အခန်း ၁၈၈

အခန်း။ ၁၈၈

“ကိုယ့်နေရာကိုယ်မသိတဲ့ လူမိုက်မုရုံချီဆိုတဲ့ ကောင်လောက်နဲ့ ဝမ်ပင်းကို သတ်တဲ့ ဆုငွေကိစ္စကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ရဲတယ်ပေါ့”

ဝေချန်းကျွင်းက အေးစက်စက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောကို ကုန်းထားလျက်ပင် ဖန်းချန်းလျန်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးက ပို၍ သတိထားကာ တွဲကူပေးထားသည်။

မုရုံချီသည် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း ဝေချန်းကျွင်း၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။

မုရုံချီကိုသာမက တစ်ခုလုံးသော မုရုံမျိုးနွယ်စုကိုပင် သူ အရေးစိုက်ခြင်းမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့သူတိုင်းမှာ သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝေချန်းကျွင်း လျှောက်သွားရင်း မုရုံချီ ထိုင်နေခဲ့သော နေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ငဲ့ကြည့်

လိုက်သည်။

“မြန်မြန် ထွက်သွားလို့ ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အရင်ဆုံး တက်မလို့ စိတ်ကူးထားတာဆိုတော့ မင်းကို အရင်သတ်ပစ်ဖို့လည်း ဝန်မလေးဘူး"

သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး အဘိုး တကယ်ပဲ ယွင်လန်တောင်ကို အရင်ဆုံး တက်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလား။ တခြားသူတွေ အားလုံးကလည်း အရိပ်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေကြတုန်းပဲ။ မနေ့ညက သားရဲဟိန်းသံကလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးနော်"

ဝေချန်းကျွင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“သာမန်လူတွေ ပြောနေတဲ့ ကောလာဟလတွေကို ယုံမနေပါနဲ့။ သူတို့မျက်စိထဲမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ဆိုတာတောင် မမီနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာ။ သူတို့ ဘာသိနားလည်လို့လဲ"

သူ့အမြင်တွင် မနေ့ညက ဖြစ်စဉ်မှာ မသေမျိုးဂိုဏ်းက မိစ္ဆာဘုရင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်ဟု လူတွေ ပြောနေကြခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ မိစ္ဆာဘုရင်ကို မောင်းထုတ်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး ရှိပါက မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ရောက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ကြယ်နှစ်ပွင့် ဂိုဏ်းမှသည် ယခုအခါ ကြယ်အဆင့်မရှိသော ဂိုဏ်းအထိ ဖြစ်နေသည်။

"တောင်ပေါ်မှာ အလယ်အလတ် နက်နဲတဲ့နယ်ပယ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့ ညီမျှတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ရှိနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ စောင့်ရှောက်ရေးသားရဲ ဖြစ်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လဲ။ တခြား အလယ်အလတ် နက်နဲတဲ့နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီမိစ္ဆာကြီးက မနိုင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ တစ်ချက်ခုတ်လို့ မသေဘူးဆိုရင် နှစ်ချက်ခုတ်လိုက်ရုံပါပဲ"

ထိုအမျိုးသမီး စိုးရိမ်နေသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေချန်းကျွင်းက ဆက်လက်ပြောသည်။

“သူတို့ အရိပ်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်ချင်ရင် စောင့်ကြည့်ပါစေ။ ငါ လိုချင်တာကို ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာပိတ်ဆို့ရင် ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အသက်နှုတ်သော့ချိတ်လေးက နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် သွေးကို မသောက်ရတာ ကြာပြီ"

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝေချန်းကျွင်း၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရသော မုရုံချီသည် ဆန်းဝူမြို့သို့ ပြန်သွားရန် အတော်လေး တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် သူ အနည်းငယ် ဝန်လေးနေသည်။

သို့သော် မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော သူ၏ တပည့်မလေးကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ယန်ရှီကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ယွင်လန်တောင်အနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် သူ တည်းခိုခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် မုရုံချီသည် ယွင်လန်တောင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝေချန်းကျွင်း မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ မရောက်မီ ယန်ရှီကို ခေါ်ထုတ်သွားရန် သူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားမိသည်။

ယွင်လန်တောင်သို့ တက်ရန် အပြုတွင် တောင်တက်လာသော ဟွမ်းချိန်နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွားသည်။

ဟွမ်းချိန်သည် ယခင်က အနည်းငယ် ဆုံဖူးသဖြင့် မုရုံချီ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

မုရုံချီလည်း သူ့ကို မှတ်မိသည်။

သို့သော် ဟွမ်းချိန်သည် မုရုံချီ ဘာကြောင့် မသေမျိုးဂိုဏ်းသို့ သွားနေရသလဲဆိုသည်ကို မရှင်းမလင်း ဖြစ်သွားသဖြင့် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲမုရုံ ခင်ဗျား ဆန်းဝူမြို့မှာ ရောက်နေတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဆိုတာ ကြားပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်လာတာ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဒုက္ခပေးဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုရုံချီသည် အနေရခက်စွာဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်သည်။ “မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ဒုက္ခပေးချင်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်လာတာက အဲဒီကလေးမလေး ယန်ရှီကြောင့်ပါ။ ဆန်းဝူမြို့မှာ လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို မြို့တော်ဝန် သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ”

ဟွမ်းချိန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သူသည် မုရုံချီ၏ စကားကို ယုံကြည်သည်။

ယန်ရှီနှင့် မုရုံချီတို့အကြောင်း အနည်းငယ် ကြားဖူးသလိုရှိသည်။

“အကြီးအကဲ ဆန်းဝူမြို့မှာ ဘယ်လို နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ရောက်နေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”

ထိုသို့မေးရင်း ဟွမ်းချိန်သည် အပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်သွားသည်။

