အခန်း ၂၃၈

အခန်း (၂၃၈) ထျန်းယွဲ့ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

နန်ကုန်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့ နှစ်ဦးက သူနှင့် အတူတူလောက် ဖြစ်နေပြီဟု ထင်ရပေသည်။

နန်ကုန်းယွီ ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်၌ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှေက သူမ၏ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုတော့ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက နန်ကုန်းယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ငါတို့ အခု ထွက်သွားကြမလား... ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..."

"ကျင့်ကြံ ကြတာပေါ့”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်မတော် လည်း မြန်မြန် ကျင့်ကြံ သင့်တယ်... ဒုတိယအစ်မတော် တစ်နေ့ကျရင် သက်တမ်း အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်ချင်သေးတယ်”

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်ရာ သူမ၏ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရယ်သံက တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ရှောင်ယွီရဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းကြောင့်တင် ဒုတိယအစ်မတော် က သေချာ ကျင့်ကြံ ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးတယ်... ပြီးတော့ သက်တမ်း အကန့်အသတ် မရှိအောင် မြန်မြန်လုပ်ပါ့မယ်”

ထို့နောက် သူမ ခြေပိုက်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံ လိုက်ပေသည်။

သူမ ခြေပိုက်ခွေထိုင်ပြီး စတင် ကျင့်ကြံ သည်ကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီကလည်း ထိုင်ချလိုက်၏။

သူသည် နန်ကုန်းရိုရွှေကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နတ်ဘုရား အသိဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နေရာလွတ် ကို အသက်သွင်းကာ သူမကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ရာ မကြာမီ သူမ လောကနိယာမ ကို စတင် နားလည်သဘောပေါက်လာပေတော့သည်။

ကျင့်ကြံရာတွင် မဟာဟင်းလင်းပြင် မူလပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ကျင့်စဉ် က အလိုအလျောက် ကျင့်ကြံပေးနေသဖြင့် သူ စိတ်ပူစရာမလိုချေ။

ထို့ကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် သူ လောကနိယာမ ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူ လောကနိယာမ ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အာရုံစိုက်လေလေ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို သန်မာလာလေလေ ဖြစ်သည်ကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေ၏။

ကျင့်ကြံသူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် လောကနိယာမ ပမာဏမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော လောကနိယာမ ဆယ့်နှစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးပုံရပေသည်။

"လှံနဲ့ စောင်း လောကနိယာမ ကို ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတည်းက ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဆိုတော့ အခု ဝိညာဉ် နိယာမ ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ”

နန်ကုန်းယွီက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတိုင်းတွင် ဝိညာဉ် ရှိကြပြီး ကျင့်ကြံသူများအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်ပေ၏။

ဝိညာဉ် နိယာမ ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး ဝိညာဉ် ၏ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ကိစ္စရပ်များကို ပေါင်းစပ် ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ဝိညာဉ် နိယာမ သည် သေချာပေါက် မှန်ကန်လှပေသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးတောရင်း နန်ကုန်းယွီသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လောက၏ ဝိညာဉ် နိယာမ ကို ချက်ချင်း စတင် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

……

အချိန်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် နန်ကုန်းရိုရွှေအား တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်စေပြီး သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်၍ ရေချိုးပြီးနောက် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပေ၏။

"မောင်လေး စစ်ချန်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အချိန်ကိုက်ပဲနော်”

ချန်လီချွန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် ကို ရောက်တော့မယ်... အစ်မက မင်းတို့ကို လာခေါ်မလို့ လုပ်နေတာ... မင်းတို့က အပြင်ရောက်နေပြီပဲ”

နန်ကုန်းယွီက အဝေးမှ ဝိုးတဝါး မြင်နေရသော မြို့တော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့မှာ ကိစ္စရှိသေးတယ်လေ... ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံ တာက သိပ်မနက်ရှိုင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရောက်တော့မယ်လို့ ထင်လို့ ထွက်လာခဲ့တာ”

"အင်း”

ချန်လီချွန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မောင်လေး စစ်ချန်... ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် ကို ရောက်ရင် ထွက်သွားဖို့ မလောပါနဲ့ဦး... အစ်မ မင်းတို့ကို သေချာ ဧည့်ခံပြုစုပါရစေ... ဘယ်လိုလဲ”

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အစ်မ ချန်... ဒုတိယအစ်မနဲ့ ကျွန်တော်မှာ အလုပ်ကိစ္စ ရှိသေးလို့ ကြန့်ကြာနေလို့ မရဘူး... အစ်မ ချန် ရဲ့ စေတနာကိုတော့ လက်ခံပါတယ်”

"ဒါက... အဲ့ဒီလောက်တောင် လောနေတာလား”

ချန်လီချွန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို အနည်းငယ် ဟဟထားလျက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက နန်ကုန်းရိုရွှေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ ပြောပြလို့ မရဘူး... အစ်မ ချန် နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

"ကောင်းပါပြီလေ”

