အခန်း ၂၄၀

အခန်း (၂၄၀) ဦးရီးတော် ပြန်ရောက်လာပြီလား

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို ယူကာ အရိပ်အယောင်မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ၏ မျက်နှာက အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

သူမက နန်ကုန်းယွီကို သတိပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ ၏ အသံက တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"နာရီဝက်ကြာရင် မြောက်ဘက် မြို့တံခါးပြင် လီငါးဆယ် အကွာက သစ်ပင်ကျိုးအောက်မှာ တွေ့ကြမယ်”

ဤအသံကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေသည် တစ်ဝက်ယုံ၊ တစ်ဝက်မယုံဖြစ်ကာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေပုံရပေ၏။

"ရှောင်ယွီ... နင် သူ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အခု ချက်ချင်း မပေးသင့်ဘူးလေ”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်မတော်... တခြားသူတွေဆိုရင် သေချာပေါက် နောက်မှ ရှင်းလို့ရပေမဲ့ ‌ဒီ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ ကတော့ မတူဘူး”

"ဘာများ မတူလို့လဲ”

နန်ကုန်းရိုရွှေက နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ နန်ကုန်းယွီ၏ ဆိုလိုရင်းကို သေချာ နားမလည်ချေ။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းကာ ရှင်းပြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သူက အရမ်း စွမ်းအားကြီးတယ်... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကို ဝင်ရောက်နေတာ နှစ်အတော်ကြာလောက်ပြီ... အဲ့ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အထူးအစီအစဉ်တွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေက တစ်ဝက်နားလည်၊ တစ်ဝက်နားမလည်ဖြစ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နင် ဆိုလိုချင်တာက တစ်ဖက်လူက ငါတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို မြင်တွေ့နိုင်ဖို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်း တစ်ခုကို သွယ်ဝိုက်ပြီး တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ အရင် ရှင်းပေးလိုက်တယ်ပေါ့”

"အဲ့ဒီလိုပါပဲ”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှေက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း နားမလည်နိုင်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို လက်ခံပြီး တကယ် ထွက်ပြေးသွားရင်ရော..."

"ဒါဆို သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်တာပေါ့”

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နက်နဲသွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် အဲ့ဒီလို လုပ်ရဲရင်တော့ သူ့အတွက် စောင့်ကြိုနေတဲ့ ကံကြမ္မာက အရမ်း သနားစရာကောင်းလိမ့်မယ်”

နန်ကုန်းရိုရွှေက နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်ရှိ နန်ကုန်းယွီသည် တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုခံစားချက်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

သူမ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း နန်ကုန်းယွီက သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သွားကြစို့... ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”

"ကောင်းပါပြီ”

……

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်…

ထျန်းယွဲ့ မြို့တော် ၏ မြောက်ဘက် လီငါးဆယ် အကွာ။

နန်ကုန်းယွီတို့ နှစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသော်လည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ ကို မတွေ့ရသဖြင့် နန်ကုန်းရိုရွှေ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ အရိပ်တစ်ခုက တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် လှည့်ကာ သူမကို နောက်တွင် တစ်ဝက်ခန့် ကွယ်ထားလိုက်ပြီး ရောက်လာသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်ကာ တစ္ဆေတမျှ အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သွားကြစို့”

ဤအသံကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပေသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ က မှန်ကန်ပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက ယာဉ်ပျံငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ သုံးဦးသား ယာဉ်ပျံပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြပြီး ယာဉ်ပျံကို ထိန်းချုပ်ကာ မြောက်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ယာဉ်ပျံပေါ်တွင်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်းတစ္ဆေ က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ငါ ကျင့်ကြံ လိုက်ဦးမယ်... တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် ကို ရောက်ရင် ပြောလိုက်”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ယာဉ်ပျံအတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပေသည်။

ဤအရာကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှေ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း အများကြီး မပြောခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီသည် ယာဉ်ပျံကို ထိန်းချုပ်ရန် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှေကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဒုတိယအစ်မတော်... ခင်ဗျား အရင် ကျင့်ကြံ လိုက်... နောက်မှ ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ပေးမယ်... ပြီးတော့ ဆေးဖော်စပ်နည်း နဲ့လည်း နည်းနည်း အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ဦးမယ်”

"ကောင်းပါပြီ”

နန်ကုန်းရိုရွှေက ဟန်မဆောင်ဘဲ နန်ကုန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ခြေပိုက်ခွေထိုင်ကာ စတင် ကျင့်ကြံ လိုက်ပေသည်။

သူမ တကယ်ကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

နန်ကုန်းယွီက ပြင်ပကမ္ဘာ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ သူမကို ကာကွယ်ရန် အတားအဆီးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးလိုက်သည်။

……

ချင်းယိုအင်ပါယာ နန်းတော်၊ ရှင်းဟွေ့ နန်းဆောင်။

ဤနေရာသည် ဟွေ့ကိုယ်လုပ်တော် နေထိုင်ခဲ့သော နန်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ယခု သူမသည် ဟွေ့ကိုယ်လုပ်တော်၊ ကျူးကဲချင်းဟွေ့ နှင့် နန်ကုန်းယွီရှင်းတို့ နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်ပေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နန်းဆောင်အတွင်း၌။

နန်ကုန်းယွီရှင်းက သူမ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်... ဦးရီးတော် ပြန်ရောက်လာပြီလား”

သူမ၏ ဘေးတွင် ကျူးကဲချင်းဟွေ့က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်း ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရှင်းအာ... သမီးရဲ့ ဦးရီးတော် က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာလေ... သူ ခဏလောက် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

"အာ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာငယ်လေးက ရှုံ့မဲ့သွားပေသည်။

