အခန်း ၂၃၂

အခန်း (၂၃၂) ဒဏ်ရာတွေကို မင်း ခံနိုင်ရည်မရှိမှာ စိုးရိမ်တယ်

ဝတ်ရုံနက်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏ ပုံရိပ်သည် သူမ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျိုယောင်ယောင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ အမွေးများ ထောင်မတ်သွားကာ ဗီဇအရ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်ပေသည်။

ဤသူ မည်သို့ ပေါ်လာသည်ကို မမြင်တွေ့ရရုံသာမက သေစေနိုင်လောက်သော အန္တရာယ်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်ဖြစ်ရာ မည်သို့ မပြေးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် မလှုပ်ရှားရသေးမီ နေရာဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ကျိုယောင်ယောင်၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သခင်ကြီး… ကယ်ပါဦး!"

"အော်မနေနဲ့"

အေးစက်ပြီး တစ္ဆေတမျှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ ကျိုယောင်ယောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် အေးစက်မှု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။

သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တောင်းပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့!"

"ငါက မင်းကို သတ်ချင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ"

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။

ကျိုယောင်ယောင် တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် အသံက ဆက်ထွက်လာသည်။

"ဒါက သခင်ဆီက ဆုလာဘ်ပဲ... ဒီကစပြီး မင်း နေချင်နေ၊ ထွက်သွားချင်လည်း ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

ဤအသံကို ကြားချိန်၌ ကျိုယောင်ယောင်သည် သူမ၏ အခြေအနေကို အမြန်အာရုံခံကြည့်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားမိပေ၏။

"နိယာမတွေ... လောကနိယာမ စွမ်းအားတွေ အားနည်းသွားတာလား"

"မဟုတ်ဘူး... ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်လောက် ဖျက်ပစ်ခံလိုက်ရတာပဲ"

ကျိုယောင်ယောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ငါ့ဆီမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ နိယာမ စွမ်းအား ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်လောက်ကို အထိအတွေ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖျက်ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီ စီနီယာက အနည်းဆုံးတော့ တာအိုဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အစစ်အမှန်ပဲ"

"ပြီးတော့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကတောင် အဲ့ဒီသခင်လေးရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ ရှိနေတာ... အဲ့ဒီသခင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေမလဲ"

"တကယ်လို့ သူ ပေးအပ်တဲ့ တာဝန်တွေကို ငါ ဆက်ပြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က နိယာမ စွမ်းအားတွေကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းနိုင်မယ့်ရက်က မဝေးတော့ဘူး"

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

……

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

ယင်ရွှမ်သည် နန်ကုန်းယွီကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။

"သခင်... အဲ့ဒီ ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ရတနာတွေ ယူဖို့ သူ့ကို မသတ်လိုက်တာလဲ"

သူမက ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အခြားသုံးဦးကလည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက သူတို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို သတ်လို့ မရဘူး... သတ်ဖို့က လွယ်ပေမဲ့ တကယ်လို့ သတ်လိုက်ရင် ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲရဲ့ သွေးမိစ္ဆာ အမှတ်အသား ကူးစက်ခံရပြီး ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ မျိုးနွယ်စုရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်"

"ပြီးတော့ ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ မျိုးနွယ်စုမှာ တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှိနေနိုင်တယ်... အဲ့ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးက ငါတို့ ရန်စလို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အဖွဲ့လိုက် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားသွားကြပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောကြတော့ချေ။

သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ နန်ကုန်းယွီ ပြောခဲ့သော သွေးမိစ္ဆာ အမှတ်အသားသည် အမှန်တကယ် ရှိပြီး ယစ်မူးအိပ်မက် ဟင်းလင်းပြင် သားရဲ မျိုးနွယ်စုတွင် တာအိုအရှင်မြတ်အဆင့် ရှိသည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ရန်မစနိုင်ဘူး ဆိုသည်မှာမူ လိမ်ညာမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ အလုံးစုံကို ထုတ်ဖော်မပြဘဲ ကျန်သည့် သူများအပေါ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အထင်အမြင်ကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

……

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

နန်ကုန်းယွီ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသော ချင်းလင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမကို အနည်းငယ် ထပ်အနားယူရန် ပြောလိုက်၏။

သူမ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မနေ့က နန်ကုန်းရိုရွှေကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒုတိယအစ်မတော်... အိပ်ရာထတော့မလို့လား... အကူအညီ လိုသေးလား"

အခန်းထဲတွင် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှေထံမှ အသံလွှင့်သတင်းစကား ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရှောင်ယွီ... အရင် ဝင်လာခဲ့... ဖူရုံက မူးနေတုန်းပဲ"

နန်ကုန်းယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် ဘေးဘက်အခန်းရှိ ဖူရုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤဒုတိယအစ်မတော်က တကယ်ကိုပဲ...

ဖူရုံ တကယ် မူးသွားတာ‌ရော ဟုတ်ရဲ့လား။

သူ နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ ကုတင်ရှေ့သို့ ရောက်လာ၏။

"ဒုတိယအစ်မတော်... မနေ့က ဖူရုံ မူးနေပုံမရသေးဘူး မဟုတ်လား"

"ဝိုင်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အာနိသင်က နည်းနည်း ပြင်းသွားလို့ နေမှာပေါ့"

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်လုံးများ လွဲဖယ်သွားပြီး သူမ၏ စကားသံကလည်း အနည်းငယ် သဘာဝမကျသလို ခံစားနေရပေ၏။

……

ခေတ္တအကြာတွင်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရာတွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသော နန်ကုန်းရိုရွှေသည် အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို မတ်ကာ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြရန် အသံလွှင့်လိုက်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"နင့်ကို ရေချိုးပေးဖို့ ငါကူညီပေးရမလား"

နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်သွားပေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ကွေးတက်သွားသည်။

"နင်က လူလည်မလေး... ဒါလေးတောင် နင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား”

နံနက်စာ မစားဖြစ်ကြချေ။

ထို့နောက် လူတိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် ချွန်းကျီ အပါအဝင် လေးဦးသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အသိဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းကို ဆက်လက် နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းသို့ မသွားသူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ထိုသူမှာ မဏ္ဍပ်တွင် အေးအေးလူလူ အနားယူနေသော နန်ကုန်းယွီပင် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံမလေးတစ်ဦး ဝင်လာပြီး ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်... ရှန်ကွမ် သခင်မလေးဆီက ဖိတ်စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါတယ်"

"သြော်..."

နန်ကုန်းယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖိတ်စာကို ယူကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပေ၏။

"ဒီ ဝမ်းကွဲအစ်မက ထည့်စဉ်းစားတယ်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား... သူ တကယ်ပဲ ငါ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား"

နန်ကုန်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်က သူသည် အသက်ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်က သူ့ကို ဘာများ သဘောကျစရာ ရှိသနည်း။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တကယ် သဘောကျလျှင်ပင် နှစ်တွေ ဒီလောက်ကြာသွားတဲ့အထိ ရှန်ကွမ်ယွင်ယောင်ရဲ့ သဘောကျမှုက မပြောင်းလဲသေးဘူးလို့ သေချာလို့လား။

ဒါဆို သူမ တကယ် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။

သူ့ကို တောဘက်သို့ အလည်အပတ်သွားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းလော။

အဲ့ဒါကရော ဘာရည်ရွယ်ချက်လဲ။

နန်ကုန်းယွီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပုံရပေ၏။

နန်ကုန်းယွီသည် အစေခံမလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖိတ်စာကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်း အရင် ထွက်သွားလို့ ရပြီ... စာပို့တဲ့သူကို ပြန်ဖြေလိုက်... ငါ ကျင့်ကြံနေလို့ အနှောင့်အယှက် မပေးရဲဘူးလို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်"

အစေခံမလေး သဘောတူလိုက်ပြီး ဖိတ်စာကို ယူကာ အတွင်းဘက် ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာရန် အမြန် လှည့်ထွက်သွားပေ၏။

နန်ကုန်းယွီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့ တည့်တည့် ကြည့်လိုက်သည်။