ချန်လီချွန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ချေ။

သူမ ရောက်ရှိတော့မည့် ခရီးစဉ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ယခင်အတွေးများကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ပေ၏။

"မောင်လေး စစ်ချန်... မင်းရဲ့ ယစ်မူးလေပြေညင်း ဝိုင်အရက် ဖော်စပ်နည်းကို ရောင်းဖို့ စဉ်းစားဖူးလား”

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အစ်မ ချန်... အဲ့ဒီဖော်စပ်နည်းက ကျွန်တော့်ဟာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် သုံးလို့တော့ ရတယ်... ချက်ထားတဲ့ ဝိုင်ကို ရောင်းလို့ရပေမဲ့ ဖော်စပ်နည်းကိုတော့ ရောင်းလို့ မရဘူး”

"အဲ့ဒါက..."

ချန်လီချွန်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက လုပ်ဆောင်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘူးဟု ထင်မှတ်ကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ ချန် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အဲ့ဒီလူကို ဆက်သွယ်ပြီး သူ သဘောတူ၊ မတူ မေးပေးလို့ ရပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ချန်လီချွန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပီတိများ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

တကယ်ကို အမှောင်ညပြီးနောက် ရွာသစ်လေးတစ်ခု ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သူမက အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မောင်လေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ် စစ်ချန်... အစ်မ တကယ်ပဲ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"အစ်မ ချန်... အဲ့ဒီလောက် မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့... ကျွန်တော်က အစ်မအတွက် မေးပေးရုံပဲလေ... သူ သဘောတူ၊ မတူ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူး”

"ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ချန်လီချွန်းက အနည်းငယ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေး စစ်ချန် က မေးခွန်းတွေ မေးပေးတာနဲ့တင် အစ်မ အများကြီး ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ပြန်သွားရင် မေးပေးပါ့မယ်... တကယ်လို့ သူ စိတ်ဝင်စားရင် တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လအတွင်း အစ်မကို ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ နှစ်လကြာတဲ့အထိ ပြန်မဆက်သွယ်လာရင် အစ်မ အနေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

"ကောင်းပါပြီ”

ချန်လီချွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက ချန်မိသားစု၏ အမြင့်ဆုံး အမိန့်ပေးတံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူကာ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အစ်မ ချန်... ကျွန်တော် မကြာခင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို သွားတော့မယ်... ပြန်လာနိုင်မှာလည်း မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်တယ်... ဒီတံဆိပ်ပြားက အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုတော့ ပြန်ယူထားလိုက်ပါ”

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ ချန်လီချွန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။

"မောင်လေး စစ်ချန်... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ပေးပြီးသားကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ယူရမှာလဲ... တကယ်လို့ မင်း အသုံးမပြုနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားလိုက်လို့ ရတယ်လေ”

"အာ..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ နောက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပေ၏။

"အစ်မ ချန် ရဲ့ စကားကို နားထောင်လိုက်ပါ့မယ်”

သူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ အစ်မ ချန် က မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှာ ကုန်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု လာဖွင့်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်လာနိုင်တယ်လေ”

"ဟားဟား... မောင်လေး စစ်ချန် ရဲ့ ဆုတောင်းစကားအတွက် ကျေးဇူးပါပဲ”

ချန်လီချွန်းက ပြုံးလိုက်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သူတို့သုံးဦး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ယာဉ်ပျံသည် မသိမသာဖြင့် ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် ၏ မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီသည် ချန်လီချွန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှေကို ဆွဲကာ ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် ထဲသို့ သူတို့ချည်း ဝင်သွားခဲ့ကြပေ၏။

လူစည်ကားနေသော လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှေက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ယစ်မူးဖွယ်ရာ လေပြေညင်း ဝိုင်အရက် ဖော်စပ်နည်းက တကယ်ပဲ နင့်ဟာ မဟုတ်ဘူးလား”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လို့လည်း ပြောလို့ရတယ်... မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်... အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ဟာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

နန်ကုန်းရိုရွှေက နန်ကုန်းယွီကို တွေးတောဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဝေဝါးသော သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဆက်၍ မမေးတော့ချေ။

သူမက နန်ကုန်းယွီကို လှမ်းကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘယ်သွားကြမလဲ”

နန်ကုန်းယွီက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူကို အရင်သွားရှာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခရီးစဉ်ဆီ အရင် ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်... ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ တံခါးပေါက်က စတင် ပုံပေါ်လာလောက်ပြီ... သွားပြီးတော့ အရင် စောင့်နေကြတာပေါ့”

"ကောင်းပါပြီ”

နန်ကုန်းရိုရွှေက အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အလားတူ တွေးနေမိပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမကို ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်ကုန်းယွီက ယခင်မေးခွန်းတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်ပေသည်။

"ဒုတိယအစ်မတော်... စကားမစပ်... အလွန် အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားဖူးလား”

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ သူမ၏ အမူအရာက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာကိုလဲ”