အခန်း ၁၈၉

အခန်း။ ၁၈၉

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းသည် ချူရောက်တောင်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ဝေချန်းကျွင်း တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိထားသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို ခဏရပ်နားလိုက်သည်။

လမ်းလျှောက်လာရင်း သူသည် မုရုံချီနှင့် ဟွမ်းချိန်တို့သုံးဦးကို တွေ့ဆုံမိသည်။

ဝမ်ပင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် မုရုံချီက “ကောင်လေး ငါ ဒီကိုရောက်လာတာ ယန်ရှီကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပါ။ ပင်လယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဂိုဏ်းက ဝေချန်းကျွင်းမှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သုံးဦးနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်။ ယန်ရှီ ဒီမှာ ဆက်ပြီး အန္တရာယ်ခံလို့ မရဘူး။ သူ ငါ့နဲ့အတူ မဖြစ်မနေ လိုက်သွားရမယ်” ဟု ပြောသည်။

မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခု၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုဖြင့် အသက် ၁၅ နှစ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၆ ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

ထိုကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မျိုးသည် ကြယ်နှစ်ပွင့် ဂိုဏ်းတွင်ပင် အရှေ့ရေကန်တစ်ခုလုံးရှိ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်သူများကို ကြီးကြပ်ရမည့်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ယန်ရှီကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သို့သော် မနေ့ကကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သည်းခံနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ဝမ်ပင်း သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ဝမ်ပင်းသည် မုရုံချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲမုရုံ ခင်ဗျားက မသေမျိုးဂိုဏ်းကို တည်းခိုခန်းလို့ ထင်နေတာလား"

ဝမ်ပင်း၏ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသော အပြုအမူကြောင့် မုရုံချီ အနည်းငယ် ငေးမောသွားပြီး “ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးသည်။

“တည်းခိုခန်းမှာသာ ခင်ဗျား လိုချင်သလို လာချင်တဲ့အချိန် လာပြီး ပြောချင်ရာ ပြောလို့ရတာ။ အကြီးအကဲမုရုံ ခင်ဗျားကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားလို့ တောင်ပေါ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တက်ခွင့်ပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ဂိုဏ်းထဲကို ခဏခဏ တက်လာပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ပဲ ပြောနေတယ်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းက အားနည်းလွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက အရမ်းသန်မာတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

စကားပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် မုရုံချီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ဟွမ်းချိန်နှင့် ချင်ရှန်းတို့ အံ့ဩသွားကြသည်။

ဟွမ်းချိန် အံ့ဩရခြင်းမှာ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဝမ်ပင်းသည် ယခင်က မြို့တော်ဝန်ရုံးသို့ အကူအညီတောင်းရန် ပြေးလာတတ်သည့် ကောင်စုတ်လေး မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ချိန်က ဝမ်

ယန်ကဲ့သို့ပင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ပင်းက အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်ရှန်းမှာမူ ဝမ်ပင်း၏ အပြုအမူ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် အံ့ဩနေခြင်းပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်ပင်းသည် အလွန်ပင် သဘောကောင်းသူ ဖြစ်သည်။

စည်းကမ်းချက်များ သတ်မှတ်သည့်တိုင် အမြဲတမ်း နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့်သာ ဆက်ဆံတတ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများ ပြောဆိုခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

စကားပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် ပင်မခန်းမဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် မုရုံချီအပေါ် ယခင်က အရမ်းသဘောကောင်းခဲ့မိသည်ဟု တွေးမိသည်။

မည်သည့်ဆက်ဆံရေးမျှ မရှိဘဲ တောင်ပေါ်သို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တက်ခွင့်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်လွန်ကဲနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လေးစားမှုကို မုရုံချီက တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မုရုံချီဘေးသို့ ဖြတ်သွားစဉ် ဝမ်ပင်းက “အကြီးအကဲမုရုံ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လှမ်းကြည့်ပါ။ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ခင်ဗျား မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ရှန်းနှင့် ဟွမ်းချိန်တို့က နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဟွမ်းချိန်သည် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ တိုက်ပွဲဖြစ်ပါက ရိုက်ခတ်မှုများပြားမည် ဖြစ်သဖြင့် ဟွမ်းရှန်းကို ခဏခေါ်ထုတ်သွားရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝမ်ပင်းပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရဲရင့်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူလည်း မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်သည်။

မုရုံချီမှာမူ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ တင်းမာနေသော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူသေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဆိုသော စကားမှာ ဟန်ဆောင်ခြိမ်းခြောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်မည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် သူ့ကို သတ်နိုင်သူများ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော လင်းခယ်ဝူသည် နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဝမ်ပင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ဘေးမှ ရွှေရောင်လင်းယုန်ကို “အဲဒီ အကြီးအကဲမုရုံဆိုတဲ့သူက နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်”

ရွှေရောင်လင်းယုန်က ပြန်ဖြေပြီး “မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က အရမ်း ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်နေတာပဲ။ နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က တပည့်ကို လာခေါ်တာကို ဒေါသထွက်တာတော့ နားလည်ပေမဲ့ အခုလို ရန်သူအကြီးစား ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာက မမှားဘူးလား။ အဲဒီ နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မဟာမိတ်အဖြစ် ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

ဝမ်ပင်း အချိန်ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်လျှင် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု သူ တွေးမိခဲ့သည်။

အဆင့်တူချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ များသောအားဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး အပေးအယူလုပ်ကာ အဆုံးသတ်တတ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ရသော အားထုတ်မှုများကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရင်း အလကားမဖြစ်စေလိုသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပျက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားနိုင်သည်။

ရွှေရောင်လင်းယုန်က တမ်းတနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ပင်းသည် ရင်ပြင်၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ခြေရင်းတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာ လှေကားထစ်များ ရှိနေသည်။

ဝမ်ပင်းက ဟွမ်းချိန်ကို “ဦးလေး တောင်ပေါ်မှာ ရောက်နေပြီဆိုတော့ အောက်ကို မဆင်းခင် ခဏလောက် စောင့်နေပါဦး” ဟု ပြောသည်။

ဟွမ်းချိန် ခေါင်းညိတ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ပင်းသည် တစ်ကိုယ်တည်း တောင်အောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

ဝမ်ပင်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသော ခြေလှမ်းများကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ သူ တစ်ကိုယ်တည်း ဝေချန်းကျွင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြံရွယ်နေသလားဟု တိတ်တဆိတ် တွေးမိကြသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်”

ချင်ရှန်းက အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ပင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ “ငါ အောက်ဆင်းပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ပင်းသည် ပို၍ ဝေးကွာသွားသည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာ လှေကားထစ်၏ အောက်ခြေသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ဝေချန်းကျွင်းသည် တွန့်ခေါက်နေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်ပင်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ “ဝမ်ပင်း မင်း ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ချင်တာလား ဒီကိစ္စတွေကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားချင်တာလား” ဟု မေးသည်။

ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် လူငယ်လေးကို အသေးစိတ် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူ၏ မြေးမြစ်ထက်ပင် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ရှမ်းလုံက သူ့အသက်အတွက် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ ဆုငွေ ထုတ်ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့သော ဂုဏ်ပြုခံရမှုမျိုးမှာ အရှေ့ရေကန်တွင် မည်သည့်အခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ထို့ပြင် သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အခွင့်အရေးများကိုလည်း ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မီးမြွေကျင့်စဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါးကို ဖွင့်လှစ်စရာမလိုဘဲ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းမှာ ဓာတ်ငါးပါး လွှမ်းမိုးမှု၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အုပ်စိုးမှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းပင်။

သူသာ ရှမ်းလုံကို မထိခိုက်ခဲ့ပါက အင်အားကြီးမားသော ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက သူ့ကို ခေါ်ယူရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားကြလိမ့်မည်ပင်။