"မယ်တော်... ရှင်းအာ က ဦးရီးတော်ကို လွမ်းတယ်”

ကျူးကဲချင်းဟွေ့မှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နဖူးကို လှမ်းပုတ်လိုက်၏။

"ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်... သမီးက ဦးရီးတော် လုပ်ပေးတဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား”

"မဟုတ်ပါဘူး”

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပေသည်။

"သမီးက ဦးရီးတော် ကိုလည်း လွမ်းတာပါပဲနော်”

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မယ်တော် နားလည်ပါတယ်”

ကျူးကဲချင်းဟွေ့က သူမကို ဖွင့်ချရန် ပျင်းရိသဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

ဤကောင်မလေး၏ စကားများက အမှန်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ချဲ့ကားပြောဆိုမှု အနည်းငယ်တော့ သေချာပေါက် ပါဝင်ပေသည်။

"မယ်တော်... ဦးရီးတော် သမီးကို ပေးခဲ့တဲ့ မုန့်တွေက ဘယ်မှာလဲ... ရှင်းအာ စားချင်တယ်”

ကျူးကဲချင်းဟွေ့က ပန်းကန်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"အကုန်လုံး ဒီနေရာမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ဦးရီးတော် က ရက်နှစ်ဆယ်လောက်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်လလောက် နေမှ ပြန်လာမှာ... သမီးဘာသာသမီး စဉ်းစားကြည့်တော့”

"အာ..."

နန်ကုန်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ခါးသီးသွားခဲ့၏။

သူမသည် ပန်းကန်ပေါ်ရှိ မုန့်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုချင်းစီ ရေတွက်နေခဲ့သည်။

"တစ်ခု... နှစ်ခု... သုံးခု... ဆယ့်နှစ်ခု..."

ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို တစ်ရက်ကို တစ်ခုစားမယ်... အဲ့ဒီလိုဆို နေ့တိုင်း ဦးရီးတော်ကို လွမ်းလို့ရတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျူးကဲချင်းဟွေ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး မုန့်တစ်ခုကို ယူကာ ကျန်သည့်အရာများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပေသည်။

"ဟေး... ဦးရီးတော် ရဲ့ မုန့်ကို စားပြီးရင် ဒီနေ့ ကောင်းကောင်း စားရမယ်နော်... သိလား”

"သိပါပြီ..."

……

မင်းသမီးကြီး စံအိမ်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ အမူအရာက လွမ်းဆွတ်မှု အနည်းငယ် ပြသနေပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... နင် အပြင်ထွက်တာ ငါ့ကိုတောင် မခေါ်သွားဘူး”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်လန် က အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းသမီး... အခု သဲလွန်စတချို့ ရပြီ... ထျန်းရွှေ မင်းသမီးကြီး က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ရှာဖွေခဲ့တာ... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆီကို သွားဖို့ များတယ်”

"ရွှမ်ယွမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ”

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က အန္တရာယ်များလား"

လင်လန် က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရ စာလုံးအနည်းငယ်လောက်ပဲ ပါတယ်... အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိပုံရတယ်"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ဘယ်မှာလဲ"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က မေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။

လင်လန် က အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး သွားလို့ မရပါဘူး... မင်းသားတို့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်တာ ပိုကောင်းမယ်"

"သွားလို့ မရဘူး"

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ နဲ့ ငါက ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် တူတူပဲလေ... ရှောင်ယွီ သွားလို့ရရင် ငါ ဘာလို့ သွားလို့မရမှာလဲ"

လင်လန် က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က အသက် ၂၅ နှစ်အောက် ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်... မင်းသမီး က တစ်နှစ် ကျော်လွန်နေပြီလေ"

ထိုစကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပေ၏။

"အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက ရှောင်ယွီ ကို ရှာနေတာ မဆန်းပါဘူးလေ... ဒါဆို ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက အဲ့ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား"

ကန့်သတ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် သေမျိုးနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးမှာ ဤအခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူ နီးပါး မရှိပေ။

ထို့အပြင် အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့သူတွေ အားလုံးမှာ နန်ကုန်းယွီ ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် နန်ကုန်းယွီ ကြောင့် ကြီးပြင်းလာတဲ့ လူအနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်ပေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှေ နဲ့ နန်ကုန်းကျင်းချီ နှစ်ယောက်၊ ထို့အပြင် ယင်ရွှမ် နဲ့ ချွဲချိုက်အာ တို့လည်း သူတို့ထဲမှာ ပါဝင်နိုင်ပေသည်။

ကျန်သူများကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

‘အဲ့ဒီကောင်မလေးက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲကို ဘာသွားရှာမှာလဲဆိုတာတော့ ငါမသိပေမဲ့... ဘာလို့ ရှောင်ယွီ ကို အတင်းခေါ်သွားရတာလဲ’

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွား၏။

"ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံ တော့မယ်... ရှောင်ယွီ ပြန်လာမှ ငါ့ကိုခေါ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မင်းသမီး..."

…

ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ်။

ယဲ့ကျင်းလင် က တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေပုံရသော ကျန်းပေ့မင်းသား စံအိမ် ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"သခင်လေး ဒီမှာ မရှိတော့ မင်းသားစံအိမ်က တကယ့်ကို တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ"

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

"အမေ... ကျင်းလင် မှာ အခု စိုးရိမ်စရာ တစ်ခု ရှိနေပြီ မဟုတ်လား..."

……

အချိန်များ စီးဆင်းသွား၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး နန်ကုန်းယွီ ၏ ယာဉ်ပျံ က တိမ်တိုက်အိပ်မက် တောင်ထွတ် သို့ ချဉ်းကပ်လာပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။