သူ၏သားမှာ ယွင်လန်တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသေးသဖြင့် ပြန်ခေါ်ရမည်ဟု သူ သတိရသွားသည်။

သို့သော် ရိုးရိုးမေးလိုက်သည့် မေးခွန်းကြောင့် မုရုံချီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။

“မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း ပြောပြလိုက်လို့လည်း သိပ်ထူးခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါနဲ့ မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း ခင်ဗျားကရော ဘာလို့ တောင်ပေါ်ကို တက်လာတာလဲ” ဟု ပြန်မေးသည်။

“ကျွန်တော့်သားက မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ထားလို့ပါ။ ဆန်းဝူမြို့ရဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားတဲ့အတွက် သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားရတော့မယ်"

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူတို့သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ လှေကားထစ်၏ ထိပ်ပိုင်းသို့ ရောက်

လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဟွမ်းရှန်းကို ရှာရန် လှေကားထစ်များကို အမြန်တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မုရုံချီက “မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း ခင်ဗျားသားနဲ့အတူ ပြန်ဖို့ အချိန်ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုရုံချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟွမ်းချိန် ကြောင်အသွားပြီး “အကြီးအကဲ ဘာလို့လဲခင်ဗျာ” ဟု မေးသည်။

မုရုံချီက “ပင်လယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဂိုဏ်းက ဝေချန်းကျွင်းက လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ တောင်ခြေရင်းကို ရောက်လာတော့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဝေချန်းကျွင်း”

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွမ်းချိန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မုရုံချီကို အကြိမ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ကာ သူ လိမ်နေပုံမရသော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဝေချန်းကျွင်းဆိုသည်မှာ အရှေ့ရေကန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သုံးဦးနှင့် နာမည်ဂုဏ်သတင်း ညီမျှသူဖြစ်ပြီး မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အံ့ဩသွားသော ဟွမ်းချိန်သည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကာ မုရုံချီလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး နှစ်ဦးစလုံး ပင်မခန်းမဆောင်ရှေ့ရှိ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ယွင်လန်တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ချင်ရှန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ကို တည့်တည့်တိုးမိသည်။

လင်းခယ်ဝူကို လွှာပေါင်းများစွာ တာဝါတိုင်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ပြင်နေသော ချင်ရှန်းသည် ဟွမ်းချိန်

နှင့် မုရုံချီကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် “အကြီးအကဲမုရုံ၊ မြို့တော်ဝန်ဟွမ်း ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရှာနေတာလား” ဟု အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်”

“မဟုတ်ဘူး”

နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။

မုရုံချီသည် အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသဖြင့် “အဘိုးကြီးချင် ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်နဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပါ” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ဟွမ်းချိန်ကလည်း “အဘိုးကြီးချင် ကျွန်တော်က ဟွမ်းရှန်းရဲ့ အဖေပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့စကားကို ကြားသောအခါ ချင်ရှန်းက အရေးတယူ မရှိလှပေ။

“ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေရင် ကိုယ့်ဘာသာ ရှာကြပါ။ ကျွန်တော်က တပည့်သစ်တွေကို ဂိုဏ်းထဲ လိုက်ပြပေးရဦးမယ်"

ထိုအခါ မုရုံချီက “အဘိုးကြီးချင် ပင်လယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဂိုဏ်းက ဝေချန်းကျွင်းက မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားပြီး လာနေပြီ။ တောင်ခြေကို ရောက်ခါနီးပြီ။ ခင်ဗျားက တပည့်သစ်တွေကို ဂိုဏ်းလိုက်ပြဖို့ အချိန်ရနေသေးတယ်ပေါ့” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ဝေချန်းကျွင်းက မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားနေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ရှန်းသည် ဟွမ်းချိန်ကဲ့သို့ပင် မုရုံချီကို အံ့ဩစွာနှင့် မယုံနိုင်စရာ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဝေချန်းကျွင်းနဲ့ ဆန်းဝူမြို့က ဘာမှလည်း ပတ်သက်တာမဟုတ်ဘဲနဲ့... သူက ဘာကိစ္စနဲ့များ ဒီ မသေမျိုးဂိုဏ်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ။

ချက်ချင်းပင် သူသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ အပြေးသွားကာ အောက်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်သည်။

ချင်ရှန်းသည် သူ၏ သိမ်းငှက်မျက်လုံးများကို အသုံးပြု၍ အောက်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေချန်းကျွင်းမှာ တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုန်းကုန်းကွကွဖြစ်နေသော ထိုအဘိုးအို၏ အရိပ်မှာ သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် ဘာမှ မခြားနားပေ။ သို့သော် ချင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအရာမှာ အလွန်ပင် မှတ်မိလွယ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အဆောင်နေရာသို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ဝမ်ပင်းကို ထိုနေရာတွင် မြူခိုးထူထပ်စွာဖြင့် မြင်ခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ရင်ပြင်တွင် ရပ်နေသော လင်းခယ်ဝူသည် ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူမှ မရှိတော့သဖြင့် “ရွှေရောင်လင်းယုန် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု အံ့ဩစွာ မေးသည်။

ရွှေရောင်လင်းယုန်က “ငါ ကြားတာ မမှားဘူးဆိုရင် အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ကျွန်တော်တို့ကို လာစိန်ခေါ်နေတာ ဖြစ်မယ်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ ငါမြင်သလောက်ဆိုရင် အတော်ဆုံးက နက်နဲသောနယ်ပယ် အဆင့်နိမ့်လောက်ပဲ ရှိတာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လင်းခယ်ဝူ အံ့ဩသွားပြီး လှေကားထစ်များကို ငေးကြည့်ရင်း “မဖြစ်နိုင်တာ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတယ် အခုတင် ဂိုဏ်းက ပျက်စီးတော့မှာလား” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။