ဝမ်ပင်းသည် ဝေချန်းကျွင်းနှင့် ခြေလှမ်း ၂၀ အကွာရှိ ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... ခင်ဗျား ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေ ခင်ဗျားအကြောင်း ပြောပြဖူးတယ်။ တစ်ခုတော့ အကြံပေးပါရစေ မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ထောင်ပေါင်းများစွာ လှေကားထစ်ပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ ခြေမချပါနဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက သေခြင်းတရားဆီကို သွားတဲ့လမ်း ဖြစ်လို့ပါ...”

ဝမ်ပင်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောင်ပေါင်းများစွာ လှေကားထစ်အတွင်း၌ လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသည်။

လူသုံးဦး၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး ဝေချန်းကျွင်းကို ဒေါသထွက်စေမည့်အစား ရယ်မောသွားစေသည်။

“ဟားဟား”

ဝေချန်းကျွင်း ရယ်မောရင်း သူ၏ လက်ယာဘက်တွင် ကိုင်ထားသော တုတ်ကောက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်လိုက်သည်။

ကုန်းကုန်းကွကွ ဖြစ်နေသော အနေအထားမှ တည့်မတ်ဖြောင့်တန်းစွာ ရပ်တည်နိုင်သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ငါ့ကို သေခြင်းတရားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ရဲတဲ့သူဆိုတာ မင်းက ပထမဆုံးပဲ”

သူ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် နက်နဲသောနယ်ပယ်၏ တုန်ခါသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဘုန်း

ဝေချန်းကျွင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် အပြာရောင် နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါးတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် ဘေးမှ အမျိုးသမီးကိုင်ထားသော တုတ်ကောက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ဆွဲလိုက်သောအခါ နဂါးခေါင်းတပ်ဆင်ထားသည့် လက်ကိုင်မှာ တုတ်ကောက်မှ ကွာကျသွားပြီး အတွင်းတွင် ဝှက်ထားသော အနီရောင် ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓားမှာ လက်နှစ်လုံးစာ အကျယ်ရှိပြီး တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားကာ ထူးခြားမှု မရှိသယောင် ထင်ရသည်။ သို့သော် တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်မူ ထိုဓားမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ငါ့ရဲ့ ဟာရီကိန်းခုတ်ချက်က အဝါရောင်အဆင့် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့်ထိ ရောက်ရှိထားတာ။ မင်း အဲဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဓားခုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဓားချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဓားကို ထိုးစိုက်လိုက်သောအခါ လေဆင်နှာမောင်းက ဝမ်ပင်းဆီသို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသော ဝမ်ပင်းသည် ချက်ချင်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မသိမသာ ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် “ဒါက ပထမဆုံး အစစ်အမှန် တိုက်ပွဲလို့ သတ်မှတ်လို့ ရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား”

ယခင် တိုက်ပွဲများတွင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဓား၏ အကူအညီများ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေတတ်သည်။

သို့မဟုတ် တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝေချန်းကျွင်းမှာမူ ကွဲပြားသည်။ အဖေ ပြောပြဖူးသည်မှာ သူသည် အရှေ့ရေကန်တွင် ဓားကျင့်စဉ်၌ အတော်ဆုံးသူဖြစ်သည်။

နက်နဲသောနယ်ပယ် အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲတွေ ပေါ်မလာသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်။

ဘုန်း….

အနီရောင် နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါးတစ်ခုပွင့်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ပင်း၏ တည်ငြိမ်သော အသံမှာလည်း ဝေချန်းကျွင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“သေခြင်းတရားဆိုတာ လေလိုပါပဲ။ မင်းအနားမှာ အမြဲရှိနေတာ။ ဒါကြောင့်... မင်းရဲ့ လေအတိုင်း လိုက်သွားပြီး ပျက်စီးလိုက်ပါတော့"