးတက်သွားခြင်းကပင်၊ အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုကြီး ဖြစ်ပေသည်။

“တုန်းဖန်းလေး…… ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်သွားပြီလား။ ဒါလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ မင်းရဲ့ ပါရမီအရည်အသွေးနဲ့ဆိုရင်၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်လာတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး။ အဖိုးကြီးနင်က ငါ့ကို မင်းတို့ ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်လုံးကို အတူတူခေါ်ပြီး သာမန်ထမင်းတစ်နပ်လောက် လာစားဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ နင်တို့ သွားကြမလား”

ထျန်းလန်ရှန်းရန်က ရုတ်တရက် အလင်းတန်းအချို့ ဖြတ်သန်းလှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက်၊ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ တုန်းဖန်းဟို့ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

“စီနီယာထျန်းလန်”

တုန်းဖန်းဟို့၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။

ထိုရွှီကာကွယ်ရေးဆရာက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ထျန်းလန်ရှန်းရန်ကို တစ်ချက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သေချာရေရာခြင်း မရှိစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ထျန်းလန်…… ဆရာက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ထမင်းစားဖို့ လာခိုင်းတာလား”

“ဒါက အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်မလား၊ မြန်မြန်သွားရအောင်”

ထျန်းလန်ရှန်းရန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း ရပြီ၊ မြန်မြန်သွားမယ်။”

ရွှီကာကွယ်ရေးဆရာက တုန်းဖန်းဟို့ကို လှမ်း၍ ဆွဲဖမ်းလိုက်ရာ၊ သူ့ကို မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲသို့ ဖမ်းဆီးထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ထျန်းလန်ရှန်းရန်နှင့်အတူ ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။

အဓိက ဇာတ်ဆောင်ကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ချင်းဂွေ့တို့ အုပ်စုကလည်း အောက်ဝူဖားကို တစ်ချက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြရတော့၏။

အောက်ဝူဖားကမူ နေရာတင် တုံးအအဖြင့် ပျော်ရွှင်နေဆဲ ရှိသေးသည်။

“ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား တစ်ယောက်…… ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား နှစ်ယောက်…… ဒီဆုလာဘ်က ဘယ်လောက်အထိ များပြားလိုက်မလဲဟ”

“ဒါနဲ့…… ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မေ့သွားရတာလဲ၊ ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် သူတို့ဘာသာသူတို့ သဘာဝကျကျ သိသွားကြမှာပဲ”

အောက်ဝူဖား၏ စိတ်အာရုံက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ပြုံးရွှင်လျက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် သူတော်စင်များသည် ဤကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဥ် အဖွဲ့ကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးသည့်နောက်တွင်မှ၊ မအောင့်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဤကိစ္စကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စတင်ဆွေးနွေးကြတော့ပေသည်။

ရွှေကျောက်တောင်မှ ရှန်းသောက်ယူ သေဆုံးမှုကမူ၊ အရေးမပါ အရာမရောက်သည့် ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေပြီ။

ထို့ပြင် ဖန့်ချန်၏ ‘သေဆုံးမှု’ ကိုလည်း၊ မည်သူကမျှ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သတိမရကြတော့ချေ။

ကျိလင်တို့အုပ်စု အပါအဝင်၊ ဆွေးနွေးနေကြသည်များကလည်း တုန်းဖန်းဟို့နှင့် ထိုခုနစ်ဆောင်နေမင်း ခတ်နှိပ်တံဆိပ်အကြောင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

“ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ခတ်နှိပ်တံဆိပ်က၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သုံးပုံတစ်ပုံအဖြစ် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တာလား”

“ဒါဆိုရင်တော့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမဆီကို အဆင့်တက်လှမ်းသွားတဲ့ ကျောင်းသားတွေက၊ သာမန်ကျောင်းသားတွေကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

လူအုပ်ကြီး၏ အတွင်း၌မူ၊ မေဒေါင်ကွမ်၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ မနာလိုမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီး၊ ရုတ်တရက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိရင်း -

“ငါလည်း ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဖြစ်လာစေရမယ်”

သူ၏ ဘဝအတွင်း ပထမဆုံးသော ကမ္ဘာ့အကြီးမားဆုံး ရန်သူကြီး သေဆုံးသွားပြီးသည့်နောက်တွင်၊ သူသည် မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုသာမန်ကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်၊ ဖုန်းချင်းရှန်းတောင်မှ ကာကွယ်ရေး ဆရာ၏ တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်ထားရသော သူ၏အစက၊ လုံလောက်စွာ မြင့်မားနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

……

……

“ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ခတ်နှိပ်တံဆိပ်”

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲ၌၊ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်လာသဖြင့်၊ ဟိုဘက်က ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော်ရဲ့ စည်ကားသိုက်မြိုက်မှု မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီးသွားခဲ့သော ဖန့်ချန်သည်လည်း၊ ဤပစ္စည်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သုံးပုံတစ်ပုံအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တာက၊ တကယ့်ကို အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က…… တကယ့်ကို သာမန်လူတွေ နေနိုင်တဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူးပဲ ”

ချီယန်သူတော်စင်ကလည်း ဘေးနားကနေ စည်ကားမှုကို ကြည့်ရှုပြီးသွားခဲ့ကာ၊ စိတ်ထဲ၌ ခံစားချက်က အဆင်မပြေလှချေ။

ဤနေရာ၌ အကျဉ်းချခံထားရကတည်းက၊ သူသည် ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ ထိတွေ့ခွင့်မရနိုင်ခဲ့ဖူးသည့်၊ တကယ့် အထက်တန်းစား ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ လောကကို ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်မူ၊ သူ ယခင်က မိမိဘာသာ မှတ်ယူထားခဲ့သည့် လောကအမြင်ကြီးကမူ၊ လွန်ခဲ့သော အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းကပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။

“ဒီဟင်းလင်းပြင်ကြီးက ကြီးမားလှတာကြောင့်၊ တကယ့်ကို လူကို တောင့်တချင်စရာ ဖြစ်စေတာပဲ။ မီးနတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆိုတာကလည်း၊ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်အမြုံလို နေရာမျိုး သက်သက်ပဲဥစ္စာ……”

ချီယန်သူတော်စင်သည် စိတ်နှလုံးထဲ၌